VII SA/Wa 2092/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi E. B. i J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę Przedmiotem skargi E. B. i J. B. ("skarżący") jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") z [...] lipca 2018 r., nr [...], wydane w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, w następującym stanie sprawy: W wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego, wszczętego w związku z interwencją skarżących z 28 grudnia 2009 r. w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. M. [...] w W., decyzją z [...] grudnia 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB"), na podstawie art. 42 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ("Prawo budowlane z 1974 r.") udzielił (T. G. i A. G. ("inwestorzy")) pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego wybudowanego samowolnie na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W., na działce o nr ew. [...] z obrębu [...]. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od ww. decyzji, [...] WINB decyzją z [...] lutego 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że PINB nie ustalił w sposób dostateczny daty zakończenia budowy przedmiotowego obiektu, oraz nie dokonał w toku postępowania wyjaśniającego analizy ewentualnego przekroczenia granicy nieruchomości przy sytuowaniu spornego obiektu, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2037/13, wydanym w sprawie. W wyroku tym Sąd podkreślił, że dla trybu legalizacji samowoli budowlanej fundamentalne znaczenie ma kwestia daty zakończenia budowy przedmiotowego budynku – jeżeli budowa spornego obiektu została ukończona po 1 stycznia 1995 r., to zastosowanie w sprawie znalazłyby przepisy obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994 r. (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., "Prawo budowlane"). W wyniku ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zdjęcia lotniczego z 1997 r., PINB ustalił, że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego została zakończona po 1997 r. Wobec powyższego, postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nałożył na T. G. i A. G. obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, wskazanych w nim dokumentów, dotyczących samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu wskazał m.in. na to, że objęty postępowaniem obiekt pod względem konstrukcyjno-architektonicznym i funkcjonalnym odpowiada definicji wolno stojącego budynku gospodarczego, a tym samym mieści się w katalogu obiektów, których budowa zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zawartym w art. 29 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Niemniej podniósł, że realizacja przedmiotowego budynku, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie jego budowy, wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, a brak spełnienia tego wymogu - obliguje organ do zastosowania trybu z art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. Dalej, decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego, nakazał inwestorom rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. M. [...] w W., uznając, że obowiązek przedłożenia wymaganej dokumentacji nie został w pełni wykonany; wskazał bowiem, że przedmiotowy budynek zlokalizowany jest m. in. na działce nr ew. [...] (oznaczonej jako droga), stanowiącej własność Miasta [...], do której inwestorzy nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; przedłożone przez nich oświadczenie o prawie do dysponowania dotyczy tylko działki nr ew. [...]. Decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania inwestorów, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał na konieczność uwzględnienia nowego stanu faktycznego, a ten uzasadniał uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podał bowiem, że pełnomocnik inwestorów załączył do akt kopię umowy dzierżawy zawartej 1 marca 2017 r. pomiędzy inwestorami a Miastem [...], dotyczącej nieruchomości o nr ew. [...] z obrębu [...]. Jednocześnie Burmistrz [...] reprezentujący Miasto [...] w piśmie z 5 maja 2017 r. wyjaśnił, że zawarcie ww. umowy dzierżawy oznacza zaakceptowanie przez wydzierżawiającego usytuowania na części terenu ww. nieruchomości przedmiotowego budynku gospodarczego. Organ dodał, że inwestorzy złożyli na tym etapie wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania dotyczące ww. działki nr ew. [...]. Następnie PINB, w związku ze stwierdzonymi brakami oraz nieścisłościami w przedłożonej przez inwestorów dokumentacji, postanowieniem z [...] listopada 2017 r., nr [...], wezwał inwestorów do usunięcia ww. braków poprzez przedłożenie pisemnej zgody właściciela działki o nr ewid. [...] na dysponowanie przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, a także wyjaśnienie oraz uzupełnienie istniejących nieścisłości w przedłożonej inwentaryzacji. W efekcie inwestorzy przedłożyli do akt: inwentaryzację budowlaną wraz z oceną techniczną budynku gospodarczego; zaświadczenie Prezydenta [...] z [...] lipca 2016 r. o zgodności lokalizacji budynku gospodarczego położonego na działkach o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. M. [...] w W. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla R. po zachodniej stronie ul. P. - część I, zatwierdzonego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., skorygowaną rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2014 r.; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki o nr ewid. [...] i [...], a także umowę dzierżawy nr [...] zawartą 1 marca 2017 r. z Miastem [...]. PINB, postanowieniem z [...] maja 2018 r., nr [...], uznając spełnienie przesłanek z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na inwestorów obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 5.000,00 zł w związku z samowolnym przystąpieniem do budowy budynku gospodarczego o wymiarach rzutu 3,58m x 3,61m na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. M. [...] w W. Pismem z 24 maja 2018 r. A. G. poinformował organ o uiszczeniu wskazanej wyżej opłaty legalizacyjnej, dołączając do niego dowód jej uiszczenia. Zażalenie na postanowienie PINB z [...] maja 2018 r. wnieśli skarżący. Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. [...]WINB utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem postępowania jest budynek gospodarczy wybudowany na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] (obręb [...]) położonych przy ul. M. [...] w W. W związku z tym, że budynek ten wybudowano samowolnie, PINB wszczął procedurę legalizacyjną. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi wymiary przedmiotowego budynku gospodarczego: 3,61 m x 3,58 m i wysokość 3 m, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązującym w czasie jego budowy, nie wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, objęta była obowiązkiem zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Wyjaśnił też, że do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, zastosowanie ma tryb przewidziany w art. 49b Prawa budowlanego. Jak podkreślił dalej [...]WINB, procedura ta przewiduje możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego samowolnie, przy czym konieczne jest kumulatywne spełnienie wskazanych w art. 49b Prawa budowlanego warunków. Stąd też postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], PINB nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia opisanej w nim dokumentacji, wzywając następnie postanowieniem z [...] listopada 2017 r. do jej uzupełnienia. W konsekwencji, jak stwierdził [...]WINB, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej analizy przedłożonych przez inwestorów dokumentów stwierdzając jej kompletność oraz wypełnienie wymagań, jakie zawarte zostały w postanowieniach z [...] kwietnia 2016 r. oraz z [...] listopada 2017 r. W związku z pozytywną weryfikacją dokumentów przedłożonych przez inwestorów, PINB zasadnie przestąpił do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej w oparciu o art. 49b Prawa budowlanego, wydając w efekcie postanowienie z [...] maja 2018 r. [...]WINB stwierdził, że opłata została prawidłowo naliczona, a jej nałożenie – prawidłowo uzasadnione. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie opłaty legalizacyjnej jest powinnością organu i elementem koniecznym do zakończenia prowadzonej procedury legalizacyjnej. Ustawodawca nie przewiduje możliwości odstąpienia od jej wyliczenia i nałożenia, a nieuiszczenie wskazanej opłaty stanowi podstawę do nakazania rozbiórki samowoli budowlanej. Stosownie do art. 49b ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego wysokość opłaty w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 2, 2a, 3, 3a, 6, 12, 13, 16, 19, 20b oraz 28 wynosi 5000 zł. Przedmiotowy budynek gospodarczy stanowi jeden z obiektów, który wymieniony został w 49b ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego, dlatego też podlega opłacie we wskazywanej wyżej wysokości. W przypadku gdy inwestor uiści nałożoną opłatę legalizacyjną (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), organ nadzoru budowlanego, jeśli budowa nie została zakończona, zezwala, w drodze postanowienia, na dokończenie budowy. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że budowa przedmiotowego budynku została zakończona po 1997 r. Na zdjęciu lotniczym z 1997 r., które wydane zostało przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, w narożniku działki o nr ewid. [...] (obręb [...]) widnieje będący przedmiotem sporu budynek gospodarczy, a także widoczne jest – na co wskazał także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 10 czerwca 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2037/13), że budynek ten nie posiada dachu. Okoliczność ta wskazuje na to, że w czasie wykonywania ww. fotografii (w 1997 r.) budowa przedmiotowego obiektu nie była zakończona. Jeżeli zatem budowę budynku gospodarczego ukończono po 1 stycznia 1995 r., to jego legalizacja powinna odbywać się w oparciu o przepisy obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. [...]WINB odniósł się także do zarzutu skarżących dotyczącego braku przedłożenia przez inwestorów wymaganej pisemnej zgody właściciela działki nr [...] na legalizację budynku i dysponowanie gruntem na cele budowlane, stwierdzając, że do akt sprawy dołączono kopię zawartej 1 marca 2017 r. pomiędzy inwestorami a Miastem [...] umowy dzierżawy Nr [...], zgodnie z którą przedmiotowa nieruchomość została wydzierżawiona inwestorom z przeznaczeniem na teren do obsługi budynków. Zawarcie tej umowy oznacza zaakceptowanie przez wydzierżawiającego usytuowania na części terenu ww. nieruchomości opisywanego wyżej budynku gospodarczego, a więc inwestorzy przedłożyli wymagane przez prawo oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością. Odnosząc się w końcu do zarzutu skarżących dotyczącego częściowego usytuowania spornego obiektu na terenie ich działki, [...]WINB podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że budynek jest usytuowany wyłącznie na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. M. [...] w W. W skardze na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2018 r. skarżący: E.B. i J. B. wnieśli o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie przepisów k.p.a., w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 107 § 3, jak również naruszenie procedur postępowania administracyjnego w związku z niezastosowaniem się PINB do wskazań [...]WINB i brakiem ze strony [...]WINB wyegzekwowania od PINB realizacji własnych postanowień zawartych w decyzji z [...] czerwca 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili m.in., że inwestorzy nie podali prawdziwych danych odnośnie lokalizacji przedmiotowego budynku, albowiem obiekt ten znajduje się w części na ich działce o nr ew. [...], co nie zostało ujawnione. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z 27 marca 2019 r. skarżący wnieśli o załączenie do akt dowodu w postaci mapy z poświadczeniem geodezyjnym przekroczenia granic ich nieruchomości o nr ew. [...], przez nielegalnie zbudowany budynek gospodarczy objęty niniejszym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie [...]WINB z [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu powiatowego z [...] maja 2018 r. nr [...] o ustaleniu dla T. G. i A. G. opłaty legalizacyjnej za samowolne przystąpienie do budowy budynku gospodarczego o wymiarach rzutu 3,58 m x 3,61 m na terenie działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. M. [...] w W. w wysokości 5.000 zł. Zdaniem Sądu, orzeczenie to nie narusza prawa. Rozwijając to stanowisko Sąd przede wszystkim dostrzega, że postępowanie w sprawie dotyczącej ww. budynku gospodarczego wywołane został pismem skarżących i było prowadzone od 2010 r. Bezsporne jest, że wskazany obiekt został wykonany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez zgody właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Przy czym, uwzględniając zapadły w sprawie wyrok tut. Sądu z 10 czerwca 2014 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2037/13 (i wytyczne co do dalszego postępowania w nim wskazane), w wyniku ponownej analizy dotyczącej daty realizacji przedmiotowego budynku, prawidłowo przyjęto, że został on wykonany po 1 stycznia 1995 r. Świadczy o tym zdjęcie lotnicze z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wykonane 12 maja 1997 r., na którym obiekt ten jest widoczny ale bez dachu, co wskazuje na to, że prace budowlane prowadzone przy nim nie były we wskazanej dacie zakończone. Tak też przyjęto w niniejszej sprawie, zasadnie w efekcie wywodząc o konieczności dalszego prowadzenia postępowania w oparciu przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. (wobec treści art. 103 ust. 2 tej ustawy). Sąd ocenia przy tym ustalenia dokonane w tej kwestii przez organy za prawidłowe, a jednocześnie wskazujące na wykonanie zaleceń zawartych w ww. prawomocnym wyroku tut. Sądu (którym to Sąd uchylił decyzje wydane w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu zapadłe na podstawie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.). Nadto, Sąd zauważa, że biorąc pod uwagę przeznaczenie i wymiary przedmiotowego budynku, a przy tym kierując się przepisami ustawy Prawo budowlane z 1994 r. obowiązującymi w dacie jego realizacji, prawidłowo przyjęto, że obiekt ten wprawdzie nie wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale jego realizacja winna być poprzedzona dokonaniem zgłoszenia, a wobec tego – do legalizacji tego obiektu (wobec jego realizacji bez wymaganego zgłoszenia) znajduje zastosowania tryb uregulowany w art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r., który to znajduje zastosowanie do obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Wobec zaś nie stwierdzenia -na wstępnym etapie analizy- sprzeczności wykonanej zabudowy z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także naruszeń przepisów, w tym techniczno-budowlanych, prawidłowym było wydanie następnie wobec inwestorów postanowienia z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w oparciu o art. 49b ust. 2 ww. ustawy, nakładającego na nich obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni wymienionych w tym przepisie dokumentów (niezbędnych do jego legalizacji), tj.: zaświadczenia właściwego organu o zgodności wykonanego budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu zagospodarowania terenu wykonanego na aktualnej mapie geodezyjnej wykonanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, inwentaryzacji budowlanej oraz oceny technicznej zawierającej opinię w zakresie zgodności wykonania robót z przepisami techniczno-budowlanymi, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymagane dokumenty zostały złożone, a ich pozytywna weryfikacja uprawniała/wręcz obligowała PINB do wydania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Sąd zauważa przy tym, że inwestorzy wykonując postanowienie z [...] kwietnia 2016 r. oraz kolejne z [...] listopada 2017 r. (wzywające do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji), złożyli m.in. inwentaryzację budowlaną zawierającą projekt zagospodarowania działki nr ew. [...] i [...] wykonany (przez osoby z uprawnieniami budowlanymi – inż. E. S. i mgr inż. M. K.) na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz geodezyjną inwentaryzację budynku (wykonaną przez mgr inż. A. B. - geodetę uprawnionego). Z dokumentów tych wynika, że sporny budynek usytuowany jest na działce inwestorów o nr ew. [...] oraz częściowo na działce nr ew. [...] stanowiącej działkę drogową, której właścicielem jest Miasto [...]. Dokumenty te nie wskazują na to, aby budynek objęty postępowaniem znajdował się także w części na działce skarżących o nr ew. [...]. Dysponując takimi dowodami organy orzekające w sprawie nie miały zatem podstaw, by wywodzić inaczej, tj. po myśli skarżących. Stąd też prawidłowo przyjęły, że legalizowany budynek znajduje się na dwóch ww. działkach, a to obligowało inwestorów m.in. do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do obu tych nieruchomości. Takie też w niniejszej sprawie zostały złożone, w tym dotyczące ww. działki drogowej, w których to inwestorzy wskazali na łączącą ich z Miastem [...] umowę dzierżawy z [...] marca 2017 r. dotyczącą działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. M. Na ocenę organów w ww. zakresie nie wpływa przedłożony przez skarżącą do akt sądowych dokument w postaci szkicu dokumentacyjnego wykonanego 26 marca 2019 r. przez m.in. M. C. (geodetę uprawnionego), z którego to wynika, że sporny budynek przekracza o 0,16 m granicę działki o nr ew. [...] stanowiącą własność skarżących. Zdaniem Sądu, tego rodzaju przekroczenie, wynoszące do kilkunastu cm, mieści się bowiem w granicach dopuszczalnego błędu w pomiarach. Nadto, Sąd zauważa, że w ramach nałożonego obowiązku, inwestorzy złożyli do akt również zaświadczenie Prezydenta [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...], potwierdzające, że lokalizacja przedmiotowego budynku gospodarczego, położonego zgodnie z wydrukiem z mapy ewidencyjnej w systemie GEO-MAP na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. M. [...] w W. na terenie dzielnicy W., posiadającego zgodnie z informacją pochodzącą od wnioskodawców wskazane w tym miejscu parametry, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla R. po zachodniej stronie ul. P. – część I, zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] czerwca 2013 r., poz. [...]). W wykonaniu zaleceń wynikających z wyroku tut. Sądu zapadłego w dniu 10 czerwca 2014 r., inwestorzy złożyli także do akt analizę wpływu usytuowania budynku na warunki widoczności w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego przy ul. M. [...] w W., wykonaną przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i inżynieryjnej w zakresie dróg i mostów, która uznała, że istniejący budynek gospodarczy w odległości 5,85 m od krawędzi jezdni ul. M. i zlokalizowany na granicy pasa drogowego (ale poza pasem drogowym i linią rozgraniczenia ulicy) nie ma żadnego (nawet najmniejszego) wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W konsekwencji, wobec pozytywnej weryfikacji wszystkich dokumentów przedłożonych przez inwestorów, organ miał obowiązek zastosować art. 49b ust. 4 i 5 Prawa budowlanego (w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców, Dz. U. z 2016 r., poz. 2265, na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy). Sąd wyjaśnia przy tym, że zgodnie z ust. 4 ww. przepisu, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie zaś do ust. 5 ww. art. 49b, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g, z tym że wysokość opłaty w przypadku budowy, o której mowa w: 1) art. 29 ust. 1 pkt 9-11, 14 oraz w art. 30 ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 2500 zł; 2) art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 2, 2a, 3, 3a, 6, 12, 13, 16, 19, 20b oraz 28 - wynosi 5000 zł. Wobec tego, że sprawa dotyczy obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, prawidłowo ustalono, że należna opłata legalizacyjna wynosi w tym przypadku 5000 zł. Przedmiotem legalizacji był bowiem wolno stojących parterowy budynek gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 (tj. o pow. zabudowy 12,7 m²), a łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z tych też przyczyn Sąd uznał skargę za niezasadną, a wydane w sprawie postanowienia, za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. I tak, Sąd nie podzielił zarzutów procesowych podniesionych w skardze, uznając, że postępowanie w sprawie przeprowadzono w sposób wyczerpujący, ustalając wszystkie kwestie istotne w świetle przepisów prawa znajdujących zastosowanie. Sąd nie stwierdził m.in., aby wadliwie przyjęto w sprawie, że inwestorzy dopełnili obowiązku przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnośnie działki drogowej nr ew. [...]; takie oświadczenie przez każdego z inwestorów zostało złożone, a jako tytuł prawny do dysponowania przywołano w nich umowę dzierżawy zawartą z Miastem [...]; z § 1 pkt 2 tej umowy wynika, że wydzierżawienie nastąpiło z przeznaczeniem na teren do obsługi budynków. Sąd dostrzega przy tym, że stosownie do art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego z 1994 r. przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający m.in. ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Stąd też prawidłowo przyjęto, że wskazana umowa może stanowić o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; w tym przypadku chodzi jednak nie tyle o prawo do dysponowania w celu wykonanie robót budowlanych, co o dysponowanie w celu obsługi już wykonanego budynku. Nadto, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie wadliwego poczynienia ustaleń co do usytuowania przedmiotowego obiektu poprzez przyjęcie, że znajduje się on wyłącznie na działkach nr ew. [...] i [...], z pominięciem ich nieruchomości. Sąd zauważa, że stanowisko w tej kwestii skarżący konsekwentnie podnosili w toku postępowania, dlatego też, jako sporne, było przedmiotem oceny organów; niemniej wobec dokumentacji przedstawionej przez inwestorów (a powyżej już wskazanej), brak było podstaw do dokonanie odmiennej oceny (tj. odpowiadającej ich stanowisku). Z dokumentów złożonych w postępowaniu wynika bowiem, że budynek gospodarczy objęty postępowaniem nie przekracza granicy działki skarżących. Przedstawiony przez skarżących na etapie niniejszego postępowania sądowego kontrdowód, również skutecznie powyższych ustaleń nie podważa; wprawdzie wskazuje na przekroczenie sporną zabudową granicy ich nieruchomości, ale -zdaniem Sądu- w stopniu mogącym wynikać z błędów w pomiarach. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.