IV SAB/Wa 408/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi O. O. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku O. O. z dnia [...] listopada 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w określonym terminie; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrywaniu odwołania; 3. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 5. oddala skargę w pozostałym zakresie; 6. zasądza od Wojewody [...] na rzecz O. O. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] sierpnia 2018 r. O. O. (dalej również jako: "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym wniosła skargę na bezczynność i niezałatwienie sprawy przez Wojewodę [...] w sprawie jej wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, zarzucając naruszenie art. 8, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), dalej K.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarżąca podniosła, że w dniu [...] listopada 2017 r. wniosła o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Pomimo upływu 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, sprawa nie została rozpoznana, a organ nie zawiadomił o terminie jej załatwienia, jak również o nie poinformował o przyczynach zwłoki. Podnosząc takie zarzuty skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Wojewody [...] do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia aktu organowi, 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego i bezczynności, którego dotyczy skarga, 3) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej P.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 5) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że wniosek skarżącej z dnia [...] listopada 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zawierał braki formalne. W związku z powyższym, pismem z [...] lutego 2018r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia tego wniosku. Braki zostały uzupełnione [...] lutego 2018 r. W toku postępowania cudzoziemka zmieniła stanowisko pracy, na którym miała podjąć zatrudnienie: z przedstawiciela handlowego na specjalistę do spraw reklamy medialnej i radiowej. W dniu [...] kwietnia 2018 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.), wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendanta [...] Policji z wnioskiem o przekazanie informacji czy wjazd i wyjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Termin uzyskania odpowiedzi upływał [...] maja 2018 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez złożenie do akt m. in.: umowy z pracodawcą, potwierdzenie posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz rozliczenia podatkowego za 2017 r. Wezwanie zawierało informację o terminie załatwienia sprawy do dnia [...] czerwca 2018 r. W dniu [...] kwietnia 2018 r. skarżąca poinformowała organ o zmianie pracodawcy. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Wojewoda [...] odmówił cudzoziemce udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym samym dniu – [...] lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożył ponaglenie do organu II instancji. W dniu [...] sierpnia 2018 r. skarżąca złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...]. Odnosząc się do przedmiotowej skargi organ wniósł o jej odrzucenie z tego powodu, że skarga na bezczynność została złożona już po wydaniu decyzji. Wskazując na doktrynę i orzecznictwo organ wskazał, że w takim przypadku skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalna z innych przyczyn. W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że skarga winna być oddalona, jeżeli sąd stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Odnosząc się natomiast do argumentów skargi organ podniósł, że w sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością czy przewlekłością postępowania, a tym bardziej z ich z rażącą formą. Wszelkie ewentualne opóźnienia w terminach wydawania decyzji czy podejmowania poszczególnych czynności przez organ wynikają ze stale rosnącej liczby składanych wniosków oraz obłożenia pracą pracowników organu. Liczba wniosków o wydanie pozwolenia na pobyt czasowy cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składanych do Wojewody [...] w miesiącu maju 2018 r. w porównaniu do maja 2017 r. wzrosła o 44,28 %, natomiast w stosunku do adekwatnego okresu 2013 r. wzrosła aż o 485,84 %. Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Rozpatrując niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie z tego powodu, że skarga została wniesiona po wydaniu decyzji, tj. organ wydał decyzję w dniu [...] lipca 2018 r. zaś skarga została wniesiona w dniu [...] sierpnia 2018 r., stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd stoi na stanowisku, że ustanie bezczynności organu nie następuje z chwilą wydania aktu lecz z chwilą wejścia aktu do obrotu prawnego w postępowaniach, w których stroną jest jedynie wnioskodawca. W myśl art. 10 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W rozpatrywanej sprawie decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] sierpnia 2018 r., a zatem po wniesieniu skargi na bezczynność. W ocenie Sądu wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, ale przed jej wejściem do obrotu prawnego, co ma miejsce w wypadku doręczenia jej jedynej stronie postępowania - nie powoduje, że skarga jest niedopuszczalna lub bezzasadna. Sąd podziela w tej konkretnej sprawie stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II OSK 2754/14), w którym Sąd ten stwierdził m. in, że: "wniesienie do sądu skargi na bezczynność organu administracji po wydaniu decyzji, ale jeszcze przed doręczeniem jej stronie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania oceny w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy wystąpiła bezczynność, a jeżeli tak to, czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Zatem w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, wobec wyczerpania środków warunkujących wniesienie skargi (złożenie ponaglenia w dniu [...] lipca 2018 r.) i wniesienia skargi na bezczynność przed doręczeniem skarżącej decyzji jako jedynej stronie postępowania, skarga niniejsza podlegała ocenie wedle kryteriów wskazanych w art. 149 P.p.s.a. W obecnym stanie prawnym bowiem rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu, bowiem Sąd zobowiązany jest także orzec, czy organ dopuścił się bezczynność (art. 149 § 1 pkt 3) oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. W konsekwencji w razie uwzględnienia skargi, w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. konieczne jest stwierdzenie, czy organ dopuścił się bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualne wymierzenie organowi grzywny lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego odpowiedniej sumy pieniężnej. W sytuacji, gdy organ wydał decyzję przed rozpoznaniem skargi przez sąd, umorzenie postępowania sądowego jest zasadne jedynie co do zobowiązania organu do wydania decyzji, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA z 2009 r., z. 4, poz. 63). Mając zatem na uwadze, że organ wydał decyzję w niniejszej sprawie w dniu [...] lipca 2018 r. (doręczoną stronie w dniu [...] sierpnia 2018 r.) – postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1. sentencji wyroku. Przechodząc natomiast do badania, czy w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością Wojewody [...] w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. należy wskazać, że bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a., w przypadku, gdy organ prowadzi postępowanie w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, uregulowane przepisami K.p.a., pozostaje w ścisłym związku z art. 37 K.p.a. Stosownie do art. 37 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. (bezczynność). Oznacza to, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie w rozumieniu przepisów K.p.a. W myśl art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z zasady tej wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki i opieszałości w podejmowanych czynnościach. Naturalną konsekwencję zasady szybkości postępowania stanowi wprowadzenie obowiązku załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 1 – 5 K.p.a. Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Ponadto, stosownie do art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji jest zobowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu [...] listopada 2017 r. Organ w przewidzianym prawem terminie (nawet przyjmując wydłużony dwumiesięczny termin – art. 35 § 3 K.p.a.) nie rozpoznał sprawy, a nawet nie podjął żadnej czynności, w tym nie poinformował strony o przyczynach zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy – co jest jego obowiązkiem, zgodnie z art. 36 K.p.a. Dopiero pismem datowanym na dzień [...] lutego 2018 r. (po trzech miesiącach od złożenia wniosku) organ wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku. W ocenie Sądu było to spowodowane złożonym w dniu [...] lutego 2018 r. pismem strony – zapowiedzią wniesienia ponaglenia. Braki zostały uzupełnione przez stronę niezwłocznie – już w dniu [...] lutego 2018 r. Po prawie dwóch miesiącach - w dniu [...] kwietnia 2018 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendanta [...] Policji z wnioskiem o przekazanie informacji czy wjazd i wyjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Termin uzyskania odpowiedzi upływał [...] maja 2018 r. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ wezwał do złożenia kolejnych dokumentów (potwierdzenie posiadania ubezpieczenia zdrowotnego, umowy z pracodawcą, będącej podstawą wykonywania pracy, rozliczenia podatkowego za 2017 r.) oraz poinformował skarżącą, że decyzja w sprawie zostanie podjęta do [...] czerwca 2018 r. Przy pismach z dnia [...] kwietnia 2018 r., [...] maja 2018 r., [...] maja 2018 r. i [...] czerwca 2018r. skarżąca uzupełniła dowody w sprawie. W wyznaczonym przez siebie terminie (tj. do dnia [...] czerwca 2018 r.) organ nie załatwił sprawy, nie wykonał także wraz z upływem tego terminu obowiązku wynikającego z art. 36 K.p.a. Skarżąca, poprzez swego pełnomocnika ponownie złożyła zapowiedź wniesienia ponaglenia w dniu [...] lipca 2018 r. Następnie w dniu [...] lipca 2018 r. skarżąca wniosła ponaglenie. W tym też dniu organ wydał decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W ocenie Sądu powyżej opisane okoliczności sprawy pozwalają na stwierdzenie, że Wojewoda [...] pozostawał rażąco bezczynny w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. Niewątpliwie takie zachowanie organu rażąco narusza art. 35 § 3 K.p.a. Analiza akt potwierdza, że organ podjął pierwszą czynność, a następnie wydał decyzję w sprawie wyniku wielokrotnych interwencji skarżącej. Zdaniem Sądu nie można zaakceptować faktu, że organ przekraczając termin załatwienia sprawy, jednocześnie nie zawiadamiając strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy, podejmuje pierwsze i to zupełnie podstawowe czynności (wezwanie do uzupełnienia wniosku) dopiero w wyniku działań samego wnioskodawcy (zapowiedź złożenia ponaglenia) i po kilku miesiącach od wniesienia podania. Należy także wskazać, że poszczególne czynności organu były podejmowane w znacznych odstępach czasu. Organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku dopiero po upływie trzech miesięcy od wpływu wniosku. Skarżąca niezwłocznie wykonała to wezwanie - w dniu [...] lutego 2018 r. uzupełniła wniosek. Inne czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego, na którego podstawie możliwe byłoby wydanie rozstrzygnięcia, zostały podjęte dopiero w dniu [...] kwietnia 2018 r. (wystąpienie o informacje wskazane w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) i [...] kwietnia 2018 r. (wezwanie do nadesłania kolejnych dokumentów). Konieczność pozyskania informacji wskazanych w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika wprost z przepisu regulującego zakres postępowania dowodowego i ma charakter rutynowy. Oznacza to, że czynności te były podejmowane w znacznej odległości czasowej nieuzasadnionej etapem postępowania, na którym znajdowała się sprawa. Decyzja została wydana dopiero po ponad 8 miesiącach od wpływu wniosku. Tym samym, uwzględniając rutynowy charakter podejmowanych czynności, należy stwierdzić, że organ swoim postępowaniem nie zachował zasady szybkości postępowania wynikającej z art. 12 § 1 K.p.a. i naruszył art. 35 i 36 K.p.a. Przekroczenia terminów określonych w K.p.a. nie mogą uzasadniać powoływane przez organ problemy organizacyjne, jak duża liczba spraw (por. NSA z 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 48/15). Mając powyższe względy na uwadze w ocenie Sądu organ w tej sprawie dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. Stwierdzona bezczynność wynikała z zaniechań organu. Do zaistniałej sytuacji nie przyczyniła się strona postępowania. Wręcz przeciwnie, to strona wykazywała aktywność zmierzającą do sprawnego załatwienia sprawy, wykonując niezwłocznie wezwania do uzupełnienia materiału dowodowego oraz wnosząc dwukrotnie zapowiedzi złożenia ponaglenia i w końcu samo ponaglenie. Podyktowane to było dążeniem do ustabilizowania jej statusu na terenie RP i potrzeba jak najszybszego uzyskania rozstrzygnięcia w celu zalegalizowania pobytu na wybranej podstawie faktycznej. Uwzględniając skargę, przy takiej ocenie zaniechania organu jak przedstawiona wyżej, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 500 zł (pkt 4. sentencji wyroku), biorąc pod uwagę zaniechania i zaniedbania organu w podejmowaniu czynności zmierzających do zakończenia postępowania w sprawie w terminach wynikających z przepisów K.p.a. oraz uznając, że wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do stopnia przyczynienia się organu do stwierdzonej bezczynności. Sąd odstąpił natomiast od przyznania od organu sumy pieniężnej zgodnie z dyspozycją art. 145a § 3 p.p.s.a. i w tym zakresie skargę oddalił (pkt 5. sentencji). Należy mieć bowiem na uwadze, że jakkolwiek podnoszona przez organ okoliczność dużej liczby wpływających do niego spraw nie wpływa na ogólną ocenę uchybienia przez organ obowiązkowi respektowania obowiązujących przepisów K.p.a. , w tym art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a., a także wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości postępowania, to jednak może ona uzasadniać nieprzyznanie od organu sumy pieniężnej stronie. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że jest to właśnie okoliczność uzasadniająca oddalenie skargi w zakresie żądania sumy pieniężnej. Według organu liczba wniosków o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ostatnich latach wzrastała lawinowo – w maju 2018 r. w porównaniu do maja 2017 r. nastąpił wzrost o 44,28 %, zaś w stosunku do maja 2013 r. – aż o 485,84 %. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 6. sentencji). Na koszty postępowania składa się: wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł), określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), określone na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz pkt IV załącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 ze zm.). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.