III SA/Wa 2594/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Gminy S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Gminy S. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 23 marca 2018 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Gminy S. (dalej Skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej Uptu). W złożonym wniosku Skarżąca podała, że w jej strukturze organizacyjnej występuje Zakład Gospodarki Komunalnej w S. (dalej Zakład), działający w formie samorządowego zakładu budżetowego. Zakład wykonuje zadania własne Gminy S. m. in. w zakresie usług wodno-kanalizacyjnych, w tym zapewnienia stałej dostawy wody oraz stałego odbioru ścieków. Zakład wykonuje zlecone zadania odpłatnie, pokrywając koszty działalności z przychodów własnych, uzyskiwanych z tytułu realizacji tych zadań, w tym w szczególności z opłat za dostarczoną wodę i odprowadzone ścieki. Obecnie Skarżąca za pośrednictwem zakładu świadczy usługi w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców, innych instytucji, jednostek budżetowych Gminy S., Urzędu Gminy S.. Do wykonywania tych świadczeń służy zarządzana przez Zakład infrastruktura wodno-kanalizacyjna. Skarżąca samodzielnie lub za pośrednictwem Zakładu ponosi bieżące wydatki związane z infrastrukturą, a także wydatki inwestycyjne związane z jej budową lub modernizacją. Gmina S. nie jest w stanie przyporządkować ponoszonych wydatków do czynności opodatkowanych (usług świadczonych na rzecz podmiotów zewnętrznych) oraz czynności niepodlegających opodatkowaniu (zaspokajanie własnych potrzeb). W przypadku wydatków inwestycyjnych, powstałe elementy infrastruktury są przekazywane nieodpłatnie Zakładowi. Wówczas w przychodach wykonanych Zakładu na koncie "pozostałe przychody operacyjne" wykazywana jest równowartość odpisów amortyzacyjnych środków trwałych/wartości niematerialnych i prawnych, przekazanych do Zakładu przez Skarżącą. Jednocześnie wartość tych odpisów ujmowana jest także w kosztach Zakładu. Ponadto, w sprawozdaniu z wykonania planu finansowego Zakładu wykazywany jest również stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, który kalkulowany jest na podstawie danych za poprzedni rok finansowy i stanowi różnicę między sumą stanu środków obrotowych na początku roku i przychodów należnych związanych z prowadzoną działalnością a sumą opłaconych kosztów, zobowiązań i nieponiesionych wydatków na inwestycje finansowane ze środków własnych. Skarżąca podkreśliła, że wykazywana po stronie przychodów Zakładu równowartość odpisów amortyzacyjnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego nie stanowią przychodów Zakładu z tytułu wykonywanej działalności. W związku z powyższym opisem Skarżąca wyraziła wątpliwość, czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193, dalej rozporządzenie z 2015 r.), należy uwzględnić równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Skarżącą oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego? Na powyższe pytanie Skarżąca udzieliła odpowiedzi przeczącej. Pismem z 15 czerwca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS), na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej Op), wezwał Skarżącą o podanie: - czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu przez Skarżącą stanowi przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych? - czy stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowi przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych? W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca, pismem z 28 czerwca 2018 r. wskazała, że: - w jej ocenie, równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu przez Skarżącą nie stanowi przychodu zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych; - w jej ocenie, stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego nie stanowi przychodu zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Skarżąca podkreśliła, że powyższe informacje wyrażają jedynie jej pogląd uzupełniający stanowisko przedstawione w złożonym wniosku. Odpowiedź na zadane pytanie nie stanowi zatem elementu stanu faktycznego, lecz część oceny prawnej, do której zobowiązany jest organ interpretacyjny. Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. DKIS, na podstawie art. 14g § 1, art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h Op pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. DKIS, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 14h Op, utrzymał w mocy orzeczenie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu DKIS wskazał, że pytania Skarżącej obejmowały kwestie techniczne związane z ustaleniem kwot, które powinny znaleźć się we wzorze, o którym mowa w § 3 ust. 4 Rozporządzenia. Dotyczyły przy tym m. in. danych wskazanych w sprawozdaniach z wykonywania dochodów budżetowych. Natomiast żadna z norm zawartych w Rozporządzeniu nie odnosi się do typowo rachunkowych i księgowych kwestii związanych z przypisaniem odpowiednich pozycji wykazanych w sprawozdaniach finansowych celem ustalenia wartości danych zawartych w składowych elementach poszczególnych wzorów. DKIS podkreślił, że sposoby sporządzania sprawozdań budżetowych i rodzaje środków, które są w nich ujmowane, uregulowane są w innych przepisach niż przepisy Uptu i rozporządzeń wydanych na mocy delegacji ustawowych zawartych w ustawie. DKIS zgodził się ze Skarżącą, że ma ona prawo uzyskania interpretacji przepisów podatkowych, które mogą kształtować jej prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Zdaniem DKIS, odpowiedź na postawione pytania sprowadzałaby się jednak do tego, że organ musiałby dokonać analizy przepisów dotyczących sprawozdawczości budżetowej, czyli przepisów, które nie dotyczą praw i obowiązków wnioskodawcy, lecz określają rodzaje, formy, terminy i sposoby sporządzania sprawozdań wykonywania planów finansowych m. in. jednostek budżetowych. W ocenie DKIS, analiza tych przepisów wykraczałaby poza art. 3 pkt 1 Op. DKIS wskazał ponadto, że udzielenie odpowiedzi na pytania stawiane w wezwaniu z 15 czerwca 2018 r. było niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej. Skarżąca winna zatem wskazać, jako element stanu faktycznego, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę S. oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. DKIS dodał, ze warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego. Wbrew stanowisku Skarżącej, organ w wezwaniu z 15 czerwca 2018 r. dążył do uzupełnienia stanu faktycznego, zaś zadane w tym wezwaniu pytania nie dotyczyły interpretacji przepisów prawa podatkowego i finansów publicznych. Skarżąca, mimo wezwania nie podała w sposób jednoznaczny informacji, które sprawiłyby, że stan faktyczny nie budziłby w tej sprawie wątpliwości. A to na niej ciążył obowiązek przedstawienia stanu faktycznego w taki sposób, aby możliwe było udzielenie odpowiedzi odnośnie stosowania przepisów prawa materialnego w indywidualnej sprawie. Z tych względów DKIS uznał, że wniosek Skarżącej nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 Op, a zatem konieczne było wezwanie do jego uzupełnienia. Skoro zaś Skarżąca nie uzupełniła wniosku mimo wezwania organu, zasadnym było pozostawienie go bez rozpatrzenia, stosownie do art. 169 § 1 i 4 Op. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina S., działająca za pośrednictwem pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła DKIS naruszenie: 1) art. 217 § 2 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14h Op, poprzez brak należytego uzasadnienia swojego stanowiska sprowadzającego się do uznania, że wniosek Skarżącej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekomo niejednoznaczne określenie stanu faktycznego, w sytuacji gdy już w ramach samego wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe były przedstawione wyczerpująco, Skarżąca przedstawiła również swoje stanowisko odnośnie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi wynikające z art. 14b § 3 Op; 2) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 Op i art. 86 ust. 2a i 22 Uptu i § 2 pkt 11 oraz § 3 rozporządzenia z 2015 r., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia w wyniku uznania, że wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekome nieuzupełnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, co nie pozwoliło organowi na merytoryczne rozpatrzenie wniosku w sytuacji, w której organ przyznał, iż równowartość odpisów amortyzacyjnych i stan środków obrotowych nie zostały literalnie ujęte na poziomie ustawy o finansach publicznych, a Skarżąca już w ramach samego wniosku wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi wynikające z art. 14b § 3 Op; 3) art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Op, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i pozostawienie wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia, w sytuacji, w której Skarżąca wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi wynikające z art. 14b § 3 Op; 4) art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h Op, poprzez uznanie, że wniosek Skarżącej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, w której Skarżąca wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym całkowicie wymogi wynikające z art. 14b § 3 Op; 5) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 221 Op, poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do bezpodstawnego uznania, że stan faktyczny i zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku oraz w odpowiedzi na wezwanie DKIS nie zostało uzupełnione, przez co nie mogą zostać uznane za wyczerpująco i jednoznacznie przedstawione, które to działanie doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Wspomniany środek prawny został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzemienia art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej "Ppsa"), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy stawiane we wniosku przez Skarżącą pytanie może stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Innymi słowy, czy Skarżąca może pytać o to, czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. winna uwzględnić równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Skarżącą oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. Czy też musi wpierw sama rozstrzygnąć i podać w opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, że wspomniane elementy mieszczą się lub nie mieszczą w pojęciu przychodów zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. DKIS twierdzi bowiem, że rozstrzygnięcie wspomnianych kwestii nie stanowi interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Op, a zatem może stanowić co najwyżej element stanu faktycznego, a nie kwestię do rozstrzygnięcia przez orzekający w sprawie organ interpretacyjny. Zdaniem Skarżącej, organy dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego muszą niekiedy posiłkować się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa. Zdanie Sądu, rację w tym sporze należało przyznać Skarżącej. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 14b § 1 Op, DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do treści art. 14b § 2 i 2a Op, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. W myśl art. 14b § 3 Op, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przywołanych przepisów wynika przede wszystkim, że indywidualna interpretacja może zostać wydana, gdy wniosek o jej wydanie złożył uprawniony podmiot, tj. zainteresowany - czyli ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie (okoliczność istnienia uprawnienia podmiotowego do złożenia wniosku nie była przez organ kwestionowana). Oprócz powyższego, o dopuszczalności wydania indywidualnej interpretacji decyduje to, czy przedmiotem żądania są przepisy prawa podatkowego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 Op, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Niewątpliwie ustawa o finansach publicznych, czy też przepisy dotyczące rachunkowości nie są przepisami prawa podatkowego w powyższym rozumieniu, tym niemniej zdaniem Sądu, jeżeli przepisy takie mają znaczenie dla powstania czy wysokości zobowiązania podatkowego, i jeśli wynika to z ustawy podatkowej, nie ma powodu dla uznania niedopuszczalnego zakresu interpretacji indywidualnej. Jeżeli norma prawnopodatkowa jest zbudowana nie tylko z przepisów prawa podatkowego, ale także z regulacji prawnych innych dziedzin prawa, obowiązkiem organu interpretacyjnego jest odniesienie się do takich przepisów. Uwzględniając powyższe uwagi Sąd uznał, że wniosek Skarżącej zawiera wszystkie wymagane elementy: dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, jego przedmiotem są przepisy prawa podatkowego, wnioskodawca przedstawił stan faktyczny, jak też własne stanowisko w sprawie. We wniosku precyzyjnie wskazane zostały przepisy prawa podatkowego, których interpretacji w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego żąda Skarżąca (art. 86 ust. 2a-22 Uptu, § 3 ust. 4 rozporządzenia z 2015 r.). Zdaniem Sądu, przedstawiony stan faktyczny i pytanie stawiane we wniosku dają obraz tego, że prawidłowe skalkulowanie prewspółczynnika rzutuje na wysokość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego i prawidłowość rozliczeń podatkowych. Ze sformułowanych we wniosku pytań wynikają konsekwencje podatkowe o jakie pyta wnioskodawca w odniesieniu do swoich praw, czy obowiązków. Obowiązek kalkulowania prewspółczynnika wynika wprost z Uptu. Rozporządzenie z 2015 r. wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 86 ust. 22 Uptu odsyła w zakresie rozumienia pojęcia przychodów wykonanych zakładu budżetowego do ustawy o finansach publicznych. Elementem hipotezy § 3 ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. jest również sprawozdanie z wykonania planu finansowego Zakładu. Jak stanowi § 2 pkt 11 rozporządzenia, ilekroć w akcie tym jest mowa o przychodach wykonanych zakładu budżetowego - rozumie się przez to przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy. Pojęcie przychodu wykonanego zakładu budżetowego ma zaś zasadnicze znaczenie dla sposobu określenia proporcji wykorzystywania w zakładach budżetowych nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że to nie wnioskodawca w swoim pytaniu odwołuje się do regulacji ustawy o finansach publicznych, tylko - jak już wyżej zaznaczono - to ustawodawca w § 3 ust. 4 w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia z 2015 r. definiując przychody wykonane zakładu budżetowego dla potrzeb obliczenia prewspółczynnika, odsyła w określonym zakresie do ustawy o finansach publicznych. W tym stanie rzeczy, Skarżąca mogła oczekiwać, że organ zinterpretuje wskazane we wniosku przepisy w odniesieniu do przedstawionego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Tym bardziej, że w wydanym postanowieniu oraz postanowieniu je poprzedzającym organ szeroko przywołuje przepisy mające być przedmiotem interpretacji, by następnie z niejasnych powodów pozostawić wniosek Skarżącej bez rozpoznania. Ponadto, zdaniem Sądu, treść wezwania organu prowadzi do dość kuriozalnej sytuacji, w której Skarżąca de facto sama musi odpowiedzieć na stawiane przez siebie pytanie. Gdyby bowiem informacje, których żąda organ stanowiły element stanu faktycznego, to w zasadzie nie byłoby sensu o cokolwiek pytać. Skarżąca, mając pewność, że wskazane w pytaniu elementy stanowią przychód zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych wiedziałaby, iż weszłyby one do mianownika preproporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. W ocenie Sądu, organ interpretacyjny nie mógł uzupełniać stanu faktycznego o te elementy, które stanowią rdzeń problemu podnoszonego przez wnioskodawcę, co istotne, problemu wymagającego wykładni przepisów prawa podatkowego, tj. w szczególności § 3 ust. 4 w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia z 2015 r., których normatywne uzupełnienie stanowią przepisy ustawy o finansach publicznych. Należy wskazać, że ilekroć ustawa podatkowa odsyła do przepisów prawa bankowego, budowlanego, kodeksu cywilnego itd., to stosowne przepisy ustaw niepodatkowych stanowią uzupełnienie, lub wręcz wypełnienie normy podatkowej. Wówczas organ podatkowy ma obowiązek dokonywać wykładni tychże norm na tyle, na ile jest to niezbędne do stworzenia definicji, lub pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa podatkowego. Zdaniem Sądu nie ma znaczenia, czy dane pojęcie definiuje np. słowniczek zawarty w art. 2 Uptu czy też przepis szczególny odsyła do ustawy z innej dziedziny prawa. Należy wówczas uznać, że sens normatywny, który danemu pojęciu umiejscowionemu w ustawie podatkowej nadaje odrębna ustawa, stanowi integralną część przepisu podatkowego, który nie został umiejscowiony w ustawie podatkowej wyłącznie ze względu na przyjęte techniki legislacyjne. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie trudno jest stwierdzić brak wyraźnego i zindywidualizowanego stanu faktycznego. Przedstawiony stan faktyczny jest wystarczająco konkretny i pozwala na zbadanie kwalifikacji określonych we wniosku przepisów prawa podatkowego. Tym samym Skarżąca mogła oczekiwać od organu odpowiedzi na stawiane pytania. Jako, że organ nie powinien uchylać się od wydania interpretacji indywidualnej Sąd stwierdził, że w sprawie naruszono przepisy art. 14b § 3 oraz art. 169 § 1 i 4 Op. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c oraz art. 135 Ppsa należało orzec jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 tej ustawy w zw. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153). Koszty postępowania w tej sprawie stanowiły: wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa prawnego doradcy podatkowego 240 zł.