II SA/Kr 1407/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 217 i art. 218 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. s.k. w K. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 29 maja 2018 r. (znak: [...]) orzekające o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne z pomieszczeniem przynależnym, oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] na os. P. w K., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2018 r. [...] sp. z o.o. s.k. w K. zwróciła się o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] na os. P. w K.. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r. (znak: [...]), Prezydent Miasta K. odmówił wydania żądanego zaświadczenia. W następstwie wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło ww. postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że aktualnie przedmiotem postępowania było postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 29 maja 2018 r. (znak: [...]) odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu wymagało, aby lokal uznany za samodzielny był nie tylko wydzielony trwałymi ścianami, ale również by mógł niezależnie funkcjonować i spełniać potrzeby jego użytkowników. Tymczasem w ocenie organu, wskazany we wniosku lokal nr [...] był magazynem spełniającym funkcję pomieszczenia gospodarczego, nie był natomiast, ani lokalem mieszkalnym, ani lokalem użytkowym. Podniesiono natomiast, że mógł on przynależeć do wskazanej kategorii samodzielnego lokalu jako jego przypisana część. Wyjaśniono również, że pomieszczenia gospodarcze (komórki lokatorskie) nie spełniały funkcjonalnego przeznaczenia samodzielnego lokalu – stałego lub czasowego pobytu ludzi lub prowadzenia działalności handlowej, czy usługowej. Zaznaczono bowiem, że pomieszczenia pomocnicze zostały wyróżnione w art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 716 z późn. zm. – dalej jako: u.w.l.) i wyraźnie odróżnione od lokali. Dlatego też w ocenie organu I instancji, biorąc pod uwagę parametry oraz warunki pomieszczenia (magazynu) oznaczonego nr [...], należało uznać, iż nie spełniał on wymagań stawianych dla lokali wykorzystywanych na cele inne niż mieszkalne, wobec czego niemożliwe było poświadczenie istnienia samodzielnego lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Rozpoznając przedmiotowe zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło na wstępie treść art. 2 ust. 1 i 3 u.w.l., w oparciu o które to przepisy wskazało, że przyjęcie przez ustawodawcę, iż stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań określonych w art. 2 ust. 2 u.w.l., dokonywane ma być przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) i czynność ta ma mieć formę zaświadczenia, oznacza, że postępowanie prowadzone z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do którego mają zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. regulujące postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń (art. 217-220). Niemniej jednak organ odwoławczy podniósł, że zaświadczenie wydawane przez starostę na podstawie art. 2 ust. 3 u.w.l., pomimo iż polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" – odmiennie niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. – opiera się co do zasady na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Stąd też w ocenie organu II instancji, można w tym przypadku mówić o swoistej specyfice tego postępowania. Tym bardziej, zdaniem organu odwoławczego, odnośnie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia określonego w art. 2 ust. 2 u.w.l., za aktualną uznać należało tezę wyrażoną w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którą niektóre przepisy ogólnego postępowania administracyjnego będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, w szczególności zaś niektóre zasady ogólne k.p.a., przepisy dotyczące wymogów formalnych wniosku (art. 63 k.p.a.), przepisy dotyczące postanowień (art. 123-126 k.p.a.), czy też przepisy dotyczące zażaleń (art. 141-144 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w przedmiotowej sprawie został złożony wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne z pomieszczeniem przynależnym, oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] na os. P. w K.. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i wyraził pogląd, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że należało odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu w sytuacji, gdy lokal ten nie uzyskał wymaganego pozwolenia na użytkowanie lub nie zawiadomiono formalnie o zakończeniu budowy. Dodano przy tym, że za koniecznością uprzedniego uzyskania w takiej sytuacji pozwolenia na użytkowanie przemawiał fakt, iż samodzielny lokal to taki, który będzie zdolny do zaspokajania określonych potrzeb, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, zaś pewność w tym zakresie gwarantować ma wydanie pozwolenia na użytkowanie, które potwierdzać będzie możliwość zgodnego z prawem korzystania z lokalu, zgodnie z jego przeznaczeniem. Podkreślono zarazem, że podobny walor w istocie będzie miało zawiadomienie o zakończeniu budowy, kończące się milczącą zgodą organu nadzoru budowlanego lub decyzją o sprzeciwie. Wyjaśniono bowiem, że w tym przypadku również stosowna dokumentacja podlegać będzie kontroli przez organ nadzoru budowlanego, a brak skutecznego zawiadomienia powodować będzie, że inwestycja stanowić będzie budowę. Ponadto zdaniem organu odwoławczego, wobec ww. odmienności w zakresie materiałów źródłowych stanowiących podstawę do wydania zaświadczenia w oparciu o art. 2 ust. 3 u.w.l. względem art. 28 § 1 k.p.a., badanie czy lokal będzie mógł być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem następować będzie przede wszystkim na podstawie dokumentacji architektoniczno-budowlanej, w szczególności uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie lub skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy dowodzącego realizację inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, a więc zgodnie z prawem. Wyjaśniono bowiem, że dokument wydawany przez organ nadzoru budowlanego formalnie zatwierdzający zrealizowaną budowę pozwala jednoznacznie stwierdzić, że konkretny lokal został wybudowany zgodnie z projektem budowlanym i zweryfikowany przez inspekcję nadzoru budowlanego pod względem wymogów bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa użytkowania, a także pod innymi względami wymienionymi w art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Podniesiono przy tym, że organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nie bada bowiem samodzielnie przesłanek tego, czy dany obiekt budowlany nadaje się do użytkowania, a powinien on opierać się w tym zakresie na dokumentach urzędowych sporządzonych przez kompetentne organy, które decydują o tym, czy dany obiekt można legalnie użytkować. Podkreślono bowiem, że dopiero spełnienie tej podstawowej i zasadniczej przesłanki (zdatności do użytkowania) warunkować będzie dalsze rozważania na temat realizacji warunków samodzielności lokalu ustanowionych w art. 2 ust. 2 u.w.l. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło przeważające w tym zakresie stanowisko sądów administracyjnych, jednocześnie wskazując, że zaświadczenie o samodzielności lokalu może być wydane jedynie wobec lokalu, który formalnie został dopuszczony do użytkowania. Podano przy tym, że przepisy prawa budowlanego jednoznacznie określają zasady prowadzenia procesu budowlanego, w tym zakończenia budowy, w szczególności organ odwoławczy przywołał w tym zakresie brzmienie art. 54 i art. 3 pkt 12 ustawy – Prawo budowlane, a następnie zwrócił uwagę, że strona żaląca się przedstawiła wraz ze swoim wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu ozn. jako LU-3 o powierzchni 1,46 m2, pełniącego funkcje magazynu, kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki z dnia 7 listopada 2017 r., nr [...] w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego – budynku nr [...] na os. P. w K., w której nie ujawniono istnienia przedmiotowego pomieszczenia. Dlatego też, mając na uwadze powyższą okoliczność, a nadto przedstawione wywody, wedle których magazyn nie spełniał kryteriów samodzielnego lokalu zawartych w ww. podstawie prawnej, gdyż byłby nim tylko taki lokal, który będzie zdolny do zaspokajania określonych potrzeb zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło przedstawione stanowisko w postanowieniu organ I instancji utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – [...] sp. z o.o. s.k. w K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. art. 2 ust. 2 u.w.l., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z przepisu tego wynika, iż samodzielnym lokalem niemieszkalnym może być wyłącznie lokal zdolny do zaspokajania określonych potrzeb pod względem faktycznym oraz lokal będący przedmiotem decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie lub zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, 2. art. 2 ust. 1 u.w.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż u.w.l. nakłada na starostę obowiązek badania nie tylko technicznych właściwości lokalu, ale również zgodności z aktami lub rozstrzygnięciami podjętymi na etapie planistycznym oraz budowlanym, pomimo iż obowiązek powyższy miał, w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, zastosowanie wyłącznie do lokali mieszkalnych, 3. art. 2 ust. 4 u.w.l., przez niewłaściwe zastosowanie i ustalenie przez organ, iż lokal stanowić może wyłącznie pomieszczenie przynależne do innego lokalu, 4. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy organ II instancji powinien uchylić postanowienie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przedstawiając argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 sierpnia 2018 r. (znak: [...]) utrzymujące w mocy - po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. s.k. w K. - postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 29 maja 2018 r. (znak: [...]) orzekające o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne z pomieszczeniem przynależnym, oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] na os. P. w K., Materialnoprawnym wzorcem kontroli jest m.in. treść art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U.2018.716 t.j. dalej w skrócie u.w.l.). Artykuł 1 u.w.l. stanowi, że 1. Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z treścią art. 2 u.w.l.: "1. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. 1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. 1b. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. 1c. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r. 2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. 3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. 4. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". 5. Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. [...] W razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nie postanowiły inaczej". Skarga jest zasadna w zakresie wskazanym poniżej. W ocenie Sądu organ dokonał wadliwej bo zawężonej wykładni art. 2 u.w.l., ingerującej w konsekwencji, w sposób nie uzasadniony prawem w możliwości prawne wnioskodawców otrzymania przedmiotowego dla sprawy zaświadczenia, co miało znaczenie dla wyniku sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku o wydanie zaświadczenia organ powinien wziąć pod uwagę ocenę prawną Sądu. Trzeba zacząć od tego, że ustawodawca regulując przedmiot ustawy- tj. u.w.l., posłużył się pojęciem samodzielnych lokali mieszkalnych, a także pojęciem lokali o innym przeznaczeniu. W kontrolowanej sprawie sporny jest dla potrzeb wydania przedmiotowego zaświadczenia przez organ, sposób wykładni pojęcia "lokali o innym przeznaczeniu". Kontrolowany organ przyjmuje w nawiązaniu do treści art. 2 ust. 4 u.w.l. , że w skład desygnatów tego pojęcia nie wchodzą pomieszczenia, które zdaniem Sądu można określić mianem gospodarczych, takie jak w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż. W konsekwencji, zdaniem kontrolowanego organu do tych ww. pomieszczeń nie przystaje ustawowe pojęcie lokalu o innym przeznaczeniu, któremu w drodze zaświadczenia można zgodnie z prawem przypisać przymiot samodzielnego lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalne. W ocenie organu, w odniesieniu do ww. pomieszczeń ustawodawca w obrębie przedmiotu i zakresu regulacji u.w.l. stwierdził, że jedynie mogą stanowić pomieszczenia przynależne do lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu ten wniosek jest błędnie wywiedziony przez organ z treści art. 2 ust. 4 u.w.l. i idzie za daleko w swym prawnym ograniczeniu prawnej stosowalności pojęcia samodzielności lokalu/samodzielnego lokalu w obrębie norm u.w.l., gdyż treść tego przepisu (art. 2 ust. 4 u.w.l.) ma jedynie dookreślać pojęcie samodzielnego lokalu mieszkalnego, jednak ze sposobu jego redakcji i brzmienia w żaden sposób nie wynika, że pomieszczenia gospodarcze, o jakich w nim jest mowa nie mogą "równolegle" na gruncie norm u.w.l. potencjalnie posiadać statusu prawnego samodzielnego lokalu w myśl postanowień u.w.l. W tym miejscu Sąd zaznacza, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 u.w.l. ustawowa definicja samodzielnego lokalu mieszkalnego, którym w rozumieniu ustawy, jest "wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych – znajduje również odpowiednie zastosowanie do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". Jednocześnie w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz.U.2015.1422 t.j., ilekroć jest mowa o "9) mieszkaniu - należy przez to rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego; 10) pomieszczeniu mieszkalnym - należy przez to rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego; 11) pomieszczeniu pomocniczym - należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności; 12) pomieszczeniu technicznym - należy przez to rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku; 13) pomieszczeniu gospodarczym - należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych; 14) lokalu użytkowym - należy przez to rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym;". Przytoczone przepisy pozwalają, wbrew temu co twierdzi kontrolowany organ, w ocenie Sądu przyjąć, że przedmiotowa dla kontrolowanej sprawy komórka lokatorska wstępnie spełnia definicję pomieszczenia gospodarczego jako pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, potencjalnie służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych. W przypadku kiedy jest ona – jak w realiach kontrolowanej sprawy - wyodrębniona trwałymi ścianami i posiada odrębne wejście można ją w ocenie Sądu uznać, przy dodatkowej weryfikacji przesłanek, o których poniżej, także za samodzielny lokal na potrzeby wydawanego zaświadczenia. W ocenie Sądu, celem "innym" lokalu niż mieszkalny może być także cel gospodarczy, a nie tylko użytkowy/usługowy i do takiego pomieszczenia/lokalu można odpowiednio stosować definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego. "Odpowiedniość" ta w tym wypadku powinna być adekwatna do celu "innego" na który jest przeznaczony lokal. Przyjęcie przez kontrolowany organ, że tym innym celem jest tylko cel usługowy/użytkowy w nawiązaniu do pojęcia lokalu użytkowego, o którym jest mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 2002. nie znajduje uzasadnienia w myśl prawidłowej celowościowej, funkcjonalnej i systemowej wykładni prawa. Ze sposobu posługiwania się przez prawodawcę w tym rozporządzeniu pojęciem lokal nie można wyciągać bezpośrednich literalnych wniosków dla wykładni art. 2 u.w.l. Należy się w tym miejscu zgodzić się ze stroną skarżącą, że ten sposób wykładni dokonanej przez organ I i II instancji prowadzi do błędnej konstatacji, w myśli której pozostałe pomieszczenia wskazane w art. 2 ust. 4 u.w.l. takie jak piwnica, strych, garaż nie mogą stanowić "samodzielnego lokalu innego niż mieszkalny". Wykładnia przyjęta przez organ bezpodstawnie uniemożliwia obrót prawny komórkami lokatorskimi jako wyodrębnionymi przedmiotami prawa własności posiadającymi założone księgi wieczyste co nie mieści się w aksjologii u.w.l. A zatem dopełniając powyższe wnioski, w ocenie Sądu lokal gospodarczy tzw. "komórka lokatorska" może stanowić samodzielny lokal, jeżeli spełnia odpowiednie wymagania budowlano-techniczne co wynika z ustawowej powinności zgodności z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. m.in. z odpowiednich decyzji lub zgłoszeń; a dalej jest wyodrębniona trwałymi ścianami i posiada odrębne wejście, czyli w znaczeniu funkcjonalnym można z niej korzystać bez ingerencji w inny samodzielny lokal. Sąd w składzie obecnie orzekającym nie podziela bowiem argumentacji strony skarżącej, że treść art. 1a u.w.l. znajduje tylko zastosowanie w odniesieniu do samodzielnych lokali mieszkalnych. Taka wykładnia jest zawężona i nieuzasadniona brzmieniem wykładanego przepisu. Sąd zauważa, że zgodność o której jest mowa w tym przepisie nawiązuje do treści decyzji, która w warstwie tekstowej może być różnie skonstruowana, i w tym przypadku Sąd podziela zdanie skarżącej strony, że pomieszczenie gospodarcze o jakim jest mowa w kontrolowanej decyzji nie musi być skonkretyzowane w treści tekstowej "głowy" decyzji, ale może być zakodowane z różnym stopniem szczegółowości w dokumentacji, do której treść decyzji się odnosi. Kontrolowane organy pominęły argumentację zawartą we wniosku strony skarżącej dotyczącą zależności pomiędzy sentencją decyzji a danymi technicznymi budynku. W ocenie Sądu, można się zgodzić ze stanowiskiem strony skarżącej, że decyzja pozwolenia na użytkowanie pomija istnienie innych pomieszczeń, które mogą istnieć w budynku, o ile zostały zrealizowane zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę, a które to z uwagi na ich nieistotny dla kategorii budynku charakter, pominięte zostały w treści decyzji pozwolenia na użytkowanie. W każdym budynku istnieje bowiem szereg pomieszczeń o charakterze technicznym lub pomocniczym, które zrealizowane zostały zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę, a które nie są odrębnie wskazywane w danych technicznych budynku z uwagi na ich marginalny charakter. Powyższe nie zmienia w ocenie Sądu faktu, iż pomieszczenia te o ile spełniają wymogi art. 2 ust. 2 u.w.l. mogą stanowić przedmiot odrębnej własności lokalu. A zatem przy ponownym załatwianiu wniosku o wydanie zaświadczenia organ powinien kierować się oceną Sądu i zweryfikować, czy Lokal nr [...], spełnia wymogi samodzielnego lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, czy pomieszczenie to było elementem projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją pozwolenia na budowę i czy powyższe potwierdzone zostało decyzją pozwolenia na użytkowanie, która to decyzja potwierdza zrealizowanie zgodnie z projektem budowlanym całej inwestycji objętej decyzją pozwolenia na budowę i możliwość przystąpienia do jej użytkowania, a nie tylko elementów budynku wymienionych wśród jego danych technicznych. Na koniec Sąd zauważa, że w sentencji zaskarżonej decyzji oraz później w treści jej uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że wniosek skarżącej strony obejmował "pomieszczenia przynależne". Niemniej jednak w treści wniosku z dnia 16 stycznia 2018 r. nie zaznaczono takiego wariantu, a wskazano "bez pomieszczeń przynależnych". Kwestia ta powinna być wzięta pod uwagę i wyjaśniona przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a , art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 p.p.s.a., w ten sposób, że zasądzono na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości [...] zł.