I SA/Bk 688/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zakładu D. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości, przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu, dotacji oświatowej przekazanej w 2017 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zakład D. w Ł. (dalej jako: "skarżący") w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie określenia wysokości, przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu, dotacji oświatowej przekazanej w 2017 r., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając go, skarżący podniósł, że kwota ok. 80.000 zł przypadającej do zwrotu dotacji jest kwotą znaczącą, zaś podjęcie przez uprawniony organ działań zmierzających do jej natychmiastowego odebrania skutkować będzie po stronie skarżącego nieodwracalnymi konsekwencjami. Przystąpienie do wykonania zaskarżonej decyzji skutkować bowiem będzie wstrzymaniem bieżącej działalności, a z uwagi na fakt, że kwoty przekazywanych dotacji nie wystarczają na bieżące utrzymanie prowadzonej działalności, prowadzić to może do braku możliwości regulowania podstawowych zobowiązań finansowych, w tym wynagrodzeń pracowniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy, zatem obowiązek przedstawienia okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. "Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę." (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, skarżący nie uczynił tego w sposób wystarczający dla objęcia go ochroną tymczasową. Uzasadnienie wniosku przez skarżącego sprowadza się w niniejszej sprawie do wymienienia ogólnikowych, hipotetycznych następstw wykonania zaskarżonego aktu, w zestawieniu z wysokością dotacji, uznaną przez skarżącego za znaczącą. Sąd podkreśla jednak, że aby możliwa była jakakolwiek weryfikacja zasadności wniosku, konieczne jest skonkretyzowane odniesienie się przez wnioskującego do materiału dowodowego; tylko bowiem argumentacja mająca swoje oparcie w konkretnych dowodach, pozwala na realną ocenę sytuacji, w której znajduje się wnioskodawca, i określenie charakteru skutków, jakie może odnieść odstąpienie przez Sąd od wstrzymania zaskarżonego aktu. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, lecz Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i trafnych dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Należy także podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji powyższej kwoty dojdzie do pomniejszenia majątku skarżącego. Skarżący winien więc wykazać, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. W ocenie Sądu bez pełnej, rzetelnej i właściwie udokumentowanej wiedzy o aktualnej sytuacji finansowej skarżącego dokonanie oceny, czy istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia mu szkody majątkowej, i rozmiarów tej szkody, nie jest możliwe. Z uwagi na powyższe, Sąd za zasadne uznał odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.