VII SA/Wa 1744/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E.B. i T.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E.B. i T.B. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...] WINB), po rozpatrzeniu odwołania E. i T. B., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: PINB w K.) z [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku wniosku T.B., PINB w K. przeprowadził, w dniu [...] 2018 r., czynności kontrolne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynków położonych na działce nr ew. [...] w K. przy ul. [...] [...]. Ustalono, że od strony ul. [...] znajduje się obiekt budowlany, parterowy, murowany, w którym na dzień kontroli prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na prowadzeniu warsztatu mechaniki samochodowej. Obiekt posiada dach jednospadowy, kryty eternitem. Od strony ul. [...] ok. [...] m od istniejącego ogrodzenia znajduje się wiata oparta na 4 słupach żelbetowych częściowo zadaszona na konstrukcji stalowej wspartej na ww. słupkach. Wymiary wiaty wynoszą ok. [...] m x [...] m. Od strony ul. [...] znajduje się budynek parterowy, murowany, otynkowany, w którym na dzień kontroli funkcjonuje sklep i serwis pod nazwą "[...]". Pomiędzy ww. obiektami znajduje się łączący oba obiekty budynek dwukondygnacyjny, murowany, częściowo otynkowany z dachem jednospadowym, krytym eternitem. Pomieszczenia na piętrze ww. budynku pełnią funkcje socjalno-bytowe wraz z przyległym do niego obudowanym tarasem. Obecny podczas kontroli P.O. - pełnomocnik inwestorki B.O. - nie potrafił określić od kiedy w ww. obiektach budowlanych prowadzona jest działalność gospodarcza. Pełnomocnik przedstawił decyzje: Urzędu Miasta i Gminy w K. z [...] lipca 1988 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego bez dokumentacji budowlanej; Naczelnika Miasta i Gminy K. z [...] września 1989 r., znak: [...] na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat rzemieślniczy przeznaczony do produkcji części zamiennych do ciągnika "[...]" ([...]); z [...] października 1990 r., nr [...] na instalację gazową z przyłączem oraz Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] listopada 1992 r., znak: [...] na Następnie, powiatowy organ nadzoru budowlanego pozyskał informację z Urzędu Miejskiego w K., że w rejestrze wydanych pozwoleń w [...] r. nie zarejestrowano decyzji nr [....] z [...] lipca 1988 r. dla B.O., jak również to, że w zasobach archiwalnych brak jest dokumentów dotyczących decyzji z [...] września 1989 r. udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat rzemieślniczy oraz decyzji z [...] listopada 1992 r. udzielającej pozwolenia na rozbudowę zakładu rozbudowę zakładu napraw maszyn i ciągników rolniczych. Pismem z [...] lutego 2018 r., PINB w K. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. o wydanie dokumentów dotyczących decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji nr [...] z [...] grudnia 2001 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wraz z przyłączami usytuowanego na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w K.. Ponadto pismem z [...] lutego 2018r. organ nadzoru budowlanego I instancji wystąpił do inwestorki o udostępnienie kserokopii dokumentów, które są w jej posiadaniu. B.O. przedstawiła kserokopie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w K. nr [...] z [...] lipca 1988 r., Naczelnika Miasta i Gminy K. z [...] września 1989 r., znak: [...] oraz Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] listopada 1992 r. znak: [...]. Zawiadomieniem z [...] marca 2018 r, organ poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] [...] w K. Powołaną wyżej decyzją z [...] marca 2018 r. PINB w K. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowe sprawie. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, w ustawowym terminie, wnieśli E. i T. B.. [...]WINB ww. decyzją z [...] maja 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.), (dalej: ustawa), definiuje pojęcie "zmiany" sposobu użytkowania, przez którą rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. [...]WINB wyjaśnił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przez PINB w K. wynika, iż inwestorka uzyskała decyzję Naczelnika Miasta i Gminy K. z [...] lipca 1988 r. udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy [...] m2. Następnie, na mocy decyzji tego organu z [...] września 1989 r. inwestor uzyskała prawo do zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego - pod warunkiem wykonania w 100% robót określonych w punkcie III orzeczenia technicznego. Z kolei, decyzją z [...] listopada 1992 r., Burmistrz Miasta i Gminy K. udzielił pozwolenia na rozbudowę zakładu napraw maszyn i ciągników rolniczych o powierzchni zabudowy [...] m2. Obecnie w budynku, w którym prowadzona była legalna działalność w zakresie warsztatu rzemieślniczego przeznaczonego do produkcji części zamiennych do ciągnika "[...]" (na podstawie decyzji z [...] września 1989 r.) prowadzony jest serwis maszyn i urządzeń [...]. Z informacji pozyskanych przez organ (strona internetowa serwisu "[...]") wynika, że firma świadczy serwis gwarancyjny i pogwarancyjny wszystkich maszyn i urządzeń oferowanych przez firmę "[...]" oraz serwis silników zaburtowych i robotów koszących "[...]". Natomiast w budynku, który został rozbudowany na podstawie decyzji z [...] listopada 1992 r. prowadzony jest warsztat mechaniki samochodowej, w którym wykonywana jest mechanika pojazdowa, elektryka pojazdowa, wulkanizacja. Wobec powyższego organ wskazał, że użytkowanie przedmiotowego obiektu jako sklepu i serwisu maszyn i urządzeń rolnych, budowlanych oraz warsztatu mechaniki samochodowej nie stoi w sprzeczności z przeznaczeniem obiektu określonym w ww. decyzjach. Dalej organ odwoławczy podniósł, że obowiązkiem organu w tym postępowaniu było ustalenie czy zmiana sposobu użytkowania faktycznie nastąpiła i miała charakter samowolny. Ustalenie, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się do wyjaśnienia, czy i w jakim zakresie podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania. Wymagania stawiane obiektowi zostały określone w art. 5 Prawa budowlanego i uwzględniają, wymienione w powoływanym wyżej art. 71 ust. 1 tej ustawy, warunki. Warunki te wskazują na niezbędny zakres działań, które powinny być prowadzone w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Organ odwoławczy wskazał, że nie każda faktyczna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego będzie w rzeczywistości zmianą sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 ustawy. W ocenie [...] WINB, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] [...] w K.. Dawny warsztat rzemieślniczy przeznaczony do produkcji części zamiennych do ciągnika "[...]" oraz do naprawy maszyn i ciągników rolniczych (po rozbudowie) został przekształcony na serwis maszyn i urządzeń [...] oraz na zakład mechaniki samochodowej, jednakże w tym przypadku zmienił się jedynie asortyment i rodzaj urządzeń podlegających naprawie. W ocenie organu nie można uznać, aby zmieniły się więc warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne i higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, z uwagi na brak zmiany sposobu użytkowania – postępowanie należało umorzyć. Odnosząc się do zarzutów odwołujących, [...] WINB stwierdził, że decyzją z 1992 r. zezwolono na rozbudowę zakładu napraw maszyn i ciągników rolniczych. Prowadzenie więc oprócz warsztatu napraw i serwisu urządzeń, sprzedaży części nie prowadzi do zmiany parametrów, o których mowa w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnieśli E. B. i T.B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zarzucili decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego oraz brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zwłaszcza składających się na ustalenie, czy w obiekcie budowlanym przy ulicy [...] [...] w K. lub jego części doszło do podjęcia działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, pracy i zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń, o których między innymi mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak również jakie prace adaptacyjne/modyfikacyjne zostały w obiekcie przeprowadzone w okresie jego użytkowania, a przede wszystkim czy w wyżej wymienionym obiekcie doszło do zintensyfikowania sposobu jego użytkowania, które to uchybienia skutkowały nierozpoznaniem istoty sprawy, a w konsekwencji przedwczesnym umorzeniem postępowania z uwagi na jego rzekomą bezprzedmiotowość; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji nie rozpoznania i nie odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, co w konsekwencji uniemożliwia pełną kontrolę zaskarżonej decyzji; oraz, z daleko posuniętej ostrożności procesowej: 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 i art. 8 kpa, poprzez brak wzięcia pod uwagę z urzędu okoliczności wydania przez organ pierwszej instancji decyzji bez oczekiwania na wpłynięcie pisma zawierającego ustosunkowanie się przez skarżących do zebranego przez organ materiału dowodowego zgodnie z zawiadomieniem wystosowanym przez organ (w sytuacji braku fizycznej możliwości zapoznania się przez organ z tym pismem), a tym samym stosowanie praktyki naruszającej zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest uzasadniona. Zdaniem Sądu, dokonana przez organy obu instancji ocena, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynków położonych na działce nr ew. [...] przy ul. [...] [...] w K. - jest przedwczesna i niepoprzedzona wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym. W konsekwencji, stanowisko organów administracji co do konieczności umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość - nie zyskało akceptacji Sądu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji z [...] marca 2018 r., utrzymanej w mocy przez [...] WINB decyzją z dnia [...] maja 2018 r., stanowił art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z nim, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury, tj. podmiotowe i przedmiotowe. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W niniejszej sprawie organ odwoławczy wskazał (podzielając stanowisko organu pierwszej instancji), iż postępowanie z wniosku T.B. należało umorzyć ze względu na przyczynę natury przedmiotowej, albowiem nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania wyżej opisanego obiektu budowlanego - w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane. W ocenie [...] WINB, dawny warsztat rzemieślniczy przeznaczony do produkcji części zamiennych do ciągnika "[...]" oraz naprawy maszyn i ciągników rolniczych (po rozbudowie) został przekształcony na serwis maszyn i urządzeń [...] oraz na zakład mechaniki samochodowej. Oznacza to jedynie to, że zmienił się asortyment i rodzaj urządzeń podlegających naprawie a nie nastąpiła zmiana sposobu przeznaczenia obiektu. Zdaniem organu odwoławczego, w obiektach budowlanych na działce ew. nr [...] nie jest prowadzona działalność, która zmieniałaby warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Według Sądu, powyższa ocena organów została wywiedziona w oparciu o postępowanie przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W postępowaniu, którego przedmiotem jest samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, obowiązkiem organu jest ustalenie czy taka zmiana sposobu użytkowania faktycznie nastąpiła i miała charakter samowolny. Przy czym, zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, stosując przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy organ powinien mieć na względzie, iż z uwagi na użyty w ww. przepisie zwrot "w szczególności", sformułowana w nim definicja nie jest wyczerpująca. Określa w istocie przykładowe i najczęściej występujące w praktyce przypadki zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Powoduje to, że w ww. normie prawnej mieścić się będą także inne niż wymienione tam działania, które wpływają na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymagającą zgłoszenia należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli wywołuje to skutki określone w art. 71 ust. 1 ustawy. Rolą organów w tym postępowaniu była więc jednoznaczna ocena, poprzedzona wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym, czy prowadzona aktualnie działalność gospodarcza w budynku - dawnym warsztacie rzemieślniczym, przeznaczonym do produkcji części zamiennych do ciągnika "[...]" (na podstawie decyzji z [...] września 1989 r.) - polegająca na prowadzeniu serwisu maszyn i urządzeń [...] oraz w budynku, który został rozbudowany (na podstawie decyzji z [...] listopada 1992 r.), polegająca na prowadzeniu warsztatu mechaniki samochodowej (elektryka samochodowa, wulkanizacja) - zmienia dotychczasowy sposób użytkowania - poprzez zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu i jednocześnie ma wpływ na warunki wymienione art. 71 ust. 1 ustawy. Jak słusznie podnieśli skarżący, organy obu instancji przeprowadzenia postępowania w tym kierunku zaniechały. I tak, z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy K. z [...] września 1989 r., zezwalającej Z.O. na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z [...] lipca 1988 r. wynika, że użytkowanie tego obiektu miało być nie tylko zawężone do świadczenia usług jednego rodzaju (produkcja części), ale również miało polegać na świadczeniu tych usług w środku budynku, o czym świadczy zobowiązanie inwestora do wykonania niezbędnych robót adaptacyjnych. Aktualnie, jak podnosili skarżący, działalność wykonywana jest również stale na zewnątrz budynku, ale i ma różny charakter. Z informacji pozyskanych przez organ (strona internetowa serwisu "[...]") wynika, że firma świadczy serwis gwarancyjny i pogwarancyjny wszystkich maszyn i urządzeń oferowanych przez firmę "[...]" oraz serwis silników zaburtowych i robotów koszących "[...]". Wprawdzie zwrócił na to uwagę organ odwoławczy twierdząc, że nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia albowiem zmienił się jedynie asortyment i rodzaj urządzeń podlegających naprawie, jednakże należy podkreślić, że organ nie przeanalizował tej zmiany w kontekście zintensyfikowania dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu. Organ zaniechał całkowicie przeanalizowania okoliczności permanentnego świadczenia usług na zewnątrz budynku. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji świadczącej o zakresie, wielkości, czasie, prowadzonych usług. Uwagi powyższe dotyczą także budynku, w którym prowadzony jest warsztat mechaniki samochodowej. W tym zakresie organ nawet nie podjął próby wyjaśnienia kwestii dotyczącej ilości obsługiwanych pojazdów, rodzaju stosowanych urządzeń w warsztacie, emisji wykorzystywanych w warsztacie surowców. Rację należy przyznać stronie skarżącej, że organ pominął istotną okoliczność, że skoro na mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] listopada 1992 r. przedmiotowy budynek został rozbudowany, to tym samym, prawdopodobne jest, że zwiększeniu uległ zakres wykonywanej w nim działalności, a więc zintensyfikowaniu uległo jego użytkowanie, co skutkuje zwiększeniem obciążeń dla nieruchomości sąsiednich. Ponadto, jak prawidłowo zwrócono uwagę w skardze, organ odwoławczy pomimo obszernych zarzutów zawartych w treści odwołania, w uzasadnieniu własnej - poza jednym zdaniem na str. [...] - zaniechał całkowicie odniesienie się do nich. Narusza to podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu wyjaśnienie przez organy powyżej podniesionych kwestii było niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Sąd przypomina, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne nie mające potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym lub mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Tym samym, wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organy rozpatrując sprawę nie wyjaśniły jej dokładnie, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 105 § 1 k.p.a., w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ponownie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające mające na celu zebranie niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia wniosku skarżących materiałów dowodowych, a swoje stanowisko - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - przekonująco uzasadni w wydanej decyzji, w szczególności wskazując fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jednocześnie organ orzekający prawidłowo wyjaśni podstawy prawne wydanej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku, z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).,