II SA/Bd 197/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Wójt Gminy, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.) oraz art. 20 pkt 2, 4 i 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), odmówił R. W. wydania zezwolenia kategorii I i jednego wypisu na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 12 miesięcy po drodze p. w K., gmina L. Decyzja wydana została po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji wskutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2017r., znak: [...], decyzji Zarządu Dróg, Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej odmawiającej wydania ww. zezwolenia. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2017r., R. W. prowadzący działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] z siedzibą w Z. złożył wniosek o wydanie zezwolenia kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego po drodze zlokalizowanej przy ulicy P. w K. w celu dojazdu do i z nieruchomości należącej do Wnioskodawcy położonej przy ul. P. [...] w K. (dz. nr [...]). Organ pierwszej instancji wskazał, że nawierzchnia jezdni, stanowiąca drogę przeznaczoną do ruchu pojazdów, zlokalizowana przy ulicy P. w K. nie jest dostosowana do ruchu pojazdów nienormatywnych. Wykonana została z materiałów niedostosowanych dla ruchu pojazdów ciężarowych. W części droga na odcinku od skrzyżowania z ul. M. o długości 730,0m posiada konstrukcję warstwy powierzchniowo utrwalonej emulsjami asfaltowymi o szerokości 4,3m na istniejącej drodze z mieszanki tłucznia kamiennego z pospółką. W dalszym odcinku ok. 1 km ulica P. aż do granicy gminy L. z gminą O. posiada nawierzchnię nieulepszoną gruntową, utwardzoną mieszanką tłuczniowo-żwirową, gdzie występują liczne ubytki gruntu powodujące zadolenia i zastoiska wody podczas opadów, a w okresach bez opadów przejeżdżające samochody powodują wzniecanie kurzu z nawierzchni, powodujące brak widoczności przejeżdżających pojazdów. Organ wskazał również, że droga na całej długości nie jest ograniczona krawężnikami, pozbawiona jest chodników i utwardzonego pobocza, a szerokość jezdni nie jest dostosowana do wymijania dwóch pojazdów, w tym jednego o charakterze nienormatywnym. Dodatkowo droga na planie sytuacyjnym posiada liczne łuki poziome, co może powodować brak widoczności nadjeżdżającego pojazdu. W miejscach przewężenia drogi występują również ograniczenia skrajni poziomej. Wyżej wymieniona ulica jest nieprzystosowana do przejazdu ani pojazdów nienormatywnych, ani pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 8 ton, co uniemożliwia ich bezpieczne użytkowanie. W związku z powyższym, w rejonie objętym wnioskiem wprowadzona została organizacja ruchu tj. oznakowanie pionowe: zakaz wjazdu pojazdów, których rzeczywista masa całkowita przekracza 8 ton i ograniczenie prędkości do 40 km/h oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu w postaci tablic U9 ograniczenie skrajni. We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu, R. W. zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie złego stanu drogi. W ocenie odwołującego się, bezpieczne użytkowanie ul. P. jest w pełni możliwe, ulica ta nie jest zamknięta dla żadnego ruchu. Skarżący podniósł, że żaden przepis prawa nie uniemożliwia uzyskania przedmiotowego zezwolenia na drogach na terenach leśnych o nawierzchni gruntowo - żwirowej. Zdaniem odwołującego się, ustawa Prawo o ruchu drogowym nie wprowadza podstawy prawnej do odmowy udzielania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii I i II. Przesłanki do odmowy takiego zezwolenia ustawodawca przewidział jedynie dla kat. III - VII poprzez wprowadzenie instytucji sprzeciwu. Odwołujący przywołał przepis § 10 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, określający wymagania jakie spełniać musi droga, po której ma się odbywać przejazd pojazdu nienormatywnego. W ocenie autora odwołania, każdy z warunków wymienionych w tym przepisie jest spełniony w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 64 ust. 1, art. 64a ustawy prawo o ruchu drogowym, art. 4 pkt 20, art. 20 pkt 12 ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. W ocenie organu odwoławczego mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym nie mogą być interpretowane w oderwaniu od przepisów ustawy o drogach publicznych, które m.in. określają obowiązki zarządcy drogi, związane z prawidłowym utrzymaniem dróg. Jak wskazało SKO, do obowiązków zarządcy drogi należy m.in. przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (art. 20 pkt 12 ustawy o drogach publicznych). W ocenie organu odwoławczego zarówno z treści art. 64a ust. 3 prawa o ruchu drogowym, jak i rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r., w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych ( Dz. U. z 2012 r. poz. 764 ) nie wynika obowiązek każdorazowego wydawania przez zarządcę drogi zezwolenia w przypadku złożenia wniosku. Udzielenie bądź odmowa udzielenia zezwolenia następuje po dokonaniu prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, obejmującego m.in. ocenę stanu dróg, po których ma się odbywać przejazd pojazdu nienormatywnego, gdyż stwierdzony przez organ zły stan techniczny dróg oraz ustanowione przez zarządcę drogi zakazy poruszania się po drogach pojazdów przekraczających określoną masę całkowitą, mogą uzasadniać odmowę wydania wnioskowanego zezwolenia. Podstawę do odmowy wydania zezwolenia stanowić może np. dbałość o prawidłowy stan drogi oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego, które w sprawach dotyczących wydawania zezwoleń składają się na interes publiczny, który organy administracji publicznej uwzględniać powinny przy załatwianiu sprawy. W sprawie niniejszej, jak wskazało SKO, droga, po której miałby się odbywać przejazd pojazdów nienormatywnego, jest drogą gruntową. W roku 2015 droga ta na odcinku 730 m (od ul. M.) utwardzona została tłuczniem drogowym utrwalonym emulsją kationową. Szerokość jezdni na odcinku utwardzonym wynosi 4,3 m a całkowita szerokość pasa drogowego 5,3 m. Droga pozbawiona jest chodników, a poza odcinkiem utwardzonym również pobocza, po którym mógłby się odbywać ruch pieszych. Dla w/w drogi obowiązują: zakaz wjazdu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej pow. 8 ton oraz ograniczenie prędkości do 40 km/h (odcinkowo do 30 km/h). Ustanowione zakazy służyć mają zapewnieniu przeciwdziałaniu niszczeniu drogi oraz zapewniać mają bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu na przedmiotowej drodze. Argumenty podniesione w skardze, zdaniem organu odwoławczego, nie zasługują na uwzględnienie. Wobec powyższego, jak wskazało Kolegium, organ pierwszej instancji wykazał istnienie okoliczności, które stanowić mogą uzasadnioną podstawę dla odmowy wydania odwołującemu się wnioskowanego zezwolenia. W skardze wniesionej na powyższą decyzję R. W. zarzucił zakwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 64 i pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, naruszenie art. 64a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 22.06.2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 764), naruszenie art. 7 kpa, 77 § 1 kpa, 80 kpa w związku z § 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych oraz naruszenie art. 8 kpa, art. 11 kpa, art. 107 § 3 kpa w związku z art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę należało oddalić, ponieważ organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego. Wskazać bowiem należy, że zaskarżona decyzja administracyjna może zostać uchylona jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718.) - zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd, zgodnie z art.134 § 1 P.p.s.a, rozpoznając sprawę, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2017 r., odmawiającą udzielenia skarżącemu wydania zezwolenia kategorii I i jednego wypisu na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 12 miesięcy po drodze P. w K., gmina L. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organy odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia zgodnie z przytoczoną powyżej treścią jego wniosku. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 128, ze zm. – dalej jako "p.r.d."), ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 2222 – dalej jako "u.d.p.") oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych Dz. U. z 2012r., poz. 764 – dalej jako "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Do wyżej przywołanej definicji odwołuje się również art. 4 pkt 25 u.d.p. Ruch pojazdu nienormatywnego – co wynika z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. – jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego warunkowany także przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy. Jak wynika ze wskazanego załącznika nr 1, zezwolenie kategorii I wydawane jest dla pojazdu nienormatywnego o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych oraz o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t dla dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu. Zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego normuje art. 64a p.r.d. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, zezwolenie to jest wydawane w celu umożliwienia dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. Z powyższego przepisu nie wynika, że przy wydawaniu zezwolenia kategorii I wyznaczana jest trasa przejazdu, tak jak w przypadku zezwolenia wydawanego na podstawie art. 64d ust. 1 dotyczącego kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego, które jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Wniosek o wydanie zezwolenia kategorii I jest drukiem zawierającym określone dane. Wobec powyższego należy odnieść się do przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 64i p.r.d. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, które w § 1 określa warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, zwanych dalej "zezwoleniami", sposób i tryb wydawania zezwoleń, warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub wiadukt oraz wzory zezwoleń oraz wzory dokumentów związanych z ich wydawaniem. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego składa wniosek o jego wydanie do właściwego organu odpowiednio do kategorii zezwolenia na formularzu według wzoru określonego w załącznikach nr 1-4 do rozporządzenia. W przypadku I kategorii zezwolenia wzór wniosku zawarty został w załączniku nr 1 i zawiera określone dane, w tym termin wydania zezwolenia od do. Wnioskodawca musi wpisać kategorię drogi, jej numer, nazwę ulicy w miejscowości oraz odcinek drogi. Podać liczbę pojazdu lub pojazdów nienormatywnych. Dalej wnioskodawca musi oświadczyć, że wymiary oraz całkowita masa pojazdów nie są większe od dopuszczalnych, naciski osi nie są większe od dopuszczalnych dla dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11, 5 t. We wniosku należy wskazać cel dojazdu , miejsce. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wskazać należy, z wniosku złożonego przez skarżącego do Zarządu Dróg Gminy, datowanego na dzień [...].08.2016r., wynika, iż skarżący wniósł o wydanie zezwolenia na przejazd w terminie [...].09.2016r. – [...].09.2017r. po drodze – ul. P. w miejscowości K., gmina L., pojazdu nienormatywnego którego wymiary oraz rzeczywista masa całkowita nie są większe od dopuszczalnych, a naciski osi nie są większe od dopuszczalnych przewidywanych dla dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ pierwszej instancji na podstawie posiadanych informacji ustalił, że skarżący planuje trasę dojazdu z ul. P. [...] w Z. do ul. S. w Z. oraz z ul. P. [...] w Z., od wjazdu w ul. L. w Z., do ul. P. [...] w K., aż do granicy gminy L. z gminą O. Wobec powyższego, w ocenie organu skarżący dodatkowo winien był wystąpić o wydanie zezwolenia na przejazd ul. S. i L. w Z. Jak wskazał organ: ul. S. z Z., jak również ul. P. w dalszym jej odcinku do granicy z gminą O. posiada nawierzchnię twardą nieulepszoną gruntowo – żwirową, która nie jest dostosowana do poruszania się transportem ciężkim, ul. [...] M. i ul. L. w Zł. oraz ul. P. w K. posiadają ograniczenie tonażowe w postaci organizacji ruchu drogowego – znak B-5, zakaz wjazdu samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 8 t. W związku z powyższym organ w dniu [...] lutego 2017r. zwrócił się do skarżącego o przedstawienie następujących informacji: wykaz pojazdów ciężarowych, masa własna pojazdów, liczba osi pojazdów i ich rozstaw, dopuszczalna masa całkowita pojazdów określona przez producenta, dopuszczalny nacisk osi, rodzaj i przewidywaną masę ładunku a także podanie dobowej częstotliwość przejazdu przez każdą z dróg. Jak wynika z odpowiedzi skarżącego na powyższe wezwanie, wniosek rozszerzony został również na ul. L. w Z., odnośnie ul. S. w Z. skarżący podniósł, iż ulicy tej wniosek nie dotyczy. Odnosząc się natomiast do wezwania w pozostałym zakresie, skarżący wskazał na brak podstawy prawnej żądania takich informacji. Wskazać należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Jak wynika natomiast z art. 41 ust. 3 u.d.p., drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Sprawa niniejsza dotyczy dróg gminnych, wobec czego zastosowanie ma art. 41 u.d.p. Konieczne jest zatem ustalenie nacisku na pojedynczą oś pojazdu z ładunkiem i bez ładunku. W przypadku pojazdu którego dotyczy wniosek o wydane zezwolenia na przejazd, podstawą sprawdzenia wymagań odnośnie nacisku na pojedynczą oś, są wartości rzeczywiste. Wymaga to uzyskania stosownych informacji od wnioskodawcy. Zgodnie z § 7 rozporządzenia, podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego składa wniosek o jego wydanie do właściwego organu odpowiednio do kategorii zezwolenia na formularzu według wzoru określonego w załącznikach nr 1-4 do rozporządzenia. Jak wynika z formularza wniosku, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia, nie zawiera on żadnych dodatkowych informacji ponad te, jak w swym wniosku zawarł skarżący, niemniej w ocenie Sądu bez udzielenia dodatkowych informacji przez wnioskodawcę, nie da się w tym zakresie ustalić oddziaływania konkretnego pojazdu na nawierzchnię drogi utrzymywanej przez zarządcę drogi, do obowiązków którego należy nie tylko samo utrzymanie nawierzchni drogi (art. 20 pkt 4 u.d.p.), ale także przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (art. 20 pkt 12 u.d.p.). Do powinności ciążących na zarządcach dróg należy zatem wykonywanie szeregu czynności, których zasadniczym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu, bowiem utrzymanie drogi jest pojęciem szerokim oznaczającym ogólną dbałość o jej stan. Jak wynika z art. 4 pkt 20 u.d.p., utrzymanie drogi oznacza wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej. Pojęciem węższym od utrzymania drogi jest natomiast utrzymanie nawierzchni, które nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o drogach publicznych. Można jednak postrzegać je w kategorii dbałości o stan techniczny nawierzchni. Wobec powyższego, zrozumiałe i uzasadnione jest domaganie się przez zarządcę, przy jego znajomości technicznych parametrów drogi, podania przez wnioskodawcę parametrów pojazdu normatywnego, który potencjalnie może niszczyć drogę niespełniającą odpowiednich warunków technicznych. Mimo, że postępowanie w przedmiocie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym w zakresie wymogów formalnych wniosku nie wymienia danych, których zażądał organ od skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2017r., to jednak przy wydawaniu rozstrzygnięcia zarządca drogi ma prawo oprzeć się na przepisach ustawy o drogach publicznych. W przeciwnym razie nie byłby w stanie wypełniać obowiązków ustawowych wymienionych w art. 20 tej ustawy. Wskazać bowiem należy, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują w zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym wyrażona w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada praworządności, z której wynika, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Sądu organ w przedmiotowej sprawie podjął wszelkie starania i czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wskazać należy, że skarżący ubiegał się o zezwolenie kategorii I i jeden wypis. Zezwolenie kategorii I dotyczy przewozów pojazdami do obiektów położonych przy drogach o mniejszej nośności. Celem takiego zezwolenia jest wyłącznie umożliwienie dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca, zezwolenie uprawnia ponadto do ruchu po drodze w nim wskazanej. Jak natomiast wynika z § 10 w ust. 1 rozporządzenia, warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający następujące wymagania: 1) na drodze nie występują przełomy lub osuwiska; 2) wysokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 0,1 m większa niż wysokość pojazdu wraz z ładunkiem; w przypadku obiektu inżynierskiego dotyczy to każdego punktu obiektu w miejscu przejazdu; 3) szerokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 1,0 m większa niż szerokość pojazdu wraz z ładunkiem; 4) ocena stanu technicznego dźwigarów lub pomostu obiektu mostowego dokonywana zgodnie z przepisami o numeracji i ewidencji dróg publicznych oraz obiektów mostowych jest równa lub większa niż 3 (w skali od 0 do 5). Ponadto, zgodnie z § 10 w ust. 1 rozporządzenia, oprócz wymagań, o których mowa w ust. 1, przejazd pojazdu nienormatywnego nie może powodować przekroczenia bezpiecznego poziomu wytężenia materiału w konstrukcji nośnej drogowego obiektu inżynierskiego, określonego za pomocą parametrów: 1) w konstrukcji niosącej przęseł nie powstają siły wewnętrzne większe od wywołanych charakterystycznym obciążeniem przyjętym do projektowania zwiększonym o 30% lub 2) w wyniku analizy sił wewnętrznych i naprężeń: a) w stali konstrukcyjnej i zbrojeniowej - naprężenia główne nie przekraczają 2/3 wytrzymałości charakterystycznej stali, b) w betonie zbrojonym i sprężonym - naprężenia główne nie przekraczają 2/3 wytrzymałości charakterystycznej betonu na ściskanie, c) w betonie sprężonym - naprężenia rozciągające nie przekraczają wytrzymałości charakterystycznej betonu na rozciąganie, d) w stali sprężającej - naprężenia trwałe nie przekraczają 1/2 wytrzymałości charakterystycznej stali. Natomiast zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia, organ właściwy do wydania zezwolenia określa warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego na podstawie następujących kryteriów: 1) terminu oraz godzin przejazdu, 2) prędkości przejazdu, 3) organizacji ruchu, 4) zabezpieczenia urządzeń technicznych umieszczonych w pasie drogowym, 5) zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego - na wyznaczonej trasie, o której mowa w § 10 ust. 1, lub jej poszczególnych odcinkach. Powołane powyżej przepisy rozporządzenia określają wyłącznie warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz wymieniają kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego, żadne natomiast z przepisów czy to rozporządzenia w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych czy to ustawy Prawo o ruchu drogowym nie regulują kwestii wydawania decyzji odmownych dla zezwoleń kategorii I, co więcej w art. 64a u.d.p. brak regulacji dotyczącej przesłanek udzielania zezwoleń tej kategorii. Nie można jednak wywodzić z tego, że zarządca drogi obowiązany jest każdorazowo, po wpływie stosownego wniosku, wydać zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego zgodnie z żądaniem strony. Właściwy organ udziela zezwolenia albo odmawia jego udzielenia po dokonaniu prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, obejmującego m.in. ocenę stanu dróg, po których ma się odbywać przejazd pojazdu nienormatywnego, gdyż stwierdzony przez organ zły stan techniczny dróg oraz ustanowione przez zarządcę drogi zakazy poruszania się po drogach pojazdów przekraczających określoną masę całkowitą, mogą uzasadniać odmowę wydania wnioskowanego zezwolenia. Podstawę do odmowy wydania zezwolenia stanowić może np. dbałość o prawidłowy stan drogi oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego, które w sprawach dotyczących wydawania zezwoleń składają się na interes publiczny, który organy administracji publicznej uwzględniać powinny przy załatwianiu sprawy. Jak wynika z akt sprawy, nawierzchnia jezdni, stanowiąca drogę przeznaczoną do ruchu pojazdów, zlokalizowana przy ulicy P. w K. nie jest dostosowana do ruchu pojazdów nienormatywnych. Wykonana została z materiałów niedostosowanych dla ruchu pojazdów ciężarowych. W części droga na odcinku od skrzyżowania z ul. M. o długości 730,0m posiada konstrukcję warstwy powierzchniowo utrwalonej emulsjami asfaltowymi o szerokości 4,3m na istniejącej drodze z mieszanki tłucznia kamiennego z pospółką. W dalszym odcinku ok. 1 km ulica P. aż do granicy gminy L. z gminą O. posiada nawierzchnię nieulepszoną, gruntową utwardzoną mieszanką tłuczniowo-żwirową, gdzie występują liczne ubytki gruntu powodujące zadolenia i zastoiska wody podczas opadów, a w okresach bez opadów przejeżdżające samochody powodują wzniecanie kurzu z nawierzchni, powodujące brak widoczności przejeżdżających pojazdów. Droga na całej długości nie jest ograniczona krawężnikami, pozbawiona jest chodników i utwardzonego pobocza, a szerokość jezdni nie jest dostosowana do wymijania dwóch pojazdów, w tym jednego o charakterze nienormatywnym. Dodatkowo droga na planie sytuacyjnym posiada liczne łuki poziome, co może powodować brak widoczności nadjeżdżającego pojazdu. W miejscach przewężenia drogi występują również ograniczenia skrajni poziomej. Powyższe informacje wynikają m.in. z projektu budowlanego wykonawczego, protokołu końcowego odbioru robót drogowych remontowo-budowlanych, które mają status dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 76 kpa oraz dokumentacji fotograficznej. Z powyższego wynika, że ulica P. nie jest przystosowana do przejazdu ani pojazdów nienormatywnych, ani pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 8 ton. Szerokość jezdni na odcinku utwardzonym, co również wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, wynosi 4,3 m a całkowita szerokość pasa drogowego 5,3 m. Droga pozbawiona jest chodników, a poza odcinkiem utwardzonym również pobocza, po którym mógłby się odbywać ruch pieszych. Dla drogi tej obowiązują: zakaz wjazdu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej pow. 8 ton oraz ograniczenie prędkości do 40 km/h (odcinkowo do 30 km/h). Ustanowione zakazy służyć mają zapewnieniu przeciwdziałaniu niszczeniu drogi oraz zapewniać mają bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu na przedmiotowej drodze. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego i dokonał prawidłowej ich oceny w świetle obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, wobec czego zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść skutku. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.