III FSK 1088/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 991/18 w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 8 stycznia 2019 r., III SA/Wa 991/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 5 marca 2018 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W skardze kasacyjnej powyższemu wyrokowi skarżący zarzucił: 1) naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. (Dz. U. z 2019, poz. 1801 ze zm.) oraz § 2, § 5 ust. 3, § 9 i § 10 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676, dalej: Rozporządzenie), 2) art. 286 § 1 i art. 287 § 1 ustawy Kodeks karny, 3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, tj. przepisu art. 137 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie pełnej analizy stanu faktycznego mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie nałożonej kary lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarządzeniem z 9 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Podobnie przy naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący tym obowiązkom w sposób oczywisty uchybił, a co gorsza stawiając określonej treści zarzuty, tych zarzutów w ogóle nie uzasadnił, z naruszeniem art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny z obowiązku odniesienia się do tak wadliwie postawionych zarzutów. Jedynie w odniesieniu do § 2 Rozporządzenia strona skarżąca zawarła bardzo lakoniczne uzasadnienie. Przepis ten stanowi, że rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zwanych dalej "odbiornikami", dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej brak zgłoszenia, o którym mowa w zacytowanym przepisie nie wyklucza nadanie użytkownikowi nadanie numeru identyfikującego, w przeciwnym bowiem razie nie byłoby w ogóle podstawy do pobierania opłaty abonamentowej. Tym niemniej sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi, spór bowiem sprowadza się do nieistnienia egzekwowanego obowiązku z innych przyczyn, a mianowicie istnienia po stronie operatora publicznego dowodu doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikującego. W tej kwestii należy zauważyć, że prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (zob. wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15). Innymi słowy obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej nie niweczy niedoręczenie lub brak dowodu doręczenia stronie skarżącej przez operatora publicznego indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 - część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Obowiązek ten ustaje dopiero w wyniku wyrejestrowania odbiorników rtv, ale nie w wyniku nieotrzymania przez abonenta indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. sędzia NSA Bogusław Dauter sędzia NSA Jacek Brolik sędzia del. WSA Bogusław Woźniak