II SA/Kr 31/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. B.-P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. 1. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 23 maja 2016 r. (znak: [...]) orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, składającego się z dwóch nadziemnych części połączonych wbudowanym garażem podziemnym na działkach [...], [...], [...] obr. [...], przebudowa istniejącej drogi na działce nr [...] obr. [...], budowa zjazdu z działki [...] obr. [...] przy ul [...] w K." 2. Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 23 maja 2016 r. wniosła A. B. . Wniosek ten oparła na podstawie z art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie wiedziała o wydanej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, bowiem decyzja ta nie została jej doręczona. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 25.10.2017 r. odmówił wznowienia wymienionego wyżej postępowania. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w [...] z dnia 25.10.2018 r. Kolejny wniosek A. B. o wznowienie wskazanego wyżej postępowania o ustalenie warunków zabudowy złożony został do organu administracji w dniu 19.06.2018 r. Jako podstawę wznowienia podano w tym przypadku art. 145 par. 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Uzasadniano żądanie to podając, że przy analizie akt sprawy okazało się, iż karta 884 i 885 tych akt stanowi duplikat rzekomo zgubionego potwierdzenia odbioru decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23.05.2016 r. kierowanej do A. B. . Dokument ten opatrzony jest datą 30. sierpnia. Na tym dokumencie poświadczono własnoręcznie, że przesyłka została odebrana w dniu 30. czerwca, po upływie terminu awizowania, który zgodnie ze znajdującymi się na duplikacie odręcznymi notatkami minął w dniu 29. czerwca. Na powyższym dokumencie widnieje adnotacja, że przesyłka została odebrana przez N. P., domownika A. B. . W ocenie wnioskodawczyni, przedmiotowy duplikat awiza zawiera fałszywe informacje. Ta decyzja nie została bowiem odebrana przez córkę wnioskodawczyni. Nadto, córka wnioskodawczyni nie mogła odebrać wymienionej korespondencji, gdyż nie jest przedstawicielem A. B. ani nie posiadała stosownego pełnomocnictwa pocztowego do odbioru przesyłek poleconych w postępowaniu administracyjnym. Na uzasadnienie zachowania terminu do wznowienia postępowania, A. B. podała, że termin ten biegnie od dnia w którym dowiedziała się wraz z pełnomocnikiem o treści duplikatu potwierdzenia odbioru z dnia 30.06.2016 r., co nastąpiło w dniu 17.05.2018 r. tj. w chwili dokonania wglądu w akta sprawy. 3. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 10 września 2018 r. znak: [...]) orzekł o odmowie wznowienia wskazanego wyżej postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu odmowy zwrócił uwagę, że wydanym uprzednio już postanowieniem z dnia 25 października 2017 r. odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie (wnioskodawczyni jako podstawę wznowienia powoła wówczas art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia wskazano wówczas, że wnioskodawczyni nie zachowała miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, albowiem z akt sprawy (tj. ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) wynikało, że termin ten został uchybiony. Wskazał Prezydent Miasta K., że wnioskodawczyni wnosząc kolejne żądanie wznowienia postępowania w opisanej na wstępie sprawie, jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie zakwestionowała przy tym skuteczność doręczenia zastępczego decyzji dnia 30 czerwca 2016 r., stwierdzające, że N. P. będąc dorosłym domownikiem nie odebrała przesyłki poleconej w mieszkaniu adresata ale podjęła ją w placówce operatora pocztowego w dniu 30 czerwca 2016 r. dzień po dacie drugiego awizowania listu W ocenie A. B. dowód w postaci duplikatu awiza zawiera fałszywe informacje o okolicznościach dotyczących rzekomego doręczenia przedmiotowej decyzji. W oparciu o fałszywy dokument, organ administracji publicznej błędnie uznał, że decyzja doręczona została wszystkim stronom postępowania i stała się ostateczna. Organ l instancji odniósł się do pierwszej z przesłanek, na której oparto obecnie żądanie wznowienia postępowania. Wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W ocenie Prezydenta Miasta K., przyczyna wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie uwarunkowana jest przede wszystkim występowaniem fałszywego dowodu, zebranego i rozpatrzonego przez organ administracji przy ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sfałszowanie dowodu, co do zasady, powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Nie jest natomiast rzeczą organu administracji przeprowadzanie dowodu na tę okoliczność (sfałszowanie). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ l instancji wskazał, że strona lub inny podmiot dążący do zainicjowania wznowienia postępowania na wskazanej podstawie winien przedłożyć miarodajne orzeczenie sądu lub właściwego organu. Dodatkowo organ l instancji zauważył, że jedynym odstępstwem od wymogu stwierdzenia prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu sfałszowania dowodu jest m.in. oczywistość sfałszowania dowodu, w sytuacji gdy wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, a fałszerstwo dowodu jest bezsporne i nie trzeba prowadzić żadnego postępowania. Nadto organ administracji zauważył, że dla uznania ostatecznego charakteru decyzji administracyjnej przyjęto datę drugiego awizowania korespondencji, zatem okoliczności wadliwego doręczenia zastępczego na podstawie art. 43 k.p.a. są bez znaczenia. Organ l instancji odwołał się także do orzecznictwa sądów administracyjnych, z którego wynika, że wznowienie nie może nastąpić, jeśli ani sąd ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu. Następnie organ administracji odniósł się do drugiej z powołanych przesłanek wznowienia tj. przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie Prezydenta Miasta K. wznowienie postępowania na tej podstawie wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, które są istotne dla sprawy i istniały w dacie wydania decyzji a nie były znane organowi, który wydał tę decyzję. W ocenie Prezydenta Miasta K., zarzut nieskuteczności doręczenia zastępczego nie stanowi podstawy do wznowienia przedmiotowego postępowania. Organ l instancji ustosunkował się także do formy rozstrzygnięcia - postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Wskazał, że rozstrzygnięcie takie zostało wydane z uwagi na oczywisty brak przesłanek wznowienia. 4. Na powyżej opisane postanowienie zażalenie wniosła A. B. . Zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezasadne przyjęcie, że wniosek o wznowienie jest oczywiście niezasadny oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 43 k.p.a. przez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia mimo, że przedmiotowej sprawie ujawniono nowe dowody i nowe okoliczności. Składająca zażalenie zarzuciła także naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przez pominięcie wnioskowanego dowodu w postaci przesłuchania świadka na okoliczności mające istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez zbyt skrótowe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Wskazała, że ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu w postaci duplikatu awiza wynika, że zawiera on fałszywe informacje o okolicznościach dotyczących rzekomego doręczenia wnioskodawczyni przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Sporna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie została doręczona A. B. , ani nie została odebrana przez jej córkę - N. B.. Tymczasem organ l instancji zignorował wniosek dowodowy, który miał tę okoliczność wykazać. W przedmiotowej sprawie w istocie doszło do naruszenia art. 43 k.p.a. Wnosząca zażalenie stwierdza, że rozważając drugi wniosek o wznowienie postępowania organ l instancji powinien go zbadać w szczególności pod kątem nie tylko wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ale także art. 145 § 1 pkt 5 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem konsekwencją sfałszowania dowodu i nieuwzględnienia nowych okoliczności był brak udziału wnioskodawczyni w każdym etapie postępowania. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9.11.2018 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Podkreśliło, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej przesłance wznowienia (art. 145 § 1 k.p.a.) oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Wskazało SKO w [...], że okoliczności faktyczne i prawne w przedmiotowej sprawie wskazują, że podane we wniosku podstawy wznowienia nie tkwią w decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zgodnie ze wskazaniami wnioskodawczyni dowodem, który został sfałszowany jest duplikat awiza dotyczącego doręczenia decyzji. Bezsprzecznie nie mógł on być dowodem, na którego podstawie ustalono istotne dla sprawy (o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przy ul. [...]) okoliczności faktyczne, bowiem czynność materialno-techniczna doręczenia decyzji następuje już po rozstrzygnięciu w drodze decyzji sprawy administracyjnej. Stąd bez konieczności prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego można stwierdzić, że dla ziszczenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wadliwość dowodu doręczenia nie jest istotna. W ocenie Kolegium, podobnie rzecz się przedstawia z przesłanką z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Bezsprzecznie doręczenie decyzji następuje po jej wydaniu, choć niekiedy może nastąpić w dniu jej wydania (np. odbiór osobisty decyzji przez adresata w siedzibie organu). Skoro doręczenie następuje po wydaniu decyzji, to bez konieczności prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego można stwierdzić, że wadliwość doręczenia, w tym fałszowanie dowodu doręczenia, nie może podpadać pod art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak wynika z powyższego, wadliwość (sfałszowanie) dowodu doręczenia mogłoby mieć znaczenie jedynie dla oceny przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i merytorycznej oceny tego, czy strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, forma rozstrzygnięcia organu l instancji, w ocenie SKO w [...], była prawidłowa. Natomiast zastrzeżenia Kolegium budziło uzasadnienie postanowienia organu l instancji, w którym organ wykazując oczywisty brak podstaw wznowienia zbyt głęboko wszedł w ocenę spełnienia przesłanek, co skutkuje wrażeniem, że w istocie na tym wstępnym etapie dokonane zostało już zbadanie przyczyn wznowienia, co jest w tej fazie niedopuszczalne. Jednak na brak zamiaru badania co do meritum przyczyn wznowienia wskazuje – wg SKO w [...] - druga część uzasadnienia skarżonego postanowienia, w którym organ uzasadnia formę rozstrzygnięcia (odmowa wznowienia postępowania) oczywistością braku spełnienia przesłanek wznowieniowych. W ocenie Kolegium Odwoławczego, oczywistości braku przesłanek wznowienia należy upatrywać w okolicznościach wskazanych powyżej w uzasadnieniu niniejszego postanowienia, bez konieczności dogłębnej analizy zaistnienia tych przesłanek. Uchybienie to nie wpływa jednak w istotny sposób na rozstrzygnięcie sprawy. Za nieuzasadniony uznało SKO w [...] zarzut zbyt skrótowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Wręcz przeciwnie, uzasadnienie postanowienie jest obszerne, zawiera odniesienie się do okoliczności faktycznych, przytoczenie przepisów prawa oraz orzecznictwa. Za niezasadny uznało Kolegium także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. Okoliczności związane z doręczeniem decyzji miały miejsce już po jej wydaniu, zatem wady w tym zakresie nie są wadami tkwiącymi w samej decyzji w dacie jej wydania, lecz dotyczą wejścia decyzji do obrotu prawnego. Ponadto organ l instancji wskazał, że z uwagi na wątpliwości odnoszące się do doręczenia przesyłki, data doręczenia została ustalona w oparciu o art. 44 k.p.a. Z tożsamych względów brak było – w ocenie SKO w [...] - potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność, która w sposób oczywisty pozostaje bez związku z wskazanymi we wniosku podstawami wznowienia postępowania, albowiem dotyczy okoliczności doręczenia, które miało miejsce po wydaniu decyzji. 6. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisane wyżej po stanowienie SKO w [...] z dnia 9.11.2018 r. wniosła A. B. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 par. 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 i art. 151 par. 1 pkt 2 kpa – poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji; 2. art. 145 par. 1 kpa – poprzez odmowę wszczęcia postępowania; 3. art. 145 par. 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 43 kpa i par. 26 ust. 2 regulaminu usług świadczeń powszechnych z dnia 19.08.2014 r. – poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w wyniku błędnego uznania, że wniosek ten jest niezasadny, a decyzja WZ została doręczona skutecznie, podczas gdy w sprawie ujawniono nowe okoliczności i dowody uzasadniające wznowienie; 4. art. 7 i 77 kpa – poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie dowodu w postaci przesłuchania świadka; 5. art. 107 par. 3 kpa poprzez zbyt skrótowe uzasadnienie rozstrzygnięcia. Skarga domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia SKO w [...] i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Żądała także zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano m.in., że duplikat awiza odbioru decyzji z dnia 23.05.2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zawiera fałszywe informacje. Decyzja ta bowiem nie została odebrana przez skarżącą ani przez jej córkę N. B.. Błędnie więc organ administracji uznał, że decyzja ta została skutecznie doręczona. Zasadne zatem było dopuszczenie dowodu w postaci przesłuchania świadka N. B.. Skarga zwracała uwagę na naruszenie art. 43 k.p.a. Córka skarżącej (N. B.) nie mogła odebrać w Urzędzie Pocztowym korespondencji zawierającej decyzję administracyjną. Nie była ona bowiem przedstawicielem adresata, ani jego pełnomocnikiem pocztowym. Wydanie przez Pocztę przesyłki osobie trzeciej stanowi rażące naruszenie art. 43 k.p.a. Zauważała skarga, że z odręcznie wypisanego duplikatu potwierdzenia odbioru wynika, że 30.06.2016 r. przesyłki nie doręczono w sposób określony w art. 42 k.p.a. ani w art. 43 k.p.a., w związku z czym przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej. Nie umieszczono o tym fakcie stosownego zawiadomienia. Skarżąca podkreślała, że z adnotacji na duplikacie potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została odebrana przez córkę skarżącej w dniu 30.06.2016 r. w placówce pocztowej, co wyklucza uznanie, że decyzję doręczono w sposób zastępczy, o którym mowa w art. 43 kpa. Organy nie wyjaśniły miejsca wydania decyzji, ani tego, czy córka skarżącej dysponowała stosownym upoważnieniem pozwalającym odebrać przesyłkę w imieniu matki w placówce pocztowej. W ocenie skarżącej, wątpliwości budzi wiarygodność duplikatu potwierdzenia odbioru. Brak jest informacji o miejscu i osobie, która go sporządziła. Nadto, przesyłka miała zostać wydana już po upływie 14 dni od jej awizowania, co narusza regulamin Poczty. Dodatkowe, zamieszczone na duplikacie informacje nie są prawdziwe, bowiem, w ocenie skarżącej, jej córka nie podejmowała za nią przesyłek poleconych. Zatem, w przedmiotowej sprawie doszło do rozstrzygnięcia w oparciu o fałszywe dowody na okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, które to okoliczności są nowe i nie były znane organowi w dniu wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. 7. W odpowiedzi na skargę, SKO w [...] domagało się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w spawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9.11.2018 r., jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 10.09.2018 r. nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2018 r., poz. 1302). Zauważyć na wstępie należy, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 par. 1 K.p.a.) lub postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania (§ 3). Natomiast zgodnie z § 2 powołanego przepisu, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do istnienia przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzić więc należy, że przedstawiona regulacja zakłada, że w ramach konstrukcji wznowienia postępowania administracyjnego rozróżnić należy przesłanki warunkujące w ogóle uruchomienie trybu wznowienia oraz przyczyny wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Do pierwszej ze wskazanych grup przesłanek zaliczyć należy: zakończenie sprawy decyzją ostateczną, legitymację składającego podanie o wznowienie, zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie oraz wskazanie (powołanie) przyczyn wznowienia postępowania. Do grupy zaś przesłanek wzruszenia ostatecznej decyzji zalicza się przesłanki, które enumeratywnie wymienione zostały w art. 145 par. 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Spełnienie wymienionych wyżej przesłanek warunkujących tryb wznowienia (grupa pierwsza) winno skutkować postanowieniem o wznowieniu postępowania administracyjnego, zaś brak spełnienia tych przesłanek jest równoznaczny z odmową wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się jednak, że odmowa wznowienia postępowania może być uzasadniona także tym, że z podanych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania twierdzeń, można w oczywisty sposób wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji kończącej postępowanie (wyrok NSA z 6 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1652/95). W przedstawionej, wyjątkowej sytuacji, organ administracji może zatem odmówić wznowienia postępowania bez przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, w ramach którego weryfikowane byłyby dopiero przyczyny wzruszenia decyzji - jeżeli w świetle twierdzeń wniosku o wznowienie brak jest ustawowych podstaw do wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 12.02.2013 r., sygn. akt II OSK 1901/11). W kontrolowanej sprawie SKO w [...] uznało, że wskazana wyżej sytuacja miała miejsce i uprawniała do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania bez przeprowadzania postępowania wznowieniowego. W ocenie sądu, stanowisko to nie jest wadliwe. Wskazać bowiem należy, iż wnioskodawczyni oprała żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 23.05.2016 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy - na przepisach art. 145 par. 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a. Wedle tych przepisów, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) oraz wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). Zwrócić należy uwagę, że zasadnicze okoliczności podawane przez wnioskodawczynię na poparcie wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek wznowienia postępowania dotyczyły nieuprawnionego przyjęcia przez organ administracji prowadzący postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy, że prawidłowe było doręczenie wnioskodawczyni wydanej w sprawie decyzji. Żądając wznowienia postępowania, A. B. wskazywała argumenty dotyczące wadliwości doręczenia jej przesyłki zawierającej decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w tym wskazywała, że dokument duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiera fałszywe informacje. Wskazane okoliczności i twierdzenia nie stanowią jednak ustawowych podstaw do wznowienia postępowania. Obie bowiem cytowane wyżej przesłanki z art. 145 par. 1 pkt 1 K.p.a., jak i z pkt 5 tego przepisu, odnoszą się do dowodów i okoliczności faktycznych, które bezpośrednio dotyczyły danej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mających dla tej sprawy znaczenie prawne. Wskazywane zaś przez skarżącą okoliczności mające uzasadniać podstawy wznowienia nie tkwią w decyzji o warunkach zabudowy wydanej w postępowaniu, lecz odnoszą się do następczej, materialno-technicznej czynności doręczenia tej decyzji. Z punktu zaś widzenia wskazywanych przesłanek wznowienia, prawnie miarodajne są jedynie te dowody i okoliczności faktyczne, które odnoszą się i dotyczą wydanej decyzji, a nie faktycznej czynności związanej z jej doręczaniem. Uchybienia popełnione i związane z doręczeniem rozstrzygnięcia stanowić mogą okoliczność, która mogłaby ewentualnie mieć znaczenie z punktu widzenia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 par. 1 pkt 4 K.p.a. Tej jednak przesłanki wniosek o wznowienie postępowania oceniany w ramach tej sprawy nie zawierał i nie powoływał, a nadto jak wynika z opisu sprawy, próba wznowienia przez skarżącą postępowania w oparciu o wskazaną przesłankę – nie powiodła się. Z uwagi na zajęte stanowisko, zarzuty skargi sąd uznał za niezasadne. Jak bowiem wyżej wskazano, kwestia doręczenia decyzji wydanej w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienia – nie wypełnia ustawowej przesłanki wznowienia, co czyniło trafnym wyrażone w sprawie stanowisko organów administracji i przyjętą przez nie formę rozstrzygnięcia. Mając na uwadze przedstawione rozważania, sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.