II SA/Gl 839/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "A" S. A. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Rozpatrując, złożony w dniu 27 października 2017 r. przez pełnomocnika inwestora "A" S.A w K., wniosek o pozwolenia na budowę budynku usługowo- handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, tj. miejsca parkingowe, kojec na opakowania zwrotne, układ komunikacji wewnętrznej, zewnętrzną instalację wodociągową wraz z budową zbiornika p/poż., kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrznej linii zasilającej i instalacji oświetlenia zewnętrznego oraz rozbiórkę obiektów istniejących (dwa obiekty gospodarcze i ogrodzenie) na działce nr [...] w C. przy ulicy [...], organ pierwszej instancji – Prezydent Miasta C. pismem z dnia 23 listopada 2017 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, przeprowadził postępowanie, w którym skontrolował złożony projekt budowlany, a następnie postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowalnym m.in. poprzez doprowadzenie do zgodności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie w zakresie lokalizacji projektowanego budynku, a także poprzez doprowadzenie projektu do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (poprzez usunięcie wyliczonych nieścisłości i niedokładności), wyznaczając inwestorowi termin do dnia 31 stycznia 2018 r. W odpowiedzi inwestor w dniu 31 stycznia 2018 r. złożył korektę pierwotnego wniosku o pozwolenie na budowę oraz pismo z dnia 30 stycznia 2018 r. w którym przedstawił polemikę ze stanowiskiem organu zwłaszcza w zakresie usytuowania obiektu w granicy z działkami sąsiednimi oraz stwierdzające fakt uzupełnienia przedstawionego projektu w wymagany sposób, zgodny z obowiązującymi przepisami. Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta C., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia budowlanego na budowę budynki usługowo- handlowego (handel artkułami spożywczymi i przemysłowymi) wraz z realizacją elementów infrastruktury i urządzeń technicznych niezbędnych dla funkcjonowania obiektu oraz rozbiórkę istniejących obiektów, na wskazanej we wniosku działce. W podstawie prawnej tej decyzji powołano art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ przyznał, iż po sprawdzeniu przedłożonego projektu budowlanego stwierdzono w nim nieprawidłowości, stąd postanowieniem z dnia [...] wezwano do ich usunięcia. Przekazano też inwestorowi kserokopie protestu mieszkańców z prośbą o niezwłoczne zajęcie stanowiska oraz wyjaśniono fakt uzyskania zezwolenia na obsługę inwestycji z drogi publicznej - ulicy [...] (decyzja z dnia [...]) Jednocześnie potwierdzono wpływ do organu pisma inwestora w którym zawnioskował o rozpatrzenie wniosku w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 listopada 2017 r. oraz pismo, w którym odniósł się on do uwag i zastrzeżeń mieszkańców sąsiedniej okolicy - ulicy [...], [...] i [...]. Poddając szczegółowej analizie złożony projekt przy uwzględnieniu złożonych wyjaśnień oraz odnosząc się do prośby o rozpatrzenie złożonego wniosku o pozwolenie na budowę w oparciu o przepisy wymienionego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 listopada 2017 r., po ich zacytowaniu, organ stwierdził, iż inwestor nie usunął wymienionych wyczerpująco w wymienionym postanowieniu nieprawidłowości projektu. Projekt nie został doprowadzony do stanu zgodności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1422) w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu obiekt należało zlokalizować w odległościach normatywnych od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi zgodnie z wymogami rozporządzenia lub alternatywnie uzyskać odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych na podstawie art. 9 ustawy Prawo budowlane. Dalej wyjaśnił, że ustalenia decyzji nr [...] z dnia [...] dotyczącej warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie mogą przesądzić o lokalizacji obiektu przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zdaniem organu lokalizacja tego typu obiektów generuje dla nieruchomości sąsiednich uciążliwości, tym bardziej lokalizacja przy granicy tego obiektu takie uciążliwości będzie potęgowała. Organ podkreślił, że dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę organ architektoniczno - budowlany wypowiada się wiążąco i dokładnie na temat usytuowania projektowanego budynku. Dodał też, iż przedłożony projekt w części rysunkowej jest nadal mało czytelny. Reasumując Prezydent Miasta C. stwierdził, iż inwestor nie usunął w terminie wymienionych w postanowieniu nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym, tj. nie doprowadzono do zgodności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych... w zakresie lokalizacji planowanego obiektu oraz projekt zagospodarowania działki nie został sporządzony w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu zapewniającej jego czytelność. Zatem zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno- budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, inwestor "A" S.A w K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisu art. 6, art. 7a oraz art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pomimo obowiązku rozpoznania wniosku inwestora na podstawie obowiązujących przepisów w chwili wydawania decyzji nie uwzględnienie obowiązujących warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności co do treści § 12 ust. 2 rozporządzenia, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji, - naruszenie § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji i błędne przyjęcie, że inwestor nie spełnia warunku w zakresie lokalizacji projektowanego budynku usługowo- handlowego. Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy co do istoty i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku wraz z realizacją elementów niezbędnej infrastruktury ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Spółka stwierdziła, iż nie może zgodzić się z wydaną decyzją. W pierwszej kolejności zarzuciła rozpoznanie sprawy według niewłaściwych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Podniosła , iż z dniem 1 stycznia 2018 r. zmianie uległo bowiem brzmienie zastosowanego w sprawie § 12 tego rozporządzenia. Wobec uzupełnienia projektu w dniu 31 stycznia 2018 r. organ winien zastosować w sprawie aktualne brzmienie przepisu. Odmawiając zatwierdzenia projektu organ oparł się jednak na treści § 12 rozporządzenia, które nie obowiązywało w dacie wydawania decyzji. Zdaniem odwołującej tylko na jej wniosek organ mógł wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r., a takiego wniosku Spółka nie składała. Następnie cytując aktualne brzmienie przepisu § 12 ust. 3 cytowanego rozporządzenia odwołująca stwierdziła, iż bez wątpienia przedłożony projekt spełniał wskazane w nim wymagania umożliwiające lokalizację przedmiotowego budynku handlowo- usługowego w granicy działki budowlanej, gdyż: - projektowany budynek będzie przylegał swoją ściana do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce (w obecnym stanie od dnia 1 stycznia 2018 r. możliwe jest przyleganie jedynie częścią ściany) - wysokość projektowanego budynku zgodna będzie z istniejącą i obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwzględniając powyższe w ocenie odwołującej organ dokonał błędnej analizy treści przepisu i w oparciu o błędne ustalenia odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu i udzielania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Odwołująca podniosła też, że organ błędnie uznał, iż przedłożony projekt nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Nie jest też zasadny zarzut małej czytelności projektu w części rysunkowej, gdyż wykonany on został na bazie mapy zasadniczej w wymaganej skali. W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż podstawowym obowiązkiem organu jest kompleksowe sprawdzenie wniosku inwestora pod względem formalno- prawnym, a następnie sprawdzenie przedłożonego projektu budowlanego pod kątem wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W analizowanej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, iż ze względu na skutki związane z nieusunięciem wskazanych przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości, Prezydent Miasta zobowiązany był do wydania decyzji odmawiającej wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Nie podzielił organ odwoławczy stanowiska odwołującej, że skoro organ pierwszej instancji wyznaczył termin uzupełnienia wniosku na dzień 31 stycznia 2018r., - to wobec zmiany z dniem 1 stycznia 2018 r. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ... - organ z urzędu winien rozpoznać sprawę w oparciu o obowiązujące przepisy. Nie jest też w ocenie organu odwoławczego zasadny argument, że tylko na wniosek inwestora, a takiego w sprawie nie złożono, organ mógł wydać decyzję w oparciu o przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2018 r. Odwołując się do § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. organ odwoławczy stwierdził, iż nie budzi wątpliwości fakt, iż wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu 27 października 2017 r., czyli przed datą wejścia w życie wymienionego rozporządzenia, a stąd do jego rozpatrzenia właściwe będą przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu dotychczasowym. Odnosząc się do możliwości zastosowania w sprawie §12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia organ przyznał, iż jest to wyjątek od reguły określonej w ust. 1 tego przepisu. Treść tego zapisu wskazuje, iż nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej jednak nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych i tylko od woli inwestora zależy usytuowanie obiektu, które jest wiążące dla organu. Zdaniem organu, powołując się na poglądy judykatury. wydając pozwolenie na budowę przy granicy (lub w odległości 1,5m od niej) należy mieć na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa zarówno inwestora, jak i właścicieli działki sąsiedniej. Zgoda na budowę przy granicy (1,5m od niej) może być wydana wyjątkowo, gdy istnieją ku temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Zasadnie przy tym organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż w tym przypadku lokalizacji obiektu w granicy generować będzie uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Organ podsumował, że lokalizację projektowanego budynku handlowo- usługowego w granicy umożliwiają obecne przepisy § 12 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. Należy jednak podnieść, że projekt budowlany powinien spełniać również inne przepisy tego rozporządzenia jak choćby § 21 w zakresie organizacji stanowisk postojowych, gdyż te naniesione na projekt zagospodarowania działki nie odpowiadają obecnie wymaganym wymiarom. Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia [...] S.A. w K., działając przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: - § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji i błędne przyjęcie, że inwestor nie spełnia warunków w zakresie lokalizacji projektowanego budynku, - art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów w przepisach odrębnych oraz wydanie decyzji odmownej pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, - naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie planowanej inwestycji, w tym niewłaściwe zastosowanie przepisów przejściowych określonych w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 listopada 2017 r. Uwzględniając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzyła co do zasady argumentację przedstawioną w odwołaniu, podkreślając, że pomimo złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w dniu dnia 27 października 2017 r., wobec zmiany z dniem 1 stycznia 2018r. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, sprawa powinna być rozpatrzona według przepisu § 12 ust. 3 nowym brzmieniu. Powtórzyła też, że skoro przepis dopuszcza budowę przy granicy lub w odległości 1,5m od niej to organ winien rozpatrzyć sprawę pod tym kątem, a nie narzucać inwestorowi procedury wskazanej w art. 9 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wnosząc o uwzględnienie skargi podtrzymała argumentację w niej zawartą. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1302 ze zm.) Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż kwestionowana decyzja odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury w stopniu powodującym obowiązek ich uchylenia. Dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji sąd ocenia bowiem ich legalność, czyli zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Śląskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania skarżącej pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce położonej w C. przy zbiegu ulic [...] i [...]. Zasady sytuowania budynków określa § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, przy czym generalną zasadę ich sytuowania określa przepis ust. 1, czyli przewidujący lokalizację budynku w odległości działki 4m z otworami okiennymi lud drzwiowymi, lub 3m bez tych otworów od granicy działki. W ust. 2 i ust. 3 przewidziano odstępstwo od tej zasady, tj. zasady szczególne umożliwiające lokowanie budynku w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy. Brzmienie tych ostatnich zapisów ust. 2 i ust. 3 uległo zmianie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2018 r. Zasady stosowania tych przepisów uregulowano przepisem przejściowym - zgodnie z którym dla zamierzenia budowlanego, wobec którego wniosek został złożony przed dniem wejścia w życie rozporządzenia - stosuje się przepisy dotychczasowe (pkt 1), a w przypadku zamierzenia budowalnego wobec którego przez wejściem wżycie rozporządzenia została wydana decyzja o warunkach zabudowy oraz dla którego przed dniem 1 stycznia 2020 r. został złożony wniosek o pozwolenie na budowę przepisy w brzmieniu dotychczasowym stosuje się na wniosek inwestora (pkt 2). Z treści przywołanego przepisu przejściowego strony wywiodły odmienne wnioski. Zdaniem orzekających organów wobec złożenia wniosku o wydanie pozwolenie na budowę w dniu 27 października 2017 r. w sprawie stosować należy przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Z kolei zdaniem skarżącej Spółki, wobec uzupełnienia projektu budowlanego i samego wniosku o pozwolenie na budowę w wyniku postanowienia z dnia [...], już w styczniu 2018 r., w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy w nowym brzmieniu. Dokonując porównania brzmienia tych przepisów prawnych należy zauważyć, iż zmiana ta nie jest daleko idąca, i praktycznie ust. 3 dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowalnej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W porównaniu do wersji obowiązującej do dnia 1 stycznia 2018 r. zmieniło się jedynie to, że takie sytuowanie budynku nie dotyczy tylko zabudowy jednorodzinnej. Stosując zatem bardziej przyjazną dla inwestora wersję tego przepisu obecnie obowiązującą (zgodnie z regulacją zawartą w art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego), wskazując też na uzupełnienie tego projektu już w 2018 r., a wreszcie mając na uwadze, że w wyniku ponownego złożenia wniosku zastosowanie w sprawie znalazłyby przepisy w obecnie obowiązującym brzmieniu, należy jednak uznać, że poprawiony projekt nadal nie spełnia warunków lokalizacji przedmiotowego budynku zgodnie z aktualnym brzmieniem ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jak wynika bowiem z dostępnego projektu zagospodarowania działki i terenu, projektowany budynek usytuowany w granicy działki przylega wprawdzie do budynków na działce sąsiedniej, ale jest on zdecydowanie większy, tj. dłuższy niż budynki na działce sąsiedniej. O ile bowiem można zgodzić się ze stroną skarżąca, że nie ma już wymogu przylegania całą ścianą do ściany budynku istniejącego, to podkreślić trzeba, że dotyczy to jedynie wysokości projektowanego budynku, która musi być zgodna z wysokością obowiązującą na danym terenie w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej zaś sprawie projektowany budynek jest dłuższy. Zatem w tym zakresie pomimo wskazania w postanowieniu z dnia [...] obowiązku doprowadzenia projektu do zgodności z § 12 rozporządzenia projekt w tym zakresie nie został skorygowany. Nie zostały także usunięte inne wskazane w tym postanowieniu dostrzeżone przez organ uchybienia przedłożonego projektu budowlanego. Złożony i poprawiony projekt budowalny nadal pozostaje bardzo nieczytelny. Ilość naniesionych w nim informacji, grafika i skala utrudniają czytelność rysunku i nie pozwalają na jego kontrolę pod kątem zawarcia wymaganych elementów, m.in. usytuowania zbiornika przeciwpożarowego. Ponadto z projektu tego nie wynika też w sposób jednoznaczny czy spełnione zostały wymagania dotyczące miejsc parkingowych. Z części opisowej do projektu wynika, że miejsc tych powinno być 16, jednak mało czytelna mapa projektu zagospodarowania działki i terenu nie pozwala na dokładne tego sprawdzenie. Na marginesie należy zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2018 r. zmianie uległo także brzmienie § 21 dotyczącego szerokości stanowisk miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Skoro w stosunku do lokalizacji przedmiotowego obiektu zastosowanie będą miały przepisy w nowym obecnie, obowiązującym brzemieniu, także więc w przypadku miejsc postojowych przepisy obowiązujące powinny mieć zastosowanie. Jest to istotne w przypadku miejsc dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne, które są znacznie szersze i nie ma już możliwości (jak w poprzednim brzmieniu przepisu ) korzystania z przylegającego do tego miejsca dojścia czy ciągu pieszo-jednego. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają obowiązujących przepisów. Wobec nie spełnienia wymagań wskazanych powyżej zasadnie organy odmówiły zatwierdzenia przedłożonego projektu i udzielania pozwolenia na budowę. Wskazać przy tym trzeba, że przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie nie oznacza, że zawsze zaprojektowanie w taki sposób budynku jest wystarczającą przesłanką do uznania, iż spełnione zostały warunki do takiej lokalizacji budynku. Ocena dopuszczalności lokalizacji budynku względem działki sąsiedniej nie może bowiem ograniczać się wyłącznie do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie odległości, lecz powinna także obejmować cały szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem tej inwestycji na otoczenie. Zasadnie przy tym organ odwoławczy podniósł, iż w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy (1,5m od granicy) z sąsiednią nieruchomością organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa zarówno inwestora jak i właścicieli działek sąsiednich, uwzględniając, iż projektowany obiekt generować będzie uciążliwości dla tych nieruchomości. Z tych przedstawionych powyżej względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.