VI SA/Wa 2142/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania (w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej) oddala skargę M. G. wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną nr [...]z dnia [...] maja 2015 r. (sprostowaną w zakresie numeru PESEL skarżącego postanowieniem z [...] czerwca 2015r.) w sprawie podlegania przez M. G. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu [...] maja 2015 r. decyzją nr [...] stwierdził, że M. G. (zwany dalej: Zainteresowanym, Skarżącym) podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnik spółki cywilnej [...] M. G., D. B. Spółka Cywilna od 9 lipca 2013 r. oraz podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 3 października 2014 r. do 30 grudnia 2014 r. Decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi - Pani P. G. w dniu 20 maja 2015 r., co zostało przez nią potwierdzone własnoręcznym podpisem na dokumencie doręczenia. W decyzji zostało zawarte prawidłowe pouczenie o możliwości jej zaskarżenia. Zainteresowany nie wniósł odwołania od przedmiotowej decyzji a zatem decyzja ta stała się więc ostateczna. W dniu 17 lutego 2016 r. M. G. wniósł do [...] Oddziału NFZ pismo zatytułowane odwołanie, a następnie - na wezwanie organu - pismem z dnia 2 marca 2016 r. wskazał, że przedmiotowe pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. Poinformował, że o ostatecznej decyzji z [...] maja 2015r. dowiedział się z chwilą otrzymania zawiadomienia Dyrektora ZUS o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Dyrektor [...] OW NFZ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej objęcia Zainteresowanego ubezpieczeniem zdrowotnym. Prezes NFZ, po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego na to postanowienie, stwierdził że brak jest podstaw do uwzględnienia żądania strony. Organ wskazał, że złożony przez Zainteresowanego wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie oparto na dwóch podstawach, mianowicie art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 k.p.a. Prezes NFZ podkreślił, odwołując się w tym zakresie do konkretnych orzeczeń sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością do ustalenia, że jej podanie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu licząc od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia a także od daty doręczenia ostatecznej decyzji. W związku z powyższym, organ wskazał, że obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Prezes NFZ przytoczył wyjaśnienia Skarżącego odnośnie daty dowiedzenia się o wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2015 r . Zainteresowany wskazał mianowicie, że o wydaniu tej decyzji dowiedział się: "z chwilą otrzymania zawiadomienia dyrektora ZUS o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego" oszczędnościowego tj. od dnia 16 lutego 2016 r., czego potwierdzeniem jest pocztowe potwierdzenie odbioru, które posiada nadawca pisma.). Podniósł nadto, że od dnia 24 marca 2015 r. zameldowany jest na pobyt czasowy pod adresem [...] , [...] , gdzie mieszkał w okresie prowadzonego postępowania, a doręczenia dokonywane były na poprzedni jego adres zamieszkania tj. ul. [...] , [...]. Skarżący podał, że jest bezdzietnym 27- letnim kawalerem a na zwrotnym poświadczeniu odbioru wpisywano, że korespondencję kwitowała G. P. (żona/córka) oraz G. K. (syn) w związku z czym organ powinien powziąć wątpliwość czy rzeczywiście korespondencja została doręczona dorosłym domownikom oraz czy na pewno zobowiązali się oni do przekazania korespondencji Skarżącemu. Natomiast wszelkie wątpliwości, stosownie do dyspozycji art. 81a k.p.a. w tym zakresie powinny być rozstrzygane na jego korzyść. Odnosząc się do tych wyjaśnień, Prezes NFZ podniósł, że ostateczną decyzję odebrał 20 maja 2015 r. dorosły domownik - Pani P. G. a więc skuteczne było to doręczenie. Natomiast w razie, jego kwestionowania, należy przedstawić stosowne dowody. Tymczasem, w dniu 4 maja 2015 r. jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - Pan M. G. odebrał wysłaną na ten adres korespondencję [...] OW NFZ. Nadto w CEIDG, jak i Centralnym Wykazie Ubezpieczonych, jako adres wykonywania działalności M. M. G. wskazano adres do doręczeń ul. [...] , [...]. Organ podkreślił, że również na etapie postępowania wznowieniowego toczącego się zarówno przed organem I, jak i II instancji Zainteresowany, jako adres zamieszkania wskazywał ten właśnie adres, na który skutecznie doręczano stronie korespondencję. Prezes UKE wyjaśnił, że w piśmie z dnia 10 kwietnia 2015 r., znak: [...] kierowanym do Zainteresowanego, [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia poinformował o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i uprawnieniach strony wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Pismo wysłano na adres: ul. [...],[...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odebrała je Pani P. G. a zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Niemniej jednak, podkreślił organ, kolejne pismo [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 kwietnia 2015 r., znak: [...] informujące o nowym terminie załatwienia sprawy wysłane na adres: ul. [...],[...] - zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru odebrał osobiście sam Zainteresowany, co potwierdzone zostało własnoręcznym podpisem. Tym samym, zdaniem Prezesa NFZ, Zainteresowany miał wiedzę na temat prowadzonego postępowania i miał możliwość podjęcia czynności zmierzających do ochrony swoich praw. Tym samym nie ma podstaw do wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Według organu, Skarżący nie przedstawił również nowych dowodów i okoliczności, o których na etapie prowadzonego przez organ I instancji postępowania by nie wiedział. Organ wskazał, że skoro okoliczność zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie została przez Skarżącego udowodniona to w istocie nie powinno się dokonywać oceny merytorycznej wniosku oraz tego, czy rzeczywiście przedstawiona okoliczność i dowody potwierdzają zaistnienie powołanej okoliczności wznowieniowej. Tej oceny dokonuje się bowiem po wznowieniu postępowania. Tym niemniej, odwołując się do wyroków sądów administracyjnych Prezes NFZ stwierdził, że Zainteresowany nie przedstawił nowych dowodów i okoliczności, o których na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji by nie wiedział. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (WSA) na powyższe postanowienie M. G., reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2016 roku a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 148 § 1 w zw. z art. 81a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez przyjęcie przez Organ, iż Skarżący nie udowodnił kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, podczas gdy Skarżący wskazał na takie okoliczności i dowody, wobec czego, nawet gdyby zaistniały wątpliwości w tym zakresie, Organ powinien je rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego aniżeli przyjmować, że wątpliwości obciążają wyłącznie Skarżącego; 2. art. 43 w zw. z art. 42 § 1 w zw. z art. 81a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że Skarżącemu zostało skutecznie zastępczo doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 10 kwietnia 2015 roku, znak: [...] ) oraz decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2015 roku, mimo iż doręczenie nie zostało dokonane dorosłemu domownikowi, albowiem: a) adres, pod który Organ kierował korespondencję nie był adresem zamieszkania Skarżącego, b) z pokwitowań wynikało, że korespondencję odbierali kolejno: córka, żona i syn Skarżącego, podczas gdy Skarżący jest bezdzietnym kawalerem, c) w chwili doręczania pism Skarżący miał 27 lat, co fizycznie wyklucza możliwość posiadania pełnoletniej córki lub syna. Okoliczności te powinny co najmniej wzbudzić wątpliwości Organu (posiadającemu z urzędu dane dot. wieku czy stanu cywilnego Skarżącego), który winien być pewnym, że korespondencja w sprawie została prawidłowo doręczona uczestnikowi postępowania; 3. art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wznowienia postępowania z urzędu mimo, iż Organ powziął wiadomość o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, w szczególności gdy rozstrzygnięcie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2015 roku jest ewidentnie sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego, co podważa zaufanie obywateli do organów państwa; 4. art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę wznowienia postępowania i uznanie, iż Skarżący brał udział w postępowaniu podczas gdy na skutek braku doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 10 kwietnia 2015r.) oraz decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., Skarżący nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu, a co za tym idzie - nie mógł brać w nim udziału. W uzasadnieniu skargi ponowiono argumenty podane przez skarżącego w toku postępowania przed organem administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie wniesionego środka zaskarżenia i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza skarga, jako dopuszczalna, na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej: p.p.s.a. - została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek w sprawie nie zachodzi. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Prezesa NFZ, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa. Na wstępie należy przypomnieć, że ostateczną decyzją z [...] maja 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ stwierdził, że skarżący M. G. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej po pierwsze: jako wspólnik spółki cywilnej [...] M. G., D. B. i Spółka Cywilna od 9 lipca 2013 r. oraz po drugie: podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenie pozarolniczej jednoosobowej działalności gospodarczej od 3 października 2014 r. do 30 grudnia 2014 r. Pismem z 17 lutego 2016 r., ostatecznie sprecyzowanym w dniu 2 marca 2016 r. M. G. wniósł do organu o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją wskazując, jako podstawę wznowienia przepisy: art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję). M. G. podniósł, że w chwili wydania ostatecznej decyzji (z [...] maja 2015 r.) istniały okoliczności faktyczne dla sprawy nieznane organowi jak również dowody na potwierdzenie tych okoliczności, co doprowadziło do tego, że organ nie wziął ich pod uwagę. W tym zakresie skarżący podał, że był wspólnikiem spółki cywilnej pod nazwą [...] M. G. D.B. był od 1 kwietnia 2009 r. do 31 lipca 2011 r. a umowa spółki została rozwiązana 11 lipca 2011 r. Na dowód czego przedstawił oświadczenie o rozwiązaniu spółki z 11 lipca 2011 r., zgłoszenie o zaprzestaniu że wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT złożone w Urzędzie Skarbowym 26 września 2011 r., zgłoszenie NIP 2 złożone w Urzędzie Skarbowym 25 stycznia 2016 r., Zaświadczenie z GUS z 25 stycznia 2016r. o skreśleniu z rejestru REGON z datą zakończenia działalności 11 lipiec 2011 r., Zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 12 lutego 2016 r. o zgłoszonej w dniu 31 lipca 2011 r. likwidacji spółki cywilnej [...] oraz, o tym, że M. G. od 1 grudnia 2011 r. figuruje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą pn. [...] M. G. a od dnia 5 października 2012 r. do 3 października 2014 r. oraz od dnia 31 grudnia 2014 r. do nadal zostało zgłoszone zawieszenie tej działalności. Nadto przedstawił wydruk z CEDIG o prowadzeniu działalności gospodarczej [...] M. G. (od 20 marca 2009 r. i zawieszeniu tej działalności z dniem 31 grudnia 2014 r.). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Z kolei stosownie do art. 148 § 1 podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. § 2. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W świetle art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania może być wniesione ze skutkiem prawnym w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. W związku z tym ograniczeniem czasowym, organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego jednomiesięcznego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie przez organ administracji publicznej, w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia zatem merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż skutkować musi odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych (v. przykładowo wyrok NSA z 25 października 2018r. LEX nr 2582224). Doniosłość zasady trwałości decyzji ostatecznych powoduje, jak podkreśla się w doktrynie, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Mając na uwadze powyższe, trzeba stwierdzić, że organ prawidłowo procedował czyniąc w pierwszej kolejności (z urzędu) ustalenia w zakresie zachowania terminu do złożenia przedmiotowego wniosku opartego na dwóch niezależnych podstawach wznowieniowych. Zdaniem WSA, organ zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) ocenił wyjaśnienia M. G., że o wydaniu ostatecznej decyzji Skarżący "dowiedział się z chwilą z chwilą otrzymania zawiadomienia dyrektora ZUS o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego" (16 lutego 2016r.) za niewystarczające do przyjęcia . że podanie o wznowienie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Sąd zauważa, że odbiór decyzji ostatecznej z [...] maja 2015 r., skierowanej, wbrew zarzutom skargi, na prawidłowy adres tj. [...] ul . [...], został potwierdzony w dniu 20 maja 2015 r. przez osobę, która została oznaczona na zwrotnym poświadczeniu odbioru tej przesyłki znajdującym się w aktach administracyjnych jako "G. P." (żona). Jak wynika z akt sprawy, organ dokonywał na ten adres, widniejący również w CEDiG, skutecznych doręczeń dla skarżącego. Skarżący nigdy też nie wskazywał organowi innego adresu dla ewentualnej korespondencji (v. przykładowo pokwitowane w dniu 4 maja 2015 r. przez samego Skarżącego zawiadomienie organu wystosowane w trybie art. 36 k.p.a. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do 29 maja 2015 r.). Na marginesie należy zauważyć, że wyznaczony termin nie został przez organ przekroczony. Natomiast Skarżący, co również wynika z akt, nie skorzystał w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ostatecznej z prawa zagwarantowanego przez ustawodawcę w art. 10 k.p.a., respektowanego przez organ. W ocenie WSA, mając na uwadze ustalenia faktyczne, szeroko opisane w zaskarżonym postanowieniu, organ zasadnie uznał, że argumenty skarżącego ocenianie wespół z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy zakończonej ostateczną decyzją z [...] maja 2015 r. nie pozwalają na jednoznaczne przyjęcie, że M. G. dowiedział się o tej decyzji w dniu 16 lutego 2016 r. Skarżący błędnie wywodzi, że organ powinien się sam domyślić na podstawie posiadanych informacji o numerze PESEL M. G. oraz powziąć wątpliwość, iż osoby kwitujące korespondencję kierowaną do strony (P. G. oraz K. G.) są dorosłymi domownikami i czy rzeczywiście zobowiązali się do przekazania korespondencji skarżącemu. Jak już powiedziano, to po stronie M. G. leżało obalenie domniemania danych zawartych w zwrotnym poświadczeniu odbioru ww. ostatecznej decyzji. WSA zauważa, że ani w toku niniejszego postępowania przed organem, ani nawet w skardze do Sądu, M. G. nie przedstawił jakichkolwiek informacji na temat, czy ww. wymienione osoby są znane stronie oraz jaki ewentualnie jest ich status w aspekcie pojęcia "domownika" w rozumieniu art. 43 zdanie 1, który stanowi, że W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W szczególności, gdy chodzi o P. G., która pokwitowała odbiór ostatecznej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że doręczenie powinno być uznane za skuteczne nie tylko wówczas, gdy adresat nie podniósł zarzutu wadliwości doręczenia (w tym także doręczenia pisma do rąk niedorosłego domownika), lecz także wówczas, gdy zgłosił taki zarzut a nie ulega jednak wątpliwości, że korespondencja do niego dotarła. Skoro domownik przekazał pismo adresatowi i nie ma co do tego wątpliwości (np. potwierdzają to konkretne dowody) cel regulacji art. 43 k.p.a. uznać należy za spełniony. Dlatego, wobec nieprzedstawienia skutecznych kontrargumentów do oceny organu w zakresie zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd oddala zarzuty skargi odnoszące się do tego zagadnienia. Gdy chodzi o drugą podstawę wznowieniową wskazaną przez M. G., mianowicie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w myśl, którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, które wydał decyzję to, jak już wcześniej powiedziano, w świetle art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania z tej przyczyny może być wniesione ze skutkiem prawnym w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak słusznie podaje organ, przez pojęcie "wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte w sprawie, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. W aspekcie zarzutów skargi dotyczących tej kwestii należy na wstępie wskazać, że o rozwiązaniu spółki cywilnej [...] M. G., D. B. z dniem 31 lipca 2011 r. skarżący wiedział, co najmniej od 11 lipca 2011 r. (v. umowa dołączona do wniosku o wznowienie). Przy czym zgłoszenie VAT-Z zostało złożone do Urzędu Skarbowego 26 września 2011 r. a zgłoszenia NIP - 2 obaj wspólnicy spółki dokonali dopiero 25 stycznia 2016r.,czyli już po wydaniu ostatecznej decyzji. Należy też zaakcentować, że w skutecznie doręczonym skarżącemu zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym odnośnie do działalności w spółce cywilnej widnieje informacja, że będzie badany okres od 9 lipca 2013 r. (pismo organu z 10 kwietnia 2015 r.). Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wskazywana przez skarżącego - jako "nowa" okoliczność zakończenia przez M. G. w dniu 11 lipca 2011 r. działalności w ramach ww. spółki cywilnej nie była brana pod uwagę przez organ w postępowaniu "głównym" zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej wyłącznie z powodu nieujawnienia tej informacji organowi przez samego skarżącego jest pozbawiona znaczenia prawnego "nowej okoliczności faktycznej" jak trafnie wskazuje organ - w ślad za poglądem wyrażonym przez prof. Barbarę Adamiak w glosie do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000r., sygn. akt II SA 1454/99, opubl. /w:/ OSP 2001/2/21. W tym stanie rzeczy Prezes NFZ słusznie uznał, że na gruncie niniejszej sprawy Zainteresowany nie przedstawił nowych dowodów i okoliczności, których by organ nie znał, w rozumieniu art. 145§ 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że organ powinien wszcząć postępowanie z urzędu w sprawie przyczyny wznowienia określonej w art. 145§ 1 pkt 5 k.p.a. Sąd stwierdza, że argumentacja strony nie jest trafna. Jak już powiedziano, Prezes NFZ nie stwierdził wystąpienia przesłanki określonej w tym przepisie z powodów podanych wyżej. Dlatego nie ma podstaw do postawienia organowi zarzutu braku wszczęcia postępowania z urzędu. Podsumowując należy wskazać, że przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania jest etapem, który obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia i kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo o odmowie wznowienia postępowania. Badanie to polega na ustaleniu, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej istniejącej w obrocie prawnym, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające, co do wskazanych podstaw wznowienia postępowania oraz oceny ich wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie, zostało przeprowadzone z dochowaniem wymogów określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem WSA, organ prawidłowo uznał, że Skarżący nie spełnił warunków formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia, wskutek czego prawidłowo postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. utrzymanym następnie w mocy zaskarżonym postanowieniem Prezesa NFZ z [...] lipca 2018 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z [...] maja 2015 r. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.