I SAB/Wa 261/18

Dnia 9 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M., E. K., M. J. i D. L. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia oddala skargę. M. M., E. K., M. J. i D. L. pismem z dnia [...] lipca 2018 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1960 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomość położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] we wsi K. nr [...]. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 35 § 1, 2 i 3 kpa w związku z art. 12 kpa oraz art. 36 § 1 i 2 kpa polegające na braku podejmowania działań zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i wnieśli o wyznaczenie Ministrowi miesięcznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o przyznanie na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej w wysokości po 2000 zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania podkreślając, że w dniu [...] stycznia 2018 r. złożono wniosek o stwierdzenie nieważności w/w orzeczenia z dnia [...] marca 1960 r. W związku z brakiem rozstrzygnięcia w dniu [...] czerwca 2018 r. wystosowano ponaglenie, aby Minister niezwłocznie podjął czynności w sprawie i zakończył postępowanie. Mimo to organ nie podjął działań w sprawie. Skarżący wskazali, że od dnia złożenia wniosku minęło ponad 5 miesięcy, organ dokonał zaś jedynie jednej czynności, tj. zwrócił się o nadesłanie lub wypożyczenie akt własnościowych. Skarga na bezczynność jest więc uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. W dniu [...] października 2018 r. do Sądu wpłynęło natomiast (do wiadomości) pismo [...] października 2018 r., którym Minister działając na podstawie art. 65 § 1 kpa w związku z art. 157 § 1 kpa przekazał SKO w [...]. – jako organowi właściwemu - wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności w/w orzeczenia z dnia [...] marca 1960 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność lub na przewlekłość postępowania ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że złożona skarga na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści skargi skarżący zarzucają Ministrowi bezczynność w załatwieniu wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] marca 1960 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu opisanej wyżej nieruchomości [...]. Z analizy akt wynika tymczasem, że Minister Inwestycji i Rozwoju nie jest organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Objęta w/w orzeczeniem administracyjnym nieruchomość stanowi obecnie własność Miasta [...] i organem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Przy piśmie z dnia [...] października 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju, działając na podstawie art. 65 § 1 kpa w związku z art. 157 § 1 kpa, przekazał wniosek do rozpatrzenia według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]. Tym samym - zdaniem Sądu - brak jest podstaw do uwzględnienia złożonej skargi na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju. Minister nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżących i nie można mu zarzucić bezczynności w jego rozpoznaniu. Zauważyć należy, że organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 kpa). W przypadku zaś wniesienia wniosku (podania) do organu niewłaściwego, organ niewłaściwy niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie (art. 65 § 1 kpa). Istotne przy tym jest, że przekazanie podania do organu właściwego nie następuje w formie zaskarżalnego postanowienia, ale w formie zwykłego pisma i w konsekwencji nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Co prawda w rozpoznawanej sprawie przekazanie wniosku skarżących do organu właściwego nastąpiło po upływie niemal 10 miesięcy od jego złożenia. Okoliczność powyższa nie ma jednak wpływu na ocenę stanu bezczynności Ministra. Jak wskazano badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Wobec przekazania pismem z dnia [...] października 2018 r. wniosku skarżących według właściwości do SKO w [...]. brak jest podstaw do przyjęcia, że Minister zobowiązany jest do prowadzenia postępowania i rozpoznania wniosku. Innymi słowy jako organ niewłaściwy w sprawie, nie jest organem zobowiązanym do jej załatwienia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju jest bezzasadna i podlega oddaleniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 P.p.s.a.