II SAB/Po 129/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego; oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta [...] – działając na podstawie art. 64b, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 104, art.107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – nakazał Gminie [...] przywrócenie poprzedniej funkcji urządzenia wodnego - rowu melioracji wodnej szczegółowej [...], na odcinku od km 0+000 do km 0+200 rowu, zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...], obręb K., gm. [...], poprzez jego udrożnienie i połączenie z rzeką [...]. Jednocześnie Starosta określił termin wykonania przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego na 60 dni od dnia wznowienia granic działki nr ewid.[...], obręb K., gm. [...], stanowiącej rów melioracji wodnej szczegółowej [...] Od opisanej wyżej decyzji Starosty [...] J. L. i Gmina [...] złożyli odwołania. W wyniku rozpatrzenia odwołań Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z [...] r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. J. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na przywołaną decyzję Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...] r. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 928/15, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że choć niewątpliwie trafnym jest twierdzenie organu odwoławczego, iż bez wcześniejszego ustalenia przebiegu granic działki nr [...] obręb K. niemożliwym jest nałożenie obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnoprawnego (rowu) przebiegającego na tej działce, to jednocześnie dopiero rozpoznanie zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i odniesienie się do przedstawianych przez niego dowodów pozwoli na zweryfikowanie, czy w ogóle w sprawie zachodzącą przesłanki nałożenia obowiązków na podstawie art. 64b ustawy prawo wodne, czy też przesłanek takowych brak, a postępowanie winno być – jak oczekuje tego skarżący – umorzone jako bezprzedmiotowe. Dalej Sąd zauważył, że decyzja Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...] r. musiałaby zostać uznana za wydaną z istotnym naruszeniem przepisów postępowania także w przypadku ustalenia, iż decyzja Starosty [...] była oparta na kompletnym materiale dowodowym i co do zasady trafna odnośnie zaistnienia przesłanek orzekania na podstawie art. 64b ustawy Prawo wodne, to jest potwierdzenia się nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego i spowodowanej przez to zmiany jego funkcji lub szkodliwego oddziaływania na grunty, a jedynym uchybieniem tegoż organu było wadliwe określenie terminu wykonania tego obowiązku bez wcześniejszego ustalenia przebiegu granic działki nr [...]. W takiej sytuacji procesowej i dysponując kompletnym materiałem dowodowym organ II instancji powinien bowiem nie uchylać zaskarżoną decyzję, lecz samodzielnie zawiesić postępowanie administracyjne, ewentualnie stosując jednocześnie narzędzie o jakim mowa w art. 100 § 1 K.p.a., by następnie po rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny orzec w sprawie merytorycznie. Końcowo Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ winien uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu. W szczególności organ winien zweryfikować, czy faktycznie w sprawie doszło do nienależytego utrzymania urządzenia wodnego, co wiąże się z ustaleniem jaki był należyty (zgodny z prawem) stan tego urządzenia, kto był odpowiedzialny za utrzymywanie tego urządzenia w należytym stanie, jakie skutki wywołało nienależyte utrzymywania urządzenia, czy skutki te związane były wyłącznie ze stanem urządzenia, czy też także z podnoszonym przez skarżącego wykorzystaniem urządzenia melioracji wodnej szczegółowej do odprowadzania ścieków opadowych z dróg. W dniu [...] r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], wnosząc o (1) zobowiązanie tego organu do wydania aktu administracyjnego w terminie 30 dni od daty doręczenia akt organowi; (2) orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości; (4) przyznanie od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a"), a także o (5) zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] J. L. wyjaśnił, że przystąpienie do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] nastąpiło w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor zlecił Staroście [...] uzupełniające postępowanie dowodowe wskazane przez Sąd w wyroku z 30.12.2015 r., a następnie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], zawiesił postępowanie. W dalszej kolejności skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] r. złożył wniosek o podjęcie postępowania w związku wyczerpaniem trybu administracyjnego odnośnie ustalenia przebiegu granic (decyzja SGiK z dnia [...] r.), będącego podstawą zawieszenia postępowania we wrześniu 2016 r. W dniu [...] r. skarżący został poinformowany, że termin rozpatrzenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania zostanie rozpatrzony po otrzymaniu akt sprawy. W dniu [...] r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wydał postanowienie nr [...] odmawiające stwierdzenia, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej rozpatrując sprawę dopuścił się bezczynności w związku z faktem nie zwrócenia akt przez WSA w Warszawie mimo odrzucenia skargi J. L. postanowieniem z dnia [...] r. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, świadczą i o bezczynności, i o przewlekłości postępowania. Potwierdza to pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] r., które nie spełnia wymogu wskazania terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 36 § 1 K.p.a., albowiem określenie, że sprawa zostanie rozpoznana po zwrocie akt jest terminem niekonkretnym. Zaskarżony organ wystąpił jedynie raz do organu II instancji o zwrot akt i czekał na dalszy rozwój zdarzeń. Po raz drugi wystąpił z pismem do Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w dniu [...] r. reagując na ponaglenie skarżącego w dniu [...] r. W odpowiedzi na skargę Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając, że w przypadku, gdy sprawa po raz drugi trafia do organu administracyjnego - po uchyleniu decyzji tego organu przez sąd - organ ten związany jest oceną prawną wyrażoną przez ten sąd. Oznacza to, iż nie może on swobodnie według własnego uznania kształtować sytuacji prawnej stron postępowania. Z tych tez względów organ w pierwszej kolejności zlecił przeprowadzenie postępowania dowodowego (postanowienie z dnia [...] r., nr [...]), a następnie wobec wyraźnego wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wystąpił pismem z dnia [...] r., znak: [...] do Wójta Gminy R. o informację, czy zostały podjęte czynności wznowienia granic działki nr [...] obręb K.. W odpowiedzi Wójt Gminy R. pismem z dnia [...] r., znak: NR [...] poinformował, że trzykrotnie zostały wysłane zawiadomienia o czynnościach geodezyjnych na przedstawionym terenie. Geodeta wznowił granice w punktach, które ustabilizował palikami drewnianymi. Do dnia dzisiejszego strony nie podpisały protokołu wznowienia i wyznaczenia granic. Jednocześnie Wójt poinformował, że Starosta P. prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie przebiegu granic działek położonych w obrębie ewidencyjnym K., oznaczonych numerami [...]. W związku z powyższym, Dyrektor RZGW w [...] postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odwołania J. L. oraz Gminy R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], z uwagi na brak przebiegu granic działki nr [...] obręb K., co uniemożliwia nałożenie obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego (rowu) przebiegającego na przedmiotowej działce. W wyniku rozpoznania zażalenia J. L., Prezes KZGW postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następne postanowienie Prezesa KZGW zostało zaskarżone przez J. L. do WSA w Warszawie. Pismem z dnia [...] r. (znak: [...]) WSA w Warszawie poinformował o odrzuceniu skargi J. L. (sygn. akt. IV SA/Wa 1067/17) i zwrócił akta dotyczące postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z [...] r., znak: [...] Niezależnie od powyższego Prezes KZGW postanowieniem z dnia [...] r. r., znak: [...] nie stwierdził, aby Dyrektor RZGW w [...] rozpatrując sprawę dopuścił się bezczynności. Przechodząc do meritum sprawy organ wyjaśnił, że w tym stanie rzeczy, a w szczególności wobec faktu iż nadal nie ustała przyczyna zawieszenia przedmiotowego postępowania (mimo występowania do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego; ostatnie pismo w tej sprawie z [...] r., znak: [...]), w mocy pozostaje postanowienie organu z dnia [...] r., znak [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie odwołań J. L. oraz Gminy R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] Tym samym, jako że w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej nie może podejmować zwykłych czynności proceduralnych, organ obowiązany jest wstrzymać się od prowadzenia postępowania w zakresie wniosków składanych przez skarżącego (złożonych w trakcie zawieszenia postępowania). Nie jest zatem możliwe wydanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia bez podjęcia zawieszonego postępowania. Podkreślono, że wbrew twierdzeniom skarżącego, który w swoich wnioskach wskazywał, że "wyczerpano tryb administracyjny odnośnie przebiegu granic", decyzja WINGiK z [...] r., znak : [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, albowiem dotyczyła wniosku o naprawę błędu w dokumentacji geodezyjnej i stanowią wyłącznie rozstrzygnięcie w sprawie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje sprawy dotyczące bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekle prowadzonego postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skarga, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 wymienionej ustawy, ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa. Bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., przejawia się w niewydaniu przez organ, mimo ciążącego na nim obowiązku załatwienia określonego rodzaju spraw zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą, przewidzianego prawem rozstrzygnięcia lub niepodejmowaniu czynności w sprawie w terminie do tego wyznaczonym. Bezczynność polega na tym, że organ nie dokonuje żadnych czynności w sprawie a także, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z bezczynnością mamy również do czynienia, gdy organ prowadząc postępowanie nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie J. L. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego – rowu melioracji wodnej szczegółowej [...], na odcinku od km km 0+000 do km 0+200 rowu, zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...], obręb K., gm. [...], poprzez jego udrożnienie i połączenie z rzeką [...]. W sprawie istotnym jest, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 13 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 928/15, uchylił wydaną w tej sprawie decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] r., nr [...], wobec czego ponownie rozpoznając sprawę organ stosownie do art. 153 P.p.s.a. jest zobligowany uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wspomnianego wyroku wskazał, że istotnym dla sprawy jest ustalenie czy w sprawie doszło do nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego oraz czy spowodowało to zmianę funkcji lub szkodliwego oddziaływanie na grunty (to jest czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy nienależytym utrzymywaniem urządzenia a zmianą funkcji lub szkodliwym oddziaływaniem), zaś w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na to pytanie zaktualizuje się konieczność dokonania oceny jaki podmiot winien być adresatem obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia i likwidacji szkód i określenia jakie roboty należy w tym celu wykonać, zaś dla określenia przestrzennego zasięgu tych prac koniecznym będzie wznowienie granic działki nr [...]. Wobec tego organ II instancji nie może uchylić się od poczynienia w sprawie kompletnych rozważań wskazując na potrzebę wcześniejszego ustalenia przebiegu granic działki [...] Sąd formułując wskazania co do dalszego postępowania wskazał więc, że organ ponownie prowadząc postępowanie winien w szczególności zweryfikować, czy faktycznie w sprawie doszło nienależytego utrzymania urządzenia wodnego, co wiąże się z ustaleniem jaki był należyty (zgodny z prawem) stan tego urządzenia, kto był odpowiedzialny za utrzymywanie tego urządzenia w należytym stanie, jakie skutki wywołało nienależyte utrzymywania urządzenia, czy skutki te związane były wyłącznie ze stanem urządzenia, czy też także z podnoszonym przez skarżącego wykorzystaniem urządzenia melioracji wodnej szczegółowej do odprowadzania ścieków opadowych z dróg. Dopiero poczynienie powyższych ustaleń pozwoli zaś na ustalenie czy, a jeśli tak to jakie nakazy określone w art. 64b ustawy Prawo wodne winny znaleźć w sprawie zastosowanie. Mając powyższe na uwadze pozytywnie należy ocenić działania organu zmierzające do ustalenia, w administrowaniu czyjego podmiotu znajduje się odcinek rowu [...] (pismo z dnia [...] r. do [...], t. III, k. 59 akt adm.), a także zlecenie Staroście [...] przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego (postanowienie z dnia [...] r., t. III, k. 68 akt adm.). W dalszej kolejności należy zwrócić również uwagę, że tutejszy Sąd w wydanym w sprawie wyroku wyraźnie wskazał, że bez wcześniejszego ustalenia przebiegu granic działki nr [...] obręb K. niemożliwym jest nałożenie obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodno prawnego (rowu) przebiegającego na tej działce. Jednocześnie zaznaczył, że w przypadku uznania przez organ odwoławczy, że w sprawie zaistniały przesłanki orzekania na podstawie art. 64b ustawy Prawo wodne, a jedynym uchybieniem Starosty było wadliwe określenie terminu wykonania obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodno prawnego bez wcześniejszego ustalenia przebiegu granic działki nr [...], organ odwoławczy powinien samodzielnie zawiesić postępowanie administracyjne, ewentualnie stosując jednocześnie narzędzie o jakim mowa w art. 100 § 1 K.p.a., aby następnie po rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego orzec w sprawie merytorycznie. Wobec powyższego słusznie organ odwoławczy wystąpił do Wójta Gminy R. o podanie informacji, czy zostały podjęte czynności wznowienia granic działki nr [...] obręb K. (t. III, k. 78 akt adm.). Należy zauważyć, że w odpowiedzi Wójt Gminy R. wyjaśnił, że trzykrotnie zostały wysłane zawiadomienia o czynnościach geodezyjnych na przedmiotowym terenie. Geodeta wznowił granice w punktach, które ustabilizował palikami drewnianymi. Do dnia dzisiejszego strony nie podpisały protokołu wznowienia i wyznaczenia granic. Jednocześnie Wójt poinformował, że Starosta [...] prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie przebiegu granic działek położonych w obrębie ewid. K., dz. [...] (t. IV, k. 87 akt adm.). Z tej właśnie przyczyny organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odwołania J. L. oraz Gminy [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], albowiem prawidłowe rozpatrzenie sprawy jest uzależnione od wznowienia granic działki nr [...] (t. IV, k. 88). Odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia [...] r. o podjęcie zawieszonego postępowania (t. IV, k. 95 akt adm.) Sąd uznał, że organ odwoławczy nie dopuścił się w zakresie rozpoznania tego wniosku bezczynności, albowiem w dniu złożenia wniosku z uwagi na zażalenie skarżącego na postanowienie o zawieszeniu postępowania akta sprawy znajdowały się u Prezesa Zarządu Gospodarki Wodnej. Akta te następnie zostały przekazane wraz ze skargą na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymujące w mocy postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec tego organ odwoławczy nie mógł niezwłocznie rozpoznać wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Co istotne, organ odwoławczy pismem z dnia [...] r. wniósł do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej o zwrot akt i udzielenie informacji, czy na postanowienie Prezesa została złożona skarga do WSA w Warszawie (t. V, k. 94 akt adm.). Następnie pismem z dnia [...] r. Dyrektor RZGW ponownie zwrócił się do Prezesa KZGW o zwrot akt wyjaśniając, że ich brak uniemożliwia rozpoznanie wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania (t. IV, k. 98 akt adm.). Nie tylko więc organ odwoławczy w odpowiedzi na wniosek skarżącego poinformował go o wystąpieniu do Prezesa o zwrot akt i rozpatrzeniu wniosku po ich zwrocie (t. IV, k. 96 akt adm.), ale również podjął faktyczne kroki zmierzające do pozyskania akt sprawy. Akta sprawy zostały zwrócone do organu odwoławczego w dniu [...] r. (t. IV, k. 103 akt adm.), i już dnia następnego Dyrektor ponownie wystąpił do Wójta Gminy R. z prośbą o informację, czy zostały zakończone czynności wznowienia granic działki nr [...] (t. IV, k. 104 akt adm.). Organowi odwoławczemu nie umknęło przy tym, że odpowiedź Wójta z dnia [...] r. (t. V, k. 105 akt adm.) dotyczyła jedynie postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie przebiegu granic działek nr [...], wobec czego organ ten był zmuszony ponownie wystąpić do Wójta o udzielenie informacji jaki jest stan sprawy w przedmiocie wznowienia granic działki nr [...] (pismo z dnia [...] r., t. V, k. 107 akt adm.). Postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. W kontekście powyższego należy zauważyć, że kontrolowane postępowanie administracyjne jest nadal zawieszone, a zawieszenie to jest realizacją wytycznych zawartych w wyroku Sąsu z dnia 13 grudnia 2016 r. W ocenie Sądu, wskazana okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż zgodnie z art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów, a samego okresu zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie nie ulega więc wątpliwości, że z uwagi na postanowienie o zawieszeniu postępowania – na dzień wyrokowania nie można było stwierdzić bezczynności organu. W razie zawieszenia postępowania nie można bowiem zarzucić skutecznie organowi administracji publicznej prowadzącemu postępowanie w sprawie przewlekłości prowadzonego postępowania lub bezczynności (por. wyroki NSA: z 29 listopada 2007 r., II OSK 1380/07 oraz 8 listopada 2013 r., II OSK 1735/13 – dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zauważyć, że tutejszy Sąd w wyroku z dnia 13 grudnia 2015 r. wskazał, że organ odwoławczy po zawieszeniu postępowania może ewentualnie zastosować narzędzie z art. 100 § 1 K.p.a. W tym kontekście Sąd w składzie rozstrzygającym wyjaśnia, że tryb przewidziany w art. 100 § 1 K.p.a. ma za zadanie doprowadzenie do wszczęcia, przed odpowiednim organem lub sądem, postępowania w celu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Jeżeli jednak postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego już się toczy, nie ma potrzeby podejmowania działań określonych w powołanym przepisie. Wskazuje na to wprost ostatnia część art. 100 § 1 K.p.a. W takim przypadku celowe jest jedynie zwrócenie się do organu, czy sądu, przed którym zawisła sprawa zagadnienia wstępnego, o informację o sposobie jej załatwienia. Z pism Wójta wynika, że trzykrotnie zostały wysłane zawiadomienia o czynnościach geodezyjnych na przedmiotowym terenie. Geodeta wznowił granice w punktach, które ustabilizował palikami drewnianymi. Do dnia dzisiejszego strony nie podpisały jednak protokołu wznowienia i wyznaczenia granic. Wobec tego postępowanie w sprawie wyznaczenia granic działki nr [...] nie zostało zakończone. Odnosząc się do zarzutów skargi jakoby wyczerpano tryb administracyjny odnośnie przebiegu granic działki nr [...] należy zgodzić się z organem odwoławczym, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Geodezji i Kartografii z dnia [...] r., nr [...] nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, albowiem dotyczyła wniosku o naprawę błędu w dokumentacji geodezyjnej i stanowi wyłącznie rozstrzygnięcie w sprawie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu przyjąć zatem należy, że w dniu orzekania organ nie pozostawał w bezczynności. Zawieszenie postępowania powoduje bowiem stan sprawy, który uniemożliwia podejmowanie czynności procesowych z uwagi na przeszkody określone w postanowieniu o zawieszeniu. Stan zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.