VII SA/Wa 2190/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., znak [...] Główny Inspektor Sanitarny (dalej: "GIS"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 144, art. 148 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1261, ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia K. M. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: "[...]PWIS") z dnia [...].05.2018 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym - utrzymał w mocy ww. postanowienie [...]PWIS. Uzasadniając rozstrzygniecie, GIS wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej zostało zakończone prawomocną decyzją ostateczną [...]PWIS z dnia [...].11.2006 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 27.09.2007 r., sygn. akt III SA/Łd 50/07 oddalił skargę na powyższą decyzję. W dniu 15.01.2017 r. do [...]PWIS wpłynął wniosek K. M. o ponowne wszczęcie postępowania i stwierdzenie choroby zawodowej narządu głosu, który to wniosek organ przekazał według właściwości Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., po rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...].03.2017 r. w trybie art. 61 a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u K. M. Na powyższe postanowienie K. M. złożyła zażalenie, zaś [...]PWIS postanowieniem z dnia [...].04.2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lodzi, który wyrokiem z dnia 26.10.2017 r., sygn. akt III SA/Łd 553/17 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. pismem z dnia 27.02.2018 r. wezwał stronę do sprecyzowania swojego żądania zawartego w piśmie z dnia 15.01.2017 r. W dniu 15.03.2018 r. K. M. oświadczyła, iż Jej pismo z dnia 15.01.2017 r. jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu. [...]PWIS, działając jako właściwy rzeczowo do rozpatrzenia powyższego wniosku, nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w trybie wznowieniowym i postanowieniem z dnia [...].05.2018 r., znak: [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u K. M. Strona złożyła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie do GIS. W ocenie GIS, analiza materiału dowodowego nie dawała podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. K. M. nie udowodniła zachowania wymaganego okresu - złożenia wniosku w terminie 1 miesiąca od daty, w której dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Złożony wniosek nie zawierał zatem podstaw do wznowienia przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej postępowania w przedmiocie choroby zawodowej. Strona nie wskazała dat pozyskania informacji na temat istnienia powoływanych przez nią dokumentów, co stanowiło przeszkodę do oceny, czy wniosek o wznowienie został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Jak wynikało z materiału dowodowego, dokumenty, które strona wskazała jako nowe dowody tj. dokumentacja medyczna z Poradni Laryngologicznej, a więc przebieg leczenia pooperacyjnego, dokumentacja medyczna z Poradni Laryngologicznej; przebieg leczenia, dokumentacja medyczna z Poradni Foniatrycznej Szpitala Klinicznego im. N. w L. - rodzaj schorzenia, znajdowały się już w aktach sprawy, gdyż zostały przez stronę złożone przed wydaniem decyzji [...]PWIS z dnia [...].11.2006 r. Potwierdzało to, że nie został zachowany termin miesięczny do żądania wznowienia postepowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Złożona zaś przez stronę dokumentacja medyczna, wytworzona po wydaniu powyższej decyzji, w sposób oczywisty nie może stanowić nowego dowodu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., odnoszącego się jedynie do dowodów istniejących w dacie wydania decyzji. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a.. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. bądź niezachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98). GIS wyjaśnił też, że zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione. Nie wystarczy tutaj uprawdopodobnienie. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą "Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze" ( wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., III SA 2802/97). Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. W przypadku niezachowania tego terminu, prowadzenie dalszego postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy jest niedopuszczalne w odniesieniu do przesłanek, które pozwalają na wznowienie postępowania na wniosek strony. Przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Kontynuując, żądanie wznowienia złożone przez stronę powinno odpowiadać wymogom z art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto z podania powinno wynikać żądanie wznowienia postępowania. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie GINB, wniosek o wznowienie postępowania nie spełnił kryteriów pozwalających na wszczęcie postępowania w trybie wznowieniowym tj. brak w nim wskazania, pomimo wezwania przez organ, informacji czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 K.p.a.. Bezspornym jest fakt. iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Zachowanie terminu musi być udowodnione przez Stronę. Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca, która pismem datowanym na 14 sierpnia 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 11 i 77 k.p.a. "poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, niezastosowanie i niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie prze organ administracji pub licznej całego materiału dowodowego, a w szczególności na niezweryfikowaniu jaką dokładnie dokumentacją medyczną dysponował organ I instancji, wydający decyzję w sprawie poprzestając jedynie na ustaleniach tego organu". Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej oraz przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie uznania jej choroby za zawodową. Podkreśliła, że lekarze orzecznicy nie zapoznali się z dokumentacja "medyczną i administracyjną), orzekając niezgodnie z ustaleniami lekarzy, którzy operowali i leczyli skarżącą. Do dokumentacji istotnej dla sprawy nie odniósł się się również sąd orzekający w jej sprawie, ani "jednostki administracyjne i orzecznicze". W ocenie skarżącej dokumenty te "były celowo pomijane, ponieważ miały zdecydowany wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (...). W sposób zamierzony, celowo, nigdy nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego tylko po to, by nie rozstrzygnąć sprawy w stopniu wystarczającym." Zdaniem skarżącej, PWIS celowo nie przedstawił pełnej dokumentacji sądowi administracyjnemu, który orzekał w jej sprawie, i zataił rzeczywisty okres pracy zawodowej. Ponadto, wobec braku należytej weryfikacji istniejących w sprawie dokumentów, organ powinien był wskazać, na jakich dowodach się oparł, czemu organa obu instancji nie sprostały. Powołały się jedynie na to, że organ orzeczniczy dysponował pełną dokumentacja medyczną, "w tym wskazaną we wniosku o wznowienie postępowania". W ocenie skarżącej, z dokumentów przywołanych w uzasadnieniu skargi, wynika jednak, że [...]PWIS nie orzekł w oparciu o dokumenty wskazywane przez skarżącą. Ponadto, jak wyjaśniła skarżąca, część dokumentacji medycznej została zagubiona, a była to dokumentacja ważna w tej sprawie. Organa obu instancji, wiedząc, że skarżąca jest nauczycielem, a nie prawnikiem, powinny pomagać jej i pouczać, a nie bezwzględnie stosować prawo. Odnośnie terminu do wniesienia podania o wznowienie postepowania skarżąca wyjaśniła, że była zaabsorbowana śmiercią drugiego już zięcia, który pomagał jej w codziennym opiekowaniu się niepełnosprawnym mężem. Również skarżąca była chora, wpadła pod pociąg, doznając poważnego uszczerbku na zdrowiu. Skarżąca była załamana psychicznie, dlatego też wskazała datę pozyskania wyłącznie 1 z 3 dowodów, opisanych w podaniu o wznowienie postępowania. Dowody nr 2 i 3 odnalazła jednak na strychu 10 marca 2018 r., o czym informowała w zażaleniu do GIS. Skarżąca wyraziła też przekonanie, że "obecnie sprawujące władzę Prawo i Sprawiedliwość, które jest przyjazne dla ludzi, nigdy nie wyrazi zgody na ograniczanie mi wolności i na deptanie godności nauczyciela. A Sąd Administracyjny za rządów Prawa i Sprawiedliwości (...) wszechstronnie i wyczerpująco rozpatrzy przedstawiane przeze mnie argumenty (....)". W odpowiedzi na skargę GIS podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, natomiast skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją (art. 145 § 1 k.p.a.) należy do tzw. postępowań nadzwyczajnych. Stanowi bowiem ustawowy wyjątek od prawnoadministracyjnej zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się znaczenie tej zasady dla pewności obrotu administracyjnoprawnego, zwracając jednakże uwagę, że stabilność ostatecznych orzeczeń administracyjnych ma znaczenie wykraczające poza ramy zakreślane prawem administracyjnym. Na podkreślenie zasługuje fakt, że strona postępowania administracyjnego zwykłego ma ustawowo zagwarantowaną możliwość dokonania merytorycznej i procesowej kontroli wydanego orzeczenia przez organ wyższej instancji w toku tego postępowania (odwołanie – art. 127 § 1 k.p.a. lub zażalenie – art. 141 § 1 k.p.a.). W wypadku, jeżeli zaś strona nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia organu odwoławczego, przysługuje jej żądanie, aby prawidłowość takiego orzeczenia skontrolował sąd administracyjny (art. 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 i art. 50 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca ze swoich uprawnień skorzystała, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał kontroli negatywnej dla niej decyzji Państwowego [...]PWIS o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej, oddalając wyrokiem z dnia 27 września 2017 r. skargę na ww. decyzję. Postępowanie nadzwyczajne w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną może być jednakże wznowione wyłącznie wówczas, gdy podanie wpłynęło do organu w terminie wskazanym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Organ administracji publicznej, do którego wpływa podanie o wznowienie postępowania jest zobowiązany prawnie (art. 6 k.p.a.) do dokonania sprawdzenia, czy wnioskodawca zachował termin do złożenia podania, a następnie – w zależności od powyższych ustaleń – do wszczęcia postanowieniem postępowania wznowieniowego lub odmowy wszczęcia takiego postępowania. Powyższego sprawdzenia organ dokonuje – z natury rzeczy - przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Jak podkreśla się w doktrynie – i pogląd ten tut. Sąd w pełni podziela – to podmiot wnoszący podanie musi udowodnić, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (por. np. komentarz do art. 148 k.p.a. w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 15, Warszawa 2017 i powołane tam inne pozycje; M. Wierzbowski, R. Hauser (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2018). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt III SA 2802/97 (Legalis) "zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji publicznej swobodnie ocenia dowody w tej mierze". Ten miesięczny termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W związku z tym, że skarżąca, wnosząc podanie o wznowienie postępowania, nie poinformowała organu, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, [...]PWIS – pismem z 10 kwietnia 2018 r. – zażądał od niej sprecyzowania, które z szeregu dołączonych do podania dokumentów są "nowymi dowodami istniejącymi w dacie wydania decyzji" PWIS z dnia [...] listopada 2006 r., nieznanymi organowi, oraz kiedy dowiedziała się o tych nowych dowodach. W piśmie tym organ wyjaśnił, że żądanie nie dotyczy dokumentów sporządzonych po dniu wydania ww. decyzji. W piśmie z dnia 27 kwietnia 2018 r., skarżąca wyjaśniła, że złożona przez nią dokumentacja medyczna z Poradni Laryngologicznej (przebieg leczenia pooperacyjnego), dokumentacja medyczna z Poradni Laryngologicznej (przebieg leczenia), dokumentacja medyczna z Poradni Foniatrycznej Szpitala Klinicznego im. N. w Ł.(rodzaj schorzenia) są nowymi dowodami nieznanymi PWIS w Ł. w dniu wydania decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., natomiast nie wskazała daty powzięcia informacji o istnieniu poszczególnych dowodów – za wyjątkiem pierwszej z wskazanych dokumentacji, która miała otrzymać 21 grudnia 2017 r. z archiwum szpitala w P. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że data otrzymania tej dokumentacji wynika z pieczątki inspektora ds. archiwizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza jednak, że M. L., inspektor archiwizacji danych, potwierdziła jedynie w dniu 21 grudnia 2017 r. zgodność z oryginałem kopii dokumentów; brak jest jakiejkolwiek adnotacji o wydaniu w tym dniu kopii skarżącej. Pieczęć ta może być więc dowodem wyłącznie na okoliczność, że w grudniu 2017 r. potwierdzona została za zgodność z oryginałem wykonana kopia dokumentów, a nie na okoliczność daty powzięcia informacji o istnieniu dowodów. Jak jednakże ustalił [...]PWIS w toku postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia z dnia [...] maja 2018 r., cała ww. dokumentacja medyczna, na którą powołała się skarżąca była jej znana już przed wydaniem w dniu [...] listopada 2006 r. merytorycznej decyzji [...]PWIS, gdyż sama je wówczas organowi złożyła. Powyższe okoliczności wynikają z akt sprawy i nie były kwestionowane przez skarżącą, która ponadto w skardze do tut. Sądu stwierdza, że informację o powzięciu wiadomości o istnieniu dowodu nr 2 i 3 podała dopiero w zażaleniu z dnia 17 maja 2018 r., na decyzję [...]WPIS do GIS. Słusznie więc organ I instancji wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wobec niewykazania przez skarżącą zachowania terminu do wniesienia podania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca ponadto uwagę, że organa obu instancji związane były w tej sprawie prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 553/17. Sąd ten nakazał organowi ponowne zbadanie wniosku skarżącej z 15 stycznia 2017 r. w celu ustalenia, czy był on wnioskiem o wszczęcie postępowania zwykłego, czy też nadzwyczajnego. Organ, ww. pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. skierowanym do skarżącej, zastosował się do wskazań Sądu. Uzyskując odpowiedź, że skarżąca chciała zainicjować postępowanie wznowieniowe, przeprowadził więc postępowanie wyjaśniające w zakresie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie. Tut. Sąd wyjaśnia, że złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. nie może wywrzeć skutków prawnych, to znaczy postępowanie nie może być wznowione, chyba że uchybiony termin zostanie przywrócony. Z żadnego z pism skarżącej, złożonych w postępowaniu administracyjnym nie wynika jednak, że wnosiła ona o przywrócenie terminu do złożenia podania; wręcz przeciwnie, skarżąca – co wynika ze skargi - uważała, że to organ naruszył ogólne zasady postepowania administracyjnego, wynikające z przywołanych przez nią art. 7, 11 i 77 k.p.a. Wykazywane w skardze przez skarżącą okoliczności osobiste (związane ze śmiercią zięciów, koniecznością opieki nad mężem i własnym złym staniem zdrowia) są bez najmniejszej wątpliwości przykre i świadczą o jej trudnej sytuacji, były dotkliwym przeżyciem dla skarżącej. Gdyby skarżąca powołała je w stosownym czasie i w stosownym podaniu o przywrócenie terminu, jako przyczynę uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, niewątpliwie organ administracyjny rozważyłby taką możliwość i stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 k.p.a. rozstrzygnął taką sprawę. W tym stanie rzeczy, wobec tego, że organ I instancji zastosował się do dyspozycji art. 153 p.p.s.a. i prawidłowo ustalił uchybienie przez skarżącą miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją [...]PWIS z [...] listopada 2006 r., to organ II instancji nie miał podstaw prawnych do uchylenia wydanego przez organ I instancji w trybie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia z [...] maja 2017 r., ale – zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. – zobowiązany był utrzymać je w mocy. Z przyczyn powołanych w uzasadnieniu tego wyroku, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organa art. 7, 11, 77 § 1 k.p.a., zarzucanego przez skarżącą, ani art. 149 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.