IV SA/Wa 2864/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi H. S., W. S., M. S., T. S., M. S., K. S., A. S., K. F. i N. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie, dalej "SKO", na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (D.U. 2017, poz. 1659), dalej "k.p.a", po rozpoznaniu odwołania Państwa H. i S. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2017r., ustalającej warunki zabudowy dla działek o nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...] gm. [...], dla inwestycji polegającej na budowie na rzece [...] w km 61+200, małej elektrowni wodnej, jazu i przepławki dla ryb, dalej "planowana inwestycja", utrzymało ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2015r., Państwo M. i S. W.zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] września 2015r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję pozytywną. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli Państwo H. i S. S. Kolegium decyzją z dnia [...] października 2015r., Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jako przyczynę swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż Burmistrz błędnie zakwalifikował planowaną inwestycję jako inwestycje celu publicznego i o takiej też treści wydał decyzję lokalizacyjną podczas, gdy dla przedmiotowej inwestycji winna zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] marca 2016r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia ponownie odwołanie złożyli Państwo H. i S. S. Skarżący tak jak miało to miejsce wcześniej ponownie wskazali, iż nie wyrażają zgody na realizację planowanej inwestycji z uwagi na bliskość jej położenia z ich nieruchomością, co będzie powodowało liczne immisje oraz szkody względem ich działki. Na skutek złożonego odwołania Kolegium decyzją z dnia [...] maja 2016r., nr [...] ponownie uchyliło zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2017r., ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia ponownie odwołanie złożyli Państwo H. i S. S. Tak jak miało to miejsce wcześniej, ponownie wskazali, iż nie wyrażają zgody na realizację planowanej inwestycji z uwagi na bliskość jej położenia z ich nieruchomością, co będzie powodowało liczne immisje oraz szkody względem ich działki. Dodatkowo wskazali, iż dla tego terenu nie ma uchwalonego miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nie ma możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie znalazło podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2016.778) zwane dalej "p.z.p.", przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) zwane danej "rozporządzeniem". Decyzja o warunkach zabudowy, wbrew temu co wywodzą skarżący, zastępuje na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 61 ust, 1 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej, iż dana inwestycja spełnia łącznie wszystkie ww przesłanki jest on zobligowany do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie warunków zabudowy. Zgodnie z wymogami prawa materialnego Burmistrz Miasta i Gminy [...] uzyskał niezbędne uzgodnienia dla planowanej inwestycji, zaś projekt wydanej decyzji oraz analiza będąca jej integralną częścią zostały sporządzone przez osobę posiadającą wymagania określone w art. 60 ust. 4 p.z.p. tj. osobę z założenia legitymującą się wiedzą fachową w tym zakresie, co daje rękojmię należytego zbadania przesłanek determinujących wydanie decyzji o warunków zabudowy, co w konsekwencji ma gwarantować utrzymanie ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planów miejscowych. Planowana inwestycja uzyskała decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 2014r., nr [...]) oraz decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...].04.2015r., nr [...], który zwolnił przedmiotowy teren inwestycji z zakazu wykonywania robót i czynności utrudniających ochronę przed powodzią. Decyzja nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto przeprowadzona w przedmiotowej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza, iż planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację zabudowy już istniejącej na tym obszarze oraz że spełnia wszystkie wymogi zasady tak zwanego "dobrego sąsiedztwa", co pozwala na jej realizację w założony we wniosku przez inwestora sposób. Organ pierwszej instancji prowadząc ponownie postępowanie uwzględnił wszystkie wytyczne jakie Kolegium wskazało w swojej decyzji kasacyjnej z dnia [...] maja 2016r., Nr [...]. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż planowana inwestycja spełnia warunek "dobrego sąsiedztwa". Wyjątki od tej zasady określane przepisy art. 61 ust. 2-4 ustawy, nie wystąpiły, co było szeroko poruszane w poprzednich decyzjach kasatoryjnych wydawanych przez Kolegium w przedmiotowej sprawie. Celem przeprowadzenia analizy z zakresu kontynuacji funkcji zabudowy tj. zasady "dobrego sąsiedztwa" jest zbadanie zaistniałego na danym terenie (obszarze analizowanym) sposobu zagospodarowania terenu. Oznacza to, że organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, czy planowana inwestycja spełnia te warunki, czy też nie. Organ jest obowiązany szczegółowo wskazać, jakie nieruchomości znajdują się w obszarze poddanym analizie, które zostały wzięte pod uwagę w celu jej dokonania oraz wyliczyć średnie wskaźniki z całego terenu analizowanego zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poprzez spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa nie należy rozumieć konieczności występowania w terenie obszaru analizowanego tożsamej zabudowy. W świetle poglądów sformułowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Zatem nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, iż będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współpracować z obecną już funkcją, a także, że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnej. O braku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa dla planowanej inwestycji można byłoby mówić dopiero w przypadku ustalenia, iż nie da się ona pogodzić z wykorzystywaniem gruntów sąsiednich. Jak wskazało Kolegium w swojej poprzedniej decyzji nr Nr [...], jeżeli chodzi o same urządzenia elektrowni w postaci turbin, to dostrzegło trudności w dopasowaniu ich rozmiarów do istniejącej zabudowy, ze względu na specyfikę tej inwestycji, to w przypadku samego budynku maszynowni, który posiada konkretną kubaturę, jego gabaryty powinny być badane właśnie poprzez pryzmat zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa". Co prawda ustalając poszczególne wskaźniki takie jak wielkość powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowe oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej Burmistrz skorzystał z możliwości ustalania tych parametrów ponad średnie uzyskane w obszaru analizowanego (taką możliwość dają przepisy rozporządzenia) to w ocenie Kolegium nie można w tym zakresie przypisać organowi naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż nie można tracić z pola widzenia specyfiki planowanej inwestycji. Przyjmując bowiem w zaistniałym stanie faktycznym ścisłą wykładnie przepisów prawa materialnego (ustawy i rozporządzenia) realizacja inwestycji takiej jak przedmiotowa (budowa małej elektrowni wodnej, jazu i przepławki dla ryb) byłaby w praktyce niemożliwa do zrealizowania na żadnym terenie. Dlatego też Kolegium uznało, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2017r., ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji jest w tym zakresie także prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ stwierdził, że poruszane w nim kwestie nie mogą mieć znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy w zakresie warunków zabudowy. Kwestia ewentualnego zalewania działki Skarżących, jeżeli do takiego zalewania faktycznie dojdzie, będzie mogła być w przyszłości rozpatrywania ewentualnie na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U.2015.469 j.t.). Natomiast odnosząc się do kwestii wyrażenia przez Skarżących "zgody" na powstanie planowanej inwestycji, jak i poparcia społecznego wyrażonego w piśmie Sołtysa wsi [...] to okoliczności te nie stanowią przesłanki do uzyskania decyzji lokalizacyjnej, a co za tym idzie jej uzyskanie pozostaje bez wpływu na sposób rozpatrzenia sprawy. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż decyzje lokalizacyjne (decyzja o ustaleniu celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy) wydawane są właśnie w przypadku kiedy na danym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Tym samym zarzut Skarżących, co do braku takiej możliwości jest sprzeczny z przepisami ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiedli H. S. i H. S. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) Naruszenie art. 138 § 1 pkt k.p.a. w zw. z art 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. [...] - zwanego dalej Rozporządzeniem) poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy przepisy przywołanego Rozporządzenia wykluczają zabudowę tego rodzaju na obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, co z kolei winno prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji poprzez odmowę wydania warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji; 2) Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust 1 pkt 5 p.z.p. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy przepisy przywołanego Rozporządzenia dopuszczają prowadzenie prac regulacyjnych wyłącznie w zakresie niezbędnym dla rzeczywistej ochrony przeciwpowodziowej, a zatem przeznaczenie inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy, jest sprzeczne z tym przepisem, gdyż służy wyłącznie pozyskiwaniu przez wnioskodawców energii elektrycznej, a nie ochronie przeciwpowodziowej; 3) Naruszenie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 61 ust 1 pkt 5 p.z.p. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 8 Rozporządzenia poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy przepisy przywołanego Rozporządzenia nakazują poprzedzenie budowy budowli piętrzących w ciekach wodnych analizą bilansu wodnego zlewni, zaś treść decyzji organów obu instancji w żaden sposób nie wskazuje, by wymóg ten został zachowany; 4) Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że zachowana została przesłanka tzw. "dobrego sąsiedztwa" w sytuacji, gdy ze względu na argumentację podniesioną we wcześniejszych zarzutach, w szczególności przy uwzględnieniu faktu potencjalnej realizacji zamierzenia na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu brak jest podstaw do przyjęcia, że realizacja na tym terenie elektrowni wodnej stanowić będzie nawiązanie i kontynuację dotychczasowej zabudowy oraz że nie będzie naruszać charakterystycznych parametrów tej zabudowy. Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie w całości obu decyzji i zwrot kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżących zaskarżone decyzje zostały wydane z nieuwzględnieniem przepisów odrębnych tj. rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu tj. art. § 3 ust. 1 pkt 2 zgodnie z którym na tym terenie zakazuje się m.in. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.). § 3 ust. 1 pkt 2 odnosi się do wszelkich przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, a zatem dotyczy zarówno przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i tych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - w rozumieniu art. 60 ustawy środowiskowej. W świetle § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko budowa elektrowni wodnych należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zestawienie powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że przepisy Rozporządzenia Wojewody w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu wykluczają, w sposób generalny, możliwość realizacji na tym obszarze inwestycji w postaci elektrowni wodnych, co samo w sobie świadczy o wadliwości decyzji organów obu instancji. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, że dla planowanej inwestycji wnioskodawcy uzyskali decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Realizacja inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy, jest sprzeczna z § 2 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem prowadzenie prac regulacyjnych i utrzymaniowych rzek jest dopuszczalne tylko w zakresie niezbędnym dla rzeczywistej ochrony przeciwpowodziowej. Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że inwestycja polegająca na budowie elektrowni wodnej, jazu i przepławki dla ryb stanowi prace regulacyjne w rozumieniu ustawy Prawo wodne (t.j.Dz.U.2017, poz. 1121). Zgodnie z art. 67 ust. 2 Prawa wodnego regulacja wód polega na podejmowaniu przedsięwzięć dotyczących kształtowania przekroju podłużnego i poprzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego. Regulację wód stanowią w szczególności działania niebędące działaniami związanymi z utrzymywaniem wód, o których mowa w art. 22 ust. Ib. W związku z tym należy przyjąć, że realizacja inwestycji polegających na kształtowaniu koryta cieku naturalnego może mieć na celu wyłącznie ochronę przeciwpowodziową, natomiast wykluczona jest realizacja przedsięwzięcia o innym przeznaczeniu. § 2 ust. 3 pkt 8 Rozporządzenia nakazuje, by na obszarze wyznaczonym Rozporządzeniem budowa nowych budowli piętrzących na ciekach, rowach i kanałach (retencja korytowa) była poprzedzona analizą bilansu wodnego zlewni. W treści decyzji organów obu instancji nie wynika natomiast, by przepis ten był przedmiotem zainteresowania organów i by przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonano stosownego bilansu wodnego zlewni. Nie powinno natomiast budzić wątpliwości, że planowana inwestycja stanowi budowlę piętrzącą. Brak jest także spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanki zachowania tzw. "dobrego sąsiedztwa". Wbrew twierdzeniom organów obu instancji przedmiotowa inwestycja nie jest nie tylko zbieżna, ale w żaden sposób nie jest w stanie wkomponować się w istniejącą już zabudowę. Biorąc pod uwagę ograniczenia w zabudowie obszaru chronionego na obszarze tym nie powinny w ogóle powstawać urządzenia wodne o charakterze komercyjnym, gdyż nowopowstające urządzenia winny służyć tylko i wyłącznie ochronie tego krajobrazu i zachowaniu dotychczasowych stosunków wodnych. Nieprawdziwe są również twierdzenia, że przedmiotowa inwestycja nawiązuje do uprzednio istniejącej na rzece zabudowy w postaci młyna wodnego i służy jego odtworzeniu. Jest to w istocie pretekst dla stwierdzenia istnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa w sytuacji, gdy powstać ma budowla zupełnie odmienna od wcześniejszej zabudowy, a ponadto powstająca w innym miejscu niż stary młyn. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w decyzji. W trakcie postępowania zmarł S. S. a w jego miejsce wstąpili jego spadkobiercy H. S., W. S., M. S., T. S., M. S., N. J., K. S., K. F., A.S. (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] listopada 2018 r, [...][...] k 90 akt. sąd). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając zgodność z prawem decyzji SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia (art. 145 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 p.z.p. Wydając decyzję tylko w sytuacji w której wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, ma obowiązek wydania decyzji negatywnej. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją w której organ ocenia pod względem zasad ładu przestrzennego czy zaproponowany przez inwestora sposób zagospodarowania nieruchomości jest zgodny z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania. Inwestycja, zgodnie z art. 61 § 1 p.z.p. tej ustawy kreuje zasadę dobrego sąsiedztwa rozumianą jako zgodność nowej zabudowy z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania (zasada kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy i intensywności). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady kształtowania polityki przestrzennej na danym terenie i kładzie nacisk na ład przestrzenny i zrównoważony rozwój jako podstawę tych działań – co wynika z art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 p.z.p. Pod pojęciem ładu przestrzennego ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" – art. 2 tej ustawy. Wystarczającym jest niekolidowanie istnejącej zabudowy w otoczeniu z zabudową projektowaną. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która daje priorytet uprawnień właścicielskich inwestora, po to, by mogła zostać zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Do odmowy ustalenia warunków zabudowy konieczne jest wykazanie, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, czyli sytuacja w której obie nie dają się ze sobą pogodzić. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 700/2018, LEX nr 2580863). W ocenie Sądu sporządzona w toku postępowania analiza wskazuje, że planowana inwestycja da się w sposób niezakłócony wkomponować w istniejącą zabudowę tworząc harmonijną całość i nie zakłócając już istniejącej zabudowy. Jest kontynuacją funkcji wcześniej występującej na tym terenie (po której pozostały pewne elementy architektoniczne) Co prawda na obszarze analizowanym nie ma tego rodzaju inwestycji (młyna) to jednak biorąc pod uwagę jego parametry nie odbiegają w sposób istotny od zabudowy na działkach w terenie analizowanym. Jak trafnie zwraca uwagę organ I instancji planowana inwestycja jest inwestycją odtworzeniową gdyż na terenie tym istniał młyn wodny z jazem piętrzącym wodę a na terenie tym pozostały fragmenty tej budowli (pale, pozostałości kanału młyńskiego). Poza tym, co z kolei wynika z analizy na obszarze dorzecza [...] przewiduje się budowę zbiornika [...] przez odbudowę jazu o rzędnej piętrzenia 94 m i powstanie w korycie rzeki [...] zalewu o pow. ok 13 ha (plan zagospodarowania wodami). Ponadto postanowieniem nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] stycznia 2016 r. uzgodnił projekt decyzji w zakresie zwolnienia z zakazu wykonywania robót i czynności obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na realizację zadań związanych z ochroną przed powodzią i nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód w przypadku powodzi. Poza tym, co jest najistotniejsze Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] października 2014 r. uzgodnił planowaną inwestycję a [...] października 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję środowiskową wskazując m.inn. że planowana inwestycja nie będzie powodowała dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie akustycznym (str. 15 tej decyzji). Oznacza to nie tylko, że z punktu widzenia ochrony środowiska, w tym ludzi, planowana inwestycja jest dopuszczalna ale i że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy uzgodnił decyzję w wymaganym zakresie z odpowiednimi organami, w tym na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 11 p.z.p. Sąd podziela ustalenia organu co do prawidłowości spełnienia pozostałych przesłanek z art. 61 ust. 1 p.z.p. W decyzji wskazano dopuszczalne parametry inwestycji, ustalono, że nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej i wystarczające uzbrojenie terenu. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za niezasadne. Nie doszło do naruszenia przez organ § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia ponieważ zgodnie z nim zabrania się na obszarze chronionym realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Jak wynika z rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. D.U. 2016, poz. 71) – § 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5, planowana inwestycja zalicza się do inwestycji mogących potencjalnie (a nie znacząco) oddziaływać na środowisko. Tymczasem przepisy rozporządzenia nie zabraniają realizacji takiego rodzaju zabudowy na obszarze chronionym. Nie doszło także do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia (ustalenia dotyczące ochrony systemów wodnych poprzez prowadzenie prac regulacyjnych i utrzymaniowych rzek tylko w zakresie niezbędnym dla rzeczywistej ochrony przeciwpowodziowej). Ustalenie to związane jest z ewentualnymi pracami regulacyjnymi i utrzymaniowymi rzeki a planowana inwestycja ani nie zmienia koryta rzeki ani nie jest związana z utrzymaniem rzeki i ewentualnymi pracami w takim kierunku. Poza tym organ uzgodnieniowy ds. wodnych nie zakwestionował tej inwestycji, co oznacza, że nie stwierdził aby z ww punktu widzenia brak było możliwości jej zrealizowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 16 ust 4 prawa wodnego pod pojęciem celów zarządzania ryzykiem powodziowym rozumie się ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. W tym zatem aspekcie organ uzgodnieniowy badał wpływ planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi, środowiska i nie znalazł przeszkód faktycznych i prawnych do uznania, że nie będą one występować. Wynika z tego, że obawy skarżących co do kwestii ewentualnego zalewania były przedmiotem rozważań organu który ostatecznie przyjął, że nie powinny mień miejsca. Podnoszone przez skarżących kwestie związane z hałasem, zalewaniem gruntów, wpływu inwestycji na życie i zdrowie są to kwestie które mogły być podnoszone w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Ustalenia w tym zakresie i brak ponadnormatywnego oddziaływania zawarty jest w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i powielone w decyzji środowiskowej, która jest ostateczna. Wynikająca z § 2 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia powinność uzyskania analizy bilansu wodnego zlewni przy wznoszeniu nowych budowli piętrzących na ciekach, rowach i kanałach, będzie przedmiotem analizy w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, która to decyzja, jak wynika z art. 407 ust 1 pkt 2 ppkt 3 prawa wodnego wydawana jest po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu organy uzyskały wszystkie niezbędne uzgodnienia, w dostatecznym stopniu przeanalizowały zebrane dowody a przede wszystkim sporządzoną analizę urbanistyczną i doszły do niewadliwych wniosków co do możliwości wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Sąd stwierdza zatem. iż nie znalazł uchybień w postępowaniu administracyjnym oraz nie stwierdził naruszeń w przedmiocie zastosowania przepisów prawa materialnego, mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.