VII SA/Wa 1468/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: GINB ) po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż decyzją z dnia [...] marca 2018 r. GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], nakazującą [...], [...] oraz [...] ( współwłaścicielom budynku ) usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], w ramach których należy: 1.naprawić skorodowane pokrycie dachu; 2.wymienić skorodowane oraz uszkodzone obróbki blacharskie; 3.naprawić opaskę wokół budynku; 4. naprawić spękany i miejscowo odparzony tynk na ścianie garażu; 5. naprawić izolację balkonu na I piętrze budynku; 6. naprawić izolację tarasu na parterze budynku oraz uszkodzone schody tego tarasu; 7.naprawić murki garażu; 8. naprawić zjazd do garażu; w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym ww. decyzja stanie się ostateczna. Z decyzją GINB z dnia [...] marca 2018 r. nie zgodziła się [...] i w ustawowym terminie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę GINB omówił nadzwyczajny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia podkreślając, że stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją. Wobec powyższego, zakres prowadzonych w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, którym dysponował, względnie powinien dysponować organ wydający kontrolowane rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 22 kwietnia 2016 r. radca prawny [...], działając w imieniu [...] i [...] wniósł "o wszczęcie postępowania w celu określenia zakresu prac budowlanych w budynku przy ul. [...]", załączając opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. [...] z dnia [...] lutego 2016 r. W opinii stwierdzono, że obiekt znajduje się w złym stanie technicznym z powodu naturalnego zużycia oraz postępującej degradacji ważnych elementów budynku. Wskazano ponadto na konieczność wykonania generalnego remontu i "podjęcia stosownych działań w oparciu o uzyskane wcześniej wymagane prawem budowlanym decyzje administracyjne". W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 12 lipca 2016 r. organ powiatowy uznał, że ogólny stan techniczny kontrolowanego budynku mieszkalnego jest nieodpowiedni. Stwierdzono następujące uszkodzenia: - nieprawidłowości dotyczące izolacji tarasu na ostatniej kondygnacji, ścian pod tarasem; - skorodowane pokrycie dachu; - skorodowane obróbki blacharskie; - opaska wokół budynku spękana, miejscowo zapadnięta; - spękania tynku zewnętrznego na ścianie garażu przy budynku, tynk miejscowo odparzony; - bardzo zły stan techniczny izolacji balkonu na i piętrze oraz tarasu na parterze, zawilgocenia powierzchni, skorodowane obróbki; - uszkodzone schody na tarasie parteru; spękane murki przy garażu oraz zjazdu do garażu. Organ powiatowy ocenił, że stwierdzone nieprawidłowości powstały w wyniku długotrwałej eksploatacji budynku i braku bieżących remontów. Nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Następnie pismem z dnia 26 lipca 2016 r., PINB [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] (dz. nr [...] z obrębu [...]). W związku z powyższymi ustaleniami decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymaną w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] lutego 2017 r. organ powiatowy nakazał właścicielom budynku przy ul. [...] w [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Podstawę decyzji PINB [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stanowił art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. We wniosku z dnia 27 grudnia 2017 r. stwierdzenia nieważności decyzji [...] wskazała, że decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2017 r. została wydana bez uzgodnienia z konserwatorem zabytków oraz bez uwzględniania opinii rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. [...] z dnia [...] lutego 2016 r. GINB wyjaśnił, iż działając w trybie art. 66 Prawa budowlanego, organ nie ma obowiązku uprzedniego uzgodnienia nakazu z konserwatorem zabytków, co jednak nie zwalnia właściciela z obowiązku uzyskania pozwolenia przed przystąpieniem do wykonania robót budowlanych lub prac konserwatorskich przy zabytku. Skarżąca wskazała ponadto na konieczność generalnego remontu budynku będącego przedmiotem postępowania oraz na fakt wystąpienia o pozwolenie na prace remontowe. Odnosząc się do tych zarzutów GINB wskazał, że opinia rzeczoznawcy budowlanego, choć bez wątpienia stanowi istotny dowód w sprawie, nie wiąże organów nadzoru budowlanego i podlega ocenie na podstawie art. 80 k.p.a. O ile organ nie może zignorować ustaleń dokonanych przez osoby dysponujące fachową wiedzą, to nie jest dopuszczalne wydanie decyzji administracyjnej wyłącznie w oparciu o zalecenia opiniodawcy. Należy przy tym zauważyć, że celem nakazu wydawanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest wyłącznie usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym. Kierując się zasadą proporcjonalności, organ, wykorzystując posiadane władztwo administracyjne, powinien przymusić właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego jedynie do wykonania robót budowlanych, które doprowadzą do zażegnania stanu wypełniającego hipotezę omawianego przepisu. Wszelkie prace wykraczające poza ten zakres leżą w gestii właściciela lub zarządcy i zależą wyłącznie od woli tych podmiotów, choć ich wykonanie powinno być poprzedzone uzyskaniem wymaganych prawem pozwoleń. Tym samym fakt wystąpienia o pozwolenie na prace remontowe budynku przy ul. [...] pozostaje bez wpływu na decyzje organów nadzoru budowlanego dotyczące jego stanu technicznego, tym bardziej, że złożenie wniosku o pozwolenie na te prace miało miejsce po wydaniu kwestionowanych decyzji. Wyjaśnienia także wymaga, że ocenie w niniejszym postępowaniu nie podlegają działania organu powiatowego związane z doprowadzeniem do wykonania nakazanych czynności. Nie jest także rolą organów nadzoru budowlanego rozwiązywanie sporów pomiędzy sąsiadami i współwłaścicielami obiektów budowlanych. W ocenie GINB decyzja [...] WINB z dnia [...] lutego 2017 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, ani żadną inną z wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a. Tym samym należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do sądu wniosła [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej "k.p.a.") poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli przez utrzymanie w mocy własnej decyzji z [...] marca 2018 roku, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy konsekwencją tego jest nakazanie współwłaścicielom usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...] przez wykonanie licznych, doraźnych prac, w sytuacji gdy budynek wymaga generalnego remontu, jak również działanie w sposób niepogłębiający zaufania jego uczestników do władzy publicznej w rozumieniu art. 8 k.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywatela, a tym samym naruszenie obowiązku dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej; Wobec podniesionych zarzutów wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z [...] marca 2018 roku wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że pismem z 22 kwietnia 2016 roku wniosła o wszczęcie postępowania w celu określenia zakresu prac budowlanych w budynku, działając w oparciu o załączoną opinię techniczną rzeczoznawcy mgr inż. [...] z [...] lutego 2016 roku. Organ zignorował i w żaden sposób nie podważył w toku postępowania, że obiekt znajduje się w stanie technicznym uzasadniającym wykonanie generalnego remontu z uwagi na zły stan techniczny, spowodowany naturalnym jego zużyciem oraz postępującą degradacją ważnych elementów budynku. Wprawdzie PINB dokonał kontroli stanu technicznego budynku, stwierdzając w jej wyniku, że stan budynku jest nieodpowiedni, lecz nie sposób się zgodzić z wynikiem wszczętego w wyniku kontroli postępowania. Decyzją z [...] listopada 2016 roku, utrzymaną następnie w mocy przez WINB, PINB nakazał uczestnikom usunięcie dostrzeżonych nieprawidłowości. Skarżąca nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem. Skarżąca nie kwestionuje, że powołany w treści decyzji art. 66. Prawa budowlanego ma na celu realizację generalnej zasady utrzymywania budynków w należytym stanie technicznym. W przypadku budynku przy ul. [...] ta zasada zrealizowana może być jedynie, jak wynika z przedłożonej w toku postępowania opinii rzeczoznawcy, w drodze generalnego remontu, nie zaś w drodze podejmowania działań o charakterze doraźnym, jak chce tego nadzór budowlany. Sankcjonowanie przez nadzór budowlany na poziomie wszystkich swoich instancji (PINB, WINB oraz GUNB) decyzji o dokonaniu kosztownych prac remontowo- naprawczych o jedynie fragmentarycznym charakterze jest nie do pogodzenia ze słusznym interesem obywateli. Nie dość, że naraża na niepotrzebne wydatki uczestników, będących współwłaścicielami budynku, to odsuwa w czasie dokonanie kompleksowego remontu budynku przy ul. [...] w [...]. W ocenie Skarżącej stan techniczny budynku na przestrzeni lat uległ diametralnej degradacji, dlatego wydawanie przez organy decyzji o charakterze doraźnym, pomimo sygnalizowanej przez skarżącą na każdym etapie postępowania zmiany stanu technicznego budynku, jest nieprawidłowe. Uzasadnia to wygaszenie decyzji organów wszystkich instancji i zastąpienie ich decyzją uwzględniającą znacznie zmienione z upływem czasu potrzeby remontowe budynku. Doraźne rozwiązywanie kwestii złego stanu technicznego budynku przez wydawanie decyzji w trybie nakazania usunięcia nieprawidłowości odsuwa jedynie nieuchronny remont generalny budynku i naraża uczestników na znaczne koszty z tym związane, które mogłyby zostać spożytkowane na remont generalny. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że budynek szpeci obecnie obszar zabytkowy, objęty ochroną konserwatorską. Dokonanie napraw doraźnych jedynie utrwali ten niekorzystny dla interesu społecznego stan rzeczy. Zdaniem skarżącej organy wszystkich instancji zdają się nie zauważać, że budynki stanowiące składowe historycznych zespołów zabytkowych powinny być tak remontowane, aby rewaloryzować i uwypuklać ich walory, i tak to widzi WKZ, dając wytyczne konserwatorskie dla tego obiektu, i zatwierdzając wzmiankowany projekt. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § ust 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018r., znak: [...] wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania zwykłego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja [...] WINB z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], nakazującą [...], [...] oraz [...] ( współwłaścicielom budynku ) usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując analizy akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją organ nadzorczy prawidłowo ocenił, że kontrolowana decyzja nie narusza art. 66 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanowiącego podstawę materialno prawną jej wydania. Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że PINB [...] prowadził postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] (dz. nr [...] z obrębu [...]). W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 12 lipca 2016 r., stwierdzono, że stan techniczny ww. budynku jest nieodpowiedni. Podczas oględzin stwierdzono uszkodzenia budynku w postaci skorodowanego pokrycia dachu, skorodowanych oraz uszkodzonych obróbek blacharskich, spękanej i miejscowo zapadniętej opaski wokół budynku, spękanego i miejscowo odparzonego tynku na ścianie garażu,bardzo złej izolacji balkonu na I piętrze budynku i tarasu na parterze budynku, uszkodzonych schodów tego tarasu oraz spękanych murków garażu i zjazdu do garażu. W związku z powyższymi ustaleniami PINB [...] decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nakazał skarżącej i pozostałym współwłaścicielom budynku usunięcie w zakreślonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Po rozpatrzeniu odwołania [...], [...] WINB decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego poprawnie zastosowały przywołany przepis zgodnie z którym ( art. 66 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego ) "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku". Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest konsekwencją zaniedbań związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności zaniechaniem remontów, konserwacji, bieżących kontroli obiektu, niewłaściwym, niezgodnym z przeznaczeniem użytkowaniem, które w konsekwencji prowadzą do pogorszenia stanu technicznego. Art. 66 Prawa budowlanego daje organowi nadzoru budowlanego możliwość ingerencji w istniejący stan rzeczy, zmierzającej do zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 Prawa budowlanego, który nakłada na właściciela lub zarządcę obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan zapewniający sprawność techniczną obiektu jako całości oraz sprawność techniczną elementów instalacji obiektu i urządzeń, odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym. Ustalając nieodpowiedni stan techniczny obiektu, organ obligowany jest do wydania rozstrzygnięcia, nakazującego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Istotą art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest bowiem doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części, czy też znajdujących się w nim urządzeń budowlanych, do stanu gwarantującego bezpieczne użytkowanie. Ze względu na stwierdzone nieprawidłowości dotyczące nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], PINB [...] był zobligowany do wydania decyzji nakazującej ich usunięcie. Ponadto ustalono, że uszkodzenia powstały w wyniku długotrwałej eksploatacji przedmiotowego budynku oraz braku bieżących remontów i konserwacji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego wydania decyzji bez konsultacji z konserwatorem zabytków GINB wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest w strefie ochrony konserwatorskiej [...] wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...] (budynek przy ul. [...] w [...] został ujęty w gminnej ewidencji zabytków na podstawie Zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie założenia ewidencji zabytków Miasta [...]). Zdaniem Sądu organ nadzorczy trafnie uznał, że kwestionowana decyzja PINB [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] jest decyzją wydaną w postępowaniu nakazowym, charakteryzującym się koniecznością podejmowania niezwłocznych działań przez organy nadzoru budowlanego. Oczekiwanie na wyrażenie zgody przez inne organy administracji publicznej wydłużyłoby działania organów nadzoru budowlanego. Ponadto żaden przepis Prawa budowlanego nie wyklucza możliwości podjęcia przez organy nadzoru budowlanego decyzji nakazującej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego, który podlega jako zabytek ochronie konserwatorskiej. Uprawnienia wojewódzkiego konserwatora zabytków wynikające z art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.) są niezależne od uprawnień organów nadzoru budowlanego i nie wyłączają możliwości podjęcia przez nie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Art. 2 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi, że przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów odrębnych, w tym przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Sąd nie podziela zarzutów skarżącej w zakresie braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywateli. Dokonując analizy akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją organ nadzorczy trafnie ocenił, że organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, gromadząc w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a także gwarantując stronom udział w toczącym się postępowaniu. Stan techniczny przedmiotowego budynku został ustalony w oparciu o przeprowadzone oględziny obiektu w trakcie których wykonano dokumentację fotograficzną. Organy nadzoru budowlanego nie uchybiły art. 107 § 3 kpa i przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w stopniu wystarczającym do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzorczy trafnie ocenił, iż badana decyzja nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd stwierdza, że organ nadzorczy prawidłowo wypełnił swoje ustawowe obowiązki i uzasadnił stanowisko wyrażone w decyzjach w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.