IV SA/Wa 2854/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2019 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją znak [...] z [...] czerwca 2018 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpoznaniu odwołania G. G. z dnia 27 lipca 2017 r. i odwołania [...]Sp. z o.o. z dnia 24 listopada 2017 r. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa napowietrznej dwutorowej linii 400 kV [...] na odcinku [...] ", utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., dalej RDOŚ w B., działając na podstawie wniosku Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w miejscowości [...], reprezentowanej przez M. S. z [...] S.A. z siedzibą w G., z dnia [...] lipca 2016 r., po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, w tym uzyskaniu opinii [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. i [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. oraz w porozumieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w G., decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa napowietrznej dwutorowej linii 400 kV [...], na odcinku [...]". RDOŚ w B., działając na podstawie art. 49 Kpa, w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), dalej ustawa ooś, obwieszczeniem z dnia 11 lipca 2017 r., znak: [...], zawiadomił strony o wydaniu rzeczonej decyzji. Tym samym obwieszczeniem organ poinformował o decyzji społeczeństwo. Odwołania od decyzji RDOS w B. z dnia [...] lipca 2017 r. złożyli: T. F., J.K., A. F., M. F. i G. G. reprezentowani przez adwokat M. W. (pisma z dnia 27 lipca 2017 r. o tej samej treści); Z. S., M. C., J. T., R. K. i K. K. reprezentowani przez S. K.(pisma z dnia 27 lipca 2017 r. o tej samej treści); [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego W. R. (pismo z dnia 8 sierpnia 2017 r.). Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po stwierdzeniu braków formalnoprawnych odwołań, wezwał pełnomocników odwołujących o: wskazanie zarzutów odnoszących się do skarżonej decyzji zgodnie z art. 25 ust. 3 specustawy i przedłożenie zgodnie z art. 32 i 33 Kpa pełnomocnictw upoważniających M. W. i W. R. do złożenia odwołań od rzeczonej decyzji RDOŚ w B. w imieniu swych mocodawców. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych odwołań, odwołania wniesione przez M. W. w imieniu T. F., J. K., A. F. i M. F. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz wniesione przez S. K. w imieniu Z. S., M. C., J. T., R. K. i K. K., organ odwoławczy pozostawił bez rozpatrzenia. Pełnomocnik M. W. działając w imieniu G. G. w złożonym odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dodatkowo wniosła o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. W uzupełnieniu odwołania z dnia 22 listopada 2017 r. podniosła zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez oparcie treści zaskarżonej decyzji o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym przywołano nieaktualne Polskie Normy, tj. normę PN-EN 50341-1:2005 Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 45 kV. Część 1: Wymagania ogólne. Specyfikacje wspólne, wraz ze zmianą opublikowaną jako PN-EN 50341-1:2005/A1:2009 Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 45 k,V. Część 1: Wymagania ogólne. Specyfikacje wspólne. Zmiana do Normy Europejskiej', normę PN-E-05100-1:1998 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa, a także normę PN-77/E-05118 Przemysłowe zakłócenia radioelektryczne. Elektroenergetyczne linie i stacje wysokiego napięcia. Dopuszczalny poziom zakłóceń. Ogólne wymagania i badania terenowe, co w przekonaniu odwołującego się miało decydujące znaczenie dla treści decyzji. Pełnomocnik W. R., działając w imieniu [...] Sp. z o.o., wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu wskazał na błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ ma rozstrzygnięcie, przejawiające się w pozornym, a nie rzeczywistym, uwzględnieniu w raporcie ooś faktu sąsiedztwa Zespołu Dworsko — Folwarczno — Parkowego w B., gminie [...], i w konsekwencji wydanie decyzji przy niepełnym i nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Wskazał on, że początkowo w raporcie ooś pominięto informacje na temat Zespołu Dworsko — Folwarczno — Parkowego w miejscowości B.(dz. nr ewid. [...] i [...] obr. [...], gm. [...]. Dopiero po interwencji przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o., inwestor w Aneksie II do raportu ooś dokonał korekty wcześniejszych zapisów i wskazał, że brak zamieszczenia informacji na temat założenia parkowego był omyłką. Zdaniem pełnomocnika [...] Sp. z o.o. brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że analiza oddziaływania na środowisko rzeczywiście uwzględniała ww. nieruchomości, a ich pominięcie było jedynie przeoczeniem. Ponadto w raporcie nie uwzględniono realizacji na działce nr [...] inwestycji polegającej na budowie budynków objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] sierpnia 2000 r., zaś WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2017 r. (sygn.. akt II SA/Gd 423/16) stwierdził nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla spornej inwestycji w zakresie działek nr [...] i [...]. W uzupełnieniu odwołania wskazano na naruszenia art. 7 Kpa w zw. z art. 77 Kpa w zw. z art. 80 Kpa, poprzez wadliwe zebranie i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie odwołującego uzupełnienie raportu ooś sprowadza się tylko do gołosłownej wzmianki o omyłce pisarskiej; błędu w ustaleniach faktycznych przejawiającego się w pozornym, a nie rzeczywistym, uwzględnieniu w raporcie ooś faktu sąsiedztwa Zespołu Dworsko — Folwarczno - Parkowego; - naruszenia art. 7 Kpa w zw. z art. 77 Kpa w zw. z art. 84 Kpa, poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wpływu inwestycji na środowisko. Po rozpoznaniu odwołań organ odwoławczy wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w ramach postępowania odwoławczego, dokonał pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnień, pism procesowych załączonych do akt sprawy, opinii i postanowień wydawanych w toku postępowania pierwszej instancji oraz treści decyzji RDOS w B. i wniesionych od niej odwołań. Powołano, że w ramach postępowania odwoławczego, organ drugiej instancji rozpatrzył sprawę z urzędu w pełnym zakresie, co do okoliczności faktycznych i prawnych. Rozstrzygając sprawę, organ nie znalazł przyczyn, które uzasadniałyby wydanie decyzji zgodnie z żądaniem stron. Odnosząc się do twierdzeń M. W. o błędnych ustaleniach faktycznych, wynikających z oparcia treści decyzji o raport ooś sporządzony z uwzględnieniem nieaktualnych Polskich Norm, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty w tym zakresie nie są zasadne. Powołano, że według ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. z 2015 r., poz. 1483 t.j.), Polska Norma jest normą krajową, przyjętą w drodze konsensu i zatwierdzoną przez krajową jednostkę normalizacyjną, powszechnie dostępną, oznaczoną — na zasadzie wyłączności - symbolem PN (art. 5 ust. 1 ustawy o normalizacji). Norma jest dokumentem opisującym sprawdzony stan wiedzy technicznej, ustalającym zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzającym do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie danej dziedziny. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, bowiem opracowywane przez Komitety Techniczne Polskie Normy same w sobie nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego, bez nadania im takiego waloru w regulacji szczegółowej, zawartej w przepisie rangi ustawowej. Normy, które nie zostały przywołane wprost w przepisach, mogą natomiast stanowić źródło zasad wiedzy technicznej, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Normy podane w odwołaniu: PN-EN 50341-1:2005, PN-E-05100-1:1998, PN-77/E-05118, zasadniczo określają wymagania techniczne, jakim powinny odpowiadać napowietrzne linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia. Organ wskazał, że nie są one przywołane, jak wymaga tego art. 5 ust. 4 ustawy o normalizacji, w przepisach prawnych, w tym z zakresu ochrony środowiska, wiążących organy orzekające w sprawie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ drugiej instancji, przy pomocy wyszukiwarki norm dostępnej na stronie https://www.pkn.pl/ Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, potwierdził twierdzenia strony wnoszącej odwołanie, że normy wskazane przez nią, przywoływane w treści raportu ooś, zostały wycofane. Jedynie norma PN-EN 50341-1:2005 została zastąpiona przez inną normę: PN-EN 50341-1:2013-03. Jednak w ocenie organu nie oznacza to automatycznie, że uwzględnienie przez inwestora wymagań wynikających z wycofanej normy, czy rozwiązań w niej zawartych, dyskredytuje opracowywany projekt. Organ nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że odniesienie się w raporcie ooś do nieaktualnych, czy wycofanych norm dyskredytuje to opracowanie pod względem merytorycznym, podważa ustalenia w nim zawarte i w konsekwencji może wpływać na treść decyzji wydanej przez RDOŚ w B., tak jak twierdzi pełnomocnik strony. Wyjaśniono, że raport ooś został złożony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której uzyskanie następuje przed uzyskaniem decyzji lokalizacyjnej, opracowaniem projektu budowlanego i uzyskaniem pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że dopiero na dalszym etapie administracyjnego procesu inwestycyjnego ustalane są szczegółowe parametry planowanej linii elektroenergetycznej, np. podwyższone wymagania dla elementów linii — tzw. obostrzenia na skrzyżowaniach z obiektami, gdzie uwzględnienie zasad określonych w normach jest zasadne. Powołano, że na niniejszym etapie to wnioskodawca, określając parametry przedsięwzięcia w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powinien mieć na względzie konieczność późniejszego dochowania norm i szczegółowych parametrów technicznych przy opracowywaniu projektu budowlanego, zgodnego z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ uznał, że z kontekstu w jakim normy zostały przywołane w raporcie ooś nie wynika, aby miały one wpływ na ustalenie istotnych kwestii dla przedmiotowego postępowania. Dla przykładu organ wskazał, że minimalna wysokość zawieszenia dolnej wiązki przewodów fazowych została określona w decyzji przez RDOŚ w B. w oparciu o założenia obliczeń natężenia pola elektrycznego i natężenia pola magnetycznego wykonanych w celu ustalenia parametrów koniecznych do dotrzymania dopuszczalnych poziomów pola elektromagnetycznego, ustalonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883). Powołano, że autorzy raportu ooś sami wprost stwierdzają w nim, że wymogi wynikające z ww. norm zostaną wprowadzone na etapie opracowywania projektu budowlanego (strony raportu ooś. 43, 184, 295, 300). Natomiast pełnomocnik strony formułując zarzuty odwołania nie powołał żadnych argumentów na podparcie swego zarzutu. Odnosząc się do odwołania [...] Sp. z o.o., organ wyjaśnił, że twierdzenia strony o pominięciu w raporcie ooś Zespołu Dworsko - Folwarczno - Parkowego w B. (dz. o nr . i [...]) nie są prawdziwe. Obiekt ten (w aktach sprawy opisany jako zabytek o nr rej. [...], obecnie w nowej księdze rejestru zabytków województwa [...] znajduje się pod nr [...] jest bowiem wymieniony na stronie [...] w Tabeli nr [...] "Obiekty zabytkowe opisane do rejestru zabytków w odległości do ok 1 km od przebiegu inwestycji w raporcie ooś" ([...]). Krótka wzmianka o przedmiotowym parku dworskim znajduje się również na stronie 126 i 362 tego opracowania. Natomiast na stronie 256 i 371 raportu ooś opisano wpływ planowanego przedsięwzięcia na krajobraz otaczający zabytek. W raporcie wskazano, że zabytek znajduje się w odległości ok. 35 m od przebiegu planowanej inwestycji. W związku z wystąpieniem [...] Sp. z o.o., w Aneksie II do raportu ([...]) inwestor przedłożył uszczegółowione zapisy. Na stronie 215 Aneksu II wyjaśniono, że nastąpiła omyłka tekstowa w raporcie, ponieważ planowana linia 400 kV będzie ingerować w teren objęty ochroną konserwatorską: na fragmencie działki, na której znajduje się park dworski pochodzący z końca XVII/XIX w. z budynkiem gospodarczym, będzie przebiegał pas technologiczny linii elektroenergetycznej 400 kV o powierzchni 48 m2. Natomiast sama linia będzie przebiegać w odległości około 33 m. W ocenie organu fakt, że w raporcie ooś opisano, że inwestycja znajdzie się w odległości ok. 35 m od granic zabytku, a na stronie 215 Aneksu II wyjaśniono, że odległość od linii wynosi ok. 33 m i pas technologiczny obejmie fragment jego terenu (na stronie 185 i 190 Aneksu II dalej powielono błąd z raportu ooś), nie dyskredytuje treści dokumentacji i nie wpływa w tym wypadku na treść rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji i w tym kontekście nie ma większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ani źródło materiału dowodowego (raport ooś załączony do wniosku o wydanie decyzji, czy jego uzupełnienie uzyskane w wyniku wezwania inwestora na podstawie art. 50 § 1 Kpa, czy dowód złożony przez inną stronę postępowania), ani powód dla którego dana okoliczność nie została początkowo opisana w raporcie ooś lub została opisana niejednoznacznie. Organ odwoławczy uznał, że zakres raportu ooś (wraz z jego aneksami) jest zgodny z wymogami formalnymi określonymi w art. 66 ustawy ooś. Zawarte w opracowaniu informacje o Zespole Dworsko — Folwarczno - Parkowym w B., w swym zakresie są analogiczne do informacji o innych zabytkach zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, adekwatne do zidentyfikowanej skali oddziaływania i wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podkreślono, że z zebranej dokumentacji wynika, że na obszarze wpisanym do rejestru zbytków nie przewidziano lokalizacji infrastruktury elektroenergetycznej oraz nie są planowane prace budowlane. Już w pierwotnym raporcie ooś przyznano, że inwestycja, stanowiąc dominantę krajobrazową, niekorzystnie wpłynie na krajobraz otaczający zabytek. Zauważono przy tym, że sam zabytek jest osłonięty zielenią zabytkowego parku i trudno dostrzegalny z drogi dojazdowej. W uzupełnieniu w Aneksie II zwrócono zaś uwagę, że od strony zachodniej w odległości 70 m od zabytku zlokalizowana jest istniejąca linia napowietrzna 220 kV przeznaczona do demontażu. Planowane przedsięwzięcie zbliży się do zabytku w stosunku do istniejącej linii 220 kV, co może przyczynić się do zwiększenia oddziaływania wizualnego na zabytek planowanej inwestycji, natomiast podkreślono, że wskutek demontażu przestarzałej infrastruktury elektroenergetycznej jednocześnie dokonana zostanie estetyzacja linii napowietrznej. Tym samym nastąpi zmiana jakościowa polegająca na zastąpieniu dawnej linii nową linią 400 kV. Powyższe informacje, w oceni organu, przeczą twierdzeniom autora odwołania o pominięciu w dokumentacji Zespołu Dworsko - Folwarczno — Parkowego w B. i wydaniu decyzji przy niepełnym i nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Materiał dowodowy pozwolił bowiem na merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w tym zakresie. Powołano, że odwołujący się nie przedstawił żadnych argumentów i nie podjął próby wykazania powiązania treści rozstrzygnięcia RDOS w B. z rzekomym błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Ponadto organ odwoławczy ustalił, że ingerencja przedsięwzięcia w walory i charakter zabytku nie jest na tyle znacząca, by mogła być podstawą do uchylenia decyzji w celu np. ustalenia możliwości przebiegu linii w większej odległości od rzeczonej nieruchomości. Organ stwierdził, że w analizach uwzględniono nie tylko część nieruchomości wpisaną do rejestru zabytków, lecz również uwzględniono budowany w niewielkiej odległości od projektowanej linii, budynek gospodarczy na działce [...], przeznaczony do hodowli drobiu z częścią socjalną (str. 246 raportu oos) i wykonano dodatkowe analizy rozkładów pola elektrycznego (Załącznik nr 15 do raportu). Z obliczeń wynika, że przy części socjalnej budynku natężenie pola elektrycznego nie przekroczy wartości 0,16 kV/m, a natężenie pola magnetycznego nie będzie większe od 1,34 A/m. Przy części produkcyjnej natężenie pola elektrycznego nawet na wysokości 3,6 m n.p.t. (okap budynku) nie przekroczy wartości dopuszczalnej ustalonej dla miejsc dostępnych dla ludzi (10 kV/m), a natężenie pola magnetycznego nie będzie większe od 60 A/m (str. 249 raportu oos). Tym samym odwołujący się błędnie stwierdził, że dokumentacja nie uwzględnia budynków realizowanych na działce nr [...]. Niezasadny był również w ocenie organu argument strony, że ze względu na stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 423/16, może nastąpić zmiana przebiegu spornej inwestycji. Wskazano, że realizacja linii wysokiego napięcia 400 kV nie jest w żaden sposób uzależniona od obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy oos). Powołano również, że wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2970/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił przywołany wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tym samym organ nie podzielił twierdzeń odwołującego się o naruszeniu art. 7 Kpa w zw. z art. 77 Kpa w zw. z art. 80 Kpa i błędnym ustaleniu stanu faktycznego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 84 Kpa, poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii właściwego rzeczowo biegłego wskazano, że organ nie ma obowiązku powoływania biegłego i nie ma takiej potrzeby, by organ pierwszej czy drugiej instancji, z urzędu, wyjaśniał z jakich przyczyn nie skorzystał z takiego, dodatkowego środka zbierania materiału dowodowego. Ustawodawca, określając regulacje prawne dotyczące procedury oceny oddziaływania na środowisko w ustawie ooś, do sprawowania kontroli nad planowanymi przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, powołał wyspecjalizowane podmioty administracji państwowej, wśród nich: regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, organy państwowej inspekcji sanitarnej i in. Powołano, że z racji przypisanych ww. organom kompetencji ustawowych, pełnią one swoje funkcje w sposób niezależny i bezstronny wobec uczestników postępowania w sprawach postępowań zmierzających do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Są one uprawnione do przeprowadzenia niezależnej analizy przedstawionego przez inwestora materiału dowodowego. Wskazano, że odwołujący się nie wyjaśnił, jakie aspekty w przedmiotowej sprawie wymagałyby bezwzględnie dodatkowej weryfikacji przez biegłego oraz jakie dowody wskazywałyby na taką konieczność. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B.. Decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe zebranie i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której organ I instancji dokonał z naruszeniem zasad logicznego rozumowania. Organ I instancji błędnie uznał, iż Inwestor uzupełnił raport odziaływania na środowisko, w sytuacji gdy owo uzupełnienie sprowadza się li tylko do gołosłownej wzmianki o omyłce pisarskiej, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przejawiające się w pozornym, a nie rzeczywistym uwzględnienia w raporcie oddziaływania na środowisko faktu sąsiedztwa Zespołu Dworsko — Folwarczno - Parkowego w B. (dz. Nr ewid. [...] i [...], obr. [...]., gm. [...]), 3. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii właściwego rzeczowo biegłego, na okoliczność tego czy rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powołano, że z urzędu należało dopuścić dowód z opinii biegłego na okoliczność wpływu inwestycji na środowisko, albowiem raport sporządzony na zlecenie inwestora jest niewiarygodnym dowodem, w szczególności z uwagi na błędy pisarskie. Wskazano, że inwestor nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, że analiza oddziaływania na środowisko rzeczywiście uwzględniała nieruchomości należące do strony, a ich przeoczenie w pierwotnej wersji raportu było jedynie przeoczeniem. Wskazano, że nie uwzględniono faktu budowy budynków objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] sierpnia 2000 r., a planowana inwestycja wchodzi w otoczenie działki nr [...]. Powołano, że w złożonym odwołaniu strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko, a organ nie odniósł się do złożonego wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2019 r. uczestnik [...] S.A. z siedzibą w G. wniósł o oddalenie skargi. Podniesiono, że wbrew zarzutom, sporządzony w sprawie raport wraz z uzupełnieniami zawiera opis zabytku zlokalizowanego na działce skarżącego wraz z analizą wpływu planowanej inwestycji na ten zabytek. Podkreślono, że skarżąca nie wyjaśnia na czym ma polegać pozorność raportu i jakie w związku z tym raport posiada wady. Wskazano, że w prowadzonym postępowaniu brak było konieczności dokonywania dodatkowych ustaleń wymagających wiadomości specjalnych, a więc uzyskanie przez organy opinii biegłego nie było konieczne. Powołano, że w raporcie został również uwzględniony budynek tuczarni w związku z czym wykonano dodatkowe analizy rozkładów pola elektrycznego. Dodatkowo wskazano, że aktualnie nie funkcjonuje w obrocie prawnym jakakolwiek decyzja potwierdzająca prawo do realizacji ww. budynku, albowiem decyzją z dnia [...] maja 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] lutego 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielający pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku tuczarni na działce [...] w B. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. uchylającą z urzędu decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. udzielającą pozwolenia na budowę budynku tuczarni na działce [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja, ani ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r. poz. 2107 tj.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 tj.) - dalej jako P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] lipca 2017 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa napowietrznej dwutorowej linii 400 kV [...], na odcinku [...] ", Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 tj,; dalej jako ustawa ocenowa) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem inwestor obowiązany był przedłożyć raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ocenowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1). Przed wydaniem decyzji organ zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1). Jak wynika z art. 80 ust. 1 ustawy ocenowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zatem podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu. Należy wskazać, że raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy, spójny, rzetelny i odnosić się do wszystkich możliwych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Oznacza to, że raport powinien uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy ocenowej, ponieważ jest kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Planowana inwestycja wymieniona została w załączniku do ww. ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych: "Budowa linii 400 kV [...]". W związku z powyższym, mając ponadto na względzie zapisy art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej, organy zasadnie odstąpiły od oceny zgodności przedmiotowego zamierzenia z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zamierzenie ma być realizowane na obszarze dziewięciu gmin województw [...] i [...], na odcinku ok. 71 km. Na terenie województwa [...] zaplanowano budowę odcinka linii elektroenergetycznej, o długości około 30,4 km, przebiegającego przez obszar następujących gmin: [...], [...], [...], [...]. Natomiast w województwie [...] przewidziano realizację około 40,5 km linii, w obszarze gmin: Miasto i Gmina [...], Gmina Wiejska [...], [...], [...], Jak wynika z akt sprawy, a stosownie do art. 78 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret trzecie ustawy ocenowej, wystąpiono do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. i [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G., z prośbą o zaopiniowanie oraz określenie uwarunkowań realizacji inwestycji, jak również stosownie do art. 75 ust. 5 ustawy ocenowej, wystąpiono do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. o zaopiniowanie oraz określenie uwarunkowań realizacji inwestycji. Ze względu na liczbę stron w postępowaniu przekraczającą 20, zastosowano przepis art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej, dopuszczający stosowanie art. 49 ustawy Kpa, polegający na powiadamianiu stron o prowadzonych w toku postępowania czynnościach poprzez obwieszczenia. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G., w piśmie z dnia 4 sierpnia 2016 r., wydał opinię, w której określił warunki realizacji zamierzenia, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych i wskazane warunki zostały uszczegółowione i wskazane w sentencji decyzji. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r., również uzgodnił środowiskowe uwarunkowania. W toku postępowania, na wezwanie organu, uzupełniano złożony w sprawie raport, w którym nie uwzględniono sąsiedztwa Zespołu Dworsko - Folwarczno - Parkowego w miejscowości B., przedkładając Aneks II i kolejno Aneks III do raportu. Po uzupełnieniu raportu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., jak też [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, podtrzymali wcześniej wydaną opinie i ustalone w nich warunki realizacji przedsięwzięcia. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., uzgodnił środowiskowe uwarunkowania w części dotyczącej województwa pomorskiego, wskazując szczegółowe warunki realizacji i eksploatacji, które zostały ujęte w sentencji niniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W trakcie postepowania strony postępowania składały uwagi i wnioski, a mieszkańcy poszczególnym gmin protesty. Organy dokonały oceny przedłożonego w sprawie raportu, uznając, że jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwala wydać prawidłową decyzję, która ma określić uwarunkowania środowiskowe, chroniące to środowisko w możliwy sposób przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji i w ocenie Sądu decyzja organów w tym zakresie jest prawidłowa. Wskazać należy, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wypowiedział się szczegółowo, co do wszystkich uwagi i wniosków składanych w toku postępowania przez uczestników. W szczególności powołać należy, że w Aneksie II do raportu (grudzień 2016 r.), pełnomocnik Inwestora dokonał korekty wcześniejszych zapisów w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Niezamieszczenie w pierwotnej wersji raportu informacji na temat Zespołu Dworsko - Folwarczno - Parkowego w miejscowości B. (dz. nr ewid. [...] i [...] obr. [...],, gm. M,) uznano jako omyłkę tekstową, która wymagała uzupełnienia. W Aneksie II w sposób jednoznaczny wskazano, że w miejscowości B, (działka [...]), znajduje wpisany do rejestru zabytków park dworski, pochodzący z końca XVIII/XIX w., nr rej.: [...] z [...]. Na jego obszarze zlokalizowany jest budynek gospodarczy, widniejący w rejestrze zabytków pod tym samym numerem. W sąsiedztwie zabytkowego założenia, od strony zachodniej w odległości 70 m zlokalizowana jest istniejąca linia napowietrzna 220 kV, przeznaczona do demontażu. Powołano, że planowane przedsięwzięcie zbliży się do zabytkowego założenia w stosunku do istniejącej linii 220 kV. Obiekt ten znajdzie się w odległości ok. 33 m w kierunku zachodnim. Może to przyczynić się do zwiększenia oddziaływania wizualnego na zabytek planowanej inwestycji, natomiast wskutek demontażu przestarzałej infrastruktury elektroenergetycznej, jednocześnie dokonana zostanie estetyzacja linii napowietrznej. Przewiduje się, że tym samym nastąpi zmiana jakościowa polegająca na zastąpieniu dawnej linii nową linią 400 kV. Wskazano, że na fragmencie działki [...] ustalono pas technologiczny linii elektroenergetycznej 400 kV o powierzchni 48 m2. Na obszarze wpisanym do rejestru zabytków nie przewidziano lokalizacji infrastruktury elektroenergetycznej oraz nie są planowane prace budowlane. Uznano, że realizacja linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...] nie spowoduje uszczerbku dla wartości zabytku poprzez posadowienie na niej elementów konstrukcyjnych. Organy przeanalizowały również oddziaływanie inwestycji w zakresie hałasu, emisji pola magnetycznego, elektrycznego, wariantowość inwestycji w zakresie lokalizacji, uwarunkowania technologiczne inwestycji, sposób realizacji linii. W szczególności organy ustaliły, że w żadnym miejscu pod planowaną do wybudowania linią, natężenie pola magnetycznego nie przekroczy ustalonej w przepisach wartości dopuszczalnej dla miejsc dostępnych dla ludzi (H = 60 A/m). Ustalono, że w przypadku zbliżenia projektowanej linii do budynku produkcyjnego - ferma drobiu (miejscowość B., gmina M., przęsło 135-136), natężenie pola elektrycznego przy części socjalnej budynku nie przekroczy wartości 0,16 kV/m, a natężenie pola magnetycznego nie będzie większe od 1,34 A/m. Przy części produkcyjnej natężenie pola elektrycznego nawet na wysokości 3,6 m n.p.t. (okap budynku) nie przekroczy wartości dopuszczalnej ustalonej dla miejsc dostępnych dla ludzi (10 kV/m), a natężenie pola magnetycznego nie będzie większe od 60 A/m. Organy przeanalizowały również oddziaływanie inwestycji na stosunki wodne, na obszary chronione w rozumieniu ustawy z 16 kwietnia 2004 r., o ochronie przyrody, gatunki chronione, siedliska przyrodnicze, drzewostan, zwierzęta, stwierdzając, że planowana inwestycja nie spowoduje znaczącego negatywnego bezpośredniego i pośredniego oddziaływania na środowisko. Stwierdzić również należy, że organ odwoławczy rozpoznał wszystkie zarzuty zgłoszone w odwołaniach i szczegółowo umotywował swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności, z przytoczeniem stron raportu i Aneksu II, organ weryfikował treść raportu w zakresie zbadania wpływu inwestycji na Zespół Dworsko – Folwarczno – Parkowy w B.. Prawidłowo organ ocenił, że wbrew twierdzeniom skarżącej, złożony raport w sprawie wraz z uzupełnieniami, spełnia wymagania art. 66 ustawy ocenowej. Podane w raporcie informacje o przedmiotowym zabytku, są w swym zakresie analogiczne do informacji o innych zabytkach zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, adekwatne do zidentyfikowanej skali oddziaływania i wystarczające do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Zasadna jest ocena organu, że planowania linia będzie stanowiła dominantę krajobrazową i niekorzystnie wpłynie na krajobraz otaczający zabytek, ale wskazano, że sam zabytek jest osłonięty zielenią zabytkowego parku i trudno dostrzegalny z drogi dojazdowej. Oceniono także skutki realizacji inwestycji, w wyników której planowane przedsięwzięcie zbliży się do zabytku, ale powołano jednocześnie, że wskutek demontażu przestarzałej starej linii dokonana zostanie estetyzacja linii napowietrznej. Prawidłowo również wskazano, że nie przedstawiono również żadnych merytorycznych argumentów mogących podważyć ustalenia dokonane przez organ, w kontekście zgłoszonych zarzutów pozorności raportu w odniesieniu do oddziaływania inwestycji na przedmiotowy zabytek. Ponadto, organ przeanalizował również kwestię budowanego na działce [...] budynku hodowlanego i powołując odpowiednie strony raportu ustali wpływ planowanego przedsięwzięcia również na ww. nieruchomość, w szczególności w zakresie oddziaływania pola magnetycznego i elektrycznego. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo odniósł się również do braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Prawidłowo organ powołał, że decyzje w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięć podejmowane są przez wyspecjalizowane organy, których pracownicy posiadają wiedzę specjalistyczną pozwalającą na niezależną analizę przedstawionego przez inwestora materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie taka analiza została przeprowadzona, wszystkie kluczowe aspekty sprawy zostały zbadane i wyjaśnione i nie było potrzeby dopuszczania dowodu z opinii biegłego. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie zastosowały się do dyspozycji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. i ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę całokształt materiału zgromadzonego w sprawie, opinie i postanowienia organów uzgadniających, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W toku postępowania wbrew zarzutom skargi, nie naruszono wskazanych w niej przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.