II SA/Kr 1104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Sp.z.o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] ,[...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1/ uchyla zaskarżone postanowienie 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na A. Sp.z.o.o. z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 oraz 8, art. 34 § 4 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 K.p.a. po rozpoznaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wniesionych przez A. Sp.z.o.o. z siedzibą w K. uznał wniesione zarzuty w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 marca 2016 r. w zakresie nieistnienia obowiązku, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4, niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowania środka egzekucyjnego oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 16 maja 2016 r. zobowiązany – A. Sp.z.o.o. złożył zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego. Organ stwierdził, że art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym zawiera enumeratywnie wyliczone podstawy składanych zarzutów. Podstawy te mają charakter wyłączny i nie mogą być przez uczestników postępowania rozszerzane. Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ stwierdził, że z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie wynika obowiązek doręczenia zobowiązanemu wniosku wierzyciela (będącego w tym przypadku jednocześnie organem egzekucyjnym, w rozumieniu ustawy) o wszczęcie egzekucji a zatem sugestia rzekomego pozbawienia zobowiązanego czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym jest bezpodstawna. Okoliczność rzekomego otrzymania dotacji z funduszu rozwoju regionalnego podobnie jak argumenty o sprzeczności z logiką i "podejściem biznesowym" nie mają żadnego znaczenia dla postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie jest przedwczesne, ponieważ obowiązek nie został dobrowolnie wykonany pomimo doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że obowiązek zobowiązanego wynika z decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 października 2012 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę z dnia 30 stycznia 2009 r. Zgodnie z tą decyzją "określony został czas użytkowania wszystkich obiektów objętych pozwoleniem na budowę sezonowo, do końca 2015 r. co oznacza, że przedmiotowe obiekty budowlane miały charakter tymczasowy i powinny być rozebrane w określonym terminie. Zatem nie było podstaw do wydania decyzji o nakazaniu przymusowej rozbiórki. W tym zakresie argumentacja zobowiązanego jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ z jednej strony stwierdził, że nie została wydana decyzja o nakazaniu przymusowej rozbiórki, a z drugiej strony twierdzi, że niewłaściwy organ nakazał przymusową rozbiórkę. Obowiązek rozbiórki obiektów w określonym terminie (do końca 2015 r.) jest jednym z warunków decyzji o pozwoleniu na budowę a zatem zobowiązany mógł kwestionować decyzję w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę, jednakże nie złożył wówczas odwołania od tej decyzji a zatem jego twierdzenia są niezrozumiałe. Organ uznał, że również zarzut odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu jest bezpodstawny. Z pisma zobowiązanego oraz dołączonej do niego korespondencji z Wydziałem Skarbu Miasta UMK wynika zainteresowanie zobowiązanego zawarciem kolejnej umowy dzierżawy ze Skarbem Państwa oraz Gminą Miejską K. (w imieniu, których działa Prezydent Miasta K. przez Wydział Skarbu Miasta UMK). Jednakże z pism wynika, że wydzierżawiający nie tylko nie wyraził woli kontynuowania dzierżawy, ale podkreślił konieczność wydania przedmiotu dzierżawy po wygaśnięciu umowy, w stanie uporządkowanym, opróżnionym z wszelkich obiektów i ruchomości. Podjęcie przez Radę Miasta K. uchwały z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" nie oznacza, że taki plan miejscowy zostanie uchwalony zastępując obecnie obowiązujący plan miejscowy. Odnośnie zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa Prezydent Miasta K. podkreślił, że nie wydawał żadnej decyzji o przymusowej rozbiórce. Zupełnie niezrozumiałe jest stwierdzenie zobowiązanego, że przymusowa rozbiórka "wymagałaby uprzedniego pozwolenia lub zgłoszenia". Bezpodstawne są również twierdzenia zobowiązanego, że przymiot wierzyciela w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym przysługuje Wojewodzie [...] a nie Wydziałowi Architektury i Urbanistyki, ponieważ bulwary wiślane "niewątpliwie spełniają ważny funkcję przeciwpowodziową na podstawie art. 82 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego ". Przedmiotowa decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i zmieniająca pozwolenie na budowę została wydana przez Prezydenta Miasta K. a nie przez Wojewodę [...], ponieważ przedmiotowe zamierzenie budowlane nie podlegało właściwości Wojewody [...] na podstawie art. 82 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo budowlane, w szczególności przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę nie dotyczyła obiektów i robót budowlanych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi (art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane). W tej sytuacji nie ma podstaw do przyznania przymiotu wierzyciela - Wojewodzie [...]. Zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym jest niezasadny. W tym zakresie warto na wstępie zwrócić uwagę, że minęło już kilka miesięcy od upływu terminu, w którym obiekty budowlane tzw. plaży powinny zostać rozebrane. Zobowiązany powinien podjąć stosowne działania przed upływem terminu (tj. przed 31.12.2015 r.) albo przynajmniej po otrzymaniu upomnienia. Zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego jest również niezasadny. Wbrew twierdzeniu zobowiązanego egzekwowany obowiązek nie stał się bezprzedmiotowy. Zobowiązany pomija okoliczność, że obowiązek rozbiórki obiektów tzw. plaży wynika z warunku przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę (z dnia 18 października 2012 r.) a zatem przystąpienie do procedury planistycznej nie czyni tego obowiązku bezprzedmiotowym. Jak to już wyjaśniono wcześniej okoliczność, że Rada Miasta K. przystąpiła do sporządzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ma zastąpić obecnie obowiązujący nie oznacza, że taki plan miejscowy zostanie uchwalony a jego treść będzie zgodna z oczekiwaniami zobowiązanego. Zresztą nawet gdyby został uchwalony nowy plan miejscowy zgodny z oczekiwaniami zobowiązanego to nie uchylałoby to ciążącego na zobowiązanym obowiązku rozbiórki. Nowy plan miejscowy zgodny z oczekiwaniami zobowiązanego mógłby ewentualnie pozwolić mu na uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej nowego zamierzenia inwestycyjnego o ile zobowiązany uzyskałby prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którym i tak aktualnie nie dysponuje. Odnośnie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia zamiast wykonania zastępczego Prezydent Miasta K. wyjaśnił, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego spowodowałoby konieczność wydania środków publicznych o znacznej wysokości przez Gminę Miejską K. Wynikałoby to z konieczności przeprowadzenia procedury wynikającej z ustawy Prawo zamówień publicznych. Przeprowadzenie przetargu niewątpliwie wydłużyłoby postępowanie i w końcowym efekcie spowodowałoby poniesienie przez zobowiązanego znacznie wyższych kosztów niż w przypadku wykonania obowiązku bez pośrednictwa organu egzekucyjnego. Na to postanowienie zażalenie wniosła A. Sp.z.o.o. z siedzibą w K. zarzucając naruszenie art. 7 § 2 i 3, art. 34 § 4, art. 45 § 1, art. 59 § 1, art. 121 § 2 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędne zastosowanie; art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] ,[...] utrzymało w mocy przedmiotowe postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przepisie art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostało wprowadzone rozróżnienie między podstawą prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3) i podstawą prawną prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji lub postanowienia albo innego rodzaju rozstrzygnięcia, z mocy których na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek, a w przypadku gdy egzekwowany obowiązek wynika wprost z przepisu prawa - wskazanie aktu prawnego, miejsca jego publikacji oraz numeru (oznaczenia) przepisu nakładającego obowiązek. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 października 2012 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz zmieniającej decyzję pozwolenie na budowę z dnia 30 stycznia 2009 r., stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, zgodnie z którym w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Ponadto Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje ugruntowana linia orzecznicza, zgodnie z którą brak uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym oznacza, że zarzut zobowiązanego oparty na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje (art. 33 § 1 pkt 1), nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel w wypowiedzi udzielonej w trybie art. 34 § 1 nie potwierdzi tego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w treści zażalenia, w tym w szczególności zarzutu niewykonalności obowiązku organ wskazał, iż w orzecznictwie powołuje się sytuacje, kiedy obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia czy koszty. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że w ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpoznaje sprawy od strony merytorycznej, ani nie może dokonywać oceny innych postępowań dotyczących decyzji, będącej podstawą tytułu wykonawczego. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Sp.z.o.o. z siedzibą w K . Podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie nie powinno się ograniczać tylko do rozstrzygnięcia w zakresie nieistnienia obowiązku i odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku skoro samo postanowienie organu I instancji zawiera o wiele większy zakres niż tez wskazany w zaskarżonym postanowieniu. W konkluzji strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającego postanowienia organu i instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia postanowienia, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania go z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.) Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Ponadto przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie zauważyć trzeba, iż zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie regulacji K.p.a., o którym mowa w art. 18 u.p.e.a., oznacza, iż niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy K.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Z taką sytuacja mamy do czynienia odnośnie postępowania dowodowego oraz wymogów jakim winno odpowiadać uzasadnienie postanowienia w przedmiocie rozpoznania zarzutów. Stąd też uznać należy, iż wobec tego, że kwestie nie została w ogóle uregulowane w u.p.e.a., to na zasadzie odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. w tym zakresie pełne zastosowanie mają przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 126 K.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Skoro zaś postanowienie w przedmiocie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest postanowieniem zaskarżalnym, to stosuje się do niego wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a., przy czym na podstawie art. 144 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. wymogi te znajdą zastosowanie również do postanowienia wydanego w tego rodzaju sprawie przez organ II instancji. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Na podstawie art. 18 u.p.e.a. w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym znajdą również zastosowanie przepisy K.p.a. ustanawiające zasady ogólne postępowania, w tym w szczególności zasada prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.), zasada przekonywania (art. 11 K.p.a.) i zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Zauważyć w tym miejscu należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 K.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. Podkreślenia wymaga, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest zasadą konstytucyjną zawartą w art. 78 Konstytucji RP. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody oraz dwukrotnie przeanalizowano wszystkie argumenty. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiego postanowienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż zaskarżone postanowienie wymogom tym nie sprostało. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż proste porównanie treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego przez nie w mocy postanowienia organu I instancji pozwala na stwierdzenie, iż w zakresie ustaleń faktycznych nie zawiera ono jakichkolwiek własnych ustaleń bądź rozważań organu II instancji, lecz sprowadza się do prostego i bezrefleksyjnego powielenia odpowiedniego fragmentu uzasadnienia postanowienia organu I instancji. Powyższe jest przy tym o tyle istotne dla sprawy, iż postanowienie organu II instancji w żadnej mierze nie odnosi się do treści zarzutów sformułowanych przez stronę skarżąca w tym postępowaniu. Przypomnieć choćby należy, że skarżąca spółka już w piśmie z dnia 16 maja 2016 r. podniosła szereg zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23 marca 2016 r. W piśmie tym stwierdzono między innymi, że w sprawie nie rozważono możliwości zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego, ponadto strona podniosła, że sprawę prowadził niewłaściwy organ, a także podniesiono zarzut niedopuszczalności egzekucji. Tymczasem organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów czym naruszył między innymi zasadę dwuinstancyjności. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w żadnej mierze nie odnosi się do treści pism skierowanych do organów w niniejszym postępowaniu. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z przywoływanego już art. 7 K.p.a. jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Zasadniczą przesłanką faktyczną wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podania strony zgłaszającej zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jest zaś ustalenie treści tych zarzutów. Nawet bowiem gdy treść pisma budzić może wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej przepisów, wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treść jej żądania. Już tylko powyższe okoliczności samodzielnie uzasadniają uchylenie zaskarżonego postanowienia jako zapadłego z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów K.p.a. znajdujących w sprawie odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. W sprawie doszło bowiem do naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez brak poczynienia przez organ II instancji jakichkolwiek własnych ustaleń zarówno co do treści zgłoszonych przez stronę zarzutów, jak i stanu faktycznego sprawy i oparcie się w tym zakresie jedynie na jak wykazano powyżej ustaleniach organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. będzie rozpoznania zażalenia strony skarżącej po wyeliminowaniu wskazanych wyżej uchybień. W szczególności organ winien uwzględnić faktyczną treść zarzutów skarżącej Spółki oraz samodzielnie prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.