IV SA/Gl 1026/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej przyznanie świadczenia wychowawczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy K. z dnia [...] r. Nr [...] dotyczącej uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania skarżącej K. T. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko: A. T. na okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r.; przyznania stronie świadczenia wychowawczego na dziecko: A. T. na okres od 01.07.2017 r. do 30.09.2017r.; odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko: A. T. na okres od 01.04.2016 r. do 30.06.2017 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 18.06.2018 r. K. T. zwróciła się do Kolegium o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] r., zarzucając tej decyzji rażące naruszenie prawa, a mianowicie rażące naruszenie art. 2 pkt 10-20 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez wznowienie postępowania z powołaniem się na ujawnienie nowych okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Organ podniósł, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] r. przyznano stronie świadczenie wychowawcze na dziecko: A. T. w kwocie 500,00 zł miesięcznie na okres od 1.04.2016 r. do 30.09.2017 r. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej przyznania stronie świadczenia wychowawczego na wymieniony okres. W wyniku tego postępowania organ I instancji uchylił w trybie art.151 § 1 pkt 2 kpa swoją ostateczną decyzję z dnia [...] r. i przyznał świadczenie wychowawcze na okres od 01.07.2017 r. do 30.09.2017 r., natomiast odmówił przyznania stronie świadczenia wychowawczego na dziecko za okres od 01.04.2016 r. do 30.06.2017 r. Organ I instancji uznał, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności, nieznane organowi w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. przyznającej świadczenie wychowawcze, a zatem uzasadnione było wznowienie postępowania w tej sprawie, uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty w oparciu o art.151 § 1 pkt 2 kpa. Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 22.08.2017 r. K. T. dostarczyła do Ośrodka świadectwo pracy męża P. T. z ‘A" w C. za okres od 01.10.2014 r. do 30.06.2015 r., a następnie w dniu 23.08.2017 r. dostarczyła zaświadczenie z ‘A" w C., z którego wynika, że P. T. był zatrudniony w tym zakładzie od 01.10.2014 r. do 28.06.2017 r. na czas nieokreślony, a wynagrodzenie za miesiąc sierpień 2015 r. wynosiło 2.134,50 zł. Organ stwierdził, iż było to rozpoczęcie pracy w firmie ‘A" w C. od 01.07.2015 r. ( umowa o pracę z dnia 01.07.2015 r. ). Wobec powyższego organ I instancji dokonał ponownego przeliczenia dochodów rodziny i orzekł jak wyżej. Strona nie odwołała się od tej decyzji, zatem decyzja stała się ostateczna. Organ odwoławczy podniósł, że na podstawie przeprowadzonego postępowania i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji dowiódł, iż w chwili wydania pierwotnej decyzji z dnia [...] r. dotyczącej przyznania stronie świadczenia wychowawczego na dziecko, strona nie posiadała uprawnienia do otrzymania powyższego świadczenia. Organ podkreślił, że przedmiotowa sprawa dotyczy okresu świadczeniowego od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r., a zatem zasada określona w art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, nie ma tu zastosowania, a jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, każda nowa umowa o pracę i każde świadectwo pracy to zasada uzyskania i utraty dochodu, którą to zasadę organ I instancji zastosował. Organ odwoławczy dodał, że organ I instancji otrzymał świadectwa pracy z ‘A" w C.z dnia 28.06.2017 r. ( obejmujące okres zatrudnienia od 01.07.2015 r. do 28.06.2017 r. ) i z dnia 02.07.2015 r. (obejmujące okres zatrudnienia od 01.10.2014 r. do 30.06.2015r.) dopiero w dniu 22.08.2017 r., oraz zaświadczenie z "A" z dnia 17.08.2017r. w dniu 23.08.2017 r., a więc po wydaniu decyzji przyznającej świadczenie, a zatem wznowienie postępowania w sprawie prawa do świadczenia wychowawczego za okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r. było uzasadnione. Organ wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] r. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. pomimo, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] r., a nieznane organowi, który wydał decyzję, co oznacza, że brak było podstaw do zastosowania art. 151 § 2 pkt 1 k.p.a. i do uchylenia tej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przy wydaniu decyzji, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., pomimo, że istnienie pozytywnej przesłanki wznowieniowej nie zostało wykazane przez organ, który wznowił postępowanie, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. uchylającej decyzję z dnia [...] r. było obligatoryjne wobec brzmienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa co przejawiło się w tym, że w decyzji z dnia [...]r. SKO przyznało rację skarżącej, że świadectwo pracy nie dostarczyło żadnych nowych okoliczności, które nie wynikałyby z przedłożonych do wniosku umów o pracę, a pomimo to zaskarżoną decyzją organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. uchylającej decyzję z dnia [...] r. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. dotyczącej uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] r. w sprawie przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko: A. T. na okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r. i przyznającej stronie świadczenie wychowawcze na dziecko: A. T. na okres od 01.07.2017 r. do 30.09.2017r. i odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko: A. T. na okres od 01.04.2016 r. do 30.06.2017 r. Podkreślenia wymagało, że decyzja, której dotyczył wniosek strony o stwierdzenie nieważności została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Organ I instancji uznał, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności, nieznane mu w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. przyznającej świadczenie wychowawcze, a zatem, że uzasadnione było wznowienie postępowania w tej sprawie, uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty w oparciu o art.151 § 1 pkt 2 kpa. W przedmiotowej sprawie ustalono, że w dniu 22.08.2017r. skarżąca przedłożyła organowi I instancji świadectwa pracy jej męża w "A" w C. z dnia 28.06.2017 r. (obejmujące okres zatrudnienia od 01.07.2015 r. do 28.06.2017 r.) i z dnia 02.07.2015 r. (obejmujące okres zatrudnienia od 01.10.2014 r. do 30.06.2015r.), a w dniu 23.08.2017 r. zaświadczenie z "A" z dnia 17.08.2017r. Jak zatem podkreślił organ, nastąpiło to po wydaniu decyzji przyznającej świadczenie, a więc wznowienie postępowania w sprawie prawa do świadczenia wychowawczego za okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r. było uzasadnione. W wyniku wznowienia postępowania ustalono, że w okresie od 01.04.2016 r. do 30.06.2017 r. dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę przekroczył kryterium dochodowe będące warunkiem uzyskania prawa do świadczenia wychowawczego. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji wydanej w trybie wznowienia postępowania, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia. Z decyzji tej wynika, że wbrew zarzutom skargi, istnienie pozytywnej przesłanki wznowieniowej zostało wykazane przez organ, który wznowił postępowanie, a w konsekwencji nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Podkreślenia bowiem wymagało, że – jak podniósł również organ w zaskarżonej decyzji - rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Treść decyzji można określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została ona wydana. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, brak było bowiem podstaw do uwzględnienia wniosku strony o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.