VI SA/Wa 36/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2016 r. w sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości W dniu [...] listopada 2014 r. w miejscowości N. przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. W. Kierujący przewoził pospółkę z S. do O. w imieniu przedsiębiorcy M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. Kierujący nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne lub licencji bądź zezwolenia. Podczas kontroli ustalono również, że ostatnie sprawdzenie okresowe tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe zostało przeprowadzone w dniu [...] lipca 2012 r. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole [...] z dnia [...] listopada 2014 roku. Pismem z dnia 24 listopada 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W toku postępowania skarżący złożył wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. podnosząc, że kierowca M. W. nie był i nie jest jego pracownikiem, który w drodze po swój towar zabrał pospółkę z firmy strony w celu obniżenia kosztów przewozu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9000 (dziewięć tysięcy) złotych. Na skutek wniesionego odwołania powyższa decyzja została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji w dniu [...] maja 2015 roku wydał decyzję administracyjną nr [...], którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 9000 (dziewięć tysięcy) złotych. W dniu 23 czerwca 2015 r. strona złożyła odwołanie od wymienionej decyzji, w którym wnosi ojej uchylenie. Wydanej decyzji strona zarzuca obrazę: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności nieustalenie strony postępowania, - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i w konsekwencji wydanie decyzji sprzecznej z zebranym materiałem dowodowym, - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do zaleceń zawartych w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], - art. 4 pkt 3a ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną interpretację. Odwołujący się podniósł, że mimo zaleceń organu odwoławczego, organ I instancji nie ustalił, w którym przedsiębiorstwie jest zatrudniony M. W. i tym samym do kogo powinna zostać skierowana decyzja wydana w niniejszej sprawie. Zatem według strony brak ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Ponadto skarżący wskazał, że organ I instancji nie ustalił w czyim imieniu był wykonywany przewóz w dniu [...] listopada 2014 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2015r. Główny Inspektora Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 oraz art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), ust. 3 lit. a i lit. b rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. Dz.U.UE.L. 1985.370.8 ze zm.), § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r. nr 33 poz. 295) oraz lp. 1.1 i lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9000 (dziewięć tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości w mocy. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące charakteru przewozu z dnia kontroli. Dla uznania danego przewozu za niezarobkowy - przewóz na potrzeby własne, przesłanki wymienione w art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym muszą być spełnione łącznie, a zatem brak którejkolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Warunki te dotyczą kierowcy, pojazdu, przewożonego ładunku lub osób i przedmiotu działalności gospodarczej. Ponadto przewozy te nie mogą być wykonywane odpłatnie, ponieważ służą wykonywaniu podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Zdaniem organu odwoławczego w czasie przeprowadzania kontroli kierowca M. W. nie był pracownikiem strony. W dniu kontroli kierowca przewoził pospółkę z przedsiębiorstwa strony z S. do przedsiębiorstwa O. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nie jest i nigdy nie był pracownikiem M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. z siedzibą w S. przy ul. K. Kierowca zeznał również, że zatrudniony jest na 1/2 etatu w przedsiębiorstwie "S.", w którym wykonuje prace polowe, przy remontach dróg i pracuje w warsztacie. Natomiast w dniu kontroli przewoził pospółkę z przedsiębiorstwa "T.", którą miał dostarczyć do przedsiębiorstwa "O." w O., a w drodze powrotnej miał zabrać z tego przedsiębiorstwa destrukt na utwardzenie wjazdu do własnej posesji. Powyższe okoliczności potwierdził także skarżący w piśmie z dnia 05 grudnia 2014 r. W oparciu o powyższe organ stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym transport drogowy, to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Organ I instancji prawidłowo ocenił, że w dniu kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Kierujący M. W., wykonujący przewóz pospółki w imieniu strony, nie był jej pracownikiem, więc tym samym strona nie spełniła wszystkich warunków art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreślił, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest działalnością licencjonowaną, co oznacza, że jej prowadzenie jest uzależnione od uzyskania licencji/zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z kolei uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym, do których należy m.in. dysponowanie odpowiednimi środkami finansowymi celem zabezpieczenia należytego prowadzenia działalności. W dniu kontroli strona skarżąca tych warunków także nie spełniała. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznaje za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia z lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do treści lit. a ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Kontrole te obejmują: sprawdzenie czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo, sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu, sprawdzenie czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Zgodnie z treścią lit. b ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. badanie mające na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III pkt 3 lit. f) dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzana co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde państwo członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi badaniami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takim badaniu należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej. Ponadto w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11.02.2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie RP, o którym mowa w ust. 3 lit. b) rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, wykonuje się nie rzadziej, niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że tachograf zamontowany w pojeździe marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], będący własnością skarżącego, nie został poddany sprawdzeniu okresowemu. Stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do wymienionej ustawy niedopełnienie obowiązku dokonania sprawdzenia okresowego tachografu stanowi naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 1000 zł i nałożenie tej kary przez organ I instancji było prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, ponieważ to przedsiębiorca nie uzyskał stosownych uprawnień niezbędnych do wykonywania przewozu rzeczy i nie dokonał sprawdzenia okresowego tachografu. Pismem z dnia 10 grudnia 2015 r. M. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P., zarzucając zaskarżonej decyzji: a) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności nie ustalenie strony w sprawie oraz naruszenie art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny dowodów i w konsekwencji wydanie decyzji sprzecznej z zebranym materiałem dowodowym, b) naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 pkt. 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym - przez jego błędną interpretację Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty podnosząc, że w sprawie pomimo jej ponownego rozpatrywania przez organ pierwszej instancji nadal nie został ustalony stan faktyczny. Zdaniem skarżącego skoro w toku czynności ustalono, że kierowca samochodu zatrzymanego do kontroli pracuje w firmie "S.", to organ powinien - w oparciu o art. 7 i 77 k.p.a. - podjąć dalsze, w celu ustalenia w jakim konkretnie przedsiębiorstwie jest zatrudniony M. W. W obrocie występują bowiem co najmniej trzy firmy posiadające w nazwie słowo "S.", mianowicie: 1. działająca na podstawie wpisu do CEIDG spółka cywilna wspólników : a) H. G. [...] b) M. G. [...] 2. "S." sp z o.o. 3. S. "S.". Każdy z tych podmiotów jest autonomiczną jednostką występującą w obrocie gospodarczym. Spółdzielnia i spółka z o. o. są osobami prawnymi. W świetle przedstawionych okoliczności uznać należy, iż organ pierwszej instancji w dalszym ciągu nie wyjaśnił, w którym z przedsiębiorstw był zatrudniony M. W., a tym samym do kogo powinna zostać skierowana decyzja w sprawie. Brak stosownych ustaleń w tym zakresie powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. Dlatego też zupełnie niezrozumiałe w kontekście ustaleń dowodowych dotyczących zatrudnienia M. W. jest zawarte w decyzji stwierdzenie, że skoro nie był on pracownikiem P., to przewóz w dniu [...] listopada 2014r nie może być kwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne tego przedsiębiorcy, lecz jako transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym, wykonywany przez tegoż przedsiębiorcę. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 4 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez transport drogowy rozumie się również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Przepis wyraźnie wskazuje, że dotyczy on transportu wykonywanego przez "przedsiębiorcę". Ustalenie, który przedsiębiorca wykonywał przewóz jest więc podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie. Ustaleń takich organ pierwszej instancji nie dokonał. Brak jest jednocześnie dowodów na potwierdzenie, że przewóz w dniu [...] listopada 2014r wykonywał M. G. jako prowadzący P. Jedyną okolicznością, z której organ wywiódł, że stroną jest M. G., był fakt, iż do prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa "T." należała przewożona pospółka. Własność przewożonego towaru nie może być jedyną przesłanką uzasadniają twierdzenie, że to właściciel towaru "wykonuje transport" drogowy. Jest to bowiem zbyt szeroka interpretacja art. 4 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym, a wręcz jego nadinterpretacja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 9000 (słownie: dziewięć tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Przedmiotem sporu jest to, czy organy prawidłowo ustaliły w decyzji zaskarżonej oraz ją poprzedzającej, że nie doszło w sprawie do wykonania przewozu na potrzeby własne, tj. czy organy prawidłowo zakwalifikowały stronę jako wykonującą transport drogowy, zobowiązaną do posiadania licencji oraz obowiązku dokonania sprawdzenia okresowego tachografu. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), niezarobkowym przewozem drogowym (przewozem na potrzeby własne) jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Przewozy drogowe na potrzeby własne, jak stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Natomiast podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją", o czym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. W myśl art. 4 pkt 3 ustawy transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4; b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W myśl art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Według lp. 1.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Natomiast zgodnie z lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do ww. ustawy, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł. Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego wykonywany w dniu kontroli przewóz drogowy nie mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne, ponieważ przewóz ten nie spełniał wszystkich przesłanek art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Powyższe ustalono na podstawie dokumentu Wz i z zeznań kierowcy M. W. z których wynika, że to skarżący jest stroną postępowania, ponieważ przejazd z dnia kontroli był wykonywany w jego imieniu. Także skarżący w piśmie z dnia 05 grudnia 2014 r. wyjaśnił, że pospółka była przewożona w jego imieniu oraz że kierowca wykonujący przewóz nie był i nie jest zatrudniony w jego firmie. Zatem jako przewóz drogowy wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, ale nie spełniający wymogów art. 4 pkt 4 wymienionej ustawy musiał zostać uznany za transport drogowy określony w art. 4 pkt 3a tej ustawy. Jednak wykonywanie takiego przewozu może się odbywać tylko po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Skarżący takiej licencji nie posiada i dlatego przewóz drogowy wykonywany w dniu kontroli odbywał się z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, które jest sankcjonowane kara pieniężną w wysokości 8000 zł. Tym samym rozstrzygnięcie w tej sprawie jest prawidłowe. Natomiast argumenty strony zawarte w odwołaniu mają na celu jedynie uniknięcie odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie obowiązujących przepisów. Obowiązek przeprowadzania okresowych badań tachografów nakłada na przedsiębiorcę przepis ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Po upływie terminu ważności przeprowadzonego badania przedsiębiorca jest zobowiązany zgłosić tachograf do ponownego sprawdzenia okresowego. Taki obowiązek spoczywa również na stronie niniejszej sprawy. Skarżący jako przedsiębiorca był zobowiązany przeprowadzić sprawdzenie okresowe tachografu zainstalowanego w pojeździe służącym jej do wykonywania działalności. Jednak sprawdzenie okresowe tachografu do dnia kontroli drogowej nie zostało wykonane, (dowody: protokół kontroli i dokumentacja fotograficzna - w aktach sprawy). Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, także że tachograf zamontowany w pojeździe marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], będący własnością skarżącego, nie został poddany sprawdzeniu okresowemu. Podczas przeprowadzonej kontroli bez żadnych wątpliwości ustalono, że zainstalowany w pojeździe tachograf był poddany sprawdzeniu okresowemu w dniu 11 lipca 2012 r. Taki zapis znajduje się na tabliczce pomiarowej w postaci wklejki na słupku drzwi kierowcy. W innych miejscach przewidzianych do umieszczenia zapisów dotyczących przeprowadzonych badań (fotel kierowcy, słupek drzwi) nie stwierdzono tabliczki pomiarowej potwierdzającej ważność sprawdzenia okresowego urządzenia. Kierowca także nie posiadał żadnego innego dokumentu potwierdzającego ważność legalizacji. Wobec tego termin ważności badania opisanego tachografu upłynął w dniu 11 lipca 2014 r., gdyż termin ważności badań kontrolnych wynosi dwa lata. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.