II SA/Wa 2024/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. w o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) dalej "u.d.i.p.", odmówił K. H. udostępnienia przetworzonej informacji publicznej w postaci kserokopii wszystkich decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych w latach 2016 - 2018 w przedmiocie udzielania sędziom płatnego urlopu dla poratowania zdrowia. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. K. H. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1. podanie informacji: a) ile wniosków o udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia na podstawie art. 93 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 23, z późn. zm.) wpłynęło do Ministra Sprawiedliwości w okresie 2016 r. - 2018 r. ; b) ile powyższych wniosków zostało załatwionych pozytywnie, tzn. w ilu przypadkach Minister udzielił urlopu i na jakie okresy; c) ile powyższych wniosków zostało załatwionych negatywnie, tzn. w ilu przypadkach minister odmówił udzielenia urlopu; 2. przesłanie kopii wydanych w okresie od 2016 r. do 2018 r. decyzji zarówno pozytywnych jak i negatywnych, przy zachowaniu zasad anonimizacji danych osobowych wnioskodawców. W uzasadnieniu wniosku K. H. wskazał, że decyzją z [...] lipca 2018 r. Minister Sprawiedliwości odmówił mu udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia. Od decyzji tej wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego. Jego zdaniem ma on prawo przed rozstrzygnięciem sprawy zapoznać się z argumentacją i motywami decyzji wydawanych przez Ministra, jako organu publicznego w tego typu przypadkach. Wskazał także, że w interesie publicznym jest poznanie rodzaju decyzji podejmowanych przez organ władzy i rozstrzygnięć oraz ich uzasadnienia. W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. udostępnił K. H. informację publiczną w zakresie pkt [...] wniosku z dnia [...] sierpnia 2018 r. Odnośnie informacji żądanych przez K. H. w pkt [...] jego wniosku organ poinformował zaś, że nie jest możliwe aby w prosty (automatyczny) sposób sporządzić kopie takich decyzji i dokonać ich przetworzenia w taki sposób, by nie ujawnione zostały dane chronione prawem osób, których one dotyczą. Organ wskazał, że aby przygotować takie kopie wydanych decyzji konieczne byłoby szczegółowe przeanalizowanie treści każdej z nich i usunięcie nie tylko danych osobowych wnioskodawców, ale także zawartych w decyzjach danych pozwalających zidentyfikować np. miejsce pełnienia służby, staż pracy tak by nie było jakiejkolwiek możliwości powiązania wnioskodawcy z treścią decyzji. Zdaniem organu usunięciu, z uwagi na szczególną ochronę danych wrażliwych, powinny podlegać wszelkie dane medyczne, dotyczące rozpoznanej choroby, sposobu leczenia, nazw placówek medycznych, z których wnioskodawca korzystał, nazw specjalizacji lekarskich. Organ podniósł, że dokonanie przeglądu decyzji z uwzględnieniem konieczności zapewnienia ochrony danych osobowych i danych wrażliwych dotyczących wnioskodawców wymaga szczególnej analizy decyzji i znacznego zaangażowania w przygotowanie tak przetworzonej informacji. W ocenie Ministra Sprawiedliwości powyższe okoliczności, wskazują na proces przetworzenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w związku z tym wezwał K. H. do wykazania w terminie 14 dni, że uzyskanie przez niego wnioskowanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. K. H. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. W piśmie tym podniósł, że prezentowane przez organ w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. stanowisko jest błędne i sprzeczne z art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Wnioskodawca przytoczył poglądy wyrażone w orzecznictwie i w doktrynie dotyczące informacji przetworzonej. Zdaniem wnioskodawcy zapoznanie się z kopiami żądanych decyzji Ministra Sprawiedliwości, którymi udzielił on niektórym osobom urlopu dla poratowania zdrowia nie wymaga ich "szczegółowego przeanalizowania". Urzędnicy Ministerstwa, znający obowiązujące przepisy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie, doskonale wiedzą, że dokonanie anonimizacji nie stanowi "przetworzenia decyzji". Ich działania mają bowiem doprowadzić wyłącznie do tego aby nie zostały ujawnione dane chronione prawem osób, których dotyczą. Anonimizacja informacji prostej nie powoduje zaś powstania jakościowo nowej informacji, tj. informacji przetworzonej, gdyż usunięcie danych osobowych jest tylko przekształceniem informacji prostej i nie wymaga żadnego wysiłku intelektualnego ze strony podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. O przetworzeniu informacji nie stanowi również sięganie do materiałów archiwalnych. Wytworzenie informacji przetworzonej wymaga bowiem przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych na podstawie posiadanych informacji prostych. W tym przypadku, w zakresie zgłoszonego wniosku, czynności takie nie muszą być wykonywane. Wnioskodawca stwierdził, że dokonując analizy czynności wymienionych ww. piśmie należy zgodzić się z twierdzeniem, iż konieczne czynności dotyczą wyłączenia danych osobowych wnioskodawców, miejsca pełnienia służby, tak by nie było możliwości powiązania (identyfikacji) osoby wnioskodawcy z treścią decyzji. Zdaniem wnioskodawcy usunięcie tych danych nie prowadzi do stwierdzenia, że żądana informacja ma charakter przetworzony. Niezasadnym jest pogląd, że usunięciu podlegać mają również dane dotyczące: stażu pracy, dane medyczne, sposób leczenia, nazwy placówek medycznych, specjalizacji lekarskich. Ponadto K. H. podniósł, że opinia publiczna w tym sędziowie stanowiący grupę prawie 10 000 osób mają prawo znać mechanizmy podejmowania decyzji przez organy władzy wykonawczej oraz wiedzieć w jakich przypadkach i w jakich okolicznościach Minister udzielił urlopu dla poratowania zdrowia wybranym osobom. Zdaniem wnioskodawcy jest to o tyle istotne, że jak twierdzi Minister Sprawiedliwości, wykładnia przepisów ustawy o ustroju sądów powszechnych, ma mu gwarantować arbitralność/uznaniowość w podejmowaniu takich decyzji (pogląd wyrażony w stosunku do wnioskodawcy). Wskazał również, że w niniejszej sprawie działa on w interesie publicznym, a jego zamiarem jest m.in. poinformowanie sędziów w Polsce oraz pozostałych obywateli za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz prasy i telewizji o kryteriach (lub ich braku) jakimi posługuje się Minister Sprawiedliwości podejmując decyzje o przyznaniu urlopów dla poratowania zdrowia. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2018 r. Minister Sprawiedliwości odmówił K. H. udostępnienia informacji publicznej w postaci kserokopii wszystkich decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych w latach 2016 - 2018 w przedmiocie udzielania sędziom płatnego urlopu dla poratowania zdrowia. W uzasadnieniu organ na wstępie wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że w ustawowym katalogu informacji publicznych mieszczą się dokumenty, objęte zakresem wniosku z [...] sierpnia 2018 r., tj. decyzje Ministra Sprawiedliwości wydane na podstawie art. 93 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 23, z późn. zm.). Dalej organ podał, że zakres wniosku obejmuje łącznie 102 decyzje Ministra Sprawiedliwości. Dla spraw związanych z udzielaniem płatnego urlopu dla poratowania zdrowia nie jest prowadzona odrębna dokumentacja, dokumenty te nie są również objęte odrębnym numerem ewidencyjnym. Z tego powodu nie tworzą odrębnego zestawienia dokumentów lecz pozostają rozproszone w dokumentacji prowadzonej indywidualnie dla każdego sędziego sądów powszechnych (są przechowywane w teczkach aktowych dedykowanych poszczególnym sędziom). Sposób prowadzenia i przechowywania wnioskowanej dokumentacji wpływa na pracochłonność realizacji wniosku z [...] sierpnia 2018 r. Zdaniem organu oznacza bowiem konieczność sięgnięcia do ok. 100 zbiorów dokumentów (w odniesieniu do niektórych sędziów została wydana więcej niż jedna decyzja w sprawie płatnego urlopu), wyodrębnienia z nich decyzji dotyczących udzielenia płatnego urlopu i sporządzenia kserokopii wytypowanych dokumentów. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił, że wyodrębnienie dokumentów z prowadzonych zbiorów byłoby dopiero pierwszym etapem przygotowania odpowiedzi na wniosek. Część spośród decyzji, z uwagi na specyfikę spraw, w których zapadły, zawiera bowiem szczegółowe dane medyczne, w tym opis stanu zdrowia sędziego, postawionej diagnozy, sposobu i miejsca leczenia oraz rokowań, a także nazwy placówek medycznych i specjalizacji lekarskich. Znajdują się w nich także dane, dotyczące przebiegu służby sędziowskiej. Zdaniem organu zapewnienie poszanowania prywatności sędziów poprzez prostą anonimizację ich imienia i nazwiska, przy jednoczesnym pozostawieniu w treści decyzji wszystkich ww. informacji (jak oczekiwałby tego wnioskodawca) nie spełniłoby zamierzonej funkcji ochronnej i byłoby niedostatecznym zabezpieczeniem przed nieuprawnionym ujawnienie wrażliwych informacji. Organ zaznaczył, że wprawdzie w takiej sytuacji identyfikacja sędziego przez ogół odbiorców (społeczeństwo) prawdopodobnie nie byłaby możliwa, jednak mogłaby spowodować jego rozpoznanie w miejscu pracy i środowisku lokalnym. Ujawnienie tych danych, ewentualnie ich komentowanie, doprowadziłoby nie tylko do nieuprawnionego ujawnienia informacji, dotyczących stanu zdrowia, ale mogłoby naruszyć godność osobistą sędziów, narażając ich na uwagi i komentarze otoczenia. Zdaniem organu wskazane okoliczności uzasadniają stanowisko zgodnie z którym, wniosek nie może zostać zrealizowany w sposób prosty, a dokumenty wydane wnioskodawcy "od ręki". Przygotowanie wnioskowanych dokumentów nie byłoby bowiem czynnością techniczną, lecz analityczną. Wymagałoby przeanalizowania treści każdej ze 102 decyzji i w razie konieczności usunięcia danych prawnie chronionych, w tym danych wrażliwych, odnoszących się do stanu zdrowia sędziów. W ocenie Ministra Sprawiedliwości takie zabiegi wymagają specjalistycznej wiedzy i mogą być powierzone wyłącznie odpowiednio przeszkolonym pracownikom. Oddelegowane do tego zadania osoby nie mogłyby wykonywać w tym czasie swoich podstawowych obowiązków, co mogłoby w sposób negatywny rzutować na pracę departamentu, w którym przechowywane są wnioskowane dokumenty. Minister Sprawiedliwości zwrócił uwagę, że informacja przetworzona nie posiada ustawowej definicji. Znaczenia tego pojęcia należy poszukiwać przede wszystkim w wypowiedziach judykatury. Zgodnie z ugruntowanym już poglądem taki charakter mają dane publiczne, które wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu. Zdaniem organ, wbrew stanowisku wnioskodawcy, przetworzenie informacji nie zawsze musi się wiązać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać m. in. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. W pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób powinna być uznana za informację przetworzoną. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., warunkiem uzyskania informacji publicznej przetworzonej jest przesłanka szczególnej istotności takiej informacji dla interesu publicznego. Przesłanka ta występuje wówczas, gdy wnioskodawca jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Dalej organ stwierdził, że w argumentacji wnioskodawcy trzeba zauważyć pewną niekonsekwencję. Z jednej bowiem strony od początku twierdził on, że potrzebuje wnioskowanych dokumentów na własny użytek, tj. na potrzeby postępowania, które zainicjował przed Sądem Najwyższym przez wniesienie odwołania od decyzji z [...] lipca 2018 r. nr [...], w której Minister Sprawiedliwości odmówił mu udzielenia płatnego urlopu dla poratowania zdrowia. Wskazał, że jako osoba, która wniosła odwołanie od ww. decyzji ma prawo do zapoznania się z argumentacją i motywami decyzji wydawanych przez ministra w tego typu przypadkach (uzasadnienie wniosku z [...] sierpnia 2018 r.). Dodatkowo w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. stwierdził, że wystąpił do organu z wnioskiem z [...] sierpnia 2018 r. po to aby w ramach informacji publicznej pozyskać wiedzę na temat okoliczności/przesłanek w jakich Minister Sprawiedliwości wydał pozytywne dla niektórych wnioskodawców decyzje o przyznaniu urlopu dla poratowania zdrowia. To obejmuje informacje dotyczące m. in. stażu pracy jaki posiadały te osoby, rodzaje schorzeń (rozpoznanej choroby), sposobu leczenia, specjalizacji lekarskich, rodzaju placówek medycznych. Dopiero te dane, zdaniem wnioskodawcy, dałyby mu podstawę do oceny, czy złożone wnioski o udzielenie urlopu różniły się od tego, który on złożył do Ministra Sprawiedliwości. Organ podniósł, że w innym fragmencie pisma z [...] sierpnia 2018 r., wnioskodawca oświadczył, że działa w interesie publicznym. Oświadczył, że opinia publiczna, w tym sędziowie mają prawo znać mechanizmy podejmowania decyzji przez organy władzy wykonawczej oraz wiedzieć, w jakich okolicznościach Minister udzielił urlopu dla poratowania zdrowia wybranym osobom. Wskazał, że jego zamiarem jest m. in. poinformowanie sędziów w Polsce oraz pozostałych obywateli za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz prasy i telewizji o kryteriach jakimi posługuje się Minister Sprawiedliwości podejmując decyzje o przyznaniu urlopów dla poratowania zdrowia. W ocenie Ministra Sprawiedliwości za przekonujące i najbardziej prawdopodobne należy uznać początkowe oświadczenie wnioskodawcy, które zamieścił we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] sierpnia 2018 r. Przyznał w nim, że potrzebuje dokumentów - decyzji Ministra Sprawiedliwości, ponieważ sam zaskarżył do Sądu Najwyższego decyzję odmawiającą mu udzielenia płatnego urlopu dla poratowania zdrowia. Organ uznał, że to zrozumiałe, iż jako osoba zainteresowana wynikiem tego postępowania czyni starania w pozyskaniu dodatkowych argumentów przed Sądem i tym samym poprawy swojej sytuacji procesowej, jednak nie uzasadnia domagania się udostępnienia przetworzonej informacji publicznej. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości deklaracja o chęci poinformowania sędziów w Polsce oraz pozostałych obywateli o decyzjach Ministra Sprawiedliwości za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz prasy i telewizji jest bardzo lakoniczna. Organ zarzucił, że wnioskodawca nie wyjaśnił m. in. w jaki sposób zamierza dotrzeć do mediów, w tym prasy i telewizji, z informacją o rozstrzygnięciach w sprawach o udzielenie sędziom płatnego urlopu dla poratowania zdrowia. Nie wykazał zatem, aby posiadał indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga. Ponadto organ podniósł, że udzielenie ww. urlopu nie jest uzależnione od miejsca pełnienia służby, zajmowanego stanowiska, pełnionej funkcji, ani stażu pracy na stanowisku sędziego. Nie ma też określonego katalogu chorób, z powodu których urlop może być udzielony. Nawet rozpoznanie u różnych sędziów tej samej jednostki chorobowej nie skutkuje wobec nich identyczną decyzją Ministra Sprawiedliwości. Znaczenie mają bowiem etap i przewidywany czas leczenia, to czy leczenie przebiega w standardowy sposób, czy wystąpiły powikłania, czy poza zasadniczym rozpoznaniem stwierdzone zostały choroby towarzyszące oraz to jaki jest rodzaj rokowań. Każda sprawa ma zatem charakter indywidualny, tak jak w indywidualny sposób, właściwy tylko konkretnej osobie przebiega choroba i proces leczenia. Z tego powodu, zdaniem organu, ujawnienie danych, których domaga się wnioskodawca nie będzie służyło deklarowanemu przez niego ważnemu interesowi publicznemu. Ich zestawienie w świetle ustawowych przesłanek do udzielenia sędziemu płatnego urlopu dla poratowania zdrowia nie może bowiem prowadzić do powstania trafnych wniosków w zakresie ustalenia katalogu chorób, czy okoliczności, w których urlop jest udzielany. Reasumując organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie została spełniona ustawowa przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która warunkuje udostępnienie przetworzonej informacji publicznej. K. H. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że jest ona błędna zarówno z uwagi na przyjęcie, że informacja, której udostępnienia skarżący się domaga ma mieć (zdaniem organu) charakter tzw. informacji przetworzonej, a nadto że gdyby teoretycznie przyjąć, że w tym przypadku rzeczywiście nie jest to informacja prosta w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to organ błędnie przyjął, że nie została spełniona przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tzn. nie wykazany został tzw. interes publiczny. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i nakazanie Ministrowi Sprawiedliwości udostępnienie informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. w pkt [...], tj. przesłania kopii wydanych w okresie od 2016 r. do 2018 r. decyzji zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, przy zachowaniu zasad anonimizacji danych osobowych wnioskodawców, w przedmiocie udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia. W uzasadnieniu skargi skarżący na wstępie wyjaśnił, że wbrew sformułowaniom zawartym w sentencji zaskarżonej decyzji, wnioskodawca nie wnosił o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii decyzji Ministra Sprawiedliwości z lat 2016-2018. Wniosek dotyczył kopii, a to oznacza, że informacja mogła zostać udostępniona w formie elektronicznej, np. na płycie CD. Skarżący podniósł, że treść wszystkich decyzji Ministra jest przechowywana w Departamencie Kadr [...] w formie elektronicznej. To oznacza, że przygotowanie żądanej informacji nie wymaga takich czynności jak np. kserowanie, a sam proces anonimizacji danych jest ułatwiony i nie wymaga specjalnego dodatkowego wysiłku. Dalej skarżący zarzucił, że organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zakres wniosku obejmuje [...] decyzje. Zdaniem skarżącego, organ tym samym de facto przyznał, że nie istnieją trudności w prostym ich odszukaniu oraz identyfikacji w prowadzonej dokumentacji. W pierwotnie przesłanym wnioskodawcy piśmie z [...] sierpnia 2018 r. wskazano dane w odpowiedzi na żądanie zawarte w pkt [...] wniosku, w tym ilości pozytywnie i negatywnie rozpoznanych wniosków. W ocenie skarżącego oznacza to, że właściwy urzędnik ministerstwa w prosty sposób mógł dotrzeć do tych danych, co przeczy tezie uzasadnienia decyzji o "rozproszeniu" danych w teczkach aktowych dedykowanych poszczególnym sędziom. Ponadto skarżący podniósł, że przygotowanie wnioskowanych dokumentów nie jest czynnością analityczną. Wskazał, że nie domaga się sporządzenia zestawień, opracowania danych statystycznych, ani również wymagających przeanalizowania treści decyzji. Czynność jaką musi wykonać urzędnik ministerstwa sprowadza się do elektronicznego skopiowania decyzji na CD, zapoznania się z treścią decyzji (które nie są obszerne w swojej treści), usunięcia danych prawnie chronionych. Zdaniem skarżącego za niezrozumiałe należy uznać stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji sugerujące, że w Departamencie Kadr [...] są zatrudnione osoby nie posiadające odpowiedniej wiedzy i nie przeszkolone w zakresie prowadzenia dokumentacji osobowej kadrowej tzn. co do ochrony danych osobowych, jak i danych wrażliwych. Dalej skarżący odniósł się do zarzucanej mu przez organ niekonsekwencji w przedstawianiu swojej argumentacji. Wskazał, że informacja ta nie jest mu potrzebna na potrzeby postępowania, które zainicjował przed Sądem Najwyższym przez wniesienie odwołania od decyzji z [...] lipca 2018 r., w której odmówiono mu udzielenia urlopu. Wyjaśnił, że w odwołaniu oraz w trakcie tego postępowania nie wnosił o zaliczenie do materiału dowodowego wnioskowanych danych w ramach informacji publicznej. Skarżący podniósł, że ocena czy złożone wnioski o udzielenie urlopów dla poratowania zdrowia różniły się od tego, który on złożył do Ministra Sprawiedliwości nie jest związana z ww. postępowaniem. Dotyczy ona bowiem potencjalnego (lecz bardzo możliwego) przyszłego postępowania skierowanego przeciwko Ministrowi Sprawiedliwości w przedmiocie dyskryminacji i nierównego traktowania. Skierowanie takiego pozwu jest możliwe dopiero po zapoznaniu się z dokumentacją w ramach udzielenia przedmiotowej informacji publicznej. Skarżący podkreślił, że nie jest to główna przyczyna wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Skarżący zarzucił, że opinia organu w tym zakresie ma charakter manipulacji i oparta jest na niesprawdzonych przypuszczeniach i dywagacjach. Ponadto skarżący podniósł, że jego zamiarem nie jest poinformowanie sędziów w Polsce oraz pozostałych obywateli o decyzjach Ministra Sprawiedliwości lecz ich analiza i przekazanie wniosków o motywach, jakimi kierował się Minister udzielając lub odmawiając udzielenia sędziom urlopu dla poratowania zdrowia. W ocenie skarżącego, bez komentarza należy pozostawić sugestie, że nie wyjaśnił on w jaki sposób zamierza dotrzeć do mediów. Zdaniem skarżącego w dzisiejszych czasach publikowanie informacji w mediach ( w tym prasie i telewizji) nie stanowi żadnego problemu. Wyjaśnił, że pozostaje w stałym kontakcie z dziennikarzami prasy i telewizji zajmującymi się tematyką działania sądów oraz Ministerstwa Sprawiedliwości. Tym samym posiada indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której udostępnienia się domaga. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, że z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nie wynika, aby wnioskodawca oczekiwał przekazania dokumentów w postaci elektronicznej na płycie CD. Nawet gdyby jednak wyraźnie sformułował taką wolę, okoliczność ta, w ocenie organu, pozostawałaby bez wpływu na ocenę charakteru żądanych przez niego informacji. Organ stwierdził, że nie jest prawdą aby posiadał wnioskowane dokumenty w postaci elektronicznej. Faktem jest, że w niektórych przypadkach sędziowie skorzystali z systemu informatycznego do złożenia wniosku o udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia i tą samą drogą otrzymali wówczas decyzje Ministra Sprawiedliwości. Przede wszystkim nie dotyczy to jednak tych decyzji, które posiadają uzasadnienie, a więc szczegółowy opis stanu zdrowia sędziego i przyczyn rozstrzygnięcia organu. Po wtóre, w systemie informatycznym znajdują się wyłącznie skany dokumentów, a więc dane zapisane w formacie, który uniemożliwia edycję treści decyzji np. usunięcie części danych. Zakres pracochłonności w przypadku przygotowania dokumentów dla wnioskodawcy tak aby mogły został skopiowane na płytę CD jest zatem identyczny, jak w przypadku wydania wnioskodawcy kserokopii żądanych materiałów. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2018 r. skarżący ustosunkował się do treści odpowiedzi na skargę. Skarżący podniósł, że niezrozumiałe jest twierdzenie organu, iż "nie jest prawdą, że organ posiada wnioskowane dokumenty w postaci elektronicznej." Skarżący stwierdził, że trudno sobie wyobrazić, że pisma urzędowe w Ministerstwie Sprawiedliwości sporządzane są pismem ręcznym i w takiej formie przesyłane adresatom. Jeśli decyzja jest przechowywana w formie skanu, to pomijając kwestie posiadania przez Ministerstwo odpowiedniego oprogramowania dającego możliwość "pozyskania" tekstu dokumentu, to musi istnieć sam dokument sporządzony w wersji elektronicznej przy użyciu powszechnie używanego programu służącego do sporządzania pism. Skarżący podniósł także, że sposób prowadzenia biurowości przez organ administracyjny, zgodnie orzecznictwem sądów administracyjnych w tym zakresie, nie może prowadzić do ograniczenia ustawowego prawa obywateli do uzyskania informacji publicznej. Organ ma obowiązek prowadzenia akt w taki sposób aby informacja ta była co do zasady udzielona, taki jest bowiem cel ustawy. Jeśli w ministerstwie wnioskowane dokumenty nie tworzą "uporządkowanego odrębnego zbioru akt" to jest to problem organu, na który skarżący nie ma wpływu. Dodatkowo skarżący zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał samodzielnej analizy, czy w sprawie zachodzi szczególny interes publiczny. Z treści pism przedprocesowych, jak i samej zaskarżonej decyzji wynika, że organ skupił się praktycznie wyłącznie na stwierdzeniu, że to skarżący miał nie wykazać spełnienia tej przesłanki. Brak jest w decyzji samodzielnych ustaleń organu w tym zakresie. Jako nieprawdziwą, zdaniem skarżącego, należy uznać po raz kolejny sugestię organu, że przedmiotowa informacja ma służyć mu wyłącznie do wykorzystania w prowadzonym postępowaniu dotyczącym odmowy udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia. W ten sposób organ podejmuje nieudolną procesową próbę zasugerowania sądowi, że w świetle niektórych orzeczeń sądów administracyjnych tego rodzaju motywacja polegająca na pozyskaniu "dodatkowych dowodów" nie może stanowić skutecznej podstawy do udzielenia informacji publicznej. Skarżący wskazał, że nie ma zamiaru ani faktycznej potrzeby przedstawienia w tamtym postępowaniu oraz powoływania się na dokumenty w postaci decyzji ministra wydawanych w innych sprawach. Podniósł, że miał podstawy oczekiwać, że spełniając wszystkie ustawowe przesłanki do otrzymania tego rodzaju urlopu, otrzyma urlop dla poratowania zdrowia. Dopiero "motywy" zaprezentowane w ww. decyzji spowodowały, że został złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2019 r. organ wskazał, że w jego ocenie, stanowisko skarżącego wynika z mylnej interpretacji procedur i sposobu ewidencji dokumentacji, które obowiązują w Ministerstwie Sprawiedliwości - Departamencie Kadr [...]. Organ podniósł, że we wniosku z [...] sierpnia 2018 r. skierowanym do organu za pośrednictwem [...] (w postaci tradycyjnej, papierowej) skarżący zwrócił się do organu o "przesłanie kopii wydanych w okresie od 2016 r. do 2018 r. decyzji zarówno pozytywnych jak i negatywnych, przy zachowaniu zasad anonimizacji danych osobowych wnioskodawców". Oczekiwał tym samym przekazania kopii dokumentów na wskazany we wniosku adres do korespondencji. Prowadzony w Ministerstwie Sprawiedliwości w latach 2016 - 2018 elektroniczny system ewidencji dokumentacji pozwalał na wyodrębnienie z ogółu spraw zarejestrowanych, tych które dotyczyły wniosków sędziów o udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia. Dokumentacja dotycząca poszczególnych wniosków była natomiast prowadzona papierowo i załączana do indywidualnych zbiorów dokumentów prowadzonych dla danego sędziego (w zbiorze znajdują się wszystkie dokumenty związane ze sprawowaniem stanowiska sędziowskiego, które wpływają do Ministerstwa). W systemie elektronicznym ewidencjonowano skany dokumentów (PDF). Zatem udostępnienie wnioskowanych dokumentów musiałoby się wiązać co najmniej z wydrukowaniem skanu dokumentu z systemu ewidencyjnego (lub wykonaniem jego kopii ze zbioru dokumentów), a następnie z poddaniem dokumentu anonimizacji, wykonaniem kopii lub skanu tak przygotowanego dokumentu i przekazaniem wnioskodawcy w wersji papierowej, czy jak obecnie podnosi, w postaci elektronicznej zgranej na płytę CD. Organ podkreślił, że wersje edytowalne poszczególnych dokumentów (o ile zostały zachowane przez pracowników, co nie jest wymogiem), wbrew stanowisku skarżącego, nie mogłyby zostać wykorzystane przez organ, ponieważ nie posiadają waloru oficjalności. Stanowią projekty rozstrzygnięć, które dopiero z chwilą podpisu przez uprawnioną osobę stają się informacją publiczną. Nie posiadają właściwych pieczęci oraz uzupełnionej daty, nie posiadają zatem waloru informacyjnego. Skarżący ustosunkował się do powyższego stanowiska organu w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. W piśmie tym zarzucił, że twierdzenia organu o sposobie organizacji pracy w zakresie czynności podejmowanych w ramach rozpoznawania wniosków o udzielenie sędzim urlopów dla poratowania zdrowia nie posiadają walorów wiarygodności, gdyż organ nie przedstawił żadnej dokumentacji na powyższą okoliczność. Ponownie podniósł, że wniosek u przesłanie kopii decyzji mógł zostać zrealizowany zarówno poprzez doręczenie mu ich kopii papierowej, jak i sporządzonych w formie elektronicznej. Jeśli natomiast organ miał wątpliwości, co do formy przekazania żądanych informacji, to mógł zwrócić się do niego o sprecyzowanie wniosku. Zaznaczył też ponownie, że domagał się wyłącznie udostępnienia kopii samych decyzji, a nie dokumentacji dotyczącej poszczególnych wniosków o udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia. W ocenie skarżącego, za niezrozumiałe należy uznać twierdzenia organu, co do braku możliwości udostępnienia elektronicznej wersji decyzji Ministra Sprawiedliwości z powodu nie posiadania waloru oficjalności. Skarżący zaznaczył, że decyzje nie są podpisywane przez Ministra w jednym egzemplarzu, co najmniej jeden z nich jest przechowywany w wersji papierowej, z której to można zrobić stosowną kopię papierową lub scan. Poinformował jednocześnie, że Sąd Najwyższy orzeczeniem z dnia 13 grudnia 2018 r. (sygn. akt INO 35/18) uchylił decyzję odmawiającą udzielenia mu urlopu dla poratowania zdrowia i przekazał sprawę Ministrowi Sprawiedliwości do ponownego rozpoznania wskazując, że decyzja Ministra w tym zakresie nie ma cech dowolności i swobodnego uznania. Udostępnienie wnioskowanej informacji jest zatem konieczne z punktu widzenia interesu publicznego, gdyż prowadzić będzie do wyeliminowania wadliwej praktyki organu w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga K. H. nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej jako u.d.i.p. ), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja w postaci kopii wszystkich decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych w latach 2016-2018 w przedmiocie udzielenia sędziom płatnego urlopu dla poratowania zdrowia, ma charakter informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 ustawy. W literaturze, jak również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest w tym zakresie jednolite stanowisko, że decyzje oraz postanowienia wydane przez organy administracji w indywidualnych sprawach stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1396/12, wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12 opubl. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 2 dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W świetle powyższego, decyzja jest aktem administracyjnym i jednocześnie dokumentem urzędowym, zawiera bowiem treść oświadczenia woli utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego, stanowi zatem informację publiczną. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że w literaturze i orzecznictwie odróżnia się informację publiczną od nośnika, na którym informacja ta została utrwalona. Nośnikiem treści zawierającej informację publiczną może być karta papieru, na której został sporządzony dokument urzędowy lub taśma zawierająca multimedialny zapis obrad sesji rady gminy. Wobec brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p., informacją publiczną jest nie tylko treść decyzji wydanej przez organ ale również jej postać, a więc sam nośnik informacji jakim jest karta papieru, na której ten dokument urzędowy został sporządzony. W przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii decyzji nie wystarczy zatem poinformowanie wnioskodawcy o jej treści. Wnioskodawca w istocie domaga się bowiem informacji o treści i postaci dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2799/13, publ. j.w.). W świetle powyższych uwag nieuzasadnione są zarzuty skarżącego, że w sytuacji, gdy wnosił o udostępnienie kopii decyzji Ministra Sprawiedliwości organ mógł w ramach realizacji tego wniosku udostępnić mu przechowywane w formie elektronicznej zapisy treści decyzji. Ma rację organ, że wersje edytowalne poszczególnych dokumentów (o ile zostały zachowane przez pracowników), nie posiadają waloru oficjalności, gdyż nie są opatrzone podpisem osoby upoważnionej do działanie w imieniu organu oraz właściwymi pieczęciami, nie posiadają zatem waloru dokumentu urzędowego, jakim jest decyzja administarcyjna. Minister Sprawiedliwości wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., uznał, że żądana przez skarżącego informacja w punkcie 2 wniosku stanowi informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a w sprawie nie zaistniała przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego" warunkująca udostępnienie takiej informacji. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do kwestii charakteru żądanej informacji publicznej, tj. do oceny, czy ma ona charakter informacji publicznej prostej, czy przetworzonej. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, jednak analiza dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych daje podstawę do odkodowania opisowej definicji tego pojęcia stanowiącej wynik wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. I tak, za informację publiczną przetworzoną uznaje się informację, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14, pub. j.w.). Przyjmuje się jednak również, że informacja publiczna przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11; publ. j.w.). O informacji przetworzonej można zatem mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale ich rozmiar i zakres wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem udostępnienia informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zespołu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, wyrok NSA z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14; publ. j.w.). W orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, że z informacją przetworzoną mamy do czynienia wówczas, gdy stanowi ona wynik działań wykraczających poza zakres zadań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 953/13 (publ. j.w.) "przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy (...) ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej". Natomiast w wyroku z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/12 (publ. j.w.) NSA stwierdził, że "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego". W świetle powyższych uwag uzasadnione jest w ocenie Sądu stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że wniosek K. H. w zakresie objętym zaskarżoną decyzją dotyczył informacji publicznej przetworzonej. W istocie bowiem, zważywszy na zakres przedmiotowy wniosku oraz ramy czasowe żądania, udostępnienie żądanych kopii decyzji, oznacza konieczność wykonania szeregu czynności oraz zaangażowania pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości, które wykracza poza bieżącą działalność tego organu i realizację jego ustawowych zadań. Jak wyjaśnił organ wydane w zakreślonym we wniosku czasookresie 102 decyzje w przedmiocie udzielenia sędziom płatnego urlopu dla poratowania zdrowia załączane są w wersji papierowej do indywidualnych zbiorów dokumentów prowadzonych dla danego sędziego. W systemie elektronicznym ewidencjonowane są natomiast skany dokumentów (PDF). Udostępnienie wnioskowanych kopii decyzji musiałoby wiązać się zatem co najmniej z wydrukowaniem skanu dokumentu z systemu ewidencyjnego (lub wykonaniem jego kopii ze zbioru dokumentów), a następnie z poddaniem dokumentu anonimizacji, wykonaniem kopii lub skanu tak przygotowanego dokumentu i przekazaniem wnioskodawcy w wersji papierowej, czy też w postaci elektronicznej zgranej na płytę CD. Jednocześnie, zważywszy na materię spraw (kwestie dotyczące stanu zdrowia sędziów), w których zapadły te decyzje, konieczne byłoby szczegółowe przeanalizowanie treści każdej z nich i usunięcie nie tylko danych osobowych wnioskodawców, ale także zawartych w decyzjach innych danych dotyczących np. stanu zdrowia, przebiegu leczenia, nazw placówek medycznych, które mogłyby umożliwić w jakikolwiek sposób zidentyfikowanie osoby wnioskodawcy. Ma zatem rację organ, że dokonanie przeglądu tych 102 decyzji z uwzględnieniem konieczności zapewnienia ochrony danych osobowych i danych wrażliwych dotyczących wnioskodawców wymaga szczególnej analizy treści decyzji i znacznego zaangażowania w przygotowanie tak przetworzonej informacji. Biorąc pod uwagę powyższe, uprawnione jest stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że w wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2018 w zakresie punktu [...], dotyczył informacji publicznej przetworzonej, której udostępnienie jest możliwe wyłącznie w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interes indywidualny. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych podmiotów publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeśli jest związane z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być ono "szczególnie" istotne, co stanowi dodatkowy czynnik przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Kwalifikowana forma interesu publicznego oznacza, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do ważnych dla państwa, czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10; publ. j. w.). Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej powinien zatem wykazać, że jej otrzymanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Przykładem takiego podmiotu może być poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów (J. Drachal, Dostęp do informacji publicznej. Rozwój czy stagnacja? Wystąpienie na konferencji zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk w dniu 6 czerwca 2006 r.; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10; wyrok NSA z dnia 17 maja 2012r., sygn. akt I OSK 416/12; publ. j.w.). Wskazane wyżej przykłady podmiotów spełniających przesłankę uzyskania dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie oznaczają oczywiście automatycznego wyeliminowania z tego katalogu innych podmiotów, które nie pełnią wymienionych wyżej funkcji. Podmioty niepełniące tego rodzaju funkcji również mogą być w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają, w sytuacji gdy np. występują w określonych procesowych rolach uczestników postępowań dotyczących tworzenia lub kontrolowania aktów normatywnych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej każdemu obywatelowi przyznaje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym przetworzonej, o ile wykaże kwalifikowaną postać swojego żądania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości trafnie stwierdził, że podnoszone przez skarżącego argumenty nie przemawiają za uznaniem, iż otrzymanie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał, że posiada realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga oraz obiektywną możliwość rzeczywistego wpływu na funkcjonowanie określonych instytucji państwa. W uzasadnieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący powołał się na fakt, iż decyzją z [...] lipca 2018 r. Minister Sprawiedliwości odmówił mu udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia. Od decyzji tej wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego. Wskazał, że ma prawo przed rozstrzygnięciem tej sprawy zapoznać się z argumentacją i motywami decyzji wydawanych przez Ministra, jako organu publicznego w tego typu przypadkach. Ponadto, że w interesie publicznym jest poznanie rodzaju decyzji podejmowanych przez organ władzy i rozstrzygnięć oraz ich uzasadnienia. W odpowiedzi na wezwanie organu do wykazania szczególnego interesu publicznego K. H. podniósł natomiast, że opinia publiczna, w tym sędziowie stanowiący grupę prawie 10 000 osób, mają prawo znać mechanizmy podejmowania decyzji przez organy władzy wykonawczej oraz wiedzieć w jakich przypadkach i w jakich okolicznościach Minister udzielił urlopu dla poratowania zdrowia wybranym osobom. Wskazał również, że w niniejszej sprawie działa on w interesie publicznym, a jego zamiarem jest m.in. poinformowanie sędziów w Polsce oraz pozostałych obywateli za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz prasy i telewizji o kryteriach (lub ich braku) jakimi posługuje się Minister Sprawiedliwości podejmując decyzje o przyznaniu urlopów dla poratowania zdrowia. Zdaniem Sądu, z powyższej argumentacji nie można wyprowadzić wniosku, że otrzymanie przez skarżącego żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ani status skarżącego jako sędziego oraz jego osobiste zainteresowanie argumentacją i motywami decyzji wydawanych przez Ministra, ani deklarowany zamiar poinformowania sędziów w Polsce oraz pozostałych obywateli za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz prasy i telewizji o kryteriach (lub ich braku) jakimi posługuje się Minister Sprawiedliwości podejmując decyzje o przyznaniu urlopów dla poratowania zdrowia, nie spełnia wymogu kwalifikowanej postaci interesu publicznego. Samo bowiem upowszechnienie przedmiotowej informacji za pośrednictwem mediów społecznościowych oraz prasy i telewizji, nie jest równoznaczne ze stworzeniem faktycznej możliwości wykorzystania uzyskanych informacji dla realnej poprawy funkcjonowania organu państwa, jakim jest Minister Sprawiedliwości. Konkludując Sąd stwierdza, iż zarzuty zawarte w skardze oraz w późniejszych pismach procesowych nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Minister Sprawiedliwości zasadnie przyjął, że informacja publiczna objęta punktem 2 wniosku informacyjnego stanowi informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniała przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego" warunkująca udostępnienie informacji przetworzonej. Wystąpiły zatem podstawy do odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej poprzez wydanie decyzji stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.