IV SA/Po 1047/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Rektora [...] w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów oddala skargę Pismem z dnia [...] października 2016 r. M. T. (zwana dalej: Skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Rektora [...] w [...] (zwanego dalej: organ, Rektor) z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiającą przyznania jej - stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim [...] (zwanego dalej: stypendium). Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 104 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 181 ust. 1 w zw. z art. 181 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 6 ust. 1 Regulaminu przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...] (zwanego dalej: Regulamin stypendialny) odmówił przyznania Skarżącej rzeczonego stypendium. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że Skarżąca w roku akademickim [...] studiowała na trzecim roku studiów I stopnia na kierunku [...]. Na studiach tych objęta była Regulaminem Studiów na rok [...] (zwanym dalej: Regulamin na rok [...]). Obecnie, od roku akademickiego [...], Skarżąca jest studentką kierunku [...]. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów w roku akademickim [...] za poprzedzający rok akademicki. W roku akademickim [...] studentka osiągnęła średnią ocen 4,75. W związku z tym Komisja Stypendialna przyznała jej 5 punktów w oparciu o kryteria zawarte w pkt. 2 Załącznika nr [...] do Regulaminu stypendialnego. Organ uwzględnił także osiągnięcia dodatkowe studentki, tj. udział w dodatkowych warsztatach z zakresu [...] specjalnej, oraz pomoc w organizacji Dnia Dziecka w gminie C., za które przyznano studentce dodatkowy 1 punkt. Łącznie w toku postępowania o przyznanie stypendium Skarżąca otrzymała 6 punktów. Kolejno wyjaśniono, że na kierunku [...], tj. na kierunku, na którym obecnie studiuje studentka, stypendium dla najlepszych studentów przyznane zostało studentom, którzy osiągnęli łącznie nie mniej niż 8 punktów, to jest 5% najlepszych studentów tego kierunku. Łącznie na całej Uczelni stypendium rektora dla najlepszych studentów przyznano natomiast 82 osobom. Organ wskazał, że postępowanie przeszło już raz przez dwie instancje postępowania administracyjnego i na skutek decyzji autokontrolnej organu jest obecnie ponownie procedowane. Podkreślono, że w toku prowadzonego ponownie postępowania organ zwrócił się do studentki z wezwaniem do udzielenia informacji na temat swoich dodatkowych osiągnięć, które uwzględnione winny zostać w toku procedury przyznawania stypendiów, tj. w szczególności do wskazania informacji, czy istnieje możliwość przyznania studentce dodatkowych punktów za osiągnięcia naukowe, sportowe lub artystyczne. W piśmie z dnia [...] maja 2016 roku, studentka nie wskazała na żadne dotychczas niezgłoszone osiągnięcia podlegające uwzględnieniu przy ustalaniu studentów uprawnionych do otrzymania stypendium naukowego. Organ dał wiarę wyjaśnieniom strony, albowiem nie posiadał także informacji na temat dodatkowych osiągnięć studentki, które mógłby wziąć pod uwagę jako fakty znane mu z urzędu. Organ wezwał również w ramach postępowania dowodowego nauczycieli akademickich do złożenia pisemnych wyjaśnień - w charakterze świadka – na okoliczność wskazania: jakie zajęcia dany nauczyciel akademicki prowadził ze studentami kierunku [...] w roku akademickim [...] oraz jaką skalę ocen stosował przy ocenianiu studentów kierunku [...] w roku akademickim [...]. Stwierdzono, że z analizy oświadczeń, złożonych na wezwanie Rektora przez prowadzących zajęcia, wynika, iż niektórzy z nich (pięcioro) stosowali skalę ocen od 2,0 do 5,5. Organ stwierdził ponadto, że oświadczenia złożone przez wszystkich nauczycieli akademickich są wiarygodne i wskazują, że praktyką stosowaną na Uczelni jest wystawianie ocen w skali od 2,0 do 5,5. Organ z urzędu przeprowadził w związku z powyższym weryfikację ocen otrzymywanych przez studentów kierunku [...] w roku akademickim [...] pod kątem ustalenia, czy studenci tego kierunku otrzymywali ocenę 5,5. Nadto, Organ zweryfikował średnią ocen Skarżącej w oparciu o kartę przebiegu studiów i potwierdził, że wynosi ona 4,75. Organ ustalił także, że na kierunku [...], na III roku studiów w roku akademickim [...], tj. na tym, na którym studiowała Skarżąca, wystawionych zostało 117 ocen 5,5. Oceny te stanowiły zarówno oceny cząstkowe, jak również oceny końcowe studentów, w tym oceny końcowe z przedmiotów branych pod uwagę przy obliczaniu średniej arytmetycznej ocen. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego organ podniósł, że Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 181 przewiduje możliwość przyznania studentowi, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen stypendium rektora dla najlepszych studentów. Zgodnie z art. 181 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów może ubiegać się również student pierwszego roku studiów drugiego stopnia rozpoczętych w terminie jednego roku od ukończenia studiów pierwszego stopnia, jeśli spełni kryteria określone w ust. 1 lub 2 art. 181 ustawy, tj. jeśli uzyskał m.in. wysoką średnią ocen lub wysokie osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe. W takim wypadku ustalenie czy student pierwszego roku studiów drugiego stopnia uprawniony jest do uzyskania stypendium rektora dla najlepszych studentów odbywać się musi przy uwzględnieniu średniej ocen innych studentów na tym kierunku, na którym student zamierza pobierać stypendium, a nie na kierunku, na którym student studiował poprzednio. Powyższe uzasadnione jest między innymi tą okolicznością, że możliwa jest kontynuacja edukacji na studiach II stopnia przez studenta, który studia I stopnia ukończył na innej Uczelni. Uwzględnienie średniej ocen takiego studenta nie może się zatem odbyć przy uwzględnieniu średniej ocen obowiązującej na jego poprzedniej Uczelni. Z tego powodu, w ocenie organu, możliwe jest wystąpienie rozbieżności w wysokości średniej ocen zapewniającej uzyskanie stypendium dla najlepszych studentów na różnych kierunkach. Kolejno organ podkreślił, że z treści art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wynika uprawnienie uczelni do określenia liczby studentów na dowolnie ustalonym poziomie, nie wyższym jednak niż 10% najlepszych studentów danego kierunku. Organ podkreślił, że rektor uprawniony jest do ustanowienia szczegółowych kryteriów udzielania świadczeń pomocy materialnej, w tym stypendiów dla najlepszych studentów, i ma prawo do ich skonkretyzowania, np. poprzez określenie dolnego progu średniej ocen, który trzeba osiągnąć, aby spełnić ustawową przesłankę "uzyskania za rok studiów wysokiej średniej" lub progu procentowego studentów, którzy takie świadczenie mogą uzyskać. Organ argumentował, że kryteria przyznania stypendiów rektora dla najlepszych studentów - w granicach określonych w art. 181 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym określa rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego w szczegółowym regulaminie ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów. Z treści powołanego przepisu wynika, iż kryteria te, w ramach autonomii uczelni, mogą być zastosowane zarówno łącznie, jak i selektywnie. Nie ma też obowiązku zamieszczania w regulaminie wszystkich wymienionych w ustawie kryteriów. W tej mierze wskazano, że zgodnie z art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, nie więcej niż 10 % najlepszych studentów każdego kierunku studiów może otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów. Także z treści § 11 ust. 4 Regulaminu stypendialnego, wynika, że liczba stypendiów rektora dla najlepszych studentów przyznanych na każdym kierunku studiów w uczelni nie może przekroczyć 10% liczby studentów danego kierunku. W treści zaś ust. 12 Załącznika nr [...] do Regulaminu stypendialnego zawarta została punktacja przyznawana studentom w zależności od osiągnięć artystycznych, naukowych, sportowych lub wysokiej średniej ocen. Z treści tego przepisu wynika m.in., że studenci mogą uzyskać maksymalną średnią ocen do 5,5. Organ argumentował, że Rektor nie przydziela zatem stypendium dla najlepszych studentów wyłącznie w oparciu o średnią ocen. Możliwe jest wystąpienie sytuacji, w której student z niższą średnią ocen, ale z licznymi osiągnięciami naukowymi otrzyma stypendium rektora dla najlepszych studentów. Z tego powodu, jak stwierdził organ, w treści Regulaminu przyznawania świadczeń pomocy materialnej nie określa się minimalnego progu punktowego, który umożliwia przyznanie stypendium. Próg ten bowiem jest możliwy do ustalenia dopiero po przeprowadzeniu weryfikacji wszystkich prawidłowo zgłoszonych wniosków o przyznanie stypendium. Kolejno organ podkreślił, że w trakcie obrad Komisji Stypendialnej na kierunku [...], na wniosek przedstawicieli studentów, ustalono, iż minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania stypendium Rektora wynosić będzie 8 punktów. Podkreślono, że w przedmiotowym postępowaniu organ sprawdza, czy studentce została przydzielone właściwa ilość punktów, zgodnie z Regulaminem stypendialnym oraz czy ta ilość punktów pozwala na uzyskanie danego rodzaju stypendium. Rektor skonstatował, że na tym zasadniczo kończy się kompetencja i zadanie organu w przedmiotowym postępowaniu. Organ nie weryfikuje zasadności wystawionych ocen przez wykładowców, albowiem wartość noty wystawionej studentowi należy do dyskrecjonalnej kompetencji wykładowcy, a organy uczelni, w tym także w postępowaniu o przyznanie stypendium rektora, nie są uprawnione do weryfikacji wartości ocen wystawionych przez poszczególnych wykładowców. Organ podkreślił, że pomimo to Rektor szczegółowo przeanalizował zarzuty studentki postawione we wcześniejszym postepowaniu, w szczególności zaś nad kwestią treści regulaminów zakładających różne maksymalne oceny możliwe do uzyskania przez studentów. W tej mierze organ stwierdził, co następuje. W treści § 32 Regulaminu Studiów w [...] w P. obowiązującego studentkę wskazano, że w Uczelni stosowana jest skala ocen: 2,0-5,0. W toku postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Rektora ustalono, że studentka nie otrzymała maksymalnych ocen ze wszystkich przedmiotów, co zapewniłoby jej uzyskanie wyższej liczby punktów umożliwiającej uzyskanie stypendium — za średnią ocen studentka uzyskała wyłącznie 5 punktów. Podkreślono, że średnia ocen studentki kształtująca się na poziomie 4,75 świadczy o tym, że nawet w skali ocen od 2,0 do 5,0 nie uzyskała ona maksymalnych not, które mogła uzyskać. Należy, zdaniem organu, zauważyć, że te same oceny w skali 2,0 do 5,0 i w skali 2,0 do 5,5 mają zatem inną wagę. Nie można jednak, w ocenie organu, na tym etapie postępowania ustalić czy wykładowcy mając do dyspozycji szerszą skalę ocen przyznaliby studentce tak samo wysokie czy też niższe oceny. Nadto podkreślono, że skala ocen wzięta pod uwagę przez organ przy ustalaniu treści Załącznika nr [...] do Regulaminu stypendialnego uwzględniała okoliczność, że studenci innych kierunków i innych lat mogli osiągnąć maksymalną średnią ocen 5,5. Zastosowana skala odpowiadała także praktyce stosowanej na Uczelni, co Rektor ustalił w oparciu o wyjaśnienia nauczycieli akademickich. Z powołanych powyżej wyjaśnień, zdaniem organu, wynika bowiem, że na kierunku studentki niektórzy nauczyciele akademiccy stosowali skalę ocen do 5,5, a nie wynikającą z Regulaminu Studiów skalę do 5,0. Zatem, w ocenie Organu, obowiązywanie dla różnych kierunków różnych skali oceniania nie miało dla sprawy znaczenia, bo z przedłożonych wyjaśnień wynika, że wykładowcy i tak stosują własne skale ocen. Organ podkreślił, że na roku Skarżącej, w czasie roku akademickiego [...] wystawiono 117 ocen 5,5. Także Skarżąca mogła zatem uzyskać taka ocenę — czy to ocenę cząstkową podlegającą uwzględnieniu przy zaliczeniu przedmiotu, czy to ocenę końcową z przedmiotu. Co istotne, organ przeprowadził także weryfikację możliwości uzyskania stypendium przez studentkę także j w przypadku zastosowania skali ocen od 2,0 do 5,0. Nawet jednak w takim przypadku, nadal oceny wyższe niż uzyskane przez studentkę posiadałoby ponad 10% studentów kierunku, na którym studentka obecnie studiuje, co jednoznacznie – według organu - przesądza o braku możliwości przyznania studentce stypendium. Końcowo organ stwierdził, że w świetle powyższego, uzyskana przez Skarżącą punktacja nie spełnia warunku przyznania jej stypendium rektora dla najlepszych studentów. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięcie złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc zarzuty i przytaczając argumentację powieloną następnie i rozwiniętą w opisanej poniżej skardze. Na skutek rozpatrzenia powyższego wniosku Skarżącej organ wydał, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję drugoinstancyjną, utrzymując w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Organ podtrzymał argumentację przedstawioną w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym, a ponadto – odnosząc się do zarzutów stawianych przez Skarżącą – wskazał, co następuje. W ocenie organu zarzuty podniesione w treści wniosku nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu niemożności przyjęcia za podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie wyjaśnień pisemnych złożonych przez wykładowców organ wskazał, iż wezwał nauczycieli akademickich do złożenia pisemnych wyjaśnień w charakterze świadków. Jako takie obrazują one fakt, że na Uczelni wystawiano oceny w skali od 2,0 do 5,5. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z uwagi zaś na rozwiązania prawne zawarte w przepisach art. 50 § 1 i art. 54 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących wezwań, w których przewidziana została możliwość złożenia zeznań na piśmie, można – w ocenie organu - uznać za dopuszczalne także złożenie przez świadka zeznań w formie pisemnej. Ponieważ zeznania świadków, także te złożone na piśmie, podlegają swobodnej ocenie, w razie wątpliwości do treści złożonego w tej formie zeznania organ może wezwać świadka do ich ustnego uzupełnienia czy wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Organ podkreślił, że strona nie została pozbawiona możliwości zapoznania się z pisemnymi oświadczeniami świadków, ani możliwości ustosunkowania się do nich w toku postępowania. Nie skorzystała jednak dobrowolnie z tej możliwości. Kolejno, odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego stosowania skali punktowej, organ wskazał, że konieczność zdobycia określonej ilości punktów stanowi wyłącznie pomocnicze kryterium, umożliwiające Uczelni ustalenie listy osób uprawnionych do otrzymania stypendium. W szczególności błędnie Skarżąca zakłada, że osiągnięcie co najmniej 8 punktów stanowiło odgórny warunek uwzględnienia wniosku o przyznanie stypendium. Próg 8 punktów, wskazywany jako próg minimalny stanowi kryterium pomocnicze, ustalane przez Organ dopiero w toku weryfikacji wniosków i ułatwiające tworzenie listy studentów uprawnionych do otrzymania świadczenia. Wskazano, że w toku prowadzenia procedury dotyczącej przyznania stypendium dla najlepszych studentów, wnioskodawcy zobowiązani są do poinformowania Uczelni o swojej średniej ocen oraz o dodatkowych zajęciach lub osiągnięciach, które mogą mieć wpływ na ocenę ich kandydatury. Po weryfikacji spełnienia warunków formalnych, Organ ustala grono osób, które mogą zostać wzięte pod uwagę przy przyznawaniu stypendiów. Analizie poddawane są przy tym wnioski wyłącznie osób, które spełniają kryterium uzyskania minimalnej średniej nie niższej niż 4,3. Ustalenie w Regulaminie przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...] średniej ocen umożliwiającej złożenie wniosku o przyznanie stypendium na poziomie 4,30 ma na celu zawężenie liczby studentów, którzy mogą złożyć wniosek o przyznanie stypendium. Spełnienie tego kryterium nie powoduje jednak automatycznego uznania, że stypendium jest studentowi należne. Kryteria punktowe, określone dodatkowo w Regulaminie mają na celu ustalenie obiektywnej skali ocen dla wszystkich kandydujących do stypendium studentów. Organ wywodził, że w zależności od liczby osób spełniających minimalne kryteria, ustala się listę osób w taki sposób, żeby nie przekroczyła ona dopuszczalnego, ustawowego progu 10% studentów na każdym z kierunków. Organ zaznaczył przy tym, że może przyznać stypendium maksymalnej liczbie studentów (10%), ale nie ma takiego obowiązku, co wynika wprost z treści przepisu art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym stypendium to "przyznawane jest w liczbie nie większej niż 10% liczby studentów każdego kierunku". Sam natomiast sposób przyznawania punktów oraz ich ilość za poszczególne osiągnięcia uregulowany został w Regulaminie przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...]. W Regulaminie tym jasno określone są kryteria uzyskania stypendium. Kryterium uzyskania określonej ilości punktów stanowi zatem wynik przeprowadzonego procesu weryfikacji wniosków - liczba punktów jest przyznawana za średnią ocen, a także za dodatkowe osiągnięcia (w zależności od ich wagi oraz ilości osiągnięć). Z tego też względu, zdaniem organu, nie jest zasadny zarzut, że w Regulaminie przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...] nie wskazano wyraźnie ilości punktów, którą student powinien uzyskać, żeby mieć pewność uzyskania stypendium dla najlepszych studentów. Odnosząc powyższe rozważania do realiów kontrolowanej sprawy organ stwierdził, że obowiązek uzyskania co najmniej 8 punktów na kierunku Skarżącej wynikał z potrzeby określenia liczby studentów, którzy spełnili warunki wynikające z Regulaminu, lecz także ustalenia takiej liczby takich studentów, żeby nie został przekroczony próg 10% wszystkich studentów kierunku wynikający z ustawy. Wskazano, że łącznie na kierunku Skarżącej studiowało 360 osób. Maksymalnie stypendium uzyskać mogło zatem 36 osób. Organ korzystając z uprawnienia do zawężenia ustawowego progu 10 %, przyznał stypendium wyłącznie 18 osobom, tj. 5% kierunku. Podkreślono, że gdyby natomiast przyjąć, że studenci z liczbą punktów równą lub większą 6 (zatem z osiągnięciami oraz średnią ocen identycznymi jak Skarżąca) także uprawnieni byli do otrzymania stypendium, wówczas stypendium musiałoby zostać przyznane nie 36 osobom, a 42 osobom. Tyle bowiem osób uzyskało wyniki w nauce lepsze lub identyczne jak Skarżąca. Powyższe w konsekwencji doprowadziłoby, jak wskazał organ, do przyznania stypendium 11,7 % najlepszych studentów, a zatem liczbie studentów przekraczającej ustawowy maksymalny próg. Skargę na powyższą decyzje złożyła Skarżąca zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynika sprawy tj.: 1. art. 181 ust, 1 i 2 w zw. z art. 186 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez ich błędną wykładnię, a w efekcie nieuzasadnione przyjęcie, iż regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów oraz sposób wyłaniania studentów mogących otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów nie musi zawierać szczegółowych kryteriów przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów, zaś uczelnia ma prawo do formowania kryteriów przyznawania pomocy materialnej, nieznanych ubiegającym się o te pomoc; 2. art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez jego błędną wykładnię, a w efekcie nieuzasadnione przyjęcie, iż organ administracyjny ma pełną dowolność w przyznawaniu stypendium dla najlepszych studentów na danym kierunku, podczas gdy tzw. uznaniowość administracyjna ograniczona jest zasadami praworządności, sprawiedliwości oraz równości wobec prawa; 3. § 32 Regulaminu studiów [...] na rok akademicki [...] (zwanego dalej: Regulamin na rok [...]), poprzez jego niezastosowanie, a w efekcie błędne przyjęcie, iż Skarżącą obowiązywała skala ocen od 2,0 do 5,5, a także, iż Skarżąca nie spełniła warunków koniecznych do uzyskania stypendium rektora dla najlepszych studentów, tj. nie uzyskała średniej w wys. 5,0 lub wyższej, podczas gdy skala ocen obowiązująca w toku studiów Skarżącej wynosiła od 2,0 do 5,0 zaś Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości uzyskania średniej wyższej, aniżeli 5,0; 4. § 13 w zw. z § 11 ust 1 i 4 Regulaminu stypendialnego na rok akademicki [...] z dnia [...] września 2015 r. ("Regulamin przyznawania stypendium") poprzez jego niezastosowanie, a w efekcie błędne przyjęcie, iż Skarżąca nie spełniła warunków koniecznych do uzyskania stypendium rektora dla najlepszych studentów, tj. nie uzyskała średniej w wys. 5,0 lub wyższej oraz nie uzyskała progu 8 punktów jako minimum do uzyskania stypendium, podczas gdy skala ocen obowiązująca w toku studiów Skarżącej wynosiła od 2.0 do 5,0 zaś Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości uzyskania średniej wyższej, aniżeli 5.0 zaś Regulamin przyznawania stypendium oraz jego załącznik nie przewidywały progów punktowych niezbędnych jako minimum do uzyskania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art, 7 w zw. z art. 8 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie i w efekcie nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwieniu sprawy w postępowaniu administracyjnym; 2. art. 80 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez przekroczenie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia o materiał dowodowy sprzeczny z ze stanem faktyczno-prawnym, którego rzetelność budzi uzasadnione wątpliwości, a także wyprowadzenie wniosków sprzecznych z treścią obowiązujących przepisów ustawy, Regulaminu studiów oraz Regulaminu przyznawania stypendium. Skarżąca domagała się uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzji organów obu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz dokonania, na podstawie art. 153 w zw. z art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ. Rozwijając powyższe zarzuty Skarżąca podniosła w szczególności, że Załącznik nr [...] do Regulaminu stypendialnego w roku akademickim [...] poza określeniem progu średniej arytmetycznej ocen, który nie może być niższy niż wartości 4,30, nie wskazuje progu punktowego, który student ubiegający się o stypendium winien przekroczyć, aby stypendium rektora otrzymać w roku akademickim [...]. Zdaniem Skarżącej z treści zatem Regulaminu wydanego zarządzeniem Rektora z dnia [...] września 2015 r., można zatem wywnioskować, iż jedynym minimalnym progiem, jaki student ubiegający się o stypendium winien przekroczyć to próg średniej arytmetycznej ocen na poziomie 4,30. Skarżąca podkreśliła także, że przebieg jej studiów określał Regulamin na rok [...] w [...] w P. na rok akademicki [...] (zwany dalej: Regulamin [...]) zgodnie z treścią § 46 tegoż regulaminu. Zdaniem Skarżącej postanowienia rzeczonego Regulaminu mają zastosowanie odnośnie całego toku studiów Skarżącej. Jak wynika zaś z treści § 32 przedmiotowego Regulaminu - dla zajęć dydaktycznych kończących się egzaminem i zaliczaniem na ocenę, obowiązuje skala ocen od 2,0 do 5,0 z uwzględnieniem ocen o wartości liczbowej: 2,5; 3,5 oraz 4,5. Zatem ocena wiedzy i umiejętności Skarżącej oraz studentów uczelni objętych tym Regulaminem w okresie studiów I stopnia mogła odbywać się jedynie przy użyciu wskazanej skali. Skarżąca uzyskała średnią arytmetyczną za rok akademicki [...], wynosząca 4,75. Wynik średniej został obliczony na podstawie ocen końcowych uzyskanych w toku semestru piątego oraz szóstego z przedmiotów realizowanych programem studiów na kierunku Skarżącej. Zdaniem Skarżącej nie ulega wątpliwości, iż najwyższą oceną końcową z każdego z przedmiotów, jaką mogła otrzymać Skarżąca wynosiła 5,0, a fakt ten potwierdza również suplement do dyplomu Skarżącej. Zdaniem Skarżącej w świetle powyższego powoływanie się zatem przez organ administracji, na okoliczność, iż Skarżąca nie spełniła wymagań, w postaci przekroczenia progu punktowego wynoszącego 8 punktów, a tym samym uzyskania średniej wyższej niż 5,0, by móc ubiegać się o stypendium rektora dla najlepszych studentów, jest bezzasadne i niezgodne ze stanem prawnym. Zdaniem Skarżącej w kwestionowanych decyzjach organ administracji powołuje się na ustalony przez siebie minimalny wymóg, jakim było osiągnięcie progu punktowego na poziomie 8 punktów, podczas gdy zarówno Regulamin przyznawania stypendium oraz załącznik nr [...] do tegoż Regulaminu, nie stawiają wymogu uzyskania przez studentów minimum 8 punktów. Tym samym, jej zdaniem, organ administracji przekroczył zakres swych kompetencji, naruszając również art. 174 ust. 4 ustawy. Skarżąca podkreśliła przy tym, że prawo kształtowania przez organy uczelni wyższej aktami wewnętrznymi sytuacji prawnej, w tym praw i obowiązków studentów, pomimo jego autonomicznego charakteru, wymaga zachowania wszystkich standardów wpływających na jego wewnętrzną spójność, oraz zgodności z przepisami powszechnie obowiązującymi. Regulamin, jako akt wewnętrzny uczelni, ustalany na zasadzie art. 186 ust. 1 ustawy przez rektora, w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego, pomimo swego autonomicznego charakteru nie może naruszać podstawowych zasad prawnych obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, ani też pozostawać w sprzeczności z postanowieniami aktów wyższego rzędu, gdyż naruszałoby to podstawową zasadę konstytucyjną hierarchiczności systemu źródeł prawa, polegającą na przyjęciu, że akt niższego rzędu (akt wewnętrzny) nie może przyjmować regulacji odmiennych od przyjętych w akcie wyższego rzędu o charakterze powszechnym. Zdaniem Skarżącej, jeżeli zatem Regulamin przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów tut. Uczelni w roku [...] w kategorii studentów z wysoką średnią przewidywał jedynie wymagania takie jak: średnia ocen za poprzedni rok akademicki nie niższa niż 4,30; wpis i publikacja wszystkich ocen w elektronicznym indeksie do terminu określonego w Harmonogramie roku akademickiego bądź Regulaminie Studiów; brak statusu "wpis warunkowy", to nie można uznać za wiążące i usprawiedliwione dodatkowych wymagań w postaci uzyskania punktów powyżej progu nie określonego w Regulaminie, ani w jego załącznikach, a obliczanego nadto wg średniej arytmetycznej z uwzględnieniem skali ocen, której nie przewiduje Regulamin Studiów zarówno obowiązujący wnioskodawcę, a wprowadzony w roku akademickim [...], jak również kolejny Regulamin obowiązujący studentów rozpoczynających studia w kolejnych latach. Według Skarżącej poprzez działania organu faworyzowano studentów, którym wystawiano oceny końcowe z poszczególnych modułów w sposób sprzeczny z obowiązującym Regulaminem studiów. Jednocześnie, według Skarżącej, organ również błędnie interpretuje przepis z art. 174 ust. 4 ustawy, który stanowi, iż środki na dotację na stypendium rektora dla najlepszych studentów, nie mogą być przyznane w liczbie większej niż 10% dla każdego kierunku. Zdaniem Skarżącej zapis ten oznacza, że stypendium rektora może być przyznane maksymalnie 10% studentów danego kierunku, którzy spełnili chociażby jeden z warunków wskazany w art. 181 ust. 1 ustawy, tj. – w przedmiotowej sprawie – uzyskali wysoką średnią ocen. Jeżeli zatem liczba studentów na kierunku Skarżącej spełniających wymogi określone w art. 181 ustawy oraz w Regulaminie przyznawania stypendium przekraczała wartość 10% ogółu studentów na danym kierunku, stosownym – zdaniem Skarżącej – byłoby np. obniżenie stawek stypendium do takiej wysokości by przyznać stypendium rektora wszystkim studentom, którzy spełnili wymogi, tj. osiągnęli średnią powyżej 4,30. Kontynuując Skarżąca podniosła, że jeżeli wg organu, na kierunku Skarżącej liczba osób spełniających powyższe wymogi wyniosła 42 osoby, a zatem zaledwie o 6 osób więcej aniżeli zakłada próg ustawowy, to uczelnia [...] miała obowiązek umożliwić otrzymanie wszystkim 42 studentom otrzymania stypendium rektora, poprzez obniżenie wysokości wypłacanych stypendiów. Rozwijając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego Skarżąca wskazała, że wbrew stanowisku organu administracji, Skarżącą w toku studiów obowiązywał Regulamin ustalony na rok akademickim [...], a nie regulamin uchwalony na rok akademicki [...]. Bezspornym jest wobec powyższego, iż nauczyciele akademiccy, uczący na kierunku Skarżącej, zarówno studentów, którzy rozpoczęli naukę w roku akademickim [...] (jak i w roku akademickim [...]), obowiązani byli do stosowania skali ocen od 2,0 do 5,0. Fakt stosowania przez nauczycieli innej skali ocen, której nie przewidywał obowiązujący Regulamin na rok [...], stanowiło naruszenie Regulaminu. Fakt łamania przez nauczycieli akademickich postanowień Regulaminu, nie może mieć wpływu zarówno na ocenę stanu faktycznego dotyczącego Skarżącej, a tym bardziej nie może skutkować dowolnością organu w ustalaniu dodatkowych kryteriów przyznania stypendium dla najlepszych studentów, będących sprzecznymi zarówno z Regulaminem studiów, ustawą oraz zasadami praworządności i współżycia społecznego. Całkowicie niezrozumiałym jest dla Skarżącej uznanie przez organ, iż łamanie Regulaminu studiów przez nauczycieli akademickich, może stanowić podstawę do określenia wymogów uzyskania stypendium za wyniki w nauce w sposób sprzeczny z normami rangi ustawowej oraz aktów prawa wewnętrznego uczelni [...]. W ocenie Skarżącej, wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów złożony w dniu [...] października 2015 r., winien zostać rozpatrzony ponownie z uwzględnieniem treści Regulaminu studiów ustalonego na rok akademicki [...], a także z uwzględnieniem treści rozdziału IV Regulaminu stypendialnego w roku [...], w szczególności z poszanowaniem ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz panujących konstytucyjnych zasad praworządności i równości, a co niewątpliwie nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Z tego też powodu wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Zaskarżona decyzja Rektora, jak również decyzja tego organu poprzedzająca jej wydanie, nie naruszają przepisów prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynika sprawy, ani też przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na wstępie wskazać należy, że Sąd podzielił ustalenia faktycznie dokonane przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą swoich rozważań. Należy również podkreślić, że Sąd dostrzegł uchybienia zawarte w tych decyzjach, a opisane w dalszej części uzasadnienia, jednak – w ocenie Sądu – nie miały one i nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Gwoli przypomnienia należy wskazać, że w roku akademickim [...] – za który domaga się przyznania stypendium – Skarżąca studiowała na III roku studiów I stopnia na kierunku [...] i w konsekwencji objęta była Regulaminem Studiów na rok [...]. Wniosek o stypendium dla najlepszych studentów Skarżąca złożyła w roku akademickim [...] za poprzedzający rok akademicki ([...]), zaś obecnie - rok akademicki [...], jest studentką tej samej uczelni na kierunku [...]. W roku stanowiącym podstawę do przyznania stypendium tj. roku akademickim [...], uzyskała średnią ocen wynoszącą 4,75, co skutkowało o przyznaniem jej przez Komisję Stypendialną 5 punktów w oparciu o kryteria zawarte w pkt. 2 Załącznika nr [...] do Regulaminu stypendialnego, powiększonych następnie o 1 punkt w związku z uwzględnieniem przez organ osiągnięć dodatkowych studentki. Razem uzyskała zatem 6 punktów. W roku [...], na kierunku, na którym obecnie studiuje Skarżąca tj. [...], stypendium dla najlepszych studentów przyznane zostało studentom, którzy osiągnęli łącznie nie mniej niż 8 punktów i grupa ta stanowiła 5% najlepszych studentów tego kierunku. Organ skorzystał bowiem z uprawnienia do zawężenia ustawowego nieprzekraczalnego progu 10% (art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym) ograniczając się do 5% studentów, tj. 18 osób. Przechodząc do merytorycznej oceny poddanych kontroli Sądu decyzji wskazać należy, że rację ma Skarżąca wskazując na nieprawidłowości (zarzut 3 i 4 skargi) w wystawaniu studentom ocen przekraczających ustaloną w Regulaminie studiów obowiązujących Skarżącą (Regulamin na rok [...] - § 32). Należy bowiem wskazać, że z treści § 32 Regulaminu na rok [...] - obowiązującego studentkę - wskazano, że na Uczelni stosowana jest skala ocen od 2,0 - 5,0. Tymczasem skala ocen wzięta przez Organ przy ustalaniu treści Załącznika nr [...] do Regulaminu stypendialnego obejmowała oceny od 2,0 – 5,5, a to z uwagi na fakt, iż studenci innych kierunków i innych lat mogli osiągnąć maksymalną średnią ocen 5,5. W ocenie Sądu praktyka wystawiania przez nauczycieli akademickich ocen wykraczających poza obowiązującą skalę narusza przepisy Regulaminu i w teorii mogłaby wpłynąć na wynik postępowania w przedmiocie przyznania studentowi stypendium dla najlepszych studentów. W praktyce jednak okoliczność ta pozostawała bez wpływu na wynik postępowania, albowiem organ uwzględnił ów fakt w toku postępowania i ponowne wyliczenie średnich ocen studentów ubiegających się o stypendiów, przy założeniu skali ocen wynikającej z Regulaminu na rok [...] tj. od 2,0 – 5,0, prowadziło do takiego samego wyniku postępowania, albowiem Skarżąca nadal nie otrzymałaby stypendium z powodu zbyt niskiej ilości uzyskanych punktów. Jakkolwiek zatem praktyka stosowana na Uczelni, wystawiania ocen spoza skali wynikającej z Regulaminu, jest sprzeczna z przepisami tegoż Regulaminu, o tyle nie miało to wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji nie może stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji jej poprzedzającej. Co więcej, uwzględnienia wymaga, że Skarżąca również miała możliwość uzyskania średniej ocen wyższej niż średnia 5,0, albowiem z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że inni studenci na kierunku Skarżącej uzyskiwali oceny 5,5 z przedmiotów, które uwzględniane były w toku weryfikacji wniosków stypendialnych. Skarżąca również uczestniczyła w zajęciach, w których wykładowcy stosowali skalę ocen do 5,5. Realnie zatem miała możliwość uzyskania średniej ocen powyżej 5,0. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że argumentacja organu, że zastosowana skala odpowiadała praktyce stosowanej na Uczelni, co Rektor ustalił w oparciu o wyjaśnienia nauczycieli akademickich, nie może i nie ma żadnego znaczenia prawnego. Słusznie przy tym organ przeprowadził postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia czy wykładowcy akademiccy stosowali skalę ocen 2,0 do 5,0 czy też od 2,0 do 5,5, albowiem ta okoliczność mogła mieć znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. Reasumując tę cześć rozważań wskazać należy, że w świetle treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, pomimo dostrzeżonych uchybień w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu, decyzja ta może się ostać w obrocie prawnym, albowiem brak jest podstaw do jej uchylenia. Powyższy wywód w sposób oczywisty dotyczy również zarzutu 4 skargi, a dotyczącego niezastosowania § 13 w zw. z § 11 ust. 1 i 4 Regulaminu stypendialnego. W tym miejscu wskazać również należy, że na uwzględnienie nie zasługuję argumentacja Skarżącej dotycząca proponowanego przez nią sposobu podziału stypendium w przypadku, gdy warunek najwyższej średniej ocen spełnia więcej niż 10 % studentów kierunku. Taki sposób przyznawania stypendiów stałby w jawnej sprzeczności z art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym środki przeznaczone na stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznawane w liczbie nie większej niż 10 % liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonego w uczelni stanowią nie więcej niż 40% środków przeznaczonych łącznie na stypendia rektora dla najlepszych studentów, stypendia socjalne oraz zapomogi, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ. Jednocześnie zgodzić się należy z organem, że owo ograniczenie ustawowe nie dotyczy możliwości obniżenia stypendiów jeśli większa liczba studentów spełnia kryterium wysokiej średniej ocen. Sformułowanie ustawowe "nie więcej niż 10% liczby studentów" nie pozostawia żadnych wątpliwości, że Uczelnia nie może przyznać stypendiów liczbie studentów większej niż ich 10%. Podkreślenia wymaga również, że użyte w § 11 i § 13 Regulaminu stypendialnego sformułowania "Stypendium [...] może otrzymać" i "może być przyznane", a także ustawowe (art. 174 ust. 4 i 181 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym) "może być" i "może otrzymywać" również nie nastręczają wątpliwości interpretacyjnych w zakresie tego, że nie występuje po stronie organu uczelni obligatoryjność przyznania stypendiów w ogóle. Kolejno odnieść się należy do zarzutów skargi, że regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów musi zawierać kryteria przyznawania stypendium dla najlepszych studentów, a uczelnia nie ma prawa do formowania kryteriów przyznawania pomocy materialnej, nieznanych ubiegającym się o tę pomoc, wskazać należy, co następuje. W ocenie Sądu Uczelnie, aby zastosować się do wymogów art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie tylko mogą, ale i muszą sformułować dodatkowe kryteria przyznawania stypendiów dla najlepszych studentów, co wynika z istoty i procesu przyznawania stypendiów, który polega na wyłonieniu najlepszych kandydatów, których pula musi się zawierać w ustawowo wskazanej wielkości (czy to wielkości kwot przeznaczonych na stypendia, czy tez wskazanej ilości studentów.). Na tym tle zgodzić się należy z organem, że Uczelnia nie utworzyła ani nie dodała żadnych kryteriów nieznanych Regulaminowi na rok [...] w zakresie ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów na etapie weryfikacji wniosków stypendialnych. Jak prawidłowo wskazał organ - Uczelnia w treści regulaminu określa wyłącznie ramy oraz minimalne wymagania, w oparciu o które będzie rozpoznawać wnioski stypendialne. Po ich weryfikacji, Uczelnia określa, jaka liczba studentów spełniła kryterium minimalne określone w Regulaminie, a także, jaka maksymalna liczba studentów może uzyskać stypendium rektora bez jednoczesnego przekroczenia ustawowych dopuszczalnych progów. Analizie poddawane są przy tym wnioski wyłącznie osób, które spełniają kryterium uzyskania minimalnej średniej nie niższej niż 4,3. Ustalenie w Regulaminie socjalnym średniej ocen umożliwiającej złożenie wniosku o przyznanie stypendium na poziomie 4,30 ma na celu zawężenie liczby studentów, którzy mogą złożyć wniosek o przyznanie stypendium. Takie ograniczenie nie budzi, w ocenie Sądu, zastrzeżeń z punktu widzenia zgodności z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie samo spełnienie tego kryterium, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie powoduje automatycznego uznania, że stypendium jest studentowi należne. Kryteria punktowe, określone dodatkowo w Regulaminie socjalnym mają na celu ustalenie obiektywnej skali dla wszystkich kandydujących do stypendium studentów. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w stosowania przez Uczelnię skali punktowej, albowiem jest to jedynie kryterium pomocnicze umożliwiające Uczelni ustalenie listy osób uprawnionych do otrzymania stypendium. Nie jest przy tym słuszne twierdzenie Skarżącej, że osiągnięcie co najmniej 8 punktów stanowiło odgórny warunek uwzględnienia wniosku o przyznanie stypendium, albowiem ten prób ustalany jest dopiero w toku weryfikacji wniosków, a nie stanowi warunku koniecznego i wystarczającego do uzyskania stypendium. Jednocześnie wbrew twierdzeniom Skarżącej o nietransparentności kryteriów przyznawania stypendiów należy wskazać, że sposób przyznawania punktów oraz ich ilość za poszczególne osiągnięcia uregulowany został w Regulaminie socjalnym (Załącznik nr [...]). Odnosząc się zatem wprost do zarzutów i postulatów Skarżącej, zgodnie z którymi koniecznym jest odgórne określenie skali punktowej i wskazanie liczby punktów, którą zdobyć musi student, żeby z pewnością otrzymać stypendium, Sąd wskazuje, iż jest to technicznie niemożliwe wobec regulacji art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Jak słusznie wskazał organ odgórne ustawowe ograniczenie możliwości przyznania stypendium dla najlepszych studentów maksymalnie 10% najlepszych studentów danego kierunku implikuje konieczność ustalania progu uzyskania stypendium dopiero na etapie weryfikacji wniosków. Sam zaś Regulamin stypendialny uchwalany jest przed rozpoczęciem procesu składania wniosków stypendialnych na dany rok akademicki. Oczywistym jest, że w toku uchwalania tego Regulaminu nie ma technicznej możliwości zweryfikowania, jaka liczba studentów złoży wnioski oraz jakie średnie ocen i inne osiągnięcia przedstawią studenci, którzy składają wnioski o przyznanie stypendium. Jednocześnie odgórne – jak tego chce Skarżąca - wskazanie dokładnego progu punktowego doprowadzić mogłoby do sytuacji, w której średnią taką (czy też liczbę punktów) uzyska więcej niż 10% studentów jednego z kierunków uczelni, a zatem doszłoby do przekroczenia maksymalnych progów ustawowych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że kryterium 10% studentów określone w treści przepisu art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi jedynie maksymalny próg, zaś Uczelnia nie ma obowiązku przydzielenia stypendium właśnie 10% studentów, ale może - w ramach własnych kompetencji - zmniejszyć ten próg, na co słusznie zwrócił uwagę organ. Jednocześnie wyraźnie wskazać należy, że kwestię dotyczące materii uregulowanej w Regulaminie na rok [...], czy też Regulaminie stypendialnym same w sobie nie mogą stanowić przedmiotu oceny Sądu, albowiem kontroli Sądu poddana jest decyzja w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Skarżącej. W tym jedynie kontekście Sąd poczynił powyższe wywody. Przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowość wydania decyzji w przedmiocie stypendium, w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, w szczególności z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym, jak również aktów niższej rangi – właśnie regulaminu na rok [...] i Regulaminu stypendialnego, jak i prawa procesowego. W tym zaś kontekście Sąd nie dopatrzył, się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, czy tez stwierdzenia jej nieważności. Jak słusznie wskazał organ - w kontrolowanym postępowaniu Rektor uprawniony jest wyłącznie do weryfikacji, czy studentce została przydzielone właściwa ilość punktów, zgodnie z Regulaminem przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...] oraz czy ta ilość punktów pozwala na uzyskanie danego rodzaju stypendium. Organ nie ma przy tym kompetencji do ingerowania władczego w treść owych regulaminów. Podobnie Rektor nie ma uprawnień do oceny zasadności wystawionych przez wykładowców studentom ocen. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych, Sąd stwierdza, że są one niezasadne. Zdaniem Sadu organy nie uchybiły zasadom zawartym w art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego jak również nie naruszyły art. 80 tej ustawy. Organ I instancji prawidłowo przeprowadził postepowanie dowodowe i dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego, podobnie organ odwoławczy. Jednocześnie uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 Kpa. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.