I SA/Gl 1347/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - odmowy umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], nr [...] odmawiającą skarżącemu I.T. umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł wynikających z decyzji Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], nr [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu A Sp. z o.o. w B. wraz z tą Spółką za jej zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w wysokości [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł i wspomniane koszty postępowania egzekucyjnego. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę w imieniu skarżącego złożył jego pełnomocnik. W dniu 31 grudnia 2018 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził wezwać pełnomocnika skarżącego: 1) do uiszczenia wpisu od skargi; 2) do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego albo jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 stycznia 2019 r. Jak dotąd nie zostały one wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania powyższych wezwań. W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że w myśl art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma, a więc także do skargi, należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Powyższe przepisy nakładają na pełnomocnika powinność wykazania umocowania do działania w imieniu strony postępowania. Pełnomocnik jest do tego zobligowany przy pierwszej czynności procesowej w sprawie, albowiem już wówczas powstaje konieczność zweryfikowania, czy może reprezentować stronę postępowania (czy został przez nią do tego upoważniony). Jeśli więc taka pierwsza aktywność procesowa pełnomocnika sprowadza się do wniesienia skargi, to omawiany obowiązek powstaje z chwilą dokonania tej czynności. Oznacza to, że do skargi pełnomocnik powinien załączyć stosowne pełnomocnictwo lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a nieuczynienie tego sprawia, że skarga jest dotknięta brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Niezależnie od powyższego dostrzec też trzeba, że zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie bowiem żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W świetle przytoczonych regulacji nie ulega wątpliwości, że zarówno wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi należy wykonać w ciągu siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Biorąc pod uwagę, że w analizowanym przypadku wezwania te doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 stycznia 2019 r., stwierdzić trzeba, że powinny one zostać wykonane najpóźniej we wtorek 22 stycznia 2019 r. Termin ten jednak upłynął bezskutecznie, gdyż do wezwań pełnomocnik skarżącego w ogóle się nie ustosunkował. W konsekwencji skarga nie została opłacona. Nie doszło również do uzupełnienia jej braku formalnego. Mając na uwadze te okoliczności, skargę należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie wcześniej powołanych art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.