IV SA/Wa 2831/18

Dnia 22 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 22 stycznia 2019 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - H.K. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej "organ odwoławczy") z [...] sierpnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] lipca 2018 r., w którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z [...] lipca 2018 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z [...] lipca 2018 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w postanowieniu, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia nr 17 Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] - [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. nr [...] poz. [...] ze zm.) stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, ze zm., dalej "ustawa o informacji o środowisku" lub "u.u.i.o.ś"). Organ I instancji wskazał ponadto, iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazu. Na ww. postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zażalenie wniósł H.K.. W zażaleniu zarzucono, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nie przywołał żadnej normy prawnej wskazującej na to, że wcześniejsze uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy ma wpływ na kolejne przedsięwzięcia. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś., art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p., art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Podkreślił, iż wniosek obejmuje budowę 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce o powierzchni 4934,48 m2, która to powierzchnia nie przekracza minimalnej wartości określonej w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., od której dane przedsięwzięcia kwalifikowane jest jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] lipca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...], w granicach [...] - [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, którego funkcjonowanie reguluje Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. nr [...] poz. [...], ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie [...]"). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć") do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy, powierzchnia terenu inwestycji wyznaczonego na przedmiotowych działkach wynosi poniżej 0,5 ha (zgodnie z wyjaśnieniami Inwestora powierzchnia terenu inwestycji wynosi 4934,48 m2), w związku z czym przedmiotowa inwestycja nie osiąga progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy podkreślił także, iż zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Organ wskazał, że istotnym kryterium stosowania powyższego przepisu jest tożsamość obiektu, którą można stwierdzić m.in. w przypadku, kiedy inwestorem jest ten sam podmiot. Przedmiotowa inwestycja jest częścią zespołu zabudowy mieszkaniowej, składającego się z dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, planowanego do realizacji na działkach nr [...] i [...] .Inwestorem w obu przypadkach jest H.K.. Łączna powierzchnia przylegających do siebie terenów inwestycyjnych, na których mają zostać wybudowane ww. budynki mieszkalne wynosi ok. 0,97 ha. Na terenach tych planowana jest budowa łącznie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (każdy na nowo wydzielonej, ogrodzonej działce o powierzchni ok. 900-1000 m2), dróg wewnętrznych przez które będzie się odbywać komunikacja do poszczególnych budynków, minimum dziewięciu miejsc postojowych, dziewięciu studni, dziewięciu bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe. Projekty decyzji nie podają całkowitej powierzchni, która zostanie przekształcona w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Biorąc jednak pod uwagę niewielkie powierzchnie planowanych do wydzielenia działek (po ok. 900-1000 m2) oraz planowaną budowę budynków mieszkalnych wraz z ww. infrastrukturą techniczną na każdej z nich, a także dodatkowe zagospodarowanie terenu nie ujęte w projektach decyzji, chodź widoczne na wizualizacji układu domów (takie jak: zieleń urządzona, chodniki), organ odwoławczy doszedł do wniosku, iż na etapie realizacji inwestycji dojdzie do całkowitego przekształcenia terenów inwestycyjnych na przedmiotowych działkach. W ocenie organu planowany zespół zabudowy mieszkaniowej o powierzchni ok. 0,97 ha, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, tj. do zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Tym samym, przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego realizacja stoi w sprzeczności z zakazem określonym w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie [...]. Odnosząc się zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, iż § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć obliguje do sumowania powierzchni planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć tego samego rodzaju i kwalifikowania ich jako jedno przedsięwzięcie. Zgodnie z ww. przepisem, przez planowane przedsięwzięcie rozumie się przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.u.i.o.ś. Wśród decyzji, o których mowa w tym przepisie, została wymieniona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym ww. zarzuty organ odwoławczy uznał za bezpodstawne. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł H.K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie prawa, w szczególności: • art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że inwestycja winna być kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydana zgodnie z wnioskiem byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi; art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p.; • naruszenie art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ uzasadnienia swojej decyzji w sposób przekonujący i odnoszący się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz art. 6 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia nie znajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawnych; • art. 7 i 77 k.p.a. organy obu instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem zasad wynikających z tych przepisów, • art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia rażąco naruszającego prawo. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że złożenie przez jednego właściciela kilku wniosków o wydanie warunków zabudowy w różnych horyzontach czasowych nie stanowi rozpoczęcia realizacji przedsięwzięcia w rozumieniu przepisu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie uzasadnione jest sumowanie parametrów zgodnie z tym przepisem. Wniosek obejmuje budowy 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce o powierzchni 4934,48 m, co nie przekracza minimalnej wartości określonej w przepisach ww. rozporządzenia, od której dane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie – wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowa inwestycja nie jest żadną częścią zespołu zabudowy mieszkaniowej, doszukiwanie się i powiązywanie różnych przedsięwzięć które mogą być nierealizowane lub realizowane niezależnie od siebie, w różnym czasie, jest zupełnie niezrozumiałe. Ponadto skarżący wskazał, że Organy nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego, działały na podstawie domniemania i przypuszczenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed organami administracji oraz Sądem. W odpowiedzi na skargę Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy – w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody – wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że planowana do realizacji inwestycja, położona jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, w odniesieniu do którego obowiązuje Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. nr [...], poz. [...] ze zm.). Organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że planowana inwestycja, polegająca na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na części działek [...] i [...], wraz z równoległą (planowaną) inwestycją, dotyczącą budowy 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe wraz z niezbędną infrastrukturą na tych samych działkach i mających tego samego inwestora, dla których prowadzone są odrębne postępowania w sprawie uzgodnienia projektów decyzji, stanowić będą jedno przedsięwzięcie, tj. zabudowę mieszkaniową wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. W konsekwencji organ II instancji uznał, że powyższe przedsięwzięcie, jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko narusza zakaz zawarty w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie [...] i odmówił uzgodnienia planowane przedsięwzięcia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko organów obydwu instancji uznał za słuszne, w pełni podzielając argumentację wskazaną w zaskarżonym oraz poprzedzającym je postanowieniu. Tym samym za niezasadne uznał Sąd zarzuty podniesione w skardze. Przypomnieć należy, że według § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie [...], na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dzielonych na: zawsze oraz potencjalnie mogące oddziaływać na środowisko), stosownie do postanowień art. 60 u.u.i.o.ś., został ustalony w przepisach wykonawczych (przywołane już powyżej rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Treść § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazuje, że do przedsięwzięć tego rodzaju zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa a art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody lub w otulinach form przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Jednocześnie przepis ten wskazuje, że przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane wraz z pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Przy tym powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia jest powierzchnia, która uległa zmianie w związku z realizacją takiego przedsięwzięcia. Obejmuje ona nie tylko powierzchnię zabudowy, ale również powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów, inne tereny utwardzone, a także obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca. (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1847/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Według zaś § 3 ust. 2 pkt 3 przywołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Zdaniem Sądu z przywołanych powyżej regulacji wynika jednoznacznie, że dla uznania, że dane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, istotne jest ustalenie, czy parametry tego przedsięwzięcia, po zsumowaniu z parametrami planowanego, realizowanego bądź zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, na połączonym w jedną całość obszarze (teren jednego obiektu), osiągnie progi ustalone w § 3 ust. 1 pkt 53 lit b tiret 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Przy tym, zgodnie z brzmieniem drugiej części § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, przez planowane przedsięwzięcie rozumie się przedsięwzięcie w stosunku do którego zostało wszczęte postepowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Takim postępowaniem jest m.in. postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, tzw. decyzji wz (art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś.). Z taką sytuacją, jak opisana w wyżej przytoczonych przepisach, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, inwestor – H.K. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na części działek [...] i [...] (wniosek Wójta Gminy [...] o uzgodnienie decyzji wz z [...] lipca 2018 r., znak [...]). Nadto, ten sam inwestor wystąpił o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe wraz z niezbędną infrastrukturą na tych samych działkach (wniosek Wójta Gminy [...] o uzgodnienie decyzji wz z [...] kwietnia 2018 r., znak [...]). Słusznie zatem organy orzekające w sprawie uznały, że wymienione inwestycje wypełniają przesłankę określoną w § 3 ust. 2 pkt 3 o rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Brzmienie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć – wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze – nie wymaga by całość przedsięwzięcia została objęta jednym postępowaniem. Wręcz przeciwnie. Z treści bowiem art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. wynika, że przedsięwzięcie jest to zamierzenie budowlane lub też inna ingerencja w środowisko, która polega na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Przepis ten również precyzuje, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie uznaje się za jedno przedsięwzięcie, nawet jeżeli jest one realizowane przez różne podmioty. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy obydwu instancji prawidłowo przeprowadziły analizę powiązań przedsięwzięcia objętego postępowaniem, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie o odmowie uzgodnienia, z innym przedsięwzięciem (w niniejszej sprawie chodzi o wspomnianą wyżej budowę innych 4 budynków na tych samych działkach) i w konsekwencji uznały, że z uwagi na fakt, iż planowane przedsięwzięcie oraz przedsięwzięcie równoległe, będą zajmować powierzchnię przekraczającą 0,5 ha, wypełniają przesłankę określoną w § 3 ust. 2 pkt 3 przywołanego rozporządzenia. Jako takie zaś będzie stanowić przedsięwzięcie określone w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak bowiem wyjaśnił NSA w przywołanym wyżej wyroku, w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się wyraźnie, że cechy przedsięwzięcia należy ocenić w szczególności w kontekście skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami, w sytuacji w której brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do ominięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok Trybunału z [...] lutego 2015 r. w sprawie [...] w postępowaniu [...]). Uwzględniając powyższe, Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie takim przedsięwzięciem, o którym mowa w ww. przepisie, jest budowa 5 domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą (objęty niniejszym postępowaniem) oraz budowa 4 domów jednorodzinnych (objęty postępowaniem, zainicjowanym wnioskiem Wójta Gminy [...] o uzgodnienie z [...] kwietnia 2018 r). Planowana bowiem na działkach [...] i [...] inwestycja jest częścią zespołu zabudowy mieszkaniowej, która miałaby być realizowana na tych działkach na podstawie wniosków przedstawionych organowi do uzgodnienia. Kryterium, które wskazuje na tożsamość obiektu stanowi w tym przypadku zarówno charakter inwestycji, miejsce jej realizacji jak też tożsamość inwestora, którym we wszystkich wnioskach jest H.K. Zdaniem Sądu wobec tego, że łączna powierzchnia zabudowy całego zespołu zabudowy mieszkaniowej, na którą składa się powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi co najmniej 0,97 ha, a więc przekracza powierzchnię 0,5 ha o której mowa w rozporządzeniu, to słusznie organy uznały, że jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że jego realizacja naruszy zakaz z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie [...], co uzasadnia odmowę uzgodnienia inwestycji, skoro inwestor nie wykazał, że istnieją podstawy do zastosowania odstępstwa od tego zakazu, określone w § 3 ust. 2 w rozporządzenia. Ustalenie organów co do łącznej powierzchni inwestycji również nie budzi wątpliwości Sądu. Skoro inwestycja polegająca na budowie 5 budynków wraz z infrastrukturą obejmuje powierzchnię około 0,4934 ha, a inwestycja polegająca na budowie 4 budynków ze zbiornikami na ścieki oraz infrastrukturą będzie obejmować powierzchnię około 0,4771 ha, to niewątpliwie łączna powierzchnia inwestycji przekracza 0,5 ha. Ustalenie zaś powierzchni planowanych inwestycji dokonano zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl którego przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane wraz z pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że ogólna powierzchnia działek [...] i [...] wynosi 3,0907 ha. Zgodnie z projektem decyzji wz, powierzchni zabudowy inwestycji związanej z budową 5 budynków wynosi 16% powierzchni terenu inwestycji, co stanowi 0,4945 ha. Podobną powierzchnię (0,4934 ha) wskazano w załączonym do akt sprawy opisie ogólnym budowy 5 domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Nadto w tożsamym dokumencie dotyczącym budowy 4 domów na tych samych działkach, wskazano powierzchnię zabudowy 0,4771 ha. Suma tych powierzchni z całą pewnością przekracza 0,5 ha. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a., albowiem organy obu instancji z poszanowaniem zasad wynikających z tych przepisów przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, a jego wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, sporządzonych zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 K.p.a. Nie doszło również, zdaniem Sądu, do naruszenia art. 8 K.p.a. bowiem, organy przeprowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 ust. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a. - Dz. U. 2018 r., poz. 1302) orzekł o oddaleniu skargi.