I SA/Gd 214/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi F. L. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności od gruntów rolnych na rok 2007. oddala skargę. Pan F. L., działając jako rolnik, wystąpił w dniu 11 maja 2007r. do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych za 2007 rok, w tym: - jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 40,85 ha, - płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych do działek rolnych o łącznej powierzchni 19,59 ha, - uzupełniającej płatności do powierzchni upraw przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce) do powierzchni 1,02 ha, - płatności do upraw roślin energetycznych do działek rolnych z uprawą wierzby energetycznej o powierzchni 19,80 ha. Do wniosku dołączył załączniki graficzne oraz umowę zawartą w dniu 10 maja 2007 r. z A S.A. z siedzibą w Ś. Decyzją z dnia 4 września 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2007 w łącznej wysokości 20907,36 zł, w tym: - jednolitą płatność obszarową w wysokości 12317,91 zł do powierzchni 40,85 ha, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 5777,29 zł do powierzchni 19,59 ha, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 447,54 zł do powierzchni 1,02 ha oraz - płatności do upraw roślin energetycznych do działek rolnych z uprawą wierzba energetyczna w wysokości 2364,62 zł do powierzchni 19,80 ha, po uwzględnieniu współczynnika redukcji wynoszącego 0,70337. Decyzja, wobec niewniesienia przez stronę odwołania, stała się ostateczna. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia 23 stycznia 2015 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 4 września 2008 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 1 lit. d w zw. z art. 27 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. - ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. UE L z dnia 20 listopada 2004 r.), § 1 ust. 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie plonów reprezentatywnych roślin energetycznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 55, poz. 364 ze zm.) oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217 ze zm.) i art. Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją nr z dnia 19 marca 2015 r. przyznał panu F. L. płatności na rok 2007 w łącznej wysokości 18542,74 zł, w tym: - jednolitą płatność obszarową w wysokości 12317,91 zł do powierzchni 40,85 ha, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 5777,29 zł do powierzchni 19,59 ha, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 447,54 zł do powierzchni 1,02 ha oraz - odmówił przyznania płatności do upraw roślin energetycznych. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r. uchylił rozstrzygnięcie z dnia 19 marca 2015 r. wydane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia 17 sierpnia 2015 r. odmówił przyznania panu F. L. płatności do gruntów rolnych na rok 2007, w szczególności odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce) oraz płatności do upraw roślin energetycznych oraz nałożył sankcje z tytuły jednolitej płatności obszarowej oraz z tytułu płatności do upraw roślin energetycznych w wysokości odpowiednio 5970,49 zł i 3361,84 zł. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 9 grudnia 2015 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił panu F. L.: - przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 5.970,49 zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności; - przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych; - przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych; - przyznania płatności do upraw roślin energetycznych i nałożył sankcję w wysokości 1.684,32 zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. W uzasadnieniu, organ odwoławczy przywołując m. in.: art. 2 pkt 4b, art. 7 ust. 3, art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 88 i art. 90 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego niektóre inne rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 270 z 21 października 2003 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, ze zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie plonów reprezentatywnych roślin energetycznych, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1a i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. wskazał, że pan F. L. zadeklarował do uprawy wierzby energetycznej powierzchnię 19,80 ha, na odbiór której podpisał umowę z firmą A S.A. z planowanym zbiorem od dnia 1 grudnia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. w ilości odpowiadającej co najmniej plonowi reprezentatywnemu ustalonemu w rozporządzeniu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie plonów reprezentatywnych roślin energetycznych. Przedmiotowa umowa została zawarta w dniu 10 maja 2007 r. Rolnik zobowiązał się dostarczyć biomasę w postaci zrębki wierzby energetycznej (Salix sp.) w ilości 1.000 metrów przestrzennych, nie mniej jednak niż 1600 dt. W dniu 29 maja 2008 r. pan F. L. złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR "Oświadczenie o dostawie roślin energetycznych", bez wskazania masy zebranej rośliny energetycznej. Następnie, w dniu 10 czerwca 2008 r., złożył "Deklarację o ilości zebranych i dostarczonych roślin energetycznych do zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej". W tabeli VI deklaracji wskazał, że z powierzchni 19,80 ha uprawy roślin energetycznych zebrał 790,45 dt wierzby energetycznej. Powyższe oznacza, że wielkość suchej masy uzyskanej przez pana F. L. w przeliczeniu na 1 ha wyniosła 39,92 dt (790,45 dt/19,80 ha). W rezultacie pan F. L. nie spełnił warunku wynikającego z § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r., gdyż nie dostarczył plonu reprezentatywnego wynoszącego 80 dt suchej masy na 1 ha upraw wierzby energetycznej. Następnie, przywołując treść art. 51 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. L 141 z 30.4.2004 r. ze zm.) Dyrektor wskazał, że konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości była odmowa przyznania płatności do roślin energetycznych, jak również nałożenie sankcji wynikających z art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Dyrektor zauważył jednocześnie, że o ile organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania płatności, o tyle błędnie naliczył sankcje z tytułu płatności do roślin energetycznych ze względu na błędnie ustaloną powierzchnię stwierdzoną roślin energetycznych, o której mowa w art. 51 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Iloczyn plonu reprezentatywnego dla wskazanego rodzaju uprawy i zadeklarowanej powierzchni wynosi odpowiednio: 19,80 ha x 80 dt/ha = 1584,00 dt. W rezultacie rolnik winien był dostarczyć co najmniej 1584,00 dt suchej masy, jednak dostarczył jedynie 790,45 dt. W porównaniu z plonem reprezentatywnym dla 1 ha wierzby energetycznej wynoszącym 80 dt, powierzchnię z jakiej zebrano plon obliczono w następujący sposób: 790,45 dt / 80 dt = 9,88 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (19,80 ha) a powierzchnią stwierdzoną (9,88 ha) wyniosła 9.92 ha, co stanowi ponad 100 % obszaru stwierdzonego. Biorąc pod uwagę tak ustaloną powierzchnię stwierdzoną to, zdaniem organu odwoławczego, należało obliczyć sankcje wynikające z art. 51 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Tym samym kwota sankcji z tytułu płatności do upraw roślin energetycznych winna wynosić 1684,32 zł (19,80 ha - 9,88 ha) x 169,79 zł. Zdaniem Dyrektora organ I instancji błędnie ponadto uznał, że niezłożenie deklaracji o dostawie roślin energetycznych dokumentu w terminie określonym w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 maja 2008 r. w sprawie terminów dokonywania przez wnioskodawców wniosków, podmioty skupujące i pierwsze jednostki przetwórcze określonych czynności dotyczących płatności do roślin energetycznych (Dz. U. Nr 103, poz. 662) skutkuje odmową przyznania płatności do roślin energetycznych. W ocenie organu odwoławczego uchybienie terminowi do złożenia deklaracji o ilości roślin energetycznych zebranych i dostarczonych do pierwszej jednostki przetwórczej czy podmiotu skupującego, nie rodzi jednak skutku utraty prawa do płatności (nie jest bowiem terminem prawa materialnego) i nie jest czynnością procesową (uchybienie nie rodzi skutków procesowych). W ocenie Dyrektora prawidłowo organ I instancji odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 5970,49 zł. Przywołując treść art. 7 ust. 1 ustawy, art. 88 i art. 143b ust. 5 rozporządzenia nr 1782/2003, organ odwoławczy wskazał, że jeżeli rolnik zawarł umowę z odbiorcą produktów energetycznych oraz złożył właściwemu organowi kopie umowy i deklaracje co do czasu i wielkości dostaw, a następnie deklarację o ilości zebranych i dostarczonych roślin energetycznych do zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej, z której wynika, iż osiągnął minimalny plon reprezentatywny, to zarówno regulacje wspólnotowe, jak też regulacja krajowa wykazują pełną zgodność, przesądzając, że wykonanie tych czynności prowadzi do wypłaty kwoty pomocy. W oparciu o stan faktyczny sprawy, z jednolitej płatności obszarowej zostały wykluczone działki rolne C, E, i H o łącznej powierzchni 19,80 ha, na których rolnik zadeklarował uprawę wierzby energetycznej, do której nie została przyznana płatność do roślin energetycznych. W rezultacie, ze względu na procentową różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, tj. 40,85 ha, a powierzchnią stwierdzoną 21,05 ha, wynoszącą 94,06% powierzchni stwierdzonej, odmówiono płatności, nakładając na rolnika sankcje w wysokości 5970,49 zł, wynikające z wyliczenia 19,80 ha x 301,54 zł, zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. Ustosunkowując się do odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie rolnik był związany umową wyrażającą zobowiązanie do dostarczenia surowca energetycznego z powierzchni 19,80 ha w ilości minimum 80 dt suchej masy na 1 ha uprawy wierzby energetycznej, co nie nastąpiło, gdyż z deklaracji z dnia 10 czerwca 2008 r. o ilości zebranych i dostarczonych roślin energetycznych do zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej wynika, że rolnik z areału 19,80 ha dostarczył 790,45 dt suchej masy na 1 ha uprawy wierzby energetycznej. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że już na wcześniejszych etapach uprawy wierzby energetycznej rolnik miał wątpliwości, czy osiągnie plon reprezentatywny, co wynika m. in. z pisma skierowanego do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 czerwca 2008r. W ocenie organu odwoławczego rolnik nie spełnił także wymogów pozwalających na zastosowanie art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 796/2004: nie złożył poprawnego wniosku pod względem faktycznym (ust. 1), gdyż wcześniej już wiedział, że nie osiągnie plonu reprezentatywnego, zatem mógł zamiast umowy złożyć deklarację/oświadczenie o uprawie wieloletnich roślin energetycznych przeznaczonych do przetwarzania na produkty energetyczne, co uczynił w roku 2008; nie poinformował ponadto (ust. 2) Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o tym, że wniosek się zdezaktualizował, choć mógł dokonać tej czynności jeszcze przed złożeniem deklaracji o ilości zebranych i dostarczonych roślin energetycznych do zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej. Dopiero pismem z dnia 16 czerwca 2008 r., w związku z prośbą pracownika o wyjaśnienie kwestii nie wywiązywania się z plonu reprezentatywnego, rolnik złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR informację, że nie może wywiązać się ze zobowiązania dostarczenia 80 dt suchej masy z 1 ha, gdyż wierzba energetyczna jest rośliną, która potrzebuje 3 lata uprawy, aby zaczęła w pełni plonować. Rolnik był wzywany przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sprawie umowy i deklaracji/oświadczenia o dostawie roślin energetycznych. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że składając wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007, rolnik złożył podpis pod oświadczeniem, że znane mu są zasady przyznawania i wypłaty tych płatności. W związku z powyższym, w ocenie organu, brak było podstaw do odstąpienia od sankcji na podstawie art. 68 ust. 1 i 2 wskazanego powyżej rozporządzenia. Końcowo, ustosunkowując się do twierdzeń strony, że w czasie od złożenia wniosku do wydania decyzji zachodziło dużo zmian i prawie w każdym roku rolnik był wzywany do składania wyjaśnień i oświadczeń, co w konsekwencji skłoniło stronę do zlikwidowania plantacji, Dyrektor wyjaśnił, że działania te były skutkiem obowiązku organu w dążeniu do zebrania i rozpatrzenia wyczerpującego materiału dowodowego oraz załatwienia sprawy z należytym wyważeniem racji interesu publicznego i jednostki. Dodatkowo wyjaśnił, że straty finansowe poniesione przez rolnika spowodowane były faktem, iż rolnik pomimo, że wykonał zobowiązania umowne względem podmiotu skupującego, przez dostarczenie roślin energetycznych, to jednak dostarczając plon o wielkości odpowiadającej 39,92 dt suchej masy po przeliczeniu na 1 ha nie osiągnął wymaganej wielkości plonu reprezentatywnego, która jest warunkiem do przyznania płatności energetycznych. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie pan F. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że przez cały czas prowadzenia plantacji wierzby energetycznej były problemy z wypłatami płatności, w szczególności w odniesieniu do dopłat do roślin energetycznych. Wyjaśnił, że przed założeniem plantacji konsultował się z pracownikami Agencji zarówno z C., jak i G. i nic nie wskazywało na problemy z osiągnięciem wymaganych plonów. W jego ocenie określenie przy ustalaniu wysokości osiąganych plonów nie wzięto pod uwagę zróżnicowania związanego z wiekiem uprawy. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na wprowadzenie niekorzystnych dla plantatorów zmian przepisów. Końcowo wskazał, że w związku z nadmiernym wzrostem kosztów uprawy wierzby przy jednoczesnej stabilizacji ceny sprzedaży postanowił wrócić do upraw zbóż. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia było uchylenie decyzji o przyznaniu jednolitych i uzupełniających płatności obszarowych, odmowa przyznania jednolitych i uzupełniających płatności obszarowych, sankcja za pobór jednolitej płatności obszarowej oraz uchylenie decyzji o przyznaniu płatności do upraw roślin energetycznych i sankcji za pobranie tej płatności. Poczynione w sprawie ustalenia odnośnie jednolitych i uzupełniających płatności obszarowych nie były kwestionowane przez pana F. L., który zarówno w odwołaniu, jak i w skardze nie zgłaszał zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa procesowego i materialnego. W ocenie Sądu organ prawidłowo na podstawie art. 7 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego orzekł o prawnych skutkach różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną, w konsekwencji zaś wyrażonej odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej powstaje skutek w zakresie odmowy przyznania uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej – zarówno uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Argumentacja skarżącego jest skoncentrowana na zarzutach naruszenia prawa w zakresie orzeczenia o płatnościach z tytułu uprawy roślin energetycznych. Skarżący nie kwestionuje ustalenia, że nie osiągnął plonu referencyjnego wyznaczonego w ustawie. Wyjaśnienia dotyczące czasu założenia plantacji, okresu koniecznego na rozkrzewianie roślin, opóźnień w wypłacie należności z tytułu płatności do upraw roślin energetycznych zarówno w 2007, jak i 2009 r., braku opłacalności upraw z powodu rosnących kosztów pozyskania zrębki i stałych cen skupu nie stanowią czynników skutecznie odnoszących się do kryterium legalności, zgodnie z którym sąd administracyjny bada prawidłowość zaskarżanych decyzji. Względy społeczne i ekonomiczne nie zostały poddane kognicji Sądu, który zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) bada zgodność zaskarżanych decyzji z ustawami. Zawarty w skardze zarzut dotyczący wadliwego ustalenia poziomu osiąganych plonów i postulat zróżnicowania plonu referencyjnego w zależności od wieku uprawy wykraczają poza zakres kognicji Sądu. W niniejszej sprawie organ prawidłowo wskazał, że przesłanki uprawniające do otrzymania płatności obszarowej do upraw roślin energetycznych określone zostały w art. 7 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach systemów wsparcia bezpośredniego, natomiast wysokość plonu referencyjnego ustalono w § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 marca 2007 r. w sprawie plonów reprezentatywnych roślin energetycznych. Deklarowanie powierzchni uprawy na poziomie 19,80 ha powodowało konieczność wykazania zbioru w wysokości co najmniej plonu reprezentatywnego wynoszącego 80 dt suchej masy na 1 ha upraw wierzby energetycznej. W niniejszej sprawie organ II instancji zasadnie zmniejszył wysokość sankcji, odstępując od stanowiska, że skutkiem przekroczenia terminu procesowego do wykonania czynności dokumentującej wykonanie umowy kontraktacyjnej dołączonej do wniosku o dopłatę nie jest wymierzenie sankcji w odniesieniu do upraw jak na poziomie zerowym. Organ II instancji uwzględnił, że pan F. L. wykazał, że z powierzchni 19,8 ha upraw zebrał 790,45 dt wierzby energetycznej, co skutkowało proporcjonalnym wyliczeniem sankcji. Wcześniej sygnalizowane przez pana F. L. w piśmie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wątpliwości, czy osiągnie plon reprezentatywny nie stanowiły formalnego, zgodnego z art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 296/2004. Oświadczenie, że ze względu na konieczność upływu 3 lat do osiągnięcia plonu odpowiadającego plonowi reprezentatywnemu, nie jest możliwe wywiązanie się ze zobowiązań prawnych zostało złożone przez skarżącego w piśmie z dnia 16 czerwca 2008 r., zatem po upływie okresu objętego zaskarżoną decyzją. Z tych względów, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.