VII SA/Wa 1352/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r.nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. nr [...] odmawiającą ww. Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną z rozbiórką garażu podziemnego oraz budową przyłącza telekomunikacyjnego i przebudową sieci i infrastruktury telekomunikacyjnej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. D. i ul. G. w W., Wojewoda, powołując się na art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wymienił obowiązki organu architektoniczno budowanego w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego oraz wskazał, że postanowieniem z [...] lipca 2017 r. uzupełnionym [...] sierpnia 2017 r. organ zasadnie nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Inwestor nie wykonał w pełni nałożonych obowiązków. Dokumentacja projektowa nie odpowiada wymaganiom Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Organ wskazał - powołując § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia i orzecznictwo - że projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzony na oryginalnej kopii aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a więc na kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Wojewoda stwierdził, że nie można w tej sprawie mówić o aktualności mapy, jeżeli treść mapy do projektu z treścią mapy zasadniczej zaktualizowano 1 sierpnia 2013r., a więc ponad 4 lata temu. Sytuacja wymagała zatem, aby uprawniony geodeta poświadczył aktualność mapy ze stanem obecnym, czego w projekcie brak. Organ podniósł, wskazując na art. 33 ust. 4 pkt 1 cyt. ustawy, że skoro konieczna będzie uprzednia rozbiórka garażu jednokondygnacyjnego, w części znajdującej się na działce [...], to inwestor zobowiązany był do dołączenia zgody właściciela - użytkowników wieczystych działki ew. nr [...]. Zarzut inwestora co do braku takiego obowiązku organ uznała za bezzasadny. Podobnie, odnosząc się do argumentów odwołania o naruszeniu przepisów postępowania wskazał, że nie znajdują one poparcia w materiale dowodowym. Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza również art. 107 § 1 i § 3 k.p.a, ponieważ zawiera obligatoryjne elementy, a okoliczność, że inwestor nie podziela poglądu organu nie skutkuje oceną, że uzasadnienie faktyczne jest błędne. Skargę na powyższą decyzję złożyła P. Sp. z o.o. z zarzucając naruszenie: 1) art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawo budowlane oraz § 8 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, poprzez błędne przyjęcie, że mapa do projektu jest nieaktualna gdyż pochodzi z 2013 r., podczas gdy ww. przepisy nie określają terminu ważności mapy i nie przyznają organom prawa do oceny jej ważności; 2) art. 33 ust. 4 pkt. 1 Prawo budowlane poprzez bezpodstawne nałożenie obowiązku dostarczenia zgód użytkowników wieczystych działki nr [...] dotyczącej rozbiórki części garażu wraz z jego przebudową, w sytuacji gdy granice inwestycji zamykają się w granicach działki [...]; 3) art. 15 k.p.a. w ten sposób, że organ odwoławczy nie zajął własnego stanowiska ograniczając się do opisu przebiegu postępowania, przytoczenia przepisów i powtórzenia argumentacji organu I instancji i nie ustosunkował się do zarzutów odwołania, w konsekwencji naruszył podstawowe prawa i gwarancje procesowe; 4) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez przyznanie statusu strony użytkownikom wieczystym działki nr [...], podczas gdy inwestycja nie będzie ingerowała w ich sferę praw i obowiązków; 5) art. 7, art. 77 art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez: i. brak odniesienia do wszystkich argumentów Skarżącego podnoszonych w postępowaniu, co uniemożliwia zbadanie toku analizy organu; ii. wadliwą konstrukcję uzasadnienia postanowienia poprzez brak prawno-relewantnej argumentacji organu II instancji, bez wyczerpującego uzasadnienia, z którego jednoznacznie wynikałyby wady projektu budowlanego; Strona wniosła m.in. o uchylenie decyzji organów obu instancji. Przede wszystkim zakwestionowała uzasadnienie skarżonej decyzji, jako bardzo lakoniczne, zawierające głównie część historyczną i przytoczenie przepisów oraz orzeczeń, bez własnej refleksji organu, która sprowadza się do kilku linijek i tak powtarzających ustalenia, że projekt jest wadliwy. Organ winien wypowiadać się precyzyjnie, podając jaki zakres projektu jest wadliwy. Ustalenia organu I instancji winny być zweryfikowane w celu realizacji zasady dwuinstancyjności art. 15 k.p.a. Skarżąca wskazała następnie, że ustawodawca w art. 34 ust. 2 pkt. 1 Prawo budowlane zawarł wymóg sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie, nie zakreślając terminu aktualności mapy do celów projektowych. Taki termin nie wynika także z innych przepisów, w tym rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zaznaczyła, że § 50 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572) odsyła do "mapy do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane". Odsyła zatem do rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno- kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133). Z § 5 w zw. z § 4 ww. rozporządzenia wynika, że mapą do celów projektowych jest mapa zasadnicza, a w braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali - mapa jednostkowa. Zasadą jest, że projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). Żaden z przywołanych aktów prawnych nie precyzuje pojęcia mapy "aktualnej". "Aktualny" w języku polskim znaczy tyle, co "dotyczący teraźniejszości i tego, co jest dla niej istotne" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003). Mapa jest zatem aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla istniejący stan rzeczy w terenie. Nie chodzi zatem o datę jej opracowania, lecz o niezmienność stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego. Ani przepisy prawa, ani względy doświadczenia życiowego nie dają podstaw do domniemania, że wyłącznie z uwagi na upływ czasu mapa traci aktualność. Przeciwnie, dopóki nie uległ zmianie stan faktyczny określony na mapie, tak długo jest ona aktualna w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawo budowlane. Spółka zakwestionowała zasadność nałożenia obowiązku dostarczenia oświadczenia o zgodzie wszystkich użytkowników wieczystych działki [...] dotyczącej rozbiórki części budynku garażowego z jego przebudową. W prawie budowlanym nie obowiązuje bowiem konstrukcja prawna wyrażenia zgody przez właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości sąsiedniej na zabudowanie nieruchomości inwestora. Obowiązek ten narusza art. 34 ust. 4 cyt. ustawy, jako wymóg nieznany ustawie. Skarżąca zaznaczyła, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, a więc organ nie może odmówić pozwolenia, w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek. Dalej podniosła, że sam fakt bycia właścicielem działki sąsiedniej nie jest wystarczający - jeżeli nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji (wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r. sygn. akt: I OSK 1145/15). Zgodnie z planem zagospodarowania terenu, linia zabudowy inwestycji nie będzie nawet graniczyła z budynkiem na działce [...]. Z projektu budowlanego wynika, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2018r. poz. 1302), dalej p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie była decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej inwestycji na działce ew. nr [...] przy ul. D. i ul. G. w W.. Jak wynika z akt sprawy organy zakwestionowały prawidłowość i kompletność dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji między innymi w zakresie braku poświadczenia przez uprawnionego geodetę aktualności mapy do celów projektowych oraz w zakresie niedołączenia przez inwestora zgód współużytkowników wieczystych, skoro projekt budowlany przewiduje uprzednią rozbiórkę garażu jednokondygnacyjnego, w części znajdującej się na działce [...]. Zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa. Jak wynika z przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązującej w dacie wydania kontrolowanej decyzji inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę zobowiązany jest przedłożyć właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 ustawy Prawo budowlane). Dokumentacja dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę podlega sprawdzeniu organu architektoniczno - budowlanego. Zakres tego sprawdzenia obejmuje zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Natomiast zakres sprawdzenia projektu zagospodarowania działki obejmuje również zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Niezależnie sprawdzeniu podlega kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia wynikającego z art. 12 ust. 7 oraz w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 - wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym zaświadczeniem wymienionym w art. 12 ust. 7 ustawy (art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 Prawa budowlanego). W przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ architektoniczno - budowlany nakłada na mocy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Prawidłowość ww. postanowienia podlega badaniu w ramach kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę. Szczegółowe wymogi projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). I tak, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta (§ 8 ust. 1). Obligatoryjne elementy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wymienia § 8 ust. 3. Rodzaje i zakres opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, w tym podczas projektowania obiektów budowlanych, reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133). W powyższym rozporządzeniu wskazane obszar jaki powinna obejmować mapa do celów projektowych oraz jaka powinna być jej treść od strony geodezyjnej. Jak stanowi art. 34 ust. 3 pkt 1 cyt. Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie. Stosownie zaś do § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 21 lutego 1995 r. projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub, w razie braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mapą zasadniczą, stosownie do zapisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jest wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Zaktualizowanie mapy zasadniczej do celów projektowych to uaktualnienie danych o wszystkie te elementy, które wymienia definicja mapy zasadniczej zawarta w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Aktualizacja mapy zasadniczej wymaga wykonania przez geodetę m.in. pomiarów w terenie przy jednoczesnym uwzględnieniu wielu rozporządzeń wykonawczych do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Odpowiedzialności inwestora za nienależyte zaktualizowanie mapy zasadniczej nie wyłącza nawet przyjęcie mapy do zasobu geodezyjnego i kartograficznego i opatrzenie jej klauzulą "mapa do celów projektowych". Ostatecznej bowiem oceny prawidłowości doprowadzenia mapy zasadniczej do zgodności ze stanem występującym w terenie dokonuje organ architektoniczno – budowlany, a zatem, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości ma obowiązek wezwać inwestora do doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do stanu zgodnego z przepisami. Każdy przypadek niewypełnienia przez inwestora takiego obowiązku, skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne. Należy mieć na uwadze, że potwierdzeniem aktualności mapy (poza datą aktualizacji jej przez geodetę w terenie) jest klauzula wymieniona w art. 12b i 40 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), a także § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1183), zgodnie z którym dokumenty będące rezultatem geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych oraz wysokościowych, a w szczególności mapy do celów prawnych, mapy do celów projektowych oraz mapy zawierające wyniki geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych, których kopie są częścią składową operatów technicznych wpisanych do ewidencji materiałów zasobu, opatruje się klauzulą, której wzór określa załącznik nr 5 do rozporządzenia. Wprowadzając w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązek sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie, jak słusznie zauważono w skardze, prawodawca nie wyjaśnił wprawdzie pojęcia aktualności mapy do celów projektowych, jak i nie zostało ono zdefiniowane w innych przepisach prawa. Nie zmienia to jednak faktu, że jednocześnie organom architektoniczno - budowlanym ustawodawca nie przyznał uprawnień, ani środków do sprawdzania, czy załączona do wniosku mapa do celów projektowych jest aktualna. Oznacza to, że jeśli mapa taka nie została opatrzona klauzulą jej przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzającą przydatność dla celów projektowych, to organ architektoniczno-budowlany nie ma wiedzy co do jej aktualności. Wymóg konieczności poświadczenia aktualności mapy przez uprawniony podmiot nie może być zatem kwestionowany, jak tego domagała się skarżąca spółka. Jak wynika z akt sprawy, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, której poświadczono zgodność z treścią mapy zasadniczej, ale zaktualizowanej w dniu 1 sierpnia 2013r. Nie poświadczono jednak – pomimo wezwania – zgodności mapy, na której wykonano projekt, to jest na luty 2016r. Chybiony był również zarzut skargi w zakresie braku wymogu przedłożenia przez inwestora zgód wszystkich współwłaścicieli garażu na przewidzianą w projekcie jednoczesną rozbiórkę jego części ( i przebudowę) z uwagi na to, że roboty budowlane będą wykonywane wyłącznie na działce pozostającej w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że nie chodziło o wyrażenie zgód przez użytkowników wieczystych sąsiedniej nieruchomości na zabudowanie nieruchomości przez inwestora, jak wskazano w skardze, tylko o zgodę – o której mowa w art. 33 ust. 4 Prawo budowlane – to jest zgodę współwłaścicieli garażu usytuowanego zarówno na działce skarżącej ([...]) jak i na działce nr [...]). Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, na który zwrócił uwagę skarżący na rozprawie, że garaż składa się z dwóch wyodrębnionych konstrukcyjnie części, skoro tworzą one jeden obiekt budowlany, pozostający we współwłasności skarżącej i innych osób. Okoliczność, że budynek został wzniesiony na gruncie, czy też w gruncie będącym we współużytkowaniu wieczystym, przesądza o tym, że stanowi on współwłasność użytkowników wieczystych, nawet wtedy, gdy został wybudowany kosztem jednego z nich (por. uchwałę SN z dnia 8 lipca 1966 r., III CZP 43/66). Jeżeli obiekt został wybudowany przez niektórych współużytkowników przed ustanowieniem użytkowania wieczystego, to także stanowi współwłasność wszystkich użytkowników. Art. 235 k.c. wprowadza bowiem wyjątek od zasady superficies solo cedit, co oznacza, że budynki znajdujące się na gruncie objętym użytkowaniem wieczystym, stanowiąc własność użytkownika wieczystego, nie są częściami składowymi, lecz odrębnymi od gruntu nieruchomościami budynkowymi. Jest to prawo związane z użytkowaniem wieczystym. Z podanych przyczyn, zasadnie organy architektoniczno budowlane zobowiązały inwestora - postanowieniem wydanym w oparciu o art. 35 ust 3 Prawa budowlanego - do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę również zgód współwłaścicieli spornego garażu, skoro zamiar inwestycyjny dotyczył również rozbiórki części tego obiektu. W konsekwencji prawidłowo odmówiono wydania pozwolenia na budowę omawianej inwestycji, na mocy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, to jest niewywiązania się inwestora z obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] lipca 2017r. (uzupełnionego [...] sierpnia 2017r.) Sąd podzielił negatywną ocenę organów administracji publicznej obu instancji co do braku podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. Trudno zgodzić się również zarzutem naruszenia przez organ odwoławczy art 15 k.p.a. tj. zasady dwuinstancyjności. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest wprawdzie takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a zatem nie ma charakteru tylko kontrolnego, ale także merytoryczny. Niemniej nie można zasadnie kwestionować zaskarżonej decyzji, jeżeli organ odwoławczy ustalenia organu I instancji zaakceptował w całości, przyjmując je za własne. Sąd nie dopatrzył się również istotnego naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę