II OZ 528/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 71/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego w związku z niewykonaniem obowiązku polegającego na rozbiórce samowolnie wybudowanej wiaty postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 71/19, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) odrzucił skargę B. D. (dalej jako skarżący) na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego w związku z niewykonaniem obowiązku polegającego na rozbiórce samowolnie wybudowanej wiaty zlokalizowanej na działce [...] w miejscowości P. Powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga na powyższe postanowienie DWINB we Wrocławiu została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Sąd ustalił, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2018 r. (zpo k. 10 - odebrane przez żonę skarżącego Z. D.) a skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 20 grudnia 2018 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 2 listopada 2018 r. Sąd podkreślił, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zakwestionował ustalenie Sądu jakoby skargę wniósł z uchybieniem terminu. Skarżący wskazuje, że po doręczeniu mu w dniu 2 października 2018 r. zaskarżonego postanowienia DWINB we Wrocławiu, wystąpił do tego organu z wnioskiem o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 111 § 1 K.p.a. Fakt ten został przez organ pominięty w odpowiedzi na skargę z dnia 28 stycznia 2019 r. Skarżący podnosi, że w dniu 26 listopada 2018 r. zostało mu doręczone postanowienie DWINB we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], którym odmówiono uzupełnienia zaskarżonego postanowienia. Skarżący uważa, że termin do wniesienia skargi został dotrzymany z uwagi na treść art. 111 § 2 K.p.a. Twierdzi, że skargę wniósł 20 grudnia, a zatem jeszcze przed czasem. Do zażalenia dołączona został kserokopia postanowienia DWINB we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako K.p.a.), strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (postanowienia) zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Art. 111 § 1b K.p.a. stanowi, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Natomiast jak stanowi art. 111 § 2 K.p.a. stanowi, że w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b K.p.a., termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli ono losy również tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Z tych też przyczyn na rozstrzygnięcie z art. 111 K.p.a. nie przysługuje zażalenie, a jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o jego wydanie jest przesunięcie początku biegu terminu do wniesienia m.in. skargi na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b K.p.a. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie rozpoczyna biegu. W okolicznościach niniejszej sprawy, w których skarżący, po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia DWINB we Wrocławiu z dnia [...] września 2018 r. wystąpił na podstawie art. 111 K.p.a. z wnioskiem o jego uzupełnienie, termin do wniesienia skargi należało liczyć od dnia doręczenia postanowienia zapadłego po rozpatrzeniu tego wniosku. Sąd pierwszej instancji co prawda nie miał wiedzy o tej okoliczności i nie mógł jej wziąć pod uwagę odrzucając skargę jednak okoliczność ta nie budzi obecnie wątpliwości. Organ odwoławczy w odpowiedzi na zażalenie wniesione przez skarżącego przy piśmie z dnia 11 kwietnia 2019 r. nadesłał do akt sprawy oryginał postanowienia z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia zaskarżonego postanowienia czym potwierdził okoliczności podnoszone przez skarżącego w zażaleniu. Niestety organ nie nadesłał zwrotnego potwierdzenia odbioru tego postanowienia, wskazując na przekazanie akt sprawy Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Pomimo zobowiązania się w tym piśmie do jego przekazania do WSA we Wrocławiu w chwili rozpoznawania zażalenia NSA nie dysponował ww. zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Niemniej jednak twierdzenia skarżącego o doręczeniu mu w dniu 26 listopada 2018 r. postanowienia DWINB we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] września 2018 r. należy uznać za wiarygodne. Racjonalne jest przyjęcie, że od wydania postanowienia do jego doręczenia skarżącemu upłynęło 5 dni. Tym samym uznać należy, że skarżący trafnie wskazał w zażaleniu, że termin na wniesienie skargi winien być liczony od dnia doręczenia mu postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. W ocenie NSA można zatem przyjąć, że w okolicznościach sprawy to od dnia 26 listopada 2018 r. a nie od 2 października 2018 r. należało liczyć 30 dniowy termin na wniesienie skargi w niniejszej sprawie. Wobec tego słuszny jest zarzut zażalenia, że Sąd błędnie ustalił początek biegu terminu do wniesienia skargi i wadliwie uznał, że skarga została wniesiona po terminie a jako taka podlegała odrzuceniu. Skoro wątpliwości nie budzi okoliczność wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, to przyjąć należało, że skarga wniesiona przez skarżącego w dniu 20 grudnia 2018 r. (data nadania w UP k. 5 akt) została wniesiona w terminie do tego przewidzianym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Tym samym uznać należy, że nie było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając na powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.