II SA/Sz 1489/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Stowarzyszenie A, zwane dalej "Stowarzyszeniem" wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S., zwanego dalej "Podmiotem zobowiązanym", z dnia [...] r. Decyzją tą Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ w S. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że S. O. i K. B. – T., reprezentujący skarżące Stowarzyszenie, wnioskiem z dnia [...] r. zwrócili się do Oddziału Wojewódzkiego NFZ o podanie strony BIP, na której udostępniona jest dokumentacja wskazana w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 – j.t.), zwanej dalej u.d.i.p., od maja 2016 r. do dnia wykonania wniosku albo udostępnienie skanów tej dokumentacji. Podmiot zobowiązany wyjaśnił, że pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. przekazał adres strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia, tworzonej i aktualizowanej przez Centralę NFZ, na której znajdują się dane dotyczące kontroli przeprowadzanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia w postaci kwartalnych i rocznych zestawień. Jednocześnie zwrócono się do wnioskodawcy z prośbą o doprecyzowanie jakich kontroli dotyczy żądanie. W związku z brakiem odpowiedzi Podmiot zobowiązany potraktował wniosek szeroko i wziął pod uwagę wszystkie kontrole zewnętrzne i wewnętrzne przeprowadzone przez Oddział. Dalej Podmiot zobowiązany wskazał, że w związku ze stwierdzeniem, iż dokumentacja którą obejmuje wniosek jest obszerna, a jej przygotowanie wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia analizy danych, a następnie ich skopiowania, anonimizacji, przeprowadzenia weryfikacji przez pracownika ds. administracji bezpieczeństwa informacji, celem ustalenia, czy znajdują się tam dane wrażliwe, informację objęte tajemnicą medyczną, tajemnicą przedsiębiorstwa itp., a następnie zeskanowania zanonimizowanych dokumentów uznał, iż żądane dokumenty stanowią informację przetworzoną. W związku z powyższym pismem z dnia 7 września 2016 r. zwrócił się do Stowarzyszenia o wykazanie w terminie 14 dni, że wnioskowane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, wskazując przy tym, że ilość kontroli przeprowadzonych we wskazanym we wniosku okresie wyniosła 22, a w konsekwencji ilość dokumentów jest bardzo duża i wynosi około 7000 stron. W odpowiedzi skarżące Stowarzyszenie podtrzymało wniosek podkreślając, że stanowi on informację prostą i nie odniosło się do żądania wykazania szczególnego interesu publicznego. W związku z powyższym Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ, decyzją z dnia [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej wskazując, że żądanie skarżącego Stowarzyszenia dotyczyło informacji przetworzonej, a nie wykazało ono szczególnego interesu publicznego w pozyskaniu tych informacji. Stowarzyszenie A złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wywodząc, że decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, bowiem przedmiotem wniosku nie było udostępnienie skanów dokumentacji pokontrolnej, ale podanie strony Biuletynu Informacji Publicznej, pod jakim można dokumentację znaleźć. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że nawet gdyby przedmiotem wniosku było udostępnienie samej dokumentacji, to wydana decyzja nie odpowiada prawu, bowiem objęta wnioskiem informacja jest informacją prostą, bowiem istnieje i nie ma potrzeby dokonywania stosownych analiz czy zestawień. Poza tym informacja ta winna zostać przez podmiot zobowiązany umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej, co wynika expressis verbis z wyrażonego w ustawie obowiązku informacyjnego. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ponownie podkreślił, że skarżącemu Stowarzyszeniu w piśmie z dnia 7 września 2016 r. wyjaśniono, że ilość kontroli zakończonych przez Podmiot zobowiązany w okresie wymienionym we wniosku wyniosła 22, a co za tym idzie ilość zgromadzonych dokumentów jest bardzo duża. Akta zakończonych w tym okresie kontroli, według wstępnego wyliczenia, wynoszą około 7000 stron. Przygotowanie żądanych dokumentów, związane z ich skopiowaniem, zanonimizowaniem, przeprowadzeniem weryfikacji oraz zeskanowaniem byłoby w związku z powyższym pracochłonne i czasochłonne, a w konsekwencji powodowałoby znaczne obciążenie pracowników wydziału kontroli i spowodowałoby zakłócenia w jego funkcjonowaniu i terminowości przeprowadzania bieżących kontroli. Z tego względu Podmiot zobowiązany podtrzymał stanowisko, że żądana dokumentacja stanowi informację przetworzoną. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, czyli uznania przez Podmiot zobowiązany, że przedmiotem wniosku było udostępnienie skanów dokumentacji pokontrolnej, a nie podanie strony BIP, na której się ona znajduje, wyjaśniono stronie, że zgodnie z zarządzeniem nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, w sprawie udostępniania na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia informacji o wynikach kontroli (zmienionego zarządzeniem nr [...]), dane o kontrolach udostępniane są przez Narodowy Fundusz Zdrowia w BIP w postaci zbiorczych dokumentów. Powyższe dane dostępne są w BIP, na stronie internetowej Narodowego Funduszu Zdrowia, w zakładce Kontrole, pod adresem http://www.nfz.gov.pl/o-nfz/kontrole/. Podmiot zobowiązany podkreślił, że w piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. przekazano skarżącemu informację na ten temat. Wskazał również, że na podstawie § 6 ww. zarządzenia Prezesa NFZ, informację o wynikach kontroli nieudostępnionych na stronach BIP, udostępnia się na wniosek, co było podstawą do podjęcia działań Podmiotu zobowiązanego w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Stowarzyszenie A podniosło zarzuty naruszenia: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim ten przepis stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione – bowiem zbyt daleko idące – ograniczenie prawa do informacji publicznej; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez nieprawidłową wykładnię, polegająca na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona i błędne zastosowanie w niniejszej sprawie; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i wskazał, że informacje, których udostępnienia Stowarzyszenie się domagało, obligatoryjnie powinny być zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. Gdyby tak było, wniesienie skargi w niniejszej sprawie byłoby bezprzedmiotowe. W ocenie Skarżącego, samo wskazanie jednostki redakcyjnej, na podstawie której domaga się udostępnienia informacji, było wystarczające do ustalenia, czego dotyczy wniosek. Pełnomocnik Podmiotu zobowiązanego wyjaśniła, że nie jest w stanie powiedzieć ile stron liczą protokoły z przeprowadzonych kontroli w tych 22 sprawach, których dotyczy skarga. Niektóre z nich liczą po kilkanaście stron, a niektóre o kilkadziesiąt. Nie weryfikowano tego ile stron liczą same protokoły. Ponieważ wniosek był sformułowany ogólnie – zwrócono się do Stowarzyszenia o jego uszczegółowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), dokonuje kontroli zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę według powyższego kryterium należało uznać, że skarga jest niezasadna, a podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, którą odmówił udostępnienia informacji publicznej, uznając, że stanowi ona informację przetworzoną, a Stowarzyszenie domagając się jej udostępnienia nie wykazało, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżące Stowarzyszenie wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2016 r. żądało podania adresu strony Biuletynu Informacji Publicznej (BIP), na której udostępnione zostały informacje, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ewentualnie nadesłanie skanów tych dokumentów za okres od maja 2016 r. do dnia wykonania wniosku. W ocenie skarżącego Podmiot zobowiązany miał obowiązek udostępnienia informacji objętych wnioskiem w Biuletynie Informacji Publicznej. Podmiot zobowiązany wywodził, że jakkolwiek żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jednak ze względu na ilość dokumentów, których opracowanie wymaga dodatkowego nakładu pracy, związanego z ich analizą, anonimizacją i skanowaniem, czyli czynności niezbędnych do realizacji wniosku, stanowią one informację przetworzoną. Strona skarżąca nie wykazała, że udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dokonując oceny zasadności skargi w pierwszej kolejności należy odwołać się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Na podstawie art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) Na podstawie art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. W przypadku złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej podmiot zobowiązany, po rozpatrzeniu wniosku winien niezwłocznie – nie dłużej niż w terminie 14 dni udostępnić żądane informacje bądź odmówić ich udzielenia wraz z pisemnym uzasadnieniem, ewentualnie – w przypadku stwierdzenia, że nie stanowią one informacji publicznej – poinformować o tym wnioskodawcę. Przy czym, w przypadku stwierdzenia, że stanowią one informację przetworzoną podmiot zobowiązany może zadać wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. odmowa udzielenia informacji publicznej przez organ administracji publicznej następuje w drodze decyzji. Na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Nadmienić również należy, że art. 5 u.i.d.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie ulega wątpliwości, że Narodowy Fundusz Zdrowia jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, bowiem stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 – j.t. ze zm.) jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Zgodnie z art. 96 ust. 2 tej ustawy w skład Funduszu wchodzą centrala i oddziały wojewódzkie. Z kolei z art. 107 ust. 1 ustawy Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu kieruje oddziałem wojewódzkim Funduszu i reprezentuje Fundusz na zewnątrz w zakresie właściwości danego oddziału. Wniosek o udzielenie informacji dotyczących działalności Oddziału Wojewódzkiego NFZ został zatem skierowany do właściwego podmiotu. Nie ulega również wątpliwości, że żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, czemu podmiot zobowiązany nie przeczy. W realiach niniejszej sprawy rozstrzygnięcia zatem wymagało, czy po pierwsze Podmiot zobowiązany miał obowiązek – jak wywodzi strona skarżąca, zamieszczenia żądanych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej i czy z obowiązku tego się wywiązał, a po wtóre czy objęte wnioskiem informacje stanowią informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 3 u.d.i.p. podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. W wykonaniu tego obowiązku Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zarządzeniem nr [...] z dnia [...] r., zmienionym zarządzeniem nr [...] z dnia [...] r. określił sposób publikacji na stronach Biuletynu Informacji Publicznej informacji, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.i.d.p. Zgodnie z treścią § 1 zarządzenia ogłoszeniu podlegają informacje zbiorcze o wynikach kontroli przeprowadzonych przez: 1) instytucje kontroli zewnętrznej w NFZ; 2) Narodowy Fundusz Zdrowia; 3) u świadczeniodawców; 4) w aptekach; W § 2, § 3 i § 4 zarządzenia określono jakie dane obejmują publikowane w Biuletynie informacje odnoszące się do kolejnych wymienionych w § 1 pkt 1 – 4 rodzajów kontroli. Generalnie z treści zarządzenia wynika, że publikacji podlega informacja zbiorcza, opracowana w oparciu o dokumentację i dane przekazane przez poszczególne oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia. Jednocześnie w § 6 zarządzenia wskazano, że pozostałe informacje o wynikach kontroli, które nie zostały udostępnione w BIP udostępnia się na wniosek, rozpatrywany na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W ocenie sądu obowiązek udostępnienia informacji, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie został zrealizowany zgodnie z przepisami ustawy. Wskazany przepis stanowi, że udostępnieniu podlegają dane publiczne, w tym dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Nie oznacza to jednak zdaniem sądu, że obowiązkiem podmiotu zobowiązanego jest udostępnienie w BIP każdego dokumentu, który został dla potrzeb kontroli pozyskany. Oznaczałoby to, że każda kserokopia, skan, czy sporządzone w trakcie kontroli notatki podlegałyby publikacji, co w efekcie prowadziłoby do paraliżu tej instytucji, bowiem jak wynika z zamieszczonych w Biuletynie danych, kontrole dotyczą różnych obszarów działalności Funduszu i siłą rzeczy dokumentacja z przeprowadzanych kontroli może zawierać dane sensytywne, które nie podlegają ujawnieniu. Zatem udostępnienie wszelkiej dokumentacji zgromadzonej w trakcie kontroli, wiązałoby się z koniecznością jej analizy i anonimizacji, co w skali całego kraju, bądź jednego tylko oddziału powodowałoby konieczność stworzenia nadmiernie rozbudowanej administracji, której działalność sprowadzałaby się wyłącznie do wykonywania czynności związanych z publikacją danych w Biuletynie Informacji Publicznej. Zdaniem sądu nie taka była intencja ustawodawcy, zważywszy na to, że w trakcie kontroli niejednokrotnie gromadzone są duże ilości dokumentów w różnej postaci – skanów, kserokopii, notatek, zapisków. Istotą obowiązku umieszczenia informacji, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. jest, w ocenie sądu, sygnalizacja o tym jakie kontrole zostały przeprowadzone, jakie stwierdzono nieprawidłowości, jakie rekomendowano działania naprawcze oraz czy działania te zostały podjęte. W ocenie sądu zakres informacji udostępnianych w Biuletynie Informacji Publicznej na podstawie wymienionego wyżej zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wyczerpuje dyspozycję art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p., natomiast informacje dotyczące kontroli, które w BIP nie zostały udostępnione są udostępniane na wniosek, na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wskazując zatem adres strony Biuletynu Informacji Publicznej, na której zostały udostępnione informacje, których domagało się skarżące Stowarzyszenie, Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ, zadośćuczynił żądaniu skarżącego Stowarzyszenia, o którym mowa w pierwszej części wniosku. Wniosek o udostępnienie informacji został sformułowany alternatywnie. Skarżący domagał się wskazania adresu strony BIP albo przesłania na wskazany adres poczty elektronicznej skanów dokumentacji, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. Odnosząc się do alternatywnego żądania skarżącego Podmiot zobowiązany wyjaśnił, że dokumentacja z przeprowadzonych kontroli jest bardzo obszerna, i wskazał na konieczność dokonania szeregu czynności, niezbędnych do jej udostępnienia. W ocenie Podmiotu zobowiązanego ilość dokumentów podlegających analizie, konieczność zaangażowania sił i środków potrzebnych do ich przygotowania przesądza o tym, że informacja której udostępnienia domagało się Stowarzyszenie stanowi informację przetworzoną. Ocenę wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy podzielić, bowiem Stowarzyszenie wnioskując o udostępnienie informacji za okres od maja 2016 r. do dnia wykonania wniosku nie określiło, których kontroli wniosek dotyczy. Nie doprecyzowało żądania również wówczas, gdy podmiot zobowiązany się o to zwrócił realizując obowiązek wynikający z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zasadnie zatem Podmiot zobowiązany uznał, że żądanie dotyczy wszystkich przeprowadzonych we wskazanym okresie kontroli. Jednocześnie wyjaśnił, że dokumentacja zgromadzona w trakcie kontroli liczy około 7000 stron i przytoczył czynności, które należy wykonać, aby przygotować ją do udostępnienia zgodnie z wnioskiem. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno zatem wynika, że nakład pracy niezbędny do opracowania żądanych przez Stowarzyszenie dokumentów, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie wskazało ono, które konkretnie dokumenty pozostają w jego zainteresowaniu (czy dokumenty kluczowe, zawierające stanowiska organów i osób uczestniczących w kontroli, czy każdy dokument pozyskany w trakcie kontroli), mógłby zakłócić działalność Podmiotu zobowiązanego. Pracownicy zamiast wykonywać zwykłe obowiązki, musieliby się skoncentrować na czynnościach związanych z opracowaniem informacji. W tym stanie rzeczy sąd podzielił stanowisko Podmiotu zobowiązanego, które znajduje również oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2124/16 (dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), który to pogląd sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje, "w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i zaangażowania tak dużych środków osobowych, że zakłócą one normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnią wykonywania przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie podkreśla się, że wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1513/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015r., I OSK 863/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11). W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.