I SA/Kr 969/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Waldemar Michaldo (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2019r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 roku, znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 4 listopada 2014 roku nr [...] ustalającej podatek od spadków i darowizn z tytuły nabycia praw do spadku po zmarłej D. W. w kwocie [...]złotych. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 4 listopada 2014 roku nr [...] skierowaną do A. W., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] ustalił podatek od spadków i darowizn z tytuły nabycia praw do spadku po zmarłej D. W. w kwocie [...]złotych. Przedmiotowa decyzja została zaadresowana do A. W. zamieszkałego przy ul. [...] w K.. Z uwagi na brak możliwości osobistego doręczenia przesyłka pocztowa została dwukrotnie awizowania – pierwszy raz w dniu 4 listopada 2014 roku, a wobec niepodjęcia jej w terminie 7 dni powtórnie została awizowania w dniu 14 listopada 2014 roku. W związku z nieodebraniem przesyłki została ona zwrócona do nadawcy z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie", a decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] została uznana za doręczoną z dniem 21 listopada 2014 roku w trybie zastępczym, zgodnie z treścią art. 150 O.p. Od powyższej decyzji w dniu 19 kwietnia 2018 roku pełnomocnik A. W. wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu zakwestionował prawidłowość dokonanego doręczenia zastępczego, które w jego ocenie nastąpiło na adres pod którym w czasie toczącego się postępowania A. W. nie przebywał, ani nie był zameldowany, bowiem w tym czasie mieszkał na terytorium [...]. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 roku, znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 4 listopada 2014 roku. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że decyzja została skierowania na adres A. W., który został ustalony na podstawie danych identyfikacyjnych i adresowych osoby fizycznej i w jego ocenie był adresem aktualnym. Decyzja została doręczona w dniu 21 listopada 2014 roku w trybie art. 150 O.p. po uprzednim dwukrotnym jej awizowaniu, a zatem 14-dniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji upłynął w dniu 5 grudnia 2014 roku. Tymczasem odwołanie zostało nadane przez pełnomocnika A. W. w dniu 19 kwietnia 2018 roku, a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Jednocześnie organ podatkowy nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, czemu dał wyraz wydając w dniu 18 lipca 2018 roku postanowienie na podstawie art. 162 i art. 163 § 2 O.p. W dniu 18 sierpnia 2018 roku pełnomocnik A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. skargę na przedmiotowe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 18 lipca 2018 roku stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 4 listopada 2014 roku. Autor skargi zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności: 1. art. 122 oraz 121 o.p. poprzez tolerowanie przez organ odwoławczy niepodjęcia niezbędnych działań przez organ I instancji w celu dokładnego zbadania aktualnego adresu zamieszkania skarżącego; 2. art. 125 § 2 o.p. w zw. z art. 121 o.p. poprzez załatwienie sprawy pro forma, tj. dla pozoru, w sytuacji gdy rzetelne jej rozstrzygnięcie nie wymagało przeprowadzenia skomplikowanych czynności, a jedynie kontroli tez organu I instancji, polegającej na zweryfikowaniu danych i pieczęci zawartych na przesyłce listowej, co stanowi czynność niewymagającą podejmowania przez organy dodatkowych czynności, zatem organy winny działać z zachowaniem zasady szybkości, niezwłocznie; 3. art. 150 § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie, iż postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego oraz decyzja organu I instancji zostały skutecznie doręczone skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego; a w konsekwencji: 4. art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy skarżący odwołanie wniósł w ustawowym terminie. Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego A. W. wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia. Uzasadniając zarzuty skargi skarżący odwołał się do treści art. 148, art. 149 oraz art. 150 Ordynacji podatkowej w świetle których, organ podatkowy nie dokonał skutecznego doręczenia decyzji, bowiem przesyłka została ekspediowana na adres pod którym A. W. w toku postepowania podatkowego nie zamieszkiwał. Okoliczność tę miało potwierdzać zaświadczenie z Urzędu Miasta K., które zostało dołączone do złożonego odwołania. Dalej pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ podatkowy nie podjął dostatecznych środków mających na celu ustalenia aktualnych danych adresowych podatnika opierając się jedynie na informacjach zawartych w bazie danych. W jego ocenie organ nie zasięgnął wiedzy z bazy danych PESEL, ani nie zwrócił się do Prezydenta Miasta K. celem potwierdzenia zasięgnięcia danych adresowych, mimo że z uwagi na charakter postępowania dotyczącego podatku od spadku na ww. organach ciążył obowiązek współdziałania w zakresie zapewnienia prawidłowego toku postępowania. W dalszej części uzasadnienia autor skargi wskazał, że na kopercie widnieją cztery daty, z których dwie nie zostały opisane ani nie zawierają podpisu osoby uprawnionej. Poczynił uwagi na temat podpisów oraz wymogów jakim powinny one odpowiadać, odwołując się w tym zakresie do orzecznictwa Sądu Najwyższego. W oparciu o powyższe wskazał, że odwołanie od decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uzupełniając przedstawioną uprzednio argumentację wskazał, że organy podatkowe nie mają obowiązku samodzielnego ustalania zmiany miejsca zamieszkania podatnika, na którym ciąży obowiązek zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu ZAP-3 w przypadku zmiany miejsca zamieszkania czy adresu do korespondencji. Nadto, w ocenie organu, skarżący zaniedbał ciążący na nim na mocy ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności obowiązek zgłoszenia wyjazdu poza granice kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Kluczowe znaczenie dla oceny zaskarżonego postanowienia, a więc tego, czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie, jest ustalenie, czy w analizowanej sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji oraz ustalenie daty tego doręczenia. Przypomnienia wymaga bowiem, że nieskuteczne doręczenie decyzji powoduje, że nie funkcjonuje ona w obrocie prawnym, a to z kolei w uwagi na treść art. 228 § 1 pkt 1 O.p. rodzi skutek w postaci niedopuszczalności odwołania. Z kolei ustalenie w wyniku wstępnego badania odwołania, że nie zostało ono złożone w terminie, implikuje konieczność wydania postanowienia, w którym organ odwoławczy stwierdza ten fakt, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Jednocześnie pamiętać trzeba, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i każde, nawet nieznaczne przekroczenie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 2 O.p. W niniejszej sprawie zarzuty skarżącego skoncentrowane zostały na zakwestionowaniu prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Krowodrza z dnia 4 listopada 2014 roku. Okoliczność ta ma bowiem bezpośrednie znaczenie dla oceny zachowania terminu dla dokonania czynności prawnej jaką było złożenie od niej odwołania. Aby można mówić o ewentualnym uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, w pierwszej kolejności musi dojść do skutecznego wprowadzenia samej decyzji do obiegu prawnego poprzez jej prawidłowe doręczenie stronie postępowania. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] została skierowania na adres widniejący w bazie danych identyfikacyjnych i adresowych A. W., tj. ul. [...], [...]. Powyższy adres został wskazany przez samego podatnika w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2011 rok skierowanym do Urzędu Skarbowego w dniu 30 kwietnia 2012 roku i na tej podstawie organ podatkowy dokonał aktualizacji danych adresowych A. W.. Skarżący poniósł, że w czasie prowadzonego postępowania podatkowego oraz w chwili wydania decyzji podatnik mieszkał poza granicami [...], a zatem w oczywisty sposób nie mógł przebywać pod adresem na który została ekspediowana przesyłka pocztowa zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w K.. W ocenie autora skargi organ podatkowy ustalając adres do doręczeń oparł się wyłącznie na informacjach zawartych w bazach danych nie podejmując tym samym innych czynności zmierzających do ustalenia aktualnego adresu do doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrując skargę na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania uznał, że podniesione w niej zarzuty nie są uzasadnione. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 476, ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2109 r. poz.63; dalej: u.z.e.i.p.p) osoby fizyczne podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. Na mocy art. 5 ust. 2 u.z.e.i.p.p. zgłoszenie identyfikacyjne osób fizycznych zawiera, między innymi, adres miejsca zamieszania oraz adres miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy. Z kolei art. 9 ust. 1 i ust. 1b u.z.e.i.p.p. wskazuje, że podmioty podlegające obowiązkowi ewidencyjnemu mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem, przy czym na mocy obowiązującego od dnia 1 stycznia 2012 roku art. 9 ust. 1d u.z.e.i.p.p. w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL, nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. W ocenie Sądu skierowanie decyzji przez organ I instancji na adres [...], ul. [...], było nie tylko w pełni uzasadnione, ale organ był wręcz zobligowany do posługiwania się danymi z tego rejestru, co wprost wynika z treści art. 14a u.z.e.i.p.p., który nakazuje wykorzystywać dane rejestru do realizacji celów i zadań ustawowych organów podatkowych. Skoro prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników i płatników, służący organom podatkowym i prowadzonym przez nie postępowaniom, to wykluczone jest, aby organy te posiłkowały się innymi danymi, bowiem podawałoby to w wątpliwość celowość prowadzenia ewidencji podatników i płatników, a nawet godziłoby w istotę tej ewidencji. Dlatego też zaniechanie dokonania przez podatnika zgłoszenia aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania prowadzi do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres; mogące, stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają jednak podatnika, a nie organ podatkowy. Zauważyć należy, że w zgłoszeniu identyfikacyjnym (jego aktualizacji) podatnik może wskazać, na jaki adres należy kierować do niego korespondencję. Może więc go wskazać zgodnie ze swoim miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025), ale może też wskazać adres, który cywilnoprawnej definicji miejsca zamieszkania nie odpowiada. Dlatego dla ustalenia, że określony adres podatnika jest nieaktualny, konieczna jest mająca umocowanie prawne inicjatywa aktualizacyjna samego podatnika (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 3102/15, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro podatnik nie zaktualizował swojego miejsca zamieszkania, to wysłanie pisma na adres wynikający ze zgłoszenia, nawet jeśli podatnik faktycznie zamieszkiwał w innym miejscu, nie narusza ustawowej procedury wysyłania pism. W świetle powyższych regulacji w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w K., wbrew stanowisku skarżącego, skierował korespondencję do A. W. na prawidłowy adres. W czasie wydawania decyzji bowiem organ podatkowy dysponował adresem wskazanym przez podatnika w deklaracji podatkowej PIT-37 za 2011 rok, który pomimo ciążącego na nim obowiązku nie dokonał jego aktualizacji w związku z wyjazdem za granicę. W ocenie Sądu doręczenie decyzji z dnia 4 listopada 2014 roku w trybie art. 150 O.p., zostało dokonane prawidłowo. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Art. 149 tej ustawy stanowi natomiast, że w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń. W przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób opisany powyżej stosuje się przepis art. 150 O.p. zgodnie z którym operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, względnie - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta). Zgodnie natomiast z art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Fikcja doręczenia określona w art. 150 O.p. jest prawnie skuteczna i pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym również rozpoczęcie terminu do wniesienia odwołania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków- Krowodrza została wysłana na znany organowi adres zamieszkania A. W., przy czym z powodu braku możliwości doręczenia (w trybie art. 148 § 1 lub art. 149 O.p.) została złożona na 14 dni w placówce pocztowej, o czym adresat został dwukrotnie powiadomiony. Przesyłka została następnie zwrócona do nadawcy z uwagi na niepodjęcie przez adresata. Zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję - z powodu niemożności doręczenia adresatowi oraz dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, przesyłkę pozostawiono w dniu 6 listopada 2014 roku na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tej placówce umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W dniu 14 listopada 2014 roku przesyłkę awizowano ponownie. Z uwagi na fakt, że przesyłki nie podjęto w terminie została ona zwrócona do nadawcy z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie", co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. W świetle przywołanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej należy uznać, że decyzja została skutecznie doręczona A. W. w dniu 21 listopada 2014 roku. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 125 § 2 O.p. w zw. z art. 121 O.p. poprzez brak weryfikacji przez organ II instancji danych i pieczęci zawartych na przesyłce listowej. Skarżący ponosi, że przesyłka nie zawiera adnotacji dotyczących przyczyn awizowania, pieczęci P. ani podpisu listonosza. Sąd wskazuje jednak, że znajdująca się w aktach sprawy zwrócona przesyłka zawiera wszelkie elementy wymienione w art. 150 O.p. Na kopercie została zamieszczona informacja, że przesyłka jest awizowana z uwagi na niezastanie adresata w domu. Ponadto widnieją dwie, czytelne pieczątki z datą 6 listopada 2014 roku oraz 14 listopada 2014 roku wraz z oznaczeniem urzędu pocztowego, każda opatrzona stosownym podpisem doręczyciela. W trybie art. 150 O.p. istotne jest, aby na kopercie zawarto informację o jej dwukrotnym awizowaniu, co w kontrolowanej sprawie miało miejsce. Podnoszone w tym zakresie zarzuty należy uznać zatem za niezasadne. Dodatkowo Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia 23 lutego 2017 roku (sygn. akt I SA/Kr 1104/16), zgodnie z którym dokument potwierdzenia odbioru stanowi dokument urzędowy, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30.04.1998 r., sygn. akt III CZ 51/98). Zatem to adresat przesyłki, powinien ten fakt udowodnić, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym (ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne). W postępowaniu administracyjnym (podatkowym), prawne skutki są związane z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 2821/13 wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem to adresat przesyłki powinien udowodnić fakt, na podstawie którego kwestionuje prawdziwość zwrotnego potwierdzenia odbioru, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09). Zgodnie z treścią art. 223 § 2 O.p. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Skoro więc przedmiotowa decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 21 listopada 2014 roku to zgodnie z treścią art. 223 § 1 i 2 w związku z art. 12 § 1 O.p. od 22 listopada 2014 roku rozpoczął swój bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Tym samym więc termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 5 grudnia 2014 roku. W myśl art. 12 § 6 pkt 2 O.p. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Odwołanie od decyzji zostało tymczasem nadane przez pełnomocnika skarżącego w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 kwietnia 2018 roku, a zatem już po upływie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego stanu faktycznego sprawy organ prawidłowo zastosował dyspozycję art. 228 § 1 pkt. 2 o.p. stwierdzając w zaskarżonym postanowieniu uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z uwagi na powyższe Sąd kierując się dyspozycją art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.