IV SA/Wr 452/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. A. na decyzję Dziekana [...] Uniwersytetu [...] we W. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r., doprecyzowanym następnie w dniu 13 grudnia 2018 r., R. S. A. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w sentencji decyzję Dziekana [...] Uniwersytetu [...] we W. w przedmiocie skreślenia z listy studentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących od powyższej decyzji Dziekana poprzez brak skutecznego odwołania się od niej do organu drugiej instancji, tj. Rektora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżący jako przedmiot określił ostatecznie zaskarżenia decyzję Dziekana [...] Uniwersytetu [...] we W. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...]. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Rektora Uniwersytetu [...] we W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zatem, aby zakwestionować zaskarżoną decyzję winien był w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Rektora. Dopiero wówczas miałby on prawo zakwestionować wydaną decyzję organu drugiej instancji w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd dostrzega, że kwestia wniesienia odwołania do Rektora i rozpatrzenia go przez ten organ pozostaje między stronami sporna, jednakże przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie dopuszczalność wniesienia skargi na decyzję organu pierwszej instancji, nie zaś prawidłowość rozpatrzenia odwołania przez organ odwoławczy. Tę ostatnią kwestię – po sprecyzowaniu przedmiotu skargi przez stronę w dniu 13 grudnia 2018 r. – wyłączono do odrębnego postępowania prowadzonego pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 230/18. Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności należało stwierdzić, że skarga wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji okazała się niedopuszczalna. W związku z tym Sąd zobowiązany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.