II SA/Po 984/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia i mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. (zwany dalej "Komendantem Wojewódzkim"), po rozpatrzeniu odwołania M. D., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. (zwanego dalej "Komendantem Miejskim") z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] w przedmiocie przeniesienia i mianowania odwołującego się na stanowisko służbowe. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach. M. D. zajmował stanowisko asystenta Referatu do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej w K. (ilekroć dalej wskazane będą Wydziały bez określenia Komendy należy przez to rozumieć Wydziały Komendy Miejskiej w K.). Rozkazem organizacyjnym z dnia [...] maja 2018 r., [...] Komendant Miejski dokonał zmian organizacyjnych w strukturze Komendy Miejskiej Policji w K., tym między innymi: - poddano likwidacji i wyłączono z etatu Wydział Patrolowo-Interwencyjny w pełnym stanie etatowym oraz - dokonano likwidacji i wyłączono z etatu Wydział Prewencji w pełnym stanie etatowym, - w miejsce wyżej wymienionych Wydziałów utworzono jeden Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej o nowej strukturze organizacyjnej. Na skutek rozkazu organizacyjnego likwidacji uległy także wszystkie stanowiska w komórce organizacyjnej, w której pełnił służbę M. D.. Rozkaz organizacyjny wszedł w życie z dniem 2 lipca 2018 r. Wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Komendant Miejski, powołując się na art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 161, dalej "u.P.") oraz § 1 ust. 1 i 1a pkt 4 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm., dalej zwane "rozporządzeniem z dnia 6 grudnia 2001 r."): - zwolnił z dniem 1 lipca 2018 r. M. D. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i - z dniem 2 lipca 2018 r. przeniósł go i mianował z urzędu na stanowisku służbowe detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu I Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w 5 grupie uposażenia zasadniczego z zachowaniem mnożnika 1,61 kwoty bazowej w wysokości [...] zł miesięcznie i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł miesięcznie na czas nieokreślony. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "K.p.a.") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (zob. k. 1-2 akt administracyjnych). W motywach rozkazu personalnego Komendant Miejski wyjaśnił, że jego przyczyną była reorganizacja jednostki, to jest likwidacja komórki organizacyjnej, w tym również stanowiska służbowego zajmowanego przez M. D.. Organ dodał, że mianowanie było spowodowane koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań oraz zachowania ciągłości służby w Wydziale Dochodzeniowo- Śledczym poprzez odpowiednie wykorzystanie umiejętności zawodowych przy uwzględnieniu ograniczeń zdrowotnych policjanta. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w P. z dnia [...] listopada 2017 r., [...] M. D. został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniami. Wskazano, że jego choroby mogą być spowodowane między innymi stresem związanym z występowaniem przez funkcjonariusza w roli oskarżyciela publicznego, co miało miejsce na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Nowe stanowisko nie stoi w sprzeczności z ograniczeniami określonymi w orzeczeniu Komisji Lekarskiej. Komendant Miejski podkreślił, że dzięki doświadczeniu policjanta wzmocni on Zespół do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu I Wydziału Dochodzeniowo Śledczego. Odwołanie od rozkazu personalnego złożył M. D., którego zdaniem naruszono art. 32 ust. 2 pkt 2 u.P. oraz art. 7, 9, 10, 77 , 80 oraz 107 K.p.a. W motywach odwołania przypomniał, że rozkaz z dnia [...] czerwca 2018 r. jest drugim tego rodzaju rozstrzygnięciem wydanym względem jego osoby. Poprzedni rozkaz został uchylony przez organ odwoławczy z uwagi na nie dochowanie standardów wynikających z K.p.a. Dalej odwołujący się wskazał, że wedle jego rozeznania odnośnie rozkazu organizacyjnego z dnia [...] maja 2018 r., [...] stwierdzić należy, że identyczne stanowisko, do stanowiska dotychczas przez niego zajmowanego, nadal istnieje. M. D. wyraził przekonanie, że reorganizacja Komendy Miejskiej Policji w K. stała się pretekstem do usunięcia go ze stanowiska, a sama likwidacja stanowiska asystenta w Referacie do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji miała charakter pozorny. Dodał, że z jego dotychczasowego Referatu nikogo nie przeniesiono, a inni funkcjonariusze posiadają podobne ograniczenia zdrowotne jak on. Jedna z osób została nawet przeniesiona z Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego do Wydziału Prewencji, choć posiadała orzeczenie komisji lekarskiej. Odnosząc się do kwestii zdrowotnych M. D. podkreślił, że wedle orzeczenia z dnia [...] listopada 2017 r., [...] wiele czynników związanych ze stresem wywołanym obowiązkami funkcjonariusza wpływa na jego chorobę, a uwypuklony przez organ stres związany z występowaniem w roli oskarżyciela publicznego jest najmniej dolegliwy. Odwołujący się podkreślił nawet, że wygrane sprawy przyniosły mu wiele satysfakcji. Skarżący opisał też szerzej okoliczności związane z pełnieniem przez niego służby i wyraził przekonanie, że jest on przez Komendanta Miejskiego dyskryminowany i nierówno traktowany. Przedstawił także postępowanie dyscyplinarne jakie prowadzono wobec niego i które skończyło się umorzeniem oraz odstąpieniem od ukarania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] Komendant Wojewódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Podkreślił na wstępie, że w myśl art. 1 ust. 1 u.P. Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Służba ta charakteryzuje się dyspozycyjnością, której granice określa u.P. oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykła pracą najemną. Służba w Policji ma charakter administracyjno-prawny, którego cechuje podległość i dyspozycyjność. Przechodząc do oceny sprawy w jej realiach Komendant Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 32 u.P. dopuszczalne jest przenoszenie policjanta na inne stanowiska równorzędne i decyzja tego rodzaju nie jest obwarowana kryteriami i merytorycznymi przesłankami. Wniosek taki wywieść można z porównania tej regulacji z art. 38 ust. 1 i 2 u.P., w którym przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe zostało obwarowane obligatoryjnymi i fakultatywnymi przesłankami. Komendant Wojewódzki podkreślił, że najistotniejszą zmianą wprowadzoną w Komendzie Miejskiej Policji w K. na podstawie rozkazu organizacyjnego z dnia [...] maja 2018 r., [...] była likwidacja dotychczas funkcjonujących Wydziałów Prewencji i Patrolowo-Interwencyjnego w pełnych stanach etatowych i utworzenie nowej komórki organizacyjnej o nazwie Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej. Zmiany te znalazły umocowanie w przepisach zarządzenia 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (tekst jednolity Dz. U. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.). Organ wywodził dalej, że po reorganizacji Komendy inaczej kształtuje się Referat do spraw Wykroczeń. Liczył on 10 etatów: 1 stanowisko kierownika referatu, 7 stanowisk asystentów i 2 stanowiska referentów. Obecnie na komórkę składają się etaty: 1 stanowisko specjalisty, 6 stanowisk asystentów i 2 stanowiska referentów. Oznacza to, że w miejsce 1 stanowiska asystenta utworzono stanowisko specjalisty o wyższych kompetencjach, mającego pełnić rolę nieetatowego zastępcy kierownika referatu. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego okoliczności te zaprzeczają twierdzeniu M. D., że likwidacja stanowiska asystenta miała charakter pozorny. Komendant Wojewódzki podkreślił też, że nowe stanowisko, na które przeniesiono M. D. (detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu I Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego) charakteryzuje się równorzędnością w stosunku do jego dotychczasowego stanowiska asystenta. Wynika to przede wszystkim z tej samej grupy zaszeregowania, stopnia etatowego oraz przyznanego dodatku. Według Komendanta praca na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego będzie także zbieżna z pracą na stanowisku asystenta Referatu do spraw Wykroczeń. Na obu stanowiskach policjanci pełnią służbę od 7.30-15.30 oraz odbywają dyżury zgłoszeniowe, tzw. referenckie, które są trzyzmianowe. Organ zaprzeczył także obawom skarżącego, że będzie on w nowej roli narażony na pracę operacyjną, kontakty z podejrzanymi podczas zatrzymywania i legitymowania oraz kontakty z organami takimi jak prokuratura i sąd. W Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym nie realizuje się zadań pracy operacyjnej, natomiast funkcjonariusze prowadzą postępowania przygotowawcze i czynności sprawdzające oraz służą pomocą prawną na rzecz innych jednostek policji. Nie realizują także zadań związanych z zatrzymywaniem i legitymowaniem osób. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego zakres zadań na nowym stanowisku odpowiada orzeczeniu Komisji Lekarskiej z dnia 9 listopada 2017 r., [...] Skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego wniósł M. D. zarzucając naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 u.P. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazał także na uchybienia przepisom postępowania: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności przekonującego uzasadnienia rozkazu personalnego, co uczyniło go dowolnym i arbitralnym, art. 10 w zw. z art. 78 K.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz nie przeprowadzenie dowodu na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie i wskazanie w sposób prawidłowy i wyczerpujący faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i powodów, dlaczego nie zażądał dowodów, które mogły być istotne dla sprawy, art. 138 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz art. 155 K.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy, podczas gdy zachodziły podstawy do jego uchylenia, wobec faktu, że przemawiał za tym interes społeczny i słuszny interes strony. We wnioskach skargi (przedstawionych na jej ostatnich stronach) M. D. wystąpił o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Wystąpił nadto o przeprowadzenie szeregu dowodów na okoliczności związane ze strukturą osobową oraz stanem zatrudnienia w Referacie do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji, na okoliczność decyzji podejmowanych wobec innych policjantów, a także dotyczących okoliczności formułowania ocen względem jego osoby, które później przywołano jako podstawy kwestionowanego rozkazu personalnego. W obszernej argumentacji skargi M. D. opisał strukturę reorganizacji Komendy Miejskiej Policji w K., którą wprowadzono rozkazem organizacyjnym z dnia [...] maja 2018 r., [...]. Uwypuklił w szczególności, że po zlikwidowanym Wydziale Prewencji, a w nim Referacie do spraw Wykroczeń utworzono bliźniaczy Referat do spraw Wykroczeń w Wydziale Prewencji i Profilaktyki Społecznej. Nowy referat nadal składa się z 6 etatów asystenckich. W ocenie M. D. jest niezrozumiałym, dlaczego więc akurat jego wybrano do przeniesienia. Dalej skarżący obszernie i szczegółowo opisał okoliczności jego pracy wywodząc, że przełożeni dążą do tego, aby odszedł ze służby. Trudności w relacji dotyczą zwłaszcza mł. insp. W. G., któremu niegdyś M. D. podlegał w okresie pracy w Komisariacie Policji w Koźminku. Wówczas to na skutek pozytywnych działań Komendanta Miejskiego został przeniesiony do Wydziału Prewencji w Komendzie Miejskiej Policji w K.. Tam skarżący odzyskał chęć do życia i pracy, a i w tym okresie wraz z innymi funkcjonariuszami osiągał bardzo dobre wyniki. Od grudnia 2016 r. mł. insp. W. G. został zastępcą Komendanta Miejskiego przez co objął swym nadzorem Wydział Prewencji. Od tego momentu ponownie podejmowano próby w celu zmuszenia skarżącego do odejścia ze służby. M. D. wyjaśnił także, że praca na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego znacząco odbiega od pracy asystenta w Referacie do spraw Wykroczeń. Do tej drugiej posiada on największe kompetencje. Z kolei praca detektywa wiąże się ze znacząco większym obciążeniem, zważywszy, że dotyczy postępowań przygotowawczych o dużym ciężarze gatunkowym. To z kolei naraża skarżącego na stres i nie jest zgodne z orzeczeniem lekarskim z dnia [...] 2017 r., [...] W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy sądowej, która odbyła się 31 stycznia 2019 r. M. D. podkreślił, że powodem przeniesienia była osobista niechęć przełożonych do niego. Obecną pracę (na nowym stanowisku – uw. Sądu) skarżący uważa za bardziej stresującą, leczy się na nadciśnienie, a posiadane orzeczenie lekarskie kwalifikuje go do poprzednio zajmowanego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 u.P. właściwe organy Policji, w tym między innymi komendanci miejscy, uzyskują kompetencję do przenoszenia policjantów pomiędzy stanowiskami. Jak trafnie wyjaśnił Komendant Wojewódzki przywołany tu przepis należy odczytywać w kontekście takich regulacji jak zawarta w art. 38 ust. 1 i 2 u.P., która dotyczy przeniesienia policjanta na niższe stanowisko. Zestawienie obu przepisów wskazuje, że przenoszenie funkcjonariusza na stanowisko równorzędne nie jest obwarowane sprecyzowanymi przesłankami. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 K.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. W ocenie Sądu przeniesienie M. D. na stanowisko detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu I Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego było dopuszczalne w okolicznościach sprawy. Po pierwsze, faktem obiektywnym jest, że doszło do reorganizacji Komendy Miejskiej Policji w K. na podstawie rozkazu organizacyjnego z dnia [...] maja 2018 r., [...] (k. 26-28 akt administracyjnych). Spowodowało to szereg zmian dotyczących całych Wydziałów (z likwidacją i wyłączeniem z etatu włącznie), co w konsekwencji przyczyniło się również do zmian w komórkach będących częścią tych Wydziałów. W sprawie jest poza sporem, że w Referacie do spraw Wykroczeń dotychczasowego Wydziału Prewencji pełniło służbę 7 asystentów, a w odpowiadającym mu Referacie w nowopowstałym Wydziale Prewencji i Profilaktyki Społecznej przewidziano 6 etatów asystenckich. Reorganizacja jednostki, a w zasadzie także komórki (Referatu), spowodowała więc konieczność przeniesienia jednego z policjantów – asystentów na inne stanowisko. W ocenie Sądu jest to wystarczająca przyczyna podjęcia przez Komendanta Miejskiego działań określonych w art. 32 ust. 1 i 2 u.P. Odnosząc się do zarzutów skargi, w których M. D. podaje w wątpliwość powody wyboru do przeniesienia konkretnie jego osoby, Sąd wskazuje, że kwestia ta jest zasadniczo poza kontrolą sprawowaną w ramach postępowania sądowoadministracyjnego. Pomijając sytuacje skrajne, w okoliczności zmian etatowych względem liczby pełniących służbę policjantów, zasadniczo do kompetencji właściwego komendanta należy ocena sposobu rozdysponowania funkcjonariuszy w ramach podległych mu jednostek/komórek. Odrębną kwestią, która podlega badaniu Sądu jest kwestia "równoważności" stanowisk, pomiędzy którymi funkcjonariusz jest przenoszony. Nie jest spornym, że nowe stanowisko służbowe M. D. jest równoważne dotychczasowemu w zakresie grupy zaszeregowania, stopnia etatowego oraz przyznanego dodatku. Zarzuty skarżącego skoncentrowane są natomiast na charakterze nowego stanowiska. M. D. w dużej mierze przedstawia te zarzuty w kontekście jego możliwości zdrowotnych określonych orzeczeniu Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2017 r., [...], niemniej z wielu fragmentów jego argumentacji wynika, że dostrzega on także różnicę w sposobie pracy asystenta i detektywa. Wypowiadając się o "równoważności" stanowisk Komendant Wojewódzki zwrócił uwagę, że praca na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego będzie zbieżna z pracą na stanowisku asystenta Referatu do spraw Wykroczeń. Na obu stanowiskach policjanci pełnią służbę od 7.30-15.30 oraz odbywają dyżury zgłoszeniowe, tzw. referenckie, które są trzyzmianowe. Organ podkreślił, że M. D. nie będzie w nowej roli narażony na pracę operacyjną, kontakty z podejrzanymi podczas zatrzymywania i legitymowania oraz kontakty z organami takimi jak prokuratura i sąd. W Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym nie realizuje się zadań pracy operacyjnej, natomiast funkcjonariusze prowadzą postępowania przygotowawcze i czynności sprawdzające oraz służą pomocą prawną na rzecz innych jednostek policji. Nie realizują także zadań związanych z zatrzymywaniem i legitymowaniem osób. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego zakres zadań na nowym stanowisku odpowiada orzeczeniu Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2017 r., [...] Odnosząc się do powyższego Sąd zaznacza, że dokonując analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ich ocenę, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. W świetle § 2 pkt 14 lit. a-e przywołanego już wyżej zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r., 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, warunki służby określa dokument zwany kartą opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Wymienione elementy, w tym warunki służby, muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza jednak tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" oznacza mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), natomiast nie są takie same. Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Karty opisu stanowiska pracy asystenta Referatu do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji oraz detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu I Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego znajdują się w aktach administracyjnych (k. 42) i sądowych (k. 28). Na obu stanowiskach realizuje się przede wszystkim czynności postępowania, przy czym mają one charakter formalny i nie przewiduje się pracy operacyjnej. W ocenie Sądu z kart opisu stanowisk pracy nie sposób wywieść, że stanowisko detektywa jest stanowiskiem nierównoważnym względem stanowiska asystenta. Sąd oczywiście ma na względzie, że przedmiotem obsługiwanych postępowań Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu są przestępstwa o poważniejszym, aniżeli wykroczenia, charakterze, jednak w ocenie Sądu nie jest samo w sobie wystarczającym, aby uznać stanowisko detektywa za stanowisko nierównorzędne względem stanowiska asystenta. Niezależnie Sąd zaznacza, że nie znalazł powodów, dla których M. D. nie mógłby pełnić służby na stanowisku detektywa Zespołu do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu I Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego w kontekście posiadanego przez niego orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2017 r., [...] (orzeczenie to znajduje się w aktach administracyjnych na k. 40-41). W orzeczeniu tym sugeruje się tylko jako przeciwwskazanie dla skarżącego takie aktywności jak praca przekraczająca ustawowo określony czas służby, patrolowo-interwencyjna, operacyjna, praca w bezpośrednim kontakcie z podejrzanymi, a także praca polegająca na występowaniu w roli oskarżyciela publicznego. Żadna z czynności przypisanych stanowisku detektywa nie koliduje z opisanym orzeczeniem lekarskim. Mając na uwadze przedstawione rozważania Sąd nie uznał zasadności zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 u.P. Zdaniem Sądu Komendant Wojewódzki nie uchybił także wskazanym w skardze przepisom postępowania. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w sposób wystarczający do podjęcia decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 u.P. Również wyniki tego postępowania przedstawione zostały w uzasadnieniu decyzji Komendanta Wojewódzkiego w sposób wypełniający wymagania z art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 K.p.a. (właściwie należałoby wskazać na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – uw. Sądu), gdyż merytoryczna ocena sprawy pozwalała na utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2018 r., [...]. W ocenie Sądu nie miały natomiast wpływu na wynik sprawy uchybienia regulacjom z art. 10 i art. 78 § 1 K.p.a. Należy się zgodzić ze skarżącym, że Komendant Miejski nadmiernie skrócił postępowanie i zaskoczył M. D., gdyż w jednego dnia zapoznał go z powodami przeniesienia służbowego (zob. notatkę służbową na k. 32 akt administracyjnych) i niezwłocznie po tym wydał rozkaz personalny [...]. Działanie takie faktycznie ograniczyło skarżącemu prawo do czynnego w nim udziału (chociażby z uwagi na brak możliwości refleksji nad jego przedmiotem i uwarunkowaniami), w konsekwencji utrudniając możliwość podjęcia czynności procesowych, do których uprawniona jest strona (zob. np. art. 78 § 1 K.p.a.). Jednocześnie należy mieć jednak na względzie, że M. D. aktywnie uczestniczył w postępowaniu na dalszym jego etapie, był zaznajomiony z przedmiotem sprawy i obszernie przedstawił w odwołaniu swoje zarzuty. Nie sposób więc zidentyfikować okoliczności istotnych dla sprawy, których nie mógł uwypuklić na skutek tego, że postępowanie przez Komendantem Miejskim było prowadzone w sposób opisany wyżej. Z całą pewnością nie naruszono także art. 155 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Art. 155 K.p.a. reguluje tryb nadzwyczajny postępowania administracyjnego dotyczący decyzji ostatecznych. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki rozpatrywał w zwykłym trybie instancyjnym (art. 127-140 K.p.a.) odwołanie M. D. od nieostatecznego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., [...]. Art. 155 K.p.a. nie znajdował więc w sprawie w zastosowania. Mając na uwadze przedstawione motywy wyroku Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – oddalił skargę.