II SA/Po 1120/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi Fabryki [...] sp. jawnej z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta P. ustalił dla M. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek nr [...] i [...], ark. 10, obr. [...], położonych przy ul. [...] w P.. Pismem z dnia [...] r. M. B. wniósł o sprostowanie wymienionej wyżej decyzji wskazując, że w punkcie IV pkt 1 tiret piąte sentencji decyzji zdanie urywa się w połowie i nie wiadomo, kto ma być administratorem dróg. Ponadto w części tekstowej analizy urbanistycznej, inaczej niż w sentencji decyzji, wskazuje się obsługę komunikacyjną inwestycji poprzez drogę publiczną, gdy tymczasem planowana inwestycja będzie miała dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta P. działając na podstawie art. 113 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a."), sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] r., nr [...], w ten sposób, że w wierszu 18 na stronie 3 decyzji słowa "w pasach dróg administrowanych przez" zastąpił słowami "w pasach dróg administrowanych przez [...]" (pkt 1). Jednocześnie odmówił sprostowania decyzji w części tekstowej analizy urbanistycznej (pkt 2). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w treści przedmiotowej decyzji zaistniała oczywista omyłka polegająca na niedokończonym zdaniu w punkcie IV decyzji dotyczącym obsługi komunikacyjnej. Zdaniem organu nie zaistniała natomiast oczywista omyłka w części tekstowej analizy w części dotyczącej dostępu do drogi publicznej. Analiza urbanistyczna wskazuje w zakresie wymagań art. 61 ust. 1 pkt 2, że teren, na którym planowana jest inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej – na zasadach określonych przez [...], tj. jednym istniejącym zjazdem z ul. [...] (droga publiczna) poprzez drogę wewnętrzną. Zażaleniem z dnia [...] r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] sp. j. z siedzibą w [...] zaskarżyła postanowienie Prezydenta Miasta P. w części, tj. co do pkt 1, i wniosła o jego uchylenie i odmowę sprostowania decyzji. Uzasadniając swoje żądanie spółka wskazała, że sprostowaniu nie mogą podlegać omyłki istotne, a więc nieposiadające cechy oczywistości. Wydanie decyzji, która nie określa kto jest administratorem drogi jest przesłanką do stwierdzenia nieważności. Organ w żaden sposób nie przeprowadził w tym zakresie postępowania, więc nie wiadomo na jakiej podstawie ustalił, że zarządcą drogi jest [...]. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji dokonał sprostowania oczywistej omyłki w wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] r. w ten sposób, że uzupełnił treść zdania – "nie wyraża się zgody na sytuowanie miejsc postojowych koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach dróg administrowanych przez" przez dodanie słowa "[...]". Niewątpliwie, w tej sprawie organ pierwszej instancji popełnił oczywistą omyłkę nie dopisując słowa "[...]" we wskazanym zdaniu. Kolegium zauważyło jednocześnie, że zapis ten nie jest ważący dla rozstrzygnięcia wniosku inwestora, bowiem kwestie związane z ustalaniem miejsc postojowych dla planowanych inwestycji (ich ilością oraz położeniem) szczegółowo rozważane są na etapie późniejszym inwestycji, tj. na etapie projektowania inwestycji oraz wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ilość miejsc postojowych, ich położenie, a w związku z tym kwestia zarządcy drogi są bez znaczenia na etapie udzielania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] sp. j. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w zaskarżonej części, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu. Ponadto wskazała, że organ II instancji orzekł co do całości postanowienia, podczas gdy skarżąca zaskarżyła jedynie część postanowienia organu I instancji, tj. co do pkt 1. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Oś sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy Prezydent Miasta P. był na gruncie art. 113 § 1 K.p.a. uprawniony do uzupełnienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., nr [...] w ten sposób, że w punkcie IV, pkt. 1 tiret 5 tej decyzji do zdania "nie wyraża się zgody na sytuowanie miejsc postojowych koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach dróg administrowanych przez" dodał wyraz "[...]". Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie wskazać należy, że stosownie do art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na gruncie zacytowanego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu lub wyrazów. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Po 518/18; dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy ocenić należało, że Prezydent Miasta P. był uprawniony do sprostowania decyzji z dnia [...] r., nr [...], poprzez uzupełnienie w punkcie IV, pkt. 1 tiret 5 zdania "nie wyraża się zgody na sytuowanie miejsc postojowych koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach dróg administrowanych przez" o wyraz "[...]". Zdaniem Sądu jest to błąd pisarski polegający na niezamierzonym opuszczeniu ostatniego wyrazu w zdaniu. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że błąd ten należało uznać za oczywisty, albowiem w pkt IV decyzji z dnia [...] r. Prezydent określił warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji dla planowanej inwestycji literalnie odwołując się do opinii wydanej przez [...] nr [...] z dnia [...] r. i przenosząc znajdujące się w niej zapisy wprost do pkt 1, co jasno wynika z porównania treści tego punktu z treścią wspomnianej opinii (t. I, k. 64 akt adm. organu I instancji). W szczególności należało zwrócić uwagę na fakt, że w ostatnim akapicie powołanego w decyzji pisma z dnia [...] r., nr [...], [...] wskazał, że nie wyraża zgody "na sytuowanie miejsc postojowych koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach dróg administrowanych przez [...]", co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji w zapisie "nie wyraża się zgody na sytuowanie miejsc postojowych koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach dróg administrowanych przez [...]" (po uzupełnieniu). W konsekwencji, za wadliwe należało uznać stanowisko strony skarżącej, że popełniony błąd pisarski jest omyłką istotną, niepodlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy niezamierzone opuszczenie wyrazu "[...]" na końcu zdania nie jest bowiem omyłką co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Organ I instancji nie wprowadził poprzez sprostowanie zmian merytorycznych do decyzji, tj. nie zmodyfikował praw i obowiązków stron postępowania, w którym wydał rozstrzygnięcie. Jednocześnie Sąd zauważa, że sentencja postanowienia Kolegium w istocie jest nieprawidłowo sformułowana. Nie ulega bowiem wątpliwości, że strona skarżąca zakwestionowała postanowienie z dnia [...] r. jedynie w części, tj. w zakresie pkt 1 (t. II, k. 202 akt adm. organu I instancji), a Kolegium orzekło w sentencji o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia bez wskazania jego zakresu. Niemniej jednak należy zauważyć, że z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Kolegium jednoznacznie wynika, że przedmiotem rozważań organu odwoławczego była wyłącznie kwestia związana ze sprostowaniem decyzji poprzez dodanie wyrazu "[...]" w punkcie IV, pkt. 1 tiret 5 do zdania "nie wyraża się zgody na sytuowanie miejsc postojowych koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach dróg administrowanych przez", a nie odmowa sprostowania treści części tekstowej analizy urbanistycznej. Bez wątpienia organ odwoławczy rozstrzygał więc jedynie w części zaskarżonej, tj. orzekał co do pkt 1. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.