III SA/Kr 1625/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant st. sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 11 maja 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), nałożył na A. B. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 17 grudnia 2014 r. o godzinie 12.55 w miejscowości C na ul. B został zatrzymany do kontroli drogowej pojazd marki MAN o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez M. B. Kontrolowany kierowca okazał do kontroli drogowej wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielone firmie A. B. Firma Usługowo - Handlowa "A", dowód rejestracyjny pojazdu oraz prawo jazdy. Na podstawie analizy dokumentów stwierdzono, że pojazdem był przewożony ładunek sypki, a w trakcie czynności kontrolnych na drodze został sprawdzony czas pracy kierowcy obejmujący okres od dnia 21 listopada 2014 r. do dnia 17 grudnia 2014 r. W ocenie organu I instancji zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie i wyczerpująco potwierdzał stwierdzone naruszenie oraz wskazywał, że strona miała wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia. Ponadto z uwagi na fakt, że powstałe naruszenie miało charakter rażący, nie znaleziono podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. B., zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego stwierdzenia naruszenia polegającego na braku zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, pomimo iż takowe strona posiadała; 2) art. 33 ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie na A. B. kary administracyjnej, pomimo że posiadał stosowne zaświadczenie w dniu wykonywanego przewozu drogowego. Odwołujący się podniósł, że zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne zostało mu wydane w dniu 17 grudnia 2014 r., czyli w dniu kontroli. Za nieuzasadnione uznał twierdzenia organu, jakoby godzina wydania zaświadczenia (w jego ocenie błędnie ustalona) stanowiła o momencie obowiązywania samego zaświadczenia. Odwołujący się wyjaśnił, że wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia przed rozpoczęciem przewozu i otrzymał je również przed momentem jego rozpoczęcia, jednakże z uwagi na brak możliwości nie dostarczył zaświadczenia kierowcy. Odwołujący się powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Go 738/14, w którym uznano, że w sytuacji, gdy zaświadczenie zostało wydane danego dnia, to należy uznać, że obowiązywało już od tego dnia. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 23 września 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 4 i pkt 22, art. 33 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy przeanalizował treść przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 4 pkt 4 i 22, art. 87 ust. 2, art. 33 ust. 1 i art. 92a ust. 1 i 2 i wskazał, że na podstawie Ip. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Następnie GITD wskazał, że podczas kontroli drogowej kierowca M. B., wykonujący w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo - Handlowa "A" z siedzibą w C kontrolowany okazał nieaktualny wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany na rzecz ww. przedsiębiorcy, ważny do dnia 17 lutego 2013 r. Nadto, jak wynika z protokołu przesłuchania funkcjonariusza Policji przeprowadzającego kontrolę drogową, w chwili podjęcia czynności kontrolnych, tj. o godz. 12:55, ww. przedsiębiorca nie posiadał aktualnego zaświadczenia na potrzeby własne, co zostało ustalone telefonicznie z pracownikiem Wydziału Komunikacji. W toku postępowania ustalono też, że kontrolowany przedsiębiorca posiadał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] z okresem ważności od 18 lutego 2011 r. do 17 lutego 2013 r., a w dniu 17 grudnia 2014 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne i zgłosił do niego pojazd marki MAN o numerze rejestracyjnym [...]. Starosta w dniu [...] 2014 r. wydał przedsiębiorcy zaświadczenie nr [...]. GITD wyjaśnił, że w Starostwie Powiatowym nie jest prowadzony rejestr godzinowy wpływających wniosków i dlatego nie można było określić, o której godzinie wniosek przedsiębiorcy został złożony. Jednakże na podstawie zeznań R. L. - pracownika Starostwa Powiatowego, który załatwiał sprawę związaną z wydaniem stronie w dniu kontroli zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ustalono, że wydane stronie zaświadczenie zostało odebrane w godzinach pracy Urzędu w dniu 17 grudnia 2014 r., jednakże najprawdopodobniej w godzinach popołudniowych. W ocenie GITD okoliczności sprawy przemawiały za tym, że strona na czas kontroli nie dysponowała zaświadczeniem na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, a późniejsze wystąpienie o stosowne zaświadczenie nie może konwalidować naruszenia, które zostało stwierdzone podczas kontroli i po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Organ odwoławczy podkreślił, że z treści art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wynika, że przewozy na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, a zatem podjęcie działalności w zakresie przewozów na potrzeby własne dopuszczalne jest wyłącznie po uzyskaniu przez przedsiębiorcę wymaganego zaświadczenia, potwierdzającego fakt zgłoszenia tego rodzaju aktywności gospodarczej. Tym samym, karze określonej pod Ip. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podlega przewóz, który przed rozpoczęciem nie został jeszcze zgłoszony i na tę okoliczność nie zostało wydane odpowiednie zaświadczenie. GITD uznał, że w rozpatrywanej sprawie odwołujący się dokonał zgłoszenia dopiero po rozpoczęciu przewozu drogowego poddanego kontroli drogowej, w godzinach popołudniowych, podczas gdy kontrola drogowa, która ujawniła naruszenie przepisów miała miejsce o godz. 12:55. Odnośnie powołanego w odwołaniu wyroku WSA w Gorzowie GITD wskazał, że orzeczenie to nie jest prawomocne i może zostać uchylone na skutek złożenia skargi kasacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Zdaniem GITD, w rozpatrywanym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, ponieważ w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy zaznaczył, że przesłanki wyłączającej odpowiedzialność nie stanowi również późniejsze wykonanie obowiązków. GITD wyjaśnił, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny, nie mają charakteru uznaniowego, a nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości, może wystąpić do GITD ze stosownym wnioskiem o udzielenie jej ulgi w spłacie zobowiązania publicznoprawnego, wnosząc o rozłożenie na raty lub umorzenie w całości bądź w części. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniósł A. B., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego stwierdzenia naruszenia polegającego na braku zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, pomimo iż takowe strona posiadała; 2) art. 33 ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie na A. B. kary administracyjnej, pomimo że posiadał stosowne zaświadczenie w dniu wykonywanego przewozu drogowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono argument zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola z uwzględnieniem powyższych kryteriów doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), dalej u.t.d., załącznika nr 3 do tej ustawy, które to przepisy, w ocenie Sądu, zostały zastosowane prawidłowo. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 4 u.t.d., niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Z kolei w myśl art. 33 ust. 1 tej ustawy, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d. Przedsiębiorca wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty (art. 87 ust. 2 i ust. 3 u.t.d.). Bezsporne w sprawie jest, że w dniu 7 grudnia 2014 r. kierowca M. B. wykonywał pojazdem marki Man nr rej. [...], krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne w imieniu przedsiębiorcy A. B. Firma Usługowo-Handlowa "A" z siedzibą w C, oraz że został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariusza Policji. Ze sporządzonego protokołu znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że kontrolę rozpoczęto o godzinie 12.55, oraz że kierowca przedstawił wypis z zaświadczenia nr 0276544, o którym mowa w art. 33 ust. 10 u.t.d., ważny do dnia 17 lutego 2013 r. (k. 2) a więc nieaktualny. Funkcjonariusz Policji A. B., przeprowadzający kontrolę, przesłuchiwany w toku postępowania administracyjnego zeznał (k.34), że w trakcie kontroli kierowca podał, że nie ma aktualnego zaświadczenia. Zeznał także, że w trakcie kontroli, około godziny 13.30 przeprowadził rozmowę telefoniczną z pracownikiem Starostwa Powiatowego R. L. celem ustalenia, czy skarżący posiada aktualne zaświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d., lub licencję na transport drogowy rzeczy. Wynik tego ustalenia był negatywny. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów – wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez ważnego zaświadczenia. W dniu 23 stycznia 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie w sprawie naruszenia przez skarżącego przepisów u.t.d. i na podstawie przeprowadzonych dowodów, oraz okoliczności wynikających z protokołu kontroli uznał, że zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Takie też stanowisko zajął organ odwoławczy. Zdaniem Sądu przeprowadzone przez organy Inspekcji Drogowej postępowanie nie jest dotknięte wadami. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo a dokonana przez organy jego ocena w świetle treści przepisów art. 33 ust. 1 i 10, oraz art. 87 ust. 2 i 3 u.t.d. jest także prawidłowa. Nie może wobec tego zostać zaakceptowane stanowisko skarżącego, który powołuje się na fakt, iż w dniu 17 grudnia 2014 r. – tj. w dniu kontroli pojazdu zostało wystawione przez Starostę stosowne zaświadczenie i obowiązuje ono cały ten dzień, co winno skutkować przyjęciem przez organy, że w chwili kontroli posiadał on ważne zaświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d. W toku postępowania, w dniu 20 marca 2015 r. skarżący przedłożył kopię wypisu z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne – istotnie, z datą wystawienia 17 grudnia 2014 r. (k.33.2). Z przeprowadzonych dowodów wynika jednak zdaniem Sądu bez żadnych wątpliwości, że w chwili kontroli skarżący zaświadczeniem tym nie dysponował. Potwierdzają to dowody ze wskazanych wyżej zeznań funkcjonariusza Policji A. B., oraz oświadczenie samego kierowcy o niedysponowaniu aktualnym zaświadczeniem. Skarżący w toku postępowania nie powołał się na żadne okoliczności, które świadczyłyby o przeciwnym stanie rzeczy, skutkiem których dowody te mogłyby zostać obalone. Trzeba też podkreślić, że zatrzymany do kontroli kierowca nie powoływał się na fakt istnienia wymaganego zaświadczenia. Nie podał, że zaświadczeniem takim przedsiębiorca dysponuje, a jedynie nie wyposażył go w wypis z niego. Protokół kontroli podpisał bez zastrzeżeń. Wskazania wymaga, że ustawodawca, w związku z treścią przepisów art. 33 ust. 1 i art. 87 ust. 3 i 4 u.t.d. rozróżnił dwie sytuacje skutkujące różnymi naruszeniami i nałożeniem kar w odmiennej wysokości: pierwsza z nich to ta, w której przedsiębiorca nie posiada zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d. i za to naruszenie przewidziana jest kara w wysokości 8 000 złotych (Zał. nr 3 lp. 1.3). Druga, to sytuacja, w której przedsiębiorca posiada aktualne zaświadczenie, jednak nie wyposażył kierowcy wykonującego przewóz w wypis z niego. Za takie naruszenie przewidziana jest kara w wysokości 2000 złotych (zał. nr 2, lp. 1.1.). Zgromadzone w sprawie i prawidłowo ocenione przez organy dowody w niniejszej sprawie świadczą o tym, że skarżący w ogóle nie posiadał wymaganego zaświadczenia, czyli zaszły przesłanki do nałożenia na skarżącego kary w wysokości 8 000 zł. Stanowisko skarżącego stoi w sprzeczności z regulacją wynikającą z art. 33 ust. 1 u.t.d. – przepis ten wyraźnie stanowi, że art. 33 ust. 1 tej ustawy, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia (....), czyli jeszcze przed wykonaniem przewozu. Zatem przedsiębiorca nie jest uprawniony nawet do rozpoczęcia takiego przewozu bez posiadania wymaganego zaświadczenia. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, argument, iż zaświadczenie wywołuje skutek począwszy od dnia jego wydania bez względu na godzinę wydania nie może w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy odnieść pozytywnego dla skarżącego skutku. Prowadziłoby to bowiem do sytuacji, w której przedsiębiorca najpierw mógłby wykonać przewóz na potrzeby własne, a dopiero potem uzyskałby wymagane zaświadczenie. Stanowiłoby to obejście przepisów u.t.d. Także argumentacja skargi dotycząca istoty zaświadczenia wynikającej z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie może spowodować uwzględnienia stanowiska skarżącego. Podobnie nie może powodować korzystnych dla skarżącego skutków okoliczność, iż przepisy u.t.d. nie regulują "terminu rozpoczęcia obowiązywania zaświadczenia", skoro transport na potrzeby własne może odbywać się wyłącznie po jego uzyskaniu. Zatem argument, iż brak takiej regulacji należy interpretować na korzyść strony nie ma oparcia w stanie faktycznym, który był podstawą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Trzeba także zauważyć w związku z zarzutami skargi, że obowiązujące przepisy u.t.d. nie zwalniają od odpowiedzialności w sytuacji, w której przedsiębiorca dokonał już zgłoszenia wykonywania przewozu na potrzeby własne i oczekuje na wydanie zaświadczenia. Regulacja art. 33 ust. 1 u.t.d. jest wyrażna i nie może budzić wątpliwości. Stan faktyczny sprawy nie pozwalał także na przyjęcie, że skarżący dysponował zaświadczeniem o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d. w chwili kontroli a jedynie nie wyposażył kierowcy w wypis z niego. Sąd w całości akceptuje stanowisko organów, zgodnie z którym w dniu 17 grudnia 2014 r. przewóz był wykonywany bez wymaganego prawem zaświadczenia. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6 art. 92a u.t.d.). Przepis art. 92c u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające skarżącego od odpowiedzialności. Takie zwolnienie mogłoby mieć miejsce, gdyby wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosiła osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa byłoby wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od skarżącego. Przepis art. 92c u.t.d. ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścisłej. To przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Dysponowanie aktualnym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d. i wyposażenie kierowcę w wypis z tego zaświadczenia jest podstawowym obowiązkiem podmiotu wykonującego przewóz drogowy na potrzeby własne. Nieuzyskania zaświadczenia przed rozpoczęciem wykonywania przewozu na potrzeby własne nie można zakwalifikować do kategorii okoliczności całkowicie niezależnych od podmiotu wykonującego taki rodzaj przewozu. Z wyżej wskazanych przyczyn należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Dlatego na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.