III SA/Wr 481/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Moskała, Tomasz Świetlikowski, , Protokolant Specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę w całości. Pismem z [...] lutego 2013 r. T. G. (dalej: skarżący, strona, zobowiązany) wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.(dalej: SKO) z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia wierzyciela - Burmistrza K. z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. [...], uznającego wniesiony przez zobowiązanego zarzut w postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadniony. Przedmiotowe postanowienie nie zostało zaskarżone zażaleniem. Jako podstawę stwierdzenia nieważności skarżący powołał art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - k.p.a. , wskazując na wydanie ww. postanowienia bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia Burmistrz K. powołał się m.in. na uchwałę Rady Miejskiej w K. nr [...] w sprawie zasad przejęcia przez miasto K. obowiązków w zakresie zbierania odpadów komunalnych oraz wprowadzenia powszechnej zryczałtowanej opłaty (tekst jedn. Dz.U. Województwa D. z [...] sierpnia 2004 r. Nr [...], poz. 26 z późn. zm.). Z tej właśnie uchwały Burmistrz K. wywodził wprost istnienie obowiązku egzekwowanego od zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w konsekwencji czego uznał zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. Powyższa uchwała stała się zaś przedmiotem skargi zobowiązanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., który (nieprawomocnym) wyrokiem z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...] stwierdził jej nieważność w całości i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu. Uprawomocnienie wyroku doprowadzi do utraty mocy obowiązującej uchwały ze skutkiem ex tunc, co oznacza, że z punktu widzenia porządku prawnego będzie ona traktowana jako niebyła - jak gdyby od początku nie wywołała żadnych skutków prawnych. Zgodnie zaś z przywołanym we wniosku orzecznictwem sądów administracyjnych, prawomocne stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny stanowi podstawę stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych (decyzji i postanowień), podjętych na podstawie takiego aktu w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanych bez podstawy prawnej. Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. znak [...], działając na wniosek skarżącego, SKO z uwagi na nieprawomocność wyroku WSA we W. z dnia [...] stycznia 2013 r., zawiesiło na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia ww. Burmistrza K. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo administracyjnego. Wyrokiem z [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...], Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA we W. z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W.. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy WSA we W. w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał wyrok (sygn. akt [...]), którym stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] w sprawie zasad przejęcia przez miasto K. obowiązków w zakresie zbierania odpadów komunalnych oraz wprowadzenia powszechnej zryczałtowanej opłaty w części, tj. w zakresie § 5 ust. 7 tejże uchwały. Postępowanie sądowo administracyjne w ww. sprawie zostało prawomocnie zakończone wyrokiem NSA z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] , oddalającym skargę kasacyjną skarżącego. Po podjęciu zawieszonego postępowania SKO zwróciło się do strony o oświadczenie, czy i w jakim zakresie podtrzymuje wniosek o stwierdzenie nieważności wezwało skarżącego do przesłania odpisów wyroków zapadłych przed WSA we W. oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skarżący w piśmie z [...] lutego 2018 r. podtrzymał wniesiony wniosek w całości oraz przesłał organowi odpisy wyroków WSA we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...] oraz NSA z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...]. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza K. z dnia [...] kwietnia 2012r., sygn. [...]. Pismem z [...] maja 2018 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżonym obecnie postanowieniem z [...] lipca 2018 r., znak [...] SKO utrzymało w mocy swoje postanowienie z [...] kwietnia 2018 r., uznając, że postanowienia Burmistrza K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie jest dotknięte żadną z podstaw stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., w tym zwłaszcza wskazywaną przez Zobowiązanego podstawą z art. 156 § 1 pkt 2 ab initio, tj. nie zostało wydane bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym obecnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, stwierdzenie nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowień wydanych na podstawie takiej uchwały, lecz może skutkować co najwyżej wzruszeniem takich rozstrzygnięć na podstawie art. 154 i 155 k.p.a. lub ewentualnie na podstawie przepisów szczególnych. Przykładowo organ wskazał na wyrok NSA z [...] października 2017 r., sygn. [...], w którym NSA podzielił dotychczasową linię orzeczniczą wyrażoną m.in. w wyrokach: z dnia [...] listopada 2016 r., sygn. akt [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2017r., sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2012r., sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt [...]. Organ dowołał się argumentacji zawartej w powołanym wyżej wyroku NSA z [...] października 2017 r., w którym Sad stwierdził m.in. "Stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i także w przepisach szczególnych, w tym art. 147 § 2 p.p.s.a. Ponadto, skoro art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcje wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji". Zdaniem organu, niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na zakres i przedmiot stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] października 2003 r. przez WSA we W.. Nie budzi wszak wątpliwości Kolegium, że stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności pojedynczego przepisu uchwały - aktu prawa miejscowego, nie może być automatycznie kwalifikowane jako przyczyna stwierdzenia nieważności wszystkich rozstrzygnięć indywidualnych wydanych na podstawie takiej uchwały, lecz co najwyżej tych, które rzeczywiście wydane zostały w oparciu o ten konkretnie przepis uchwały, którego nieważność została stwierdzona przez sąd administracyjny. Tymczasem przepis § 5 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] października 2003 r. - jako odnoszący się, wedle jego brzmienia, wyłącznie do gospodarstw domowych oraz nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe - siłą rzeczy nie był podstawą prawną postanowienia podjętego wobec skarżącego, zważywszy, że ze względu na przedmiot działalności prowadzonej na nieruchomości nie należał on do kręgu osób uprawnionych do ulgi przewidzianej w tym przepisie. Innymi słowy, skoro przepis ten skarżącego nie dotyczył, to nie był też stosowany przez wierzyciela przy zajmowaniu przez niego stanowiska wobec wniesionego zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Tym samym, wyeliminowanie, nawet ze skutkiem wstecznym, powyższego przepisu uchwały, nie jest równoznaczne z wydaniem postanowienia Burmistrza K. (choćby w części) bez podstawy prawnej. W skardze na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego je postanowienia SKO z [...] kwietnia 2018 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy: art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 126 k.p.a, , art. 156 § 1 pkt i art. 10 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Nie zgadzając się ze stanowiskiem SKO, że stwierdzenie nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego nie wypełnia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie tejże uchwały, skarżący, odwołując się do obszernych fragmentów uzasadnień wyroków powołanych przez organ argumentował, że pogląd ten został wywiedziony z orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności planu zagospodarowania przestrzennego i dalszego losu decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak argumentacja zawarta w tych orzeczeniach nie ma prostego przełożenia na rozpatrywaną obecnie sprawę. Podstawą wnioskowania Sądu w wyroku NSA z [...] października 2017 r. sygn. akt [...] jest porównanie dwóch stanów faktycznych – wygaśnięcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i opiera się na tezie, że z punktu widzenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie powinno się różnicować tych dwóch sytuacji. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie zawiera podobnych regulacji dotyczących wygaśnięcia uchwały w sprawie zasad przyjęcia przez gminę obowiązków w zakresie zbierania odpadów komunalnych. Należy uwzględnić, ze stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutek od chwili jej podjęcia. Skarżący podkreślił, że WSA we W., uznając § 5 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] za nieważny, stwierdził, ze Rada Miejska K. była obowiązana na podstawie art. 6 ust.4 u.p.c.g. określić niższe stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za odbiór odpadów komunalnych zbieranych i odbieranych selektywnie. Wierzyciel, wydając postanowienie z [...] kwietnia 2012 r. oparł się na okoliczności, ze skarżący nie był uprawniony do ulgi, podczas gdy ulga ta powinna była mu przysługiwać jako podmiotowi prowadzącemu selektywną zbiórkę odpadów. Zdaniem skarżącego, sam fakt , że ulga nie została przyznana, świadczy o tym, że organ stosował wobec niego przepis, którego nieważność została następnie stwierdzona – a to uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia wierzyciela. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo na postanowienia kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej także p.p.s.a.). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno postanowienia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W ocenie Sądu, kwestionowanemu postanowieniu nie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia prawa w rozumieniu w art. 145 p.p.s.a., w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego postanowienia z obrotu. Skarżone obecnie postanowienie SKO zostało wydane w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności, uruchomionym przez skarżącego, który jako podstawę wzruszenia postanowienia Burmistrza Miasta K. z [...] października 2003 r., sygn. [...] wskazał przesłankę z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. – brak podstawy prawnej, powołując się pierwotnie na stwierdzenie przez WSA we W. nieważności całej uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] października 2003 r., a na moment wydania zaskarżonego postanowienia SKO oraz wniesienia skargi – podtrzymując ten zarzut również wobec stwierdzenia ostatecznie nieważności jedynie § 5 ust. 7 powyższej uchwały (wyrok WSA we Wrocławiu z [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...], wyrok NSA z [...] maja 2017 r., sygn. akt [...]). Postanowienie wierzyciela, którego wyeliminowania w trybie stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, miało za przedmiot ocenę podniesionego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalonej na podstawie regulacji ww. uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] października 2003 r., której podstawę wydania stanowił art. 6a i 6b ustawy z [...] września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. nr 132, poz. 622 z późn. zm) – dalej: u.c.p.g. W brzmieniu, w którym uchwała powyższa została poddana kontroli sądowo administracyjnej, uchwałą tą na terenie miasta K. z dniem [...] stycznia 2004 r. wprowadzono powszechną zryczałtowaną opłatę z tytułu przejęcia od właścicieli nieruchomości obowiązku w zakresie odbierania odpadów komunalnych ( § 1 ust. 1 i 2 ). Stawki opłaty zostały wskazane w § 5 uchwały, w którym w ust. 2 ustalono tzw. stawkę bazową, zaś w ust. 7 zawarto regulację, że opłata, o której mowa w pkt 2, ulegnie obniżeniu o 2 % w przypadku wprowadzenia systemu selektywnej zbiórki odpadów na terenie nieruchomości wykorzystywanej na cele mieszkalne. Powołanym wyrokiem WSA we W. z [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...] Sąd stwierdził nieważność § 5 ust. 7 ww. uchwały, uznając że bezpodstawnie różnicuje on sytuację właścicieli nieruchomości mieszkalnych w stosunku do właścicieli innych nieruchomości, naruszając tym samym art. 6a ust. 4 w związku z ust. art. 6 ust.4 u.c.p.g. oraz art. 37 Konstytucji RP. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia SKO, w pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że nie podziela stanowiska organu odnośnie niedopuszczalności zastosowania trybu stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji stwierdzenia nieważności aktu jednostki samorządu terytorialnego, na podstawie którego decyzja ta została wydana. Zgodzić się należy ze skarżącym, że jednolite stanowisko zawarte w przywołanym przez organ wyroku NSA z [...] października 2017 r., sygn. akt [...] oraz dalszych orzeczeniach nie może być powielane bez uwzględnienia szczególnego, hermetycznego charakteru regulacji prawa budowlanego, na tle których zostało sformułowane, a których istotą jest uwzględnienie ochrony praw nabytych w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanych na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego, którego nieważność następnie stwierdzono. Te względy i argumentacja nie mają adekwatnego przełożenia na decyzje i postanowienia wydane w oparciu o uchwały gmin regulujące kwestie odbioru odpadów komunalnych. Również z regulacji art. 147 § 2 p.p.s.a. nie można, zdaniem Sądu, wyprowadzić wniosku o niedopuszczalności stosowania trybu stwierdzenia nieważności w stosunku do decyzji wydanych na podstawie aktów jednostek samorządu terytorialnego, których nieważność stwierdził następnie Sąd. Art. 147 § 2 p.p.s.a., zdaniem Sądu, ustanawia jedynie przeszkodę do orzekania przez sąd administracyjny o nieważności zaskarżonych do tego sądu decyzji, w razie uprzedniego stwierdzenia przez ten sąd nieważności aktu prawa miejscowego, na podstawie którego zostały te decyzje wydane, a z pominięciem drogi administracyjnej. O tym zaś, że prezentowana w powołanych przez organ wyrokach linia orzecznicza nie ma charakteru jednolitej na gruncie spraw innych, niż z zakresu prawa budowlanego, świadczy np. wyrok NSA z [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...]. Zgodzić się natomiast należy z organem, że stwierdzenie przez tutejszy Sąd w wyroku z [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...] nieważności § 5 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] października 2003 r. mogłoby jednakże wypełniać przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tylko pod warunkiem, że wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienie wierzyciela zostało wydane w oparciu o ten przepis uchwały. Przesłanka braku podstawy prawnej, podobnie jak i rażącego naruszenia prawa, może być bowiem odnoszona jedynie do tych przepisów, które faktycznie były stosowane przy wydaniu aktu, o którego wzruszenie występuje strona. Akta sprawy, w tym treść powołanego postanowienia wierzyciela, nie potwierdzają jednakże, by przy wydawaniu powyższego rozstrzygnięcia Burmistrz K. opierał się w jakimkolwiek zakresie na wyeliminowanym ze skutkiem ex tunc przepisie § 5 ust. 7 uchwały. Stanowisko Sądu jest w tym zakresie zgodne ze stanowiskiem organu, zawartym w zaskarżonym postanowieniu z [...] lipca 2018 r., jakkolwiek Sąd nie podzielił argumentacji przytoczonej tamże na jego poparcie. Formułując tezę, że przepis § 5 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] nie mógł być podstawą wydania postanowienia wierzyciela z [...] października 2003 r. SKO stwierdziło, że przepis ten skarżącego nie dotyczył, gdyż ze względu na przedmiot prowadzonej działalności nie należał on do kręgu osób uprawnionych do ulgi przewidzianej w tym przepisie. Organ zatem uzasadnienie swojego stanowiska wywiódł właśnie bezpośrednio z naruszenia prawa, które WSA we W., a z im NSA uznały za podstawę stwierdzenia nieważności wskazanej regulacji uchwały, jako naruszającej art. 6a § 3 w związku z art. 6 ust. 4 u.c.p.g. i art. 37 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione zróżnicowanie sytuacji prawnej podmiotów w zależności od sposobu wykorzystania przez nie nieruchomości. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie rozważanie skutków wyeliminowania z uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] przepisu wprowadzającego ulgę dla podmiotów dokonujących selektywnej zbiórki odpadów nie mogło natomiast mieć znaczenia dla oceny ważności ww. postanowienia wierzyciela z [...] października 2003 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z tego względu, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący selekcjonował odpady, a więc spełnił przedmiotowy, a nie podmiotowy warunek ulgi. Okoliczność dokonywania selektywnej zbiórki odpadów została po raz pierwszy powołana przez skarżącego na etapie postępowania o stwierdzenie nieważności i nie znajduje potwierdzenia nie tylko we wcześniejszej argumentacji strony, podnoszonej na etapie kwestionowania obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami na podstawie uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...], treści postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i pozostałych dokumentów tego postępowania, znajdujących się w aktach sprawy, ale przede wszystkim w złożonej przez skarżącego deklaracji odbioru i transportu odpadów komunalnych. Zarówno z treści postanowienia wierzyciela z [...] października 2003 r., uznającego za nieuzasadniony zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, jak i wyroku WSA w W. z [...] lipca 2016 r., oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wynika, że skarżący został obciążony opłatą ustaloną na podstawie § 5 ust. 2 uchwały. tj. w "podstawowej" wysokości, nieuwzględniającej selektywnej zbiórki odpadów, na podstawie danych zawartych w złożonej deklaracji. Ze znajdującej się w aktach sprawy deklaracji nie wynika natomiast, by zadeklarowano selektywną zbiórkę odpadów. Tym samym, w świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, przy wymierzeniu skarżącemu opłaty z tytułu odbioru i transportu odpadów komunalnych, a następnie w toku dokonywania oceny istnienia po stronie skarżącego obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości wskazanej w upomnieniu z [...] listopada 2011 r. oraz w tytule wykonawczym przez Burmistrza Miasta K. nie mógł znaleźć zastosowania § 5 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...], skoro skarżący nie zadeklarował selektywnej zbiórki odpadów, jak również nie wykazał na tym etapie, że takiej zbiórki faktycznie dokonywał. Przesłanki nieważności wskazane w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a, - zarówno brak podstawy prawnej decyzji, jak i rażące naruszenie prawa – odnoszą się do wad stosowania i wykładni prawa w niekwestionowanym stanie faktycznym: braku stosowanej normy bądź rażąco błędnym jej zastosowaniu lub interpretacji. Reasumując, wyeliminowanie z mocą wsteczną powyższego przepisu uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] mogłoby mieć znaczenie dla oceny, w świetle obu przesłanek zawartych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ważności decyzji lub postanowień odnoszących się do istnienia i wysokości obowiązku w opłacie za gospodarowanie odpadami, jednakże wydanych tylko w stosunku do tych podmiotów, co do których bezsporne jest, że były objęte dyspozycją wadliwego przepisu w dacie jego obowiązywania lub powinny były być objęte jego dyspozycją, jako adresaci ulgi, do której wprowadzenia Rada Miejska K. była zobowiązana na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.c.g. To zaś dotyczyło jedynie podmiotów dokonujących selektywnej zbiórki odpadów, do których wierzyciel, w dacie wydania spornego postanowienia z [...] października 2003 r. nie miał podstaw zaliczyć skarżącego. To, czy skarżący faktycznie dokonywał selektywnej zbiórki odpadów i powinien w związku z tym złożyć odmienną deklarację, nie ma znaczenia w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem ustalenia w tej kwestii nie mogą być dokonywane dopiero na etapie postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności postanowienia wierzyciela. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.