II SA/Łd 1137/18

Dnia 9 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Prezydenta Miasta S. od decyzji kasatoryjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prezydentowi Miasta S. kwotę 100 (sto) zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu 11 grudnia 2018 roku, pod poz. [...]. Lp/ Prezydent Miasta S. wniósł sprzeciw od decyzji kasatoryjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na sprzeciw strona przeciwna wniosła o jego odrzucenie, gdyż organ pierwszej instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu od kasatoryjnej decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji tegoż organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że sprzeciw wniesiony do Sądu – zanim zostanie poddany merytorycznej kontroli – podlega ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących go do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") sprzeciw niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie sprzeciwu nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego sprzeciw, w sytuacji gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Istotę legitymacji wnoszącego sprzeciw stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli kasatoryjnej decyzji organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., przyznaje uprawnienie do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego dwu kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem wnoszący sprzeciw, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., musi mieć w złożeniu sprzeciwu interes prawny rozumiany jako istnienie związku między, sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Sprzeciw może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którym jest organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę, jak i przez jej organ – w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") – orzekający w określonej sprawie, interesu prawnego tej jednostki w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych jednostek samorządu terytorialnego – jako osób prawnych, jak też ich organów – w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. W zakresie zatem, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję – raz organu wydającego decyzję, innym zaś razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Należy zatem stwierdzić, że gmina, której organ (w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a.) wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego na kasatoryjną decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Oznacza to, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy Prezydent Miasta nie posiada legitymacji do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego na kasatoryjną decyzję organu odwoławczego. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w jednej sprawie, a mianowicie jako wnoszący sprzeciw – Prezydent Miasta, który wydał decyzję w pierwszej instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze – organ drugiej instancji, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Reasumując, podmiotem uprawnionym do złożenia sprzeciwu w żadnym wypadku nie jest organ orzekający w sprawie w pierwszej czy też drugiej instancji. Dopuszczenie możliwości wniesienia sprzeciwu przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie sprzeciwu kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu sprzeciw – jako niedopuszczalny – podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd postanowił jak w punkcie drugim postanowienia orzekając w tym zakresie na mocy art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. Lp/