VII SA/Wa 1916/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót oddala skargę 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania E. S. (dalej zwanej "skarżącą") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej "PINB w [...]) z [...] kwietnia 2018 r. nr [...]znak: [...]nakazującą [...] S.A. (dalej "inwestor") usunięcie - w terminie do 30 września 2018 r. - określonych nieprawidłowości w posadowieniu rurociągów naftowych na działkach nr ewid. [...] położonych w [...], gm. [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Dnia 22 marca 2016 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynął wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania w zakresie wybudowanych rurociągów naftowych znajdujących się na terenie działek o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], które stanowią jej własność. Skarżąca we wniosku podkreślała, że rurociągi naftowe znajdują się na głębokości niezgodnej z warunkami technicznymi, co według niej mogło spowodować zagrożenie życia lub zdrowia osób korzystających z gruntów użytkowanych rolniczo. Wraz ze złożonym wnioskiem przedłożono pismo inwestora z dnia 25 marca 2003 r. informujące skarżącą o niewyrażeniu zgody na wykonywanie uprawy gruntów metodą głęboszowania z uwagi na fakt, że rurociągi naftowe przebiegające przez teren nieruchomości skarżącej mogą znajdować się na głębokości nie większej niż 70 cm (tj. głębokości zamierzonego głęboszowania). PINB w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. – na postawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) nakazał inwestorowi usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w posadowieniu rurociągów naftowych znajdujących się na działkach nr ewid. [...]. [...] WINB uchylił rozstrzygnięcie organu powiatowego wydając w dniu [...] maja 2017 r. decyzję nr [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ zwrócił uwagę na konieczność ustalenia stron postępowania oraz sporządzenie oceny technicznej dotyczącej stanu technicznego rurociągów naftowych przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w zakresie specjalności instalacyjnej w tym sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Organ wziął także pod uwagę fakt, że dla działek o nr ewid. [...] oraz nr ewid. [...] toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] (I Wydział Cywilny, sygn. akt [...]) o ustanowienie służebności przesyłu w stosunku do wybranych części rurociągu, które zakończyło się zawarciem ugody (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r.). 3. PINB w [...] wydał decyzję z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], w której nakazał inwestorowi usunięcie - w terminie do 30 września 2018 r. - określonych nieprawidłowości w posadowieniu rurociągów naftowych znajdujących się na terenie działek o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...] poprzez: (1) wykonanie nasypu ziemnego o maksymalnej wysokości 1,30 m na: rurociągu rnA800 na terenie działki nr ewid. [...] od strony stacji zasuw w kierunku północno-zachodnim o długości 53,16 m i szerokości 20,00 m; (2) na rurociągu rnA800 na terenie działki o nr ewid. [...] od strony stacji zasuw w kierunku południowym o długości 23,02 m i szerokości 20,14 m; (3) na rurociągach rnA800, rnA500 i rnA600 na terenie działki o nr ewid. [...] od strony stacji zasuw w kierunku północno-zachodnim oraz (4) na rurociągu rnA800 o na terenie działki nr [...] od strony stacji zasuw w kierunku południowo – zachodnim. Organ nakazał również inwestorowi wykonanie od strony północnej stacji zasuw ścianki oporowej A o wysokości 90 cm ponad poziomem terenu i od strony południowej stacji zasuw ścianki oporowej B o wysokości 80 cm ponad poziomem terenu. Decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., zwanej dalej "pr.bud.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej "k.p.a."). Badając sprawę PINB w [...] wykorzystał przedłożoną przez inwestora ekspertyzę opracowaną przez zespół osób posiadających stosowne uprawnienia budowlane, w tym przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Organ stwierdził, że nieprawidłowa głębokość posadowienia rurociągów występuje przy wejściach do komór rurociągów i na odcinkach pomiędzy nimi. Organ podkreślił, że najpłycej posadowione rurociągi znajdują się na głębokości 60 cm, co może przy głębokiej orce doprowadzić do ich uszkodzenia. PINB w [...] wskazał, że spełnienie określonego przepisami prawa warunku odpowiedniego zagłębienia rurociągów można osiągnąć wykonując nasypy na odpowiednim poziomie w rejonie tras rurociągów. 4. Dnia 25 kwietnia 2018 r. odwołanie od ww. decyzji PINB w [...] złożyła skarżąca. Skarżąca wskazała, że organ niesłusznie nie uwzględnił jej wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu melioracji i prawa wodnego. Biegły sporządzający ekspertyzę nie posiadał uprawnień z zakresu melioracji i prawa wodnego, jak również uprawnień z zakresu rolnictwa. W związku z tym sporządzona przez niego opinia nie zawiera wymaganych w sprawie wiadomości specjalnych odnoszących się do ryzyka zaburzenia istniejących stosunków wodnych na gruncie skarżącej i do ograniczenia możliwości użytkowania rolniczego tych gruntów. W ocenie skarżącej wykonanie nasypów stanowi oczywiste utrudnienie w prowadzeniu prac polowych z uwagi na nierówności terenu. 5. [...] WINB jako organ odwoławczy decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. [...] WINB wskazał, że ekspertyza przedłożona organowi pierwszej instancji przez inwestora sporządzona została przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania i kierowana robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych oraz uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno–budowlanej. Z aneksu do ekspertyzy złożonego w styczniu 2018 r. wynika, że poprawne i technicznie uzasadnione jest rozwiązanie wypłyceń rurociągów wraz ze sposobem wykonania ścianek oporowych. Rozwiązanie takie przedstawione było już w ekspertyzie technicznej opracowanej we wrześniu 2016 r. i uzupełnionej w styczniu 2017 r. Ekspertyza z września 2016 r. wykazała, że miejscowo wypłycony rurociąg zagłębiony jest na poziomie 0,5 m - 1,0 m. Stosowanie na ww. działkach orki metodą głęboszowania, tj. zabiegu wykonywanego za pomocą ciężkich kultywatorów o głębokości 0,4 - 0,8 m, może powodować uszkodzenie rurociągu. Stwarza to zagrożenie dla dóbr opisanych w art. 66 ust. 1 pkt 1 pr. bud. [...] WINB wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i nie ma konieczności jego uzupełnienia. Organ wskazał też, że zarzuty dotyczące naruszenia stosunków wodnych na działkach skarżącej nie mają uzasadnionych podstaw. Organ podkreślił, że obowiązkiem inwestora jest doprowadzenie spornych rurociągów do stanu bezpiecznego użytkowania, natomiast kwestie ukształtowania działki i jej odwodnienia leżą w gestii jej właściciela. Odpowiadając na uwagi skarżącej, [...] WINB wskazał, że organ powiatowy określił maksymalną wysokość nasypu, natomiast nie ulega wątpliwości, że minimalna wartość zagłębienia w ziemi na gruntach użytków rolnych powinna wynosić co najmniej 1 m. Wynika to z § 146 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. , poz. 1853 ze zm.). 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skarżąca złożyła skargę z 13 lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Skarżąca zarzuciła decyzji organu drugiej instancji naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych i uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia. Również uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie jest wyczerpujące; 2) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa i nieuwzględnienie interesu strony skarżącej, min. w zakresie dotyczącym zasadności przyjętej metody usunięcia naruszeń; 3) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady związania organu prawem oraz skwitowanie poglądu strony o wpływie przyjętej metody usunięcia naruszeń w zakresie stosunków wodnych. Przyczyną zmiany stosunków wodnych jest wykonanie przez inwestora nasypu na gruncie uprawianym rolniczo; 4) art. 75, art. 84 i art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mogących mieć istoty wpływ na treść zaskarżonej decyzji, mimo że dowody te zostały pominięte przez organ pierwszej instancji; 5) art. 78 k.p.a poprzez nieuwzględnienie żądania strony skarżącej, co do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu melioracji i prawa wodnego oraz rolnictwa; 6) art. 80 k.p.a poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności zmarginalizowanie zarzutów skarżącej dotyczących wad zaproponowanej przez biegłego metody wyeliminowania nieprawidłowości w zakresie wykonania nasypów na gruncie użytkowanym rolniczo; 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo dotknięcia jej uchybieniami wskazanymi w odwołaniu. Skarżąca podkreśliła, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością skarżącej. Ustanowiona służebność przesyłu nie obejmuje swym zasięgiem części nieruchomości, na których zlokalizowane są rurociągi objęte zaskarżoną decyzją. W ocenie skarżącej, wskutek wydanej decyzji, jej możliwości swobodnego korzystania ze swojego gruntu zostały istotnie ograniczone. Po wykonaniu decyzji nachylenie gruntu spowoduje zmianę w zakresie sposobu nawadniania roślin i odprowadzania wód opadowych. 7. Odpowiadając w dniu 13 sierpnia 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. 8. Bezpośrednio przed rozprawą, tj. 25 lutego 2019 r. do Sądu wpłynęło pismo zatytułowane "Załącznik do protokołu rozprawy z dnia 23.02.2019 r." sporządzone przez pełnomocnika skarżącej. Pismo wskazywało dodatkowe okoliczności, które zdaniem skarżącej były istotne dla prowadzonego postępowania. W szczególności skarżąca podnosiła, że ekspertyza techniczna wykonana na zlecenie inwestora zawierała nie tylko ocenę stanu faktycznego posadowienia rurociągów, ale również rekomendacje co do sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem skarżącej stanowi to potwierdzenie, że organ pierwszej instancji oparł się na "subiektywnej ocenie biegłego" bez jednoznacznego zbadania możliwych rozwiązań zaradczych. We wskazanym piśmie skarżąca sugeruje również, że wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji bez uwzględnienia faktu prowadzenia przez skarżącą na przedmiotowych działkach działalności rolniczej było nieprawidłowe, a nawet mogło być przyczyną powstania szkody w rozumieniu art. 4171 k.c. Skarżąca podkreśliła również, że wykonanie decyzji organu pierwszej instancji jest w sensie pragmatycznym całkowicie nieskuteczne. Prowadzenie bowiem na nasypach utworzonych przez inwestora gospodarki rolnej spowoduje w niedługim czasie "rozoranie" nasypów, czyli faktyczną ich niwelację. Z ostrożności procesowej skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi w przypadku niezakończenia sprawy w terminie. Równolegle bowiem toczyły się kolejne postępowania inicjowane przez inwestora w odniesieniu do terminu i sposobu wykonania skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 10. Zdaniem Sądu rozpatrywana skarga jest nieuzasadniona z tego względu, że postępowanie w sprawie toczyło się na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 pr.bud., a więc przepisu, który reguluje zasady usuwania nieprawidłowości dotyczących obiektów budowalnych. Jest to przepis zawarty w rozdziale 6 ustawy – Prawo Budowlane, zatytułowanym: "Utrzymanie obiektów budowlanych". Tym samym organ miał za zadanie jedynie ocenę, czy rzeczywiście sposób posadowienia przedmiotowych rurociągów nie powodował zagrożeń lub nieprawidłowości wymienionych we wskazanym przepisie prawa. W takim postępowaniu nie bada się ani legalności lokalizacji lub sposobu wykonania obiektu, ani też innych skutków istnienia obiektu dla nieruchomości, na której obiekt się znajduje, bądź dla sąsiednich nieruchomości. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżąca chciałaby doprowadzić do uwzględnienia wszelkich zarzutów lub pretensji, jakie zgłasza ona wobec inwestora w związku z lokalizacją rurociągów na obszarze nieruchomości rolnych będących jej własnością. W przedstawionym kontekście faktycznym i prawnym należy wyjaśnić, że w przedmiotowym postępowaniu nie mogły być badane zmiany stosunków wodnych, jakie zdaniem skarżącej wystąpiły na należących do niej działkach ze względu na lokalizację rurociągów. Stosunku wodne nie są bowiem w rozpatrywanej sprawie okolicznością zagrażającą życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia albo środowiska. Nie odnoszą się do nich również pozostałe przepisy (pkt 2 – 4) wchodzące w skład art. 66 ust. 1 pr.bud. Jeśli takie zmiany wystąpiły, to skarżąca może dochodzić swoich praw w innym postępowaniu sądowym, ale nie w postępowaniu mającym na celu kontrolę właściwego utrzymania obiektów budowlanych z punktu widzenia zasad bezpieczeństwa, zgodności z normami technicznymi lub standardami estetycznymi. W rozpatrywanej sprawie organy administracji prowadziły postępowanie w granicach wyznaczonych przez art. 66 pr. bud. i wydały rozstrzygnięcie uwzględniające wymogi przewidziane we wskazanym przepisie. Decyzja organu pierwszej instancji wyraźnie nakazuje bowiem inwestorowi wykonanie określonych nasypów ziemnych o maksymalnej wysokości 1,3 m oraz wykonanie w określonym miejscu ścianki oporowej o wysokości 90 cm lub 80 cm. Takie bowiem rozwiązania techniczne są niezbędne dla zapobieżenia awarii polegającej na uszkodzeniu rurociągu w wyniku wykonywania przez skarżącą zabiegów orki na głębokość większą niż faktyczne położenie rurociągu poniżej poziomu gruntu. Zasadą jest bowiem, że skarżąca ma prawo korzystać z będących jej własnością nieruchomości rolnych w takim zakresie i w taki sposób, jakie uzna za stosowne z punktu widzenia zasad uprawy roślin. Może to obejmować również orkę głęboką (tzw. głęboszową). Organ nadzoru budowlanego nie jest właściwy dla oceny działań agrotechnicznych skarżącej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest natomiast odpowiedziany za zapewnienie, że inwestorzy i zarazem właściciele obiektów budowlanych użytkują należące do nich obiekty (tu: rurociągi) zgodnie z przepisami technicznymi i innymi odpowiednimi standardami. W tym też zakresie PINB nałożył na inwestora wskazane obowiązki usunięcia nieprawidłowości w posadowieniu rurociągów, a organ odwoławczy utrzymał decyzje nr [...]w mocy. Inne zastrzeżenia skarżącej pozostawały wszakże poza zakresem kompetencji organów nadzoru budowlanego. W związku z faktem, że naruszenie lub zmiana stosunków wodnych nie jest objęte zakresem kompetencji organów nadzoru budowlanego i nie było przedmiotem zaskarżonej decyzji, dalsze zarzuty skarżącej odnoszące się do kwestii melioracji i prawa wodnego należało uznać za bezzasadne. I tak, nie było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania ekspertyzy dotyczącej stosunków wodnych, ani zakwestionowania ekspertyz faktycznie przygotowanych na zlecenie inwestora i dotyczących kwestii bezpieczeństwa oraz zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi, mienia lub środowiska. Organ administracji pierwszej instancji prowadząc postępowanie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 pr.bud. nie miał obowiązku również gromadzenia lub uzyskiwania innych dowodów niezwiązanych z przedmiotem konkretnej, rozpatrywanej sprawy. Sąd stwierdza także, że nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej przedstawiony w załączniku do protokołu rozprawy o możliwości zniszczenia i faktycznego obniżenia wartości nasypów wykonanych przez inwestora w wyniku prowadzonej przez skarżącą działalności rolniczej. Bezzasadność argumentów skarżącej wynika wszakże stąd, że obecne postępowanie dotyczy obowiązków inwestora zapewniania odpowiedniego pokrycia ziemią rurociągów jako obiektów budowalnych. Gdyby zatem rzeczywiście doszło do uszkodzenia lub zniwelowania nasypów i postania niebezpieczeństwa uszkodzenia rurociągów przez skarżącą, wówczas to skarżąca mogłaby być zobowiązania do zaniechania podejmowanych czynności stanowiących zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi. Takie okoliczności byłby wszakże rozpatrywane w innym postępowaniu i na odmiennej podstawie prawnej. 11. Rozpatrując skargę złożoną przez skarżącą 13 lipca 2018 r. i dotyczącą decyzji [...] WINB z [...]czerwca 2018 r. Sąd zobowiązany był ograniczyć się do zakresu skargi. Sąd zauważa przy tym, że w aktach sprawy odnotowana jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] października 2018 r. zmieniającą decyzję tego samego organu nr [...]z [...] kwietnia 2018 r., a więc decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie. Wskazaną decyzją nr [...] PINB zmienił termin wykonania obowiązków inwestora wynikający z oryginalnej decyzji nr [...]. Decyzja nr [...] została wszakże uchylona przez organ odwoławczy decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Dodatkowo, w dniu [...] lutego 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja nr [...] wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany decyzji PINB nr [...]w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku nałożonego na inwestora. Wskazane w poprzednim akapicie decyzje nie stanowią przedmiotu sprawy rozstrzyganej niniejszym przez Sąd. Sąd wskazuje jednak na wymienione akty dla podkreślenia, że uwzględniał w prowadzonym postępowaniu wszystkie okoliczności, które mogłyby być istotne dla rozstrzygnięcia, a zwłaszcza te, które dotyczyły sposobu prowadzenia postępowania organów nadzoru budowlanego. 12. W odniesieniu do wniosku skarżącej zawartego w piśmie złożonym do protokołu rozprawy, Sąd zauważa, że wniosek ten został złożony na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., a nie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym podmiotem upoważnionym do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku był organ, który wydał zaskarżoną decyzje, a nie Sąd, do którego została skierowana skarga. Zgodnie z tymi zasadami wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został przez organ odwoławczy rozstrzygnięty i z tego powodu w postępowaniu sądowym stał się bezprzedmiotowy. 13. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.