VI SO/Wa 7/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o wymierzenie Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: 1. wymierzyć Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywnę w wysokości 4.271,51 złotych (słownie: cztery tysiące dwieście siedemdziesiąt jeden złotych pięćdziesiąt jeden groszy); 2. zasądzić od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz M. P. kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego od wniosku. M. P. (dalej "Wnioskodawca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "Izba"), na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." grzywny, a to w związku z nieprzekazaniem jego skargi na uchwałę Izby z [...] listopada 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że 21 grudnia 2017 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, wniósł do Izby kierowaną do sądu administracyjnego skargę na ww. uchwałę, a następnie został wezwany przez Izbę do usunięcia braków formalnych tej skargi poprzez jej podpisanie, pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia. Wnioskodawca zarzucił, że Izba była obowiązana przekazać jego skargę do Sądu, który jako jedyny jest władny do badania dopuszczalności jej wniesienia, w tym między innymi dokonywania oceny spełnienia przez nią warunków formalnych, w tym ustalenia, czy skarga została podpisana. Izba w odpowiedzi, wnosząc o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, wyjaśniła, że dokumenty złożone w sposób, jak uczynił to Wnioskodawca, nie mogły zostać potraktowane jako podpisane przy pomocy podpisu elektronicznego. Stwierdziła, że skoro wezwanie do usunięcia braku pisma – skargi, pozostało bez odpowiedzi ze strony Wnioskodawcy, to zgodnie z rygorem pozostawiono je bez rozpoznania. Skarga Wnioskodawcy na uchwałę Izby z [...] listopada 2017 r. nr [...] została do Sądu ostatecznie przekazana 18 lipca 2018 r. i zarejestrowana pod sygn. akt VISA/Wa 1300/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2 cyt. przepisu). Jak wynika z dokumentów załączonych do rozpoznawanego wniosku o wymierzenie grzywny oraz ze sprawy o sygn. akt VISA/Wa 1300/18 istotnie skarga na uchwałę Izby z [...] listopada 2017 r. nr [...] wpłynęła do Izby za pośrednictwem platformy ePUAP dnia 21 grudnia 2017 r. Zatem od dnia następnego rozpoczął bieg ustawowy, trzydziestodniowy termin na przekazanie owej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią Izby na skargę do Sądu. W tej sytuacji ów termin upłynął dnia 22 stycznia 2018 r. (20 stycznia 2018 r. była to sobota). Zatem w niniejszej sprawie Izba od 23 stycznia 2018 r. do 18 lipca 2018 r. – 6 miesięcy, pozostawała w bezczynności w przekazaniu sprawy do Sądu. Rację ma Wnioskodawca, że wyłącznie Sąd władny jest wzywać do jakichkolwiek braków formalnych skargi, gdyż jest to pismo kierowana do Sądu, a nie do organu. Organ ma możliwość wyłącznie uwzględnienia skargi lub też przekazania jej do Sądu. W żadnym razie nie ma prawa wzywania do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem pozostawienia jej bez rozpoznania. Przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny. Organ, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona, co do zasady zawsze zobowiązany jest przekazać ją do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, czy w jego ocenie odpowiada ona wymogom formalnym, czy też nie. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie sąd, a nie organ, za pośrednictwem którego skargę wniesiono. W ocenie Sądu, sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, organ ów ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Izba uznawszy zarzuty skargi za bezzasadne bezwzględnie zobligowana była przekazać ją do Sądu najpóźniej do 22 stycznia 2018 r. Skoro tego nie uczyniła, przy uwzględnieniu jej wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, to ponosi odpowiedzialność za naruszenie trzydziestodniowego terminu na przekazanie skargi. W tym miejscu Sąd zauważa, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane przez Izbę w kontekście niniejszej sprawy zostało nietrafnie. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. (M.P. z 2018 r. poz. 187), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 4.271,51 złotych. Reasumując, mając na uwadze to, że wyłącznie z uwagi na przekroczenie uprawnień – kompetencji przez Izbę doszło do nieprzekazania skargi w zakreślonym terminie oraz to, że skarga ostatecznie została do Sądu przekazana, Sąd postanowił wymierzyć Izbie grzywnę w wysokości jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r., tj. w wysokości 4.271,51 złotych. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. W zakresie zwrotu 100 złotych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., jako że stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.