III SAB/Wa 55/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Skarżącej 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. E. M. ("Skarżąca") wniosła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. Zarządzenie, doręczonym w dniu 8 lutego 2019 r., wezwaną Skarżącą do przedłożenia dowodu wniesienia ponaglenia do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. ("DIAS") przed złożeniem skargi na bezczynność ww. organu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem przyjęcia, iż Skarżąca nie złożyła ponaglenia. Pismem z dnia 15 lutego 2019 r. Skarżąca oświadczyła, że nie składała ponaglenia, gdyż nie została pouczona o takiej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, zwana dalej: "P.p.s.a."), odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z art. 52 § 2 P.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność DIAS. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800, zwana dalej: "O.p.") na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 cytowanej ustawy stronie służy ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby administracji skarbowej. Sąd, mając powyższe na względach, w szczególności oświadczenie Skarżącej o niewniesieniu ponaglenia do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ocenił, że wniesiona w sprawie skarga była niedopuszczalna, gdyż Skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia. Odnosząc się odrębnie do pisma Skarżącej z dnia 15 lutego 2019 r., w którym oświadczyła ona, iż nie została pouczona o prawie wniesienia ponaglenia, Sąd stwierdza, że ustawodawca w O.p. nie nałożył na organy podatkowe obowiązku pouczania o prawie wniesienia ponaglenia (w przeciwieństwie do unormowania zawartego w art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego) i dlatego też to na Skarżącej ciążył obowiązek pozyskania informacji o przesłankach dopuszczalności skargi na bezczynność. W konsekwencji Sąd był zobowiązany, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzec, jak w sentencji postanowienia.