II SA/Wa 1795/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. I. S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W. spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku spółki T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa z siedzibą w P. (zwana dalej spółką/skarżącą) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji. Organ ustalił, że spółka wystąpiła z wnioskiem dotyczącym udzielenia informacji: 1) czy do dnia złożenia niniejszego wniosku dla nieruchomości opisanej we wniosku zostały przyznane w związku z prowadzeniem na tej nieruchomości upraw rolnych (działalności rolniczej), płatności bezpośrednie lub jakiekolwiek inne płatności i wypłacone przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; 2) w przypadku, gdyby dla wskazanej powyżej nieruchomości były pobierane płatności bezpośrednie lub jakiekolwiek inne płatności przyznane i wpłacane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wnosiła o wskazanie łącznej kwoty pobranych płatności, jak również okresów, za jakie były one przyznawane (wraz z wyszczególnieniem kwot pobranych za kolejne okresy). Podniósł, że spółka we wniosku wskazała, że "(...) uzyskanie informacji, będących przedmiotem niniejszego wniosku, jest niezbędne do dochodzenia przez nią praw na drodze sądowej". Zaskarżoną decyzją organ działając na postawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej K.p.a.), art. 5 ust. 2, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.; zwanej dalej "u.d.i.p."), art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2137; zwanej dalej ustawą o ARiMR), odmówił skarżącej udostępnienia wnioskowanych informacji. Jako podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej powołał przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka, zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w zw. z art. 6 ust. 1 lit. c) i f) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych; dalej jako: "RODO"), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące nieuzasadnioną odmową udostępnienia skarżącej informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2018 roku; 2) prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niezastosowanie skutkujące nieuzasadnioną odmową udostępnienia skarżącej informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2018 roku; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) poprzez dowolną a nie swobodną ocenę co do wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co skutkowało nieuzasadnioną odmową udostępnienia informacji publicznej i niewyczerpującym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że złożony przez nią wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2018 r. nie dotyczył danych osób fizycznych. W treści wniosku skarżąca zwróciła się z prośbą o wskazanie, czy przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostały przyznane płatności bezpośrednie lub jakiekolwiek inne płatności w związku z prowadzeniem upraw rolnych (działalności rolniczej) w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do Księgi Wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] pod numerem [...] składającej się z działki nr [...] (identyfikator działki: [...]), położonej w miejscowości W. (województwo [...], powiat [...], gmina [...]); vide pkt 1 wniosku. W przypadku zaś, gdyby na pytanie ujęte w pkt 1 Organ odpowiedział twierdząco, w pkt 2 wniosku skarżąca zwróciła się z prośbą o wskazanie łącznej kwoty, w jakiej płatności te zostały pobrane oraz poszczególnych kwot pobranych za kolejne lata, a także okresów, za jakie były one przyznawane. Żaden z powyższych punktów nie dotyczył danych osób fizycznych. W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] sierpnia 2018 r. odmawiająca skarżącej udostępnienia informacji publicznej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Przepis ten wyznacza zakres przedmiotowy ustawy, bowiem tylko informacja, która dotyczy spraw publicznych stanowi informację publiczną. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". W ocenie Sądu znaczy to, że zasadą jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ustawodawca zdecydował się na zhierarchizowanie dwóch prawnie chronionych wartości: prywatności osoby fizycznej oraz wolności pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, dając prawu do ochrony prywatności pierwszeństwo przed prawem dostępu do informacji publicznej. Informacje dotyczące sfery prywatności jednostki znajdujące się w posiadaniu administracji nie tracą swojego prywatnego charakteru, a w związku z tym nie mogą być udostępnione. Prawo do ochrony prywatności może zostać wyłączone w dwóch przypadkach: 1. wówczas, gdy sam zainteresowany zrezygnuje z przysługującego mu prawa do ochrony. 2. dotyczy informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną, mającej związek z pełnieniem takiej funkcji w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Skarżąca żąda faktycznie udostępnienia informacji przetworzonej. Zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo uzyskania informacji przetworzonej jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca postawił dodatkowy warunek od spełnienia, od którego uzależnione jest udzielnie tego rodzaju informacji. Wnioskodawca jest zobowiązany do wylegitymowania się działaniem w imieniu interesu społecznego, a więc pewnej pozytywnej wartości mającej znaczenie dla szerszego kręgu osób (określonej społeczności). Tak więc jeżeli "w sprawie nie zostanie wykazany jakikolwiek interes publiczny, jeśli zainteresowanie przedmiotową informacją wynika jedynie z tego, że w ocenie wnioskodawcy, od przedmiotowej informacji zależy rozstrzygnięcie sprawy cywilnej. Skarżąca we wniosku jednoznacznie wskazała, że "(...) uzyskanie informacji, będących przedmiotem niniejszego wniosku, jest niezbędne do dochodzenia przez nią praw na drodze sądowej". Wobec czego należy uznać, że stanowisko skarżącej zostało jednoznacznie określone i nie został w jakikolwiek sposób określony interes publiczny. Należy wskazać, że żądana jest informacją przetworzoną a jak słusznie wskazał organ płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przyznawane są do ogólnej powierzchni gospodarstwa rolnego, a nie do poszczególnych działek ewidencyjnych. W tym stanie, aby stworzyć informację wskazaną przez skarżącego, organ musiałaby pozyskać i zestawić ze sobą różne dane, a następnie przeanalizować, które dane dotyczą działki ewidencyjnej wskazanej przez skarżącą i na końcu dokonać szczegółowych wyliczeń, aby ustalić kwotę dopłat w poszczególnych latach. Organ słusznie zauważył, że wskazane we wniosku żądanie udostępnienia informacji o pobieraniu płatności oraz ubieganiu się o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, do nieruchomości nie może zostać spełnione ze względu na prywatność osoby fizycznej, co zostało uregulowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym zasadne jest twierdzenie, że ujawnienie przedmiotowych danych mogłoby doprowadzić do zidentyfikowania osoby faktycznie użytkującej grunt w określonym czasie i pozwoliłoby na ustalenie sytuacji majątkowej osoby. W tym stanie rzeczy udostępnienia informacji we wnioskowanym zakresie, spełnia przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej. W związku z powyższym, Sąd uznaje, że organ nie naruszył art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem stosownie do art. 5 ust. 2 tej ustawy podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zasadne jest twierdzenie organu, że zarówno przepisy Unii Europejskiej, jak i przepisy krajowe w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych nie uzależniają prawa do uzyskiwania płatności od posiadania tytułu prawnego do gruntów rolnych, za wyjątkiem gruntów będących w zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Posiadanie gruntów rolnych w rozumieniu przepisów o płatnościach do gruntów rolnych należy definiować jako faktyczne użytkowanie gruntów, przy czym są to wszelkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Mogą nimi być działania organizacyjne, kierownicze, jak i osobiste zaangażowanie w bezpośrednim wykonywaniu pracy fizycznej w gospodarstwie. Posiadaczem gruntu jest ten, kto ten grunt faktycznie użytkuje i może to być zarówno właściciel, jak i dzierżawca, czy użytkownik tego gruntu. Należy uznać, że organ słusznie wskazał, że ARiMR nie jest organem uprawnionym do rozpatrywania kwestii naruszenia posiadania i nie ma obowiązku weryfikowania tytułu prawnego do działek deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, badane jest natomiast spełnienie warunków określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, że organ zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym i dokonał jego wszechstronnej oceny. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.