II SA/Łd 628/18

Dnia 15 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2019 roku sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. a.bł. Decyzją z [...] Prezydent Miasta Ł. po rozpatrzeniu wniosku R. S. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze (pow. sprzedaży do 300 m²) oraz garażem w piwnicy i częściowo w parterze, budowie (przebudowie), rozbudowie towarzyszących urządzeń budowlanych i infrastruktury technicznej, budowie linii energetycznej ze stacją transformatorową, budowie wodociągu oraz dwóch wjazdów z ulicy A, przewidzianej do realizacji w Ł. na działkach nr 198/56, 197/5, 197/6 przy ul. B, fragm. działki nr 195/73 przy ul. C 76 oraz fragm. działek drogowych w obrębie [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że wydanie decyzji dla planowanej inwestycji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia punktów 1-5 zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąsiednie nieruchomości są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Teren ma dostęp do drogi publicznej (ul. C) poprzez drogę wewnętrzną (ul. B) i dalej drogę wewnętrzną – ul. A poprzez projektowane dwa wjazdy. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do realizacji zamierzenia. Działki, na których ma być realizowana inwestycja oznaczone są jako "zurbanizowane tereny niezabudowane" oraz "inne tereny zabudowane", nie zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Decyzja jest też zgodna z odrębnymi przepisami. Warunki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione, a projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ww. ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. decyzją z [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji podzielając jego stanowisko. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w Ł. wniosła o uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji. Strona skarżąca podniosła następujące zarzuty: I. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności: nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanki dostępu inwestycji do drogi publicznej; niewyjaśnienie dlaczego planowana inwestycja nie może mieć dostępu do drogi publicznej od strony ul. B i ul. C i brak wyjaśnienia w decyzji zasadności dostępu do drogi publicznej tylko i wyłącznie poprzez wąską wewnętrzną drogę - ul. A oraz nie wzięcie pod uwagę, że ustanowiony w ten sposób szlak komunikacyjny dostępu do drogi publicznej nie będzie wystarczający do obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, a jednocześnie negatywnie wpłynie na obsługę komunikacyjną już istniejącego wzdłuż ul. A osiedla; pominięcie, przy ustalaniu w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnej liczby stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, okoliczności faktycznych w postaci deficytu miejsc postojowych na już istniejącym w sąsiedztwie inwestycji osiedlu i możliwości pogłębienia problemu w związku z przewidzeniem zbyt niskiej maksymalnej liczby stanowisk postojowych na planowanej inwestycji. naruszenia prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż nieruchomość na której ma być realizowana inwestycja objęta wnioskiem R. S. o ustalenie warunków zabudowy, posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ teren objęty wnioskiem inwestora jest połączony z drogą publiczną, a to ul. C, poprzez drogę wewnętrzną, ul. B, a dalej drogę wewnętrzną, ul. A, a w konsekwencji naruszenie: art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie warunki określone w ww. przepisach; art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie, że swoboda zagospodarowania terenu podlega ograniczeniu, gdy narusza prawa osób trzecich, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945). Ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, a także zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy – przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy). Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga wszystkich kwestii związanych z planowaną inwestycją lecz stanowi urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez naruszenia przepisów prawa. Z tych względów za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania zgromadzono i prawidłowo oceniono materiał niezbędny dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Działki oznaczone nr 198/56, 197/5 i 197/6 są położone bezpośrednio przy drodze wewnętrznej (ul. A) i poprzez drogę wewnętrzną (ul. B) łączą się z drogą publiczną (powiatową) – ul. C. Wnioskodawca we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazał sposób wjazdu z ulicy A, organ w tym zakresie był wnioskiem związany i nie był na tym etapie postępowania uprawniony czy zobowiązany do wyjaśniania, czy planowana inwestycja może mieć bezpośredni dostęp od strony innych ulic (B i C). Nie ma też uzasadnionych podstaw pogląd strony skarżącej, że inwestor musi być właścicielem terenu, na którym położona jest droga wewnętrzna dostępna dla wszystkich mieszkańców. Prawidłowa jest więc ocena organów, że warunek dostępu do drogi publicznej określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został spełniony. Chybiony jest też podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do tego przepisu każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Strona skarżąca podnosi, że ustalenie w decyzji minimalnej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych (1 stanowisko / 1 mieszkanie lecz nie mniej niż 1 stanowisko/60 m² pow. mieszkalnej oraz 25-40 stanowisk/1000 m² pow. użytkowej – dla funkcji usługowej i handlowej) narusza interes osób trzecich – mieszkańców istniejącego osiedla położonego wzdłuż ulicy A, gdyż spowoduje znaczne pogorszenie problemu związanego z niewystarczającą ilością miejsc parkingowych. Należy jednak zauważyć, że określenie w decyzji o warunkach zabudowy minimalnej ilości miejsc postojowych nie ma charakteru ostatecznego. Dopiero na etapie postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę zostanie określona liczba i sposób urządzenia miejsc postojowych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Podkreślić też należy, że ustalenie interesu prawnego osób trzecich może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Nie wystarczy więc ogólnikowe powołanie się, że określenie liczby stanowisk postojowych narusza prawa osób trzecich. Prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, chroniącego bezpośredni i rzeczywisty interes, który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Strona skarżąca nie wskazała takiego przepisu prawa materialnego, który został naruszony poprzez ustalenie zasad wyliczania ilości miejsc postojowych dla obsługi planowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, a w szczególności z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowa jest ocena, że warunki przewidziane w tym przepisie zostały spełnione. Przy wydawaniu decyzji nie naruszono też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) należało orzec jak w sentencji wyroku. Lp/