II SA/Kr 1502/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia drzewa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. J. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 sierpnia 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), - art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 83f ust. 1 pkt 3a, ust. 4 i ust. 14 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 142 z późn. zm. – dalej jako: u.o.p.) oraz - § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie kryteriów uznawania tworów przyrody żywej i nieożywionej za pomnik przyrody (Dz.U. z 2017 r., poz. 2300 – dalej jako: rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 grudnia 2017 r.), po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 11 lipca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia jednego drzewa (dębu szypułkowego o obwodzie 361 cm), rosnącego na działce ewidencyjnej numer [...] obr. [...] przy ul. [...] w T., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 11 lipca 2018 r. Prezydent Miasta T. wyraził sprzeciw wobec zamiaru usunięcia jednego drzewa (dębu szypułkowego o obwodzie 361 cm), rosnącego na działce ewidencyjnej numer [...] obr. [...] przy ul. [...] w T.. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu [...] czerwca 2018 r. przeprowadzono oględziny, w trakcie których stwierdzono, że dąb szypułkowy rośnie w odległości ok. 6,5 m od budynku mieszkalnego, posiada rozłożystą, asymetryczną koronę, nachyloną w kierunku budynku, a przy tym nie posiada widocznych oznak zewnętrznych złego stanu zdrowotnego. Wskazano również, że drzewo było okazałe, w dobrym stanie zdrowotnym oraz stanowiło cenny przyrodniczo element zieleni, wobec czego nie stwierdzono przesłanek przemawiających za usuwaniem drzewa. W dalszej kolejności organ I instancji wskazał, że ze względu na bliskość dębu od budynku oraz asymetryczną koronę należało przeprowadzić zabiegi pielęgnacyjne w koronie drzewa. Stwierdzono również, że należy poddać drzewo obserwacji, zaznaczając przy tym, że jeżeli wystąpią dodatkowe przesłanki do wycięcia przedmiotowego drzewa można ponownie zgłosić zamiar jego usunięcia. Odwołanie od ww. decyzji wniosła A. J. wskazując, iż przedmiotowe drzewo utrudnia zagospodarowanie działki oraz przeprowadzenie remontu domu. Odwołująca się zwróciła przy tym uwagę, iż drzewo to było stare i stwarzało zagrożenie dla jej domu. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wstępie przytoczyło treść art. 83 ust. 1, art. 83f ust. 4, 14 pkt 2 u.o.p., w oparciu o które wskazało, że decyzja w sprawie wyrażenia sprzeciwu wobec wycinki drzew zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest szeroko rozumiana dbałość o przyrodę. Zaznaczono jednak, że uznanie to nie jest bezgraniczne. Wyjaśniono bowiem, że organ zobowiązany jest do poszukiwania rozwiązań korzystnych zarówno dla interesu publicznego, jak i dla inwestora, co oznacza, że wniosek określonego podmiotu o zezwolenie na usunięcie drzewa z nieruchomości powinien być wszechstronnie rozważony i to zarówno w kontekście interesu wnioskodawcy, jak i interesu publicznego. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że art. 74 Konstytucji RP nakłada na organy władzy publicznej obowiązek ochrony środowiska oraz powinności organów władzy publicznej w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego i wspierania działań na rzecz ochrony środowiska. Podkreślono przy tym, że powyższa zasada znajduje rozwinięcie w przepisach ustawy o ochronie przyrody. W tym zakresie organ II instancji przytoczył treść art. 2 ust. 1 i 2 pkt 5 oraz art. 4 u.o.p., a także przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do regulacji zawartej w art. 74 Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta T. uznać należało za uzasadnione. Podniesiono bowiem, że w trakcie oględzin stwierdzono, iż na dz. nr [...] przy ul. [...] rośnie dąb szypułkowy o obwodzie ok. 361 cm, zlokalizowany ok. 6,5 m od domu mieszkalnego. Ustalono również, że dąb ten posiadał rozłożystą koronę, a zarazem nie stwierdzono widocznych oznak zewnętrznych złego stanu zdrowotnego drzewa. Wobec powyższego, organ odwoławczy przytoczył treść § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 grudnia 2017 r., w którym określono kryteria uznawania drzew za pomniki przyrody, wskazując przy tym, że zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia minimalny obwód pnia dębu szypułkowego powinien wynosić co najmniej 300 cm. W oparciu o powyższe kryteria, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w jego ocenie przedmiotowe drzewo, spełniało przesłanki wynikające z ww. rozporządzenia. Wyjaśniono bowiem, że według ustaleń drzewo to miało obwód pnia wynoszący 361 cm, było w dobrym stanie zdrowotnym, a wymagało jedynie zabiegów pielęgnacyjnych w koronie drzewa. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że nie stwierdzono, aby drzewo to stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, budynków, czy sieci przesyłowych. Dodano także powołując się na stanowisko doktryny, że zagrożenie bezpieczeństwa ludzi bądź mienia powinno mieć charakter rzeczywisty, a nie hipotetyczny. Tymczasem zdaniem organu II instancji, drzewo to niewątpliwie ulepszało biologiczną i zdrowotną wartość środowiska, m.in. poprzez produkcję tlenu, pochłanianie dwutlenku węgla, absorbowanie pyłów, zapewnia miejsce dla bytowania, żerowania i rozrodu ptaków oraz owadów, izoluje przed emisjami, wiatrem itd. Ponadto podkreślono, że jak wskazał organ I instancji, sprzeciw odnoście usunięcia drzewa w aktualnym stanie faktycznym, nie stoi na przeszkodzie w usunięciu drzewa w sytuacji, gdy stan zdrowotności drzewa ulegnie pogorszeniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na zakończenie wskazało również, że w przepisach ogólnych ustawy o ochronie przyrody, zamieszczonych w rozdziale 1, określono na czym polega ochrona przyrody oraz jakie są cele tej ochrony, a także jakie są obowiązki organów administracji publicznej w zakresie ochrony przyrody, powołując przy tym treść art. 2 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 5 oraz art. 4 ust. 1 u.o.p. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie, zasadnym był sprzeciw wobec zamiaru usunięcia przedmiotowego drzewa, wobec czego należało orzec o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca - A. J., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz argumentację wskazującą w jej ocenie na zasadność i konieczność jej wniesienia. Skarżąca opisała również szeroko sytuację rodzinną, podnosząc m.in., że w trakcie przeprowadzanego remontu dachu doszło do odłamania kilku gałęzi z dębu będącego przedmiotem postępowania i w następstwie tego zniszczenia części budynku, którego odremontowanie okazało się nieopłacalne. Dlatego też zdaniem skarżącej, przedmiotowe drzewo utrudnia zagospodarowanie działki oraz przeprowadzenie remontu domu (budowę nowego domu). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej podkreślił, że przedmiotowe drzewo stanowi zagrożenie, gdyż nadal spadają z niego konary, wobec czego istnieje zagrożenie zniszczenia innego mienia. Wyjaśnił również, że dom należący do syna stojący na działce parę lat temu został zniszczony całkowicie przez konar, który odłamał się i spadł z drzewa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2018 r. (znak: [...]), którą ww. organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania A. J. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 11 lipca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia jednego drzewa (dębu szypułkowego o obwodzie 361 cm), rosnącego na działce ewidencyjnej numer [...] obr. [...] przy ul. [...] w T.. Podstawę materialnoprawną wydania obecnie kontrolowanej decyzji stanowią przepisy wskazane poniżej. Zgodnie z treścią art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 142 z późn. zm. . "1. Usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 i 1104), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń". Art. 83f stanowi, że "1. Przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do: 1) krzewu albo krzewów rosnących w skupisku, o powierzchni do 25 m2; 2) krzewów na terenach pokrytych roślinnością pełniącą funkcje ozdobne, urządzoną pod względem rozmieszczenia i doboru gatunków posadzonych roślin, z wyłączeniem krzewów w pasie drogowym drogi publicznej, na terenie nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków oraz na terenach zieleni; 3) drzew, których obwód pnia na wysokości 5 cm nie przekracza: a) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego, b) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego, c) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew; 3a) drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej;". Art. 83 f ust. 4 u.o.p. stanowi, że " W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew. 5. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości". Art. 83f ust. 14 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że " Organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, może wnieść sprzeciw w przypadku: 1) lokalizacji drzewa: a) na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, b) na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, c) na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5; 2) spełnienia przez drzewo kryteriów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 3". W ocenie Sądu kontrolowany organ naruszył art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Konstrukcja sprzeciwu, o którym jest mowa w art. 83f ust. 14 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody oparta jest na instytucji związanego prawem uznania administracyjnego. Wniosek ten wynika ze sformułowania "organ może wnieść sprzeciw". Jednocześnie trzeba zauważyć, że ustawodawca nie zawarł w omawianym przepisie żadnych pojęć nieoznaczonych, których wykładnia determinowałaby sposób załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ wydaje decyzję kierując się aksjologią wyrażoną w ustawie i w zasadach demokratycznego państwa prawnego. Wartościami, które są tu brane pod uwagę jest zatem ochrona przyrody a także ochrona zdrowia i życia ludzkiego, bezpieczeństwa korzystania własnej nieruchomości. Skarżąca w skardze do Sądu podniosła szczegółowo okoliczności nawiązujące do szkód, które sporządziły w przeszłości spadające na ówcześnie istniejący budynek konary przedmiotowego drzewa, a także wewnętrzne zbutwienie pnia dębu, który został usunięty w bezpośrednim sąsiedztwie. Z decyzji organu I instancji wynika, że "Drzewo posiada rozłożystą, asymetryczną koronę, nachyloną w kierunku budynku. Nie posiada widocznych oznak zewnętrznych złego stanu zdrowotnego. Podczas oględzin stwierdzono, iż dąb szypułkowy jest okazały, jest w dobrym stanie zdrowotnym oraz stanowi cenny przyrodniczo element zieleni. Nie stwierdzono przesłanek przemawiających za usuwaniem drzewa. Jednak ze względu na bliskość dębu od budynku oraz asymetryczną koronę należy przeprowadzić zabiegi pielęgnacyjne w koronie drzewa. Zabiegi pielęgnacyjne i cięcia powinny być wykonywane w sposób profesjonalny, zgodnie z zasadami sztuki ogrodniczej, bez uszkodzenia lub zniszczenia drzewa przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Wykonawca powinien uwzględniać cel, zakres, sposób i termin cięć, stan zdrowotny drzewa, jego fazę wzrostu i rozwoju, przewidzieć możliwość regeneracji drzewa, warunki siedliskowe i uwarunkowania przestrzenne". Dalej organ I instancji stwierdza: "Ze względu na niewystępujące w chwili obecnej jednoznaczne przesłanki przemawiające za usunięciem drzewa przy jednoczesnym spełnieniu kryterium uznawania tworów przyrody żywej i nieożywionej za pomniki przyrody zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie kryteriów uznawania tworów przyrody żywej i nieożywionej za pomniki przyrody, organ wyraził sprzeciw". W decyzji pierwszoinstancyjnej jednocześnie stwierdzono, że należy poddać drzewo obserwacji i jeżeli wystąpią dodatkowe przesłanki do wycięcia przedmiotowego drzewa można ponownie zgłosić zamiar jego usunięcia". W ocenie Sądu zaakceptowane przez organ II instancji stanowisko organu I instancji zawiera w sobie pewną sprzeczność wewnętrzną. Z jednej strony organ ten dostrzega bliskość dębu od budynku oraz asymetryczną koronę a z drugiej strony wskazuje, że ze względu na niewystępujące w chwili obecnej jednoznaczne przesłanki przemawiające za usunięciem drzewa przy jednoczesnym spełnieniu kryterium uznawania tworów przyrody żywej i nieożywionej za pomniki przyrody zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie kryteriów uznawania tworów przyrody żywej i nieożywionej za pomniki przyrody, organ wyraził sprzeciw. Powstaje w związku z tym w ocenie Sądu pytanie jak rozumieć jednoznaczne przesłanki przemawiające za usunięciem drzewa przy jednoczesnym spełnieniu kryterium uznawania tworów przyrody żywej i nieożywionej za pomniki przyrody zgodnie z rozporządzeniem. Jednocześnie Sąd zauważa, że z treści protokołu z oględzin sporządzonych w dniu [...] czerwca 2018 r. nie wynika, że przeprowadzająca je Inspektor Wydziału ochrony środowiska Urzędu Miasta T. posiada wyksztalcenie dendrologiczne, które upoważniałoby w realiach kontrolowanej sprawy do wypowiedzi w przedmiocie stanu zdrowotnego przedmiotowego dębu. Jednocześnie w przywołanej podstawie prawnej do wydania kontrolowanej decyzji brak jest upoważnienia do nakładania na skarżącą obowiązków związanych z pielęgnacją drzewa. W ocenie Sądu w realiach kontrolowanej sprawy mając na uwadze wielkość drzewa i jego odległość od zabudowań powinna być sporządzona opinia biegłego lub co najmniej uzasadnione merytorycznie/fachowo stanowisko pracownika Urzędu posiadającego wyksztalcenie dendrologiczne. Jednocześnie kontrolowane organy nie powiadomiły o skutkach prawnych ostatecznego sprzeciwu, a przez to "sformalizowały" na przyszłość stan faktyczny i prawny polegający na obserwacji drzewa i to w przypadku braku opinii dendrologicznej o stanie drzewa i pomimo jego bliskiej obecności od zabudowań - gdyż organ I instancji w decyzji utrzymanej w mocy przez organ II instancji stwierdził, że ."jeżeli wystąpią dodatkowe przesłanki do wycięcia przedmiotowego drzewa można ponownie zgłosić zamiar jego usunięcia". Takie działanie rażąco narusza zasadę zaufania obywatela do państwa i prawa. Tymczasem zgodnie z treścią art. 83f ust. 16. "Wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 8, stanowi podstawę wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 83 ust. 1; do zezwolenia nie stosuje się art. 84 ust. 1". Z kolei art. 84 u.o.p. stanowi, że " Posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu". A zatem, w tym przypadku ew. wnioskująca nie ponosiłby tej opłaty w przypadku otrzymania zezwolenia na wycięcie drzewa. W konsekwencji kontrolowane organy pozostawiły wnioskodawczynię w przekonaniu, że jedynym administracyjnoprawnym środkiem prawnym w jej sytuacji jest tylko ponowne wystąpienie z kolejnym zgłoszeniem na tle trwającej w czasie obserwacji drzewa. W tych szczególnych okolicznościach kontrolowanej sprawy Sąd uchylił decyzję organu I i II instancji, uznając, że stopień naruszenia zasady zaufania do państwa i prawa jednak w powiązaniu z konstytucyjną ochroną przyrody uzasadnia wyjątkowo ponowne zbadanie przez organ I instancji wniesionego zgłoszenia i przeprowadzenie oględzin z udziałem dendrologa przez organ I instancji, którym może być posiadający odpowiednie wykształcenie pracownik urzędu, na zasadach i w terminie określonych w art. 83f ust. 6-13 u.o.p. liczonych/ustalanych odpowiednio od dnia ponownego otrzymania akt sprawy przez organ I instancji jednak przy obligatoryjnym skorzystaniu z uzasadnionego merytorycznie stanowiska/opinii dendrologa. Inne rozstrzygnięcie pozbawiłoby skarżącą wykorzystania instytucji dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Jak w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.