I SA/Ke 40/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi W.Ć. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1.1 Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: dyrektor) postanowieniem z [...] nr [...]stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez W.Ć odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (dalej: kierownika) z [...]nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. 1.2 Dyrektor ustalił, że ww. decyzja kierownika z 13 listopada 2018 r. została wysłana na adres W.Ć. wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja została skutecznie doręczona stronie 19 listopada 2018 r. Adresat odebrał przesyłkę osobiście. Ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął 3 grudnia 2018 r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Odwołanie wniesione zostało 4 grudnia 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu. Termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym dla strony, a zatem jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Organ odwoławczy obowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W razie wniesienia przez stronę odwołania po terminie, obowiązany jest wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawić odwołanie bez merytorycznego rozpatrzenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. 2.1 W. Ć. złożył skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 15 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania z 4 grudnia 2018 r., w szczególności zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), dalej: ustawy o Agencji, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a także art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez poczynienie niepełnych ustaleń faktycznych w sprawie. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: 4.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a. 4.2 Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W niniejszej sprawie jest sporne, czy prawidłowo organ stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. 4.3 Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Odwołanie to wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżona decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, o czym stanowi art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ stwierdza ten fakt w formie postanowienia, które jest ostateczne, czyniąc to na podstawie art. 134 k.p.a. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi, przewidzianego w art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. 4.4 W przedmiotowej sprawie dyrektor zasadnie przyjął, że termin do wniesienia odwołania od decyzji kierownika z [...]. upłynął 3 grudnia 2018 r. skoro decyzja została doręczona skarżącemu 19 listopada 2018 r. W.Ć. wniósł odwołanie 4 grudnia 2018 r. Dokonał tej czynności osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji, co zostało ustalone przez tutejszy Sąd (por. notatka służbowa z 11 marca 2019 r., k. 25 akt sądowych). Skarżący przyznał zresztą na rozprawie, że źle wyliczył termin do wniesienia odwołania. Powyższe oznacza, że zaskarżone do Sądu postanowienie jest zgodne z prawem a zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 15 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. są niezasadne. Twierdzenie skarżącego, że organ powinien rozpoznać zarzuty odwołania nie znajduje podstaw, ponieważ jak wyżej podniesiono, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. 4.5 W tym stanie faktycznym i prawnym, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a Sąd skargę oddalił.