II OSK 1289/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 463/16 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 463/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp. z o.o. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego brak jego zastosowania i brak uchylenia decyzji organu II instancji mimo wiedzy Sądu I instancji o istnieniu przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w tym ostatnim przepisie, to jest wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., nieznanych przy wydawaniu decyzji temu organowi, to jest sprzedaży w dniu 28 kwietnia 2016 r. działki nr A/3, [...], obręb Stare Miasto, co w sposób jednoznaczny potwierdzało że działka ta stanowiła w dniu wydania decyzji przez organ II instancji odrębną w stosunku do działek nr 80/2, C/11, C/5, AM-24, obręb Stare Miasto działkę budowlaną w i rozumieniu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i co implikowało zastosowanie powyższego przepisu oraz uchylenie zaskarżonej decyzji; 2) naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo j budowlane w związku z § 2 pkt 4 i 7, § 3 ust. 2 pkt 6 i załącznikiem nr 1 do uchwały Nr LIV/1608/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu gospodarowania przestrzennego w rejonie Placu Wolności; w części B, w obrębie Stare Miasto we Wrocławiu poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do stwierdzenia, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest zgodny z wymienionymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej w niniejszej "m.p.z.p.") w zakresie przewidzianych w m.p.z.p, wymogów odnoszących obowiązujących ciągłych linii zabudowy, podczas gdy właściwe zastosowanie tych przepisów prowadzi do wniosku, że zamierzenie budowlane objęte tym projektem jest z m.p.z.p. niezgodne; w wyniku czego zatwierdzono projekt budowlany niezgodny z postanowieniami m.p.z.p., w szczególności poprzez: - niezastosowanie § 2 pkt 7 uchwały Nr LIV/1608/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. w rejonie Placu Wolności; w części B, w obrębie Stare Miasto we Wrocławiu i błędne zastosowanie zamiast tego przepisu § 2 pkt 4 wymienionej uchwały; - błędną wykładnię § 2 pkt 4 uchwały Nr LIV/1608/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. w rejonie Placu Wolności; w części B, w obrębie Stare Miasto we Wrocławiu polegającą na przyjęciu że zdefiniowane w tym przepisie wyłączenie dotyczy cofnięcia zewnętrznej krawędzi zewnętrznej ściany budynku w poziomie parteru w stosunku do przewidzianej w § 2 pkt 7 m.p.z.p. obowiązującej ciągłej linii zabudowy; 3) naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię pojęcia "działki budowlanej", użytego w § 12 ust 1 powołanego rozporządzenia, polegającą na uznaniu że: a) działką budowlaną w rozumieniu tego przepisu może być niepełna działka gruntu (działka ewidencyjna), b) działką budowlaną w rozumieniu tego przepisu nie może być odrębna działka gruntu (ewidencyjna) objęta tą samą księgą wieczystą, na której inwestor przewidział odrębne zamierzenie inwestycyjne, występując o udzielenie w stosunku do tego zamierzenia o odrębne pozwolenie na budowę, a także niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na braku uwzględnienia tego że w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji działka nr A/3 stanowiła odrębną działkę budowlaną, co powinno powodować uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej §12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia; 4) naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 6 pkt 5 i § 2 pkt 15 uchwały Nr LIV/1608/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Placu Wolności; w części B, w obrębie Stare Miasto we Wrocławiu twierdzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak dokonania oceny czy stanowiąca "ślepą" ścianę i przepisami północna elewacja zaprojektowanego budynku spełnia przewidziane w wymienionych przepisach m.p.z.p. "szczególne wymagania architektoniczne", zdefiniowane w § 2 pkt 15 m.p.z.p. jako wymóg wysokiego poziomu estetycznego nakładany na planowaną zabudowę"; 5) naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt 1, 3 i 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż kwestia prawidłowości oznaczenia w projekcie budowlanym przedmiotu inwestycji jako niezbędny warunek zastosowania do tego przedmiotu przepisów m.p.z.p. (np. §21 ust 5 pkt 9 m.p.z.p.), przepisów techniczno-budowlanych (w szczególności § 92 ust. 1, § 93 ust. 2, § 94 ust. 1 pkt 3, a także 209 ust. 2 pkt 4, § 246 ust. 6, § 212 ust. 2, § 216 ust. 1 i § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) oraz prawidłowego zbadania załączonych do projektu opinii i uzgodnień nie podlega badaniu przez organ architektoniczno-budowlany, ani weryfikacji przez sąd w toku kontroli sądowo-administracyjnej decyzji wydanej przez ten organ; 6) naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 13 i § 232 ust. 1, 2 i ust. 4-6 w związku z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w obrocie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany nie spełniający zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadniających interesów osób trzecich to jest powodującej niemożliwość lub co najmniej rażące utrudnienie zagospodarowania i zabudowy odrębne sąsiedniej działki należącej do strony skarżącej z uwagi na wymogi przeciwpożarowe oraz wymogi i odrębne dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia; 7) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 153 P.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego sposobu postępowania zawartych w prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r., II SA/Wr 519/15, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia; 8) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy poprzez uczynienie podstawą wydawaniu rozstrzygnięcia do deklarowanych przez inwestora w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania przed Sądem I instancji zmian projektu budowlanego, nie stanowiących podstawy wydania podlegającej kontroli Sądu ostatecznej decyzji administracyjnej - decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., którą został zatwierdzony projekt budowlany o określonej treści, mimo iż kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do treści objętej skargą zaskarżonej decyzji administracyjnej; 9) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu II instancji mimo istnienia naruszeń prawa materialnego oraz naruszeń przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy w związku z: a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. - naruszonych poprzez: -brak ustalenia przez organ II instancji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy elementów stanu faktycznego, to jest stanu działki nr A/3, AM-24 w momencie wydawania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, w której działka ta została w dniu 28 kwietnia 2016 r., umową sprzedaży z tego dnia (Rep.A [...]) zbyta na rzecz spółki [...] S.A., - brak podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności okoliczności dotyczących przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań w aspekcie obowiązującej ciągłej linii zabudowy, prawidłowego oznaczenia przedmiotu inwestycji, posadowienia ścian z oknami na granicy sąsiednich działek A/3 i 81, przyjętych przez inwestora dla rozwiązań w zakresie elewacji północnej budynku (nazywaną przez inwestora "ścianą przeciwpożarową" - którą ze względu na bezklasowe przeszklenie parteru oraz sposób wykończenia taką ścianą nie jest), -brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy w postaci projektu budowlanego oraz decyzji Prezydenta Wrocławia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., b) poprzez brak odpowiadającego wymogom tychże przepisów uzasadnienia decyzji organu II instancji, c) wskazanymi w pkt 2-6 niniejszej skargi kasacyjnej przepisami prawa materialnego poddanymi błędnej wykładni lub niewłaściwie zastosowanymi przez organ II instancji. 10) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób pozwalający na prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie racji, które stały u podstaw wydania rozstrzygnięcia, wskazujący na brak rozważenia przy wydawaniu rozstrzygnięcia i sporządzaniu uzasadnienia podniesionych przez \stronę skarżącą zarzutów. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji organu II instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania za I i II instancję, w tym zwrotu opłaty od skargi, wpisu od skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa adwokackiego za II instancję w wysokości 2880 zł. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania J. P. wniósł o jej oddalenie. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z wyciągu z aktu notarialnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., Repertorium A [...] wraz z załącznikami nr 2 i 3 – na okoliczność wyrażenia przez [...] S.A. z siedzibą we Wrocławiu, właściciela działki nr A/3, AM-24, obręb Stare Miasto, zgody na rozwiązanie projektowe polegające na umiejscowieniu okien w ścianie budynku znajdującej się na działce nr C/5 przy granicy z działką nr A/3, AM-24, obręb Stare Miasto. W dniu 8 marca 2019 r. uczestnik postępowania J. P. złożył kolejne pismo, w którym podniósł dodatkowe argumenty w odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej. W pismach z dnia 15 marca i 22 marca 2019 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o oddalenie wniosków dowodowych zawartych w pismach uczestnika postępowania J. P. oraz odniosła się do twierdzeń i wywodów uczestnika postępowania. W piśmie z dnia 28 marca 2014 r. uczestnik postępowania [...] S.A. odniosła się do argumentów uczestnika postępowania J. P. oraz poparła zarzuty i argumenty podniesione w skardze kasacyjnej. W piśmie z dnia 29 marca 2014 r. uczestnik postępowania Jarosław Perski podtrzymał wszystkie zgłoszone dotąd wnioski Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skarg kasacyjnych. W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty proceduralne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez brak jego zastosowania i brak uchylenia decyzji organu drugiej instancji mimo wiedzy Sądu pierwszej instancji o istnieniu przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w tym ostatnim przepisie, tj. sprzedaży w dniu 28 kwietnia 2016 r. działki nr A/3. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Analizę rozpocząć należy od przypomnienia, że możliwość zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. z uwagi na zaistnienie okoliczności dających podstawę wznowienia, o których mowa m.in. w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jest przedmiotem kontrowersji w orzecznictwie i piśmiennictwie (patrz m.in. Jan Zimmermann, glosa do wyroku NSA z 6 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4728/97, OSP 2000/1, s. 51 i n.; Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne" 2007, s. 452, 453; Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WK 2018, pkt 8 do art. 145 oraz przytoczone tam orzecznictwo i piśmiennictwo). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, przy odczytaniu treści hipotezy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie można pomijać przesłanki w postaci stwierdzenia naruszenia prawa. Gdyby znaczenie miało wyłącznie zaistnienie podstawy wznowienia, zwrot o naruszeniu prawa byłby zbędny. Wystarczyłoby odesłanie do podstawy wznowienia postępowania. Nie oznacza to natomiast sztywnego podziału na podstawy wznowienia nieobjete hipotezą art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, oraz te, które mają zastosowanie. W odniesieniu do art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie można wykluczyć sytuacji faktyczno-prawnej, w której określona okoliczność lub dowód, w sposób oczywisty, bez szczegółowego badania, nie tylko wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., ale także wiąże się z naruszeniem prawa. Inna sytuacja ma miejsce wówczas, gdy zbadanie, czy podniesiona w trakcie postępowania sądowego okoliczność lub dowód, nie tylko mogą stanowić podstawę wznowienia, ale nadto, czy ich zaistnienie świadczy o naruszeniu prawa przez organ administracyjny, wymaga przeprowadzenia szeregu czynności procesowych z zakresu postępowania wyjaśniającego. Tymczasem sąd administracyjny, co do zasady, orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe jest wyjątkiem od reguły. Postępowanie wyjaśniające co do zaistnienia prawa stanowiłoby wówczas zaprzeczenie takiego modelu postępowania sądowego. Pamiętać przecież trzeba, że postępowanie wznowieniowe unormowane w Kodeksie postępowania administracyjnego składa się z określonych wyraźnie etapów. Najpierw przeprowadzane jest postępowanie formalne, które kończy się aktami wskazanymi w art. 149 § 1 lub 3 K.p.a. Skuteczne wznowienie postępowania prowadzi do zbadania, czy zachodzi podstawa do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b K.p.a. Po zbadaniu tych okoliczności organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.) lub uchyla decyzje dotychczasową i wydaje nowa decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Nie omawiając bliżej szeregu zagadnień wiążących się z postępowaniem nadzwyczajnym o wznowienie postępowania administracyjnego, warto jeszcze zauważyć, że zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a., organ ogranicza się do wydania decyzji z naruszeniem prawa, m.in. gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a. Tak więc ewentualne uchylenie w postępowaniu administracyjnym o wznowienie postępowania decyzji dotychczasowej jest poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym w zakresie zaistnienia podstawy wznowienia oraz rodzaju i charakteru, a także skutków naruszenia prawa związanego z ta podstawą. Jak już wyżej wskazano, nie są wykluczone sytuacje, w których na etapie sądowym można ocenić, że zarówno zaistnienie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, jak i naruszenie prawa przez organ administracyjny, są oczywiste. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Po pierwsze, okoliczność obecnie podniesiona przez wnoszącą kasację, czyli fakt przeniesienia własności działki nr A/3 przed wydaniem decyzji ostatecznej, nie była okolicznością bezsporną. Sąd, w ramach wyjaśnień stron (art. 106 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.) podjął próbę ustalenia daty przeniesienia własności. Pełnomocnik skarżącej Spółki poinformował Sąd pierwszej instancji, że nastąpiło to po wydaniu zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji Sąd nie miał obowiązku przeprowadzania z urzędu postępowania w tym zakresie. Podkreślić jeszcze trzeba, że z przedłożonego odpisu z księgi wieczystej nie wynikała wprost data przeniesienia własności, ale data wpisania prawa własności oraz data zawarcia aktu notarialnego, która nie musi być tożsama z datą przeniesienia własności. Jest to przecież czynność cywilnoprawna zawierana przy uwzględnieniu zasady wolności obrotu cywilnoprawnego. Sąd nie miał więc podstaw do przyjęcia, że dane z akt sprawy nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji orzekał w tym zakresie stosując regułę z art. 133 § 1 P.p.s.a. Po drugie, Sąd pierwszej instancji nie mógł uznać, że Wojewoda naruszył prawo skoro jest niewątpliwe, że nie został poinformowany przez strony, iż w zakresie własności działki nr A/3 zaszła zmiana w stosunku do daty wydania decyzji przez Prezydenta Wrocławia. Po trzecie, zaistnienie podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jest uwarunkowane tym, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, są istotne dla sprawy. Ustalenie istotnego znaczenia przeniesienia własności działki nr A/3 dla zgodności projektu budowlanego z prawem, w tym z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), a także z przepisem § 6 pkt 2 uchwały Nr LIV/1608/10, Rady Miejskiej Wrocławia, z dnia 9 września 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Placu Wolności, w części B, w obrębie Stare Miasto we Wrocławiu, wymagało nie tylko podciągnięcia stanu faktycznego do norm prawnych. Należało przecież ustalić okres odstąpienia od projektu budowlanego w zakresie usytuowania okien w ścianie przylegającej do granicy działki nr A/3, dopuszczalności tej zmiany, traktowanej przez inwestora jako nieistotna, w ramach norm art. 36a Prawa budowlanego, według stanu z daty odstąpienia. Nadto, należało ocenić działkę nr A/3 jako działkę budowlaną z punktu widzenia § 6 pkt 2 planu miejscowego i przeznaczenia tej działki w planie oraz z punktu widzenia przepisów § 12 ust. 1 i nast. rozporządzenia. Pamiętając, że usytuowanie budynku w granicy jest zagadnieniem o aspekcie cywilnym, jako instytucja prawa sąsiedzkiego (art. 144 K.c.), a także instytucją materialnego prawa administracyjnego (prawo miejscowe i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 12ust. 1-7 rozporządzenia), należało ocenić znaczenie służebności ustanowionej wraz z przeniesieniem własności działki nr A/3. Wreszcie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie i po przyjęciu określonego stanowiska prawnego w zakresie zaistnienia okoliczności wznowieniowej, pozostałaby, w razie uznania, że okoliczność z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. ma miejsce, ocena dopuszczalności uchylenia decyzji dotychczasowej z punktu widzenia art. 146 § 2 K.p.a. w związku z art. 151 § 2 K.p.a. Takie rozważenie, w przypadku okoliczności niewątpliwych, np. fałszywe dowody (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), czy też wydanie decyzji w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.), wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a.) z pewnością mieści się w ramach sądowej kontroli administracji. Inaczej jest w przypadku skomplikowanych i spornych stanów faktyczno-prawnych, który ma miejsce w niniejszej sprawie. Na wymóg oczywistości warto zwrócić uwagę w kontekście art. 145 § 2 i 3 K.p.a., mimo ze przepisy te odnoszą się do postępowania nadzwyczajnego. Przyjęcie koncepcji odmiennej oznaczałoby niedopuszczalną "drogę na skróty", sprzeczną z ustrojową rolą sądownictwa administracyjnego. Wiązałoby się przecież z przeprowadzeniem w ramach postępowania sądowego nie postępowania kontrolującego legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ale postępowania zastępującego w pełnym zakresie tryb wznowienia postępowania nadzwyczajnego, która to możliwość, jak wyżej wskazano, nie wynika z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Tego rodzaju roli nie można zatem przypisać sądowi administracyjnemu rozpoznającemu skargę na decyzję administracyjną. Bezskuteczny jest więc zarzut braku zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Warto przy tym zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie postawiono w związku z omawianą problematyką zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Tym bardziej niedopuszczalne jest aby sąd kasacyjny, orzekający w granicach podstaw kasacji, działał tak jak organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Skuteczność zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu drugiej instancji mimo naruszenia prawa materialnego, jest uzależniona od skuteczności zarzutów o charakterze materialnoprawnym. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu drugiej instancji mimo naruszeń przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Nie doszło do naruszenia powołanego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Nieustalenie, że doszło do sprzedaży działki nr A/3 nie było wynikiem zaniedbania organu odwoławczego. Zebrany materiał dowodowy i brak informacji od stron wskazywały, że stan faktyczny w tym zakresie nie zmienił się od daty wydania decyzji organu pierwszej instancji. Okoliczności związane z przyjętymi w projekcie rozwiązaniami w zakresie linii zabudowy, oznaczenia przedmiotu inwestycji, posadowienia ścian z oknami w granicy działek nr A/3 oraz 81, w aspekcie wskazanym w zarzucie nie są sporne w sensie faktycznym, ale w aspekcie oceny faktów w świetle norm prawa materialnego. Projekt budowlany należał do akt sprawy, na podstawie których orzekał Sąd pierwszej instancji. Nie ma podstaw do twierdzenia, że projekt ten został pominięty w trakcie kontroli sądowej. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zakresie opisanym punkcie 9 lit. b i w punkcie 9 lit. c skargi kasacyjnej nie wskazuje naruszonych przepisów procedury administracyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak rozważenia podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów. W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skarżącej na stronach 15-17 uzasadnienia wyroku. Abstrahując od trafności stanowiska Sądu, która nie może być skutecznie podważona z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a., zauważyć trzeba, że Sąd odniósł się do kwestii linii zabudowy, usytuowania ścian w granicy, zgodności projektu budowlanego z wymogami prawa budowlanego i z wymaganiami architektonicznymi. Sąd wypowiedział się na temat spełniania przez projekt wymagań w zakresie ilości miejsc postojowych, rodzaju projektowanego obiektu, czerpni. W odniesieniu do kilku zarzutów, Sąd odniósł się poprzez stwierdzenie, że organ i Sąd nie są uprawnione do badania rozwiązań architektoniczno-budowlanych zawartych w projekcie budowlanym. Są one, jak uznał Sąd, zobowiązane do badania zgodności projektu z wymaganiami planu miejscowego. Nadto, odniesienie się do zarzutów nastąpiło w ramach podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśniania. Wyjaśnienie to przedstawia stanowisko faktyczne i prawne Sądu pierwszej instancji i poddaje się kontroli instancyjnej. Podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji działał w tym zakresie w ramach oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wynikających z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 519/15. Wbrew zarzutowi naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 153 P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 519/15. Zaaprobował zaskarżoną decyzję ustalając, że Wojewoda Dolnośląski wziął pod uwagę prowadzenie, obok niniejszego postępowania, jeszcze jednego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, z wniosku skarżącej Spółki [...] S.A. Organ i Sąd rozważyły usytuowanie i parametry obu projektowanych inwestycji. Sąd, nawiązując do oceny prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku, wskazał na konieczność zapewnienia wykonywania prawa własności, przy zachowaniu uzasadnionych interesów osób trzecich, uwzględniając art. 144 K.c. Ocena Sądu pierwszej instancji, według której, Wojewoda Dolnośląski w pełni zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, jest trafna. Prawidłowość tej oceny wynika z treści uzasadnienia wyroku WSA z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 519/15, w którym sformułowano zakres ponownego postępowania, a także ze stanowiska merytorycznego odnoszącego się do zagadnień spornych na tamtym etapie postępowania, zajętego przez Wojewodę i Sąd pierwszej instancji. Dotyczy to omówionego obszernie i rozważonego przez Wojewodę zagadnienia przesłaniania budynku zaprojektowanego przez skarżącą na swojej działce. Wojewoda uznał, że spełnienie postulatów skarżącej (odsunięcie zabudowy w głąb działki, obniżenie wysokości budynku) prowadziłoby do nieuzasadnionego nierównego potraktowania inwestora w niniejszej sprawie. Przyjął, że inwestor uwzględnił projektowaną zabudowę na działkach sąsiednich poprzez zaprojektowanie własnej zabudowy w sposób umożliwiający realizację zamierzenia budowlanego na działce sąsiedniej. Zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji takiego rozwiązania problemu zrównoważenia interesów inwestorów w obu określonych wyżej postępowaniach nie stanowi naruszenia art. 153 P.p.s.a. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie zmian projektu budowlanego, niestanowiących podstawy wydania podlegającej kontroli Sądu ostatecznej decyzji administracyjnej. Granice sprawy określa przedmiot zaskarżenia. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli decyzji Wojewody Dolnośląskiego dnia 9 maja 2016 r., nr IF-O.7840.98.2015.KMB-12, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. To, czy kontrolując tę decyzję miał prawo uwzględnić deklarowane nieistotne odstępstwa od projektu budowlanego, nie jest zagadnieniem wyjścia poza granice orzekania, ale trafności merytorycznej wyroku Sądu pierwszej instancji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo j budowlane w związku z § 2 pkt 4 i 7, § 3 ust. 2 pkt 6 i załącznikiem nr 1 do uchwały Nr LIV/1608/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu gospodarowania przestrzennego w rejonie Placu Wolności; w części B, w obrębie Stare Miasto we Wrocławiu poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do stwierdzenia, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest zgodny z wymienionymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przewidzianych w planie wymogów odnoszących obowiązujących ciągłych linii zabudowy, w wyniku czego zatwierdzono projekt budowlany niezgodny z postanowieniami planu, w szczególności poprzez: - niezastosowanie § 2 pkt 7 uchwały i błędne zastosowanie zamiast tego przepisu § 2 pkt 4 uchwały; - błędną wykładnię § 2 pkt 4 uchwały polegającą na przyjęciu, że zdefiniowane w tym przepisie wyłączenie dotyczy cofnięcia zewnętrznej krawędzi zewnętrznej ściany budynku w poziomie parteru w stosunku do przewidzianej w § 2 pkt 7 obowiązującej ciągłej linii zabudowy. Jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, to że na pewnych wysokościach ściana ma cofnięcia nie oznacza, że pozostała jej część nie została zaprojektowana na linii ciągłej zabudowy. Przepis § 2 pkt 7 planu miejscowego nie może być odczytywany tak, że ściana zewnętrzna tworzy jedną płaszczyznę. Krawędź zewnętrzna zewnętrznej ściany budynku musi być usytuowana na obowiązującej ciągłej linii zabudowy. W niniejszej sprawie odsunięcia na niektórych kondygnacjach nie oznaczają sprzeczności z unormowaniem przywołanego przepisu § 2 pkt 7. Posłużenie się przez Sąd pierwszej instancji przykładami podanymi w § 2 pkt 4 nie stanowi naruszenia prawa. W treści § 2 pkt 7 następuje nawiązanie do przepisu § 2 pkt 4 poprzez wskazanie, że obowiązująca ciągła linia zabudowy to nieprzekraczalna linia zabudowy, na której musi być usytuowana zewnętrzna krawędź ściany zewnętrznej. Pewna skrótowość w wypowiedzi Sądu nie oznacza, że stanowi ona naruszenie prawa. Sąd wyraźnie stwierdził przecież, że chodzi o usytuowanie na ciągłej linii zabudowy. Nie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię pojęcia "działki budowlanej", użytego w § 12 ust 1 powołanego rozporządzenia, polegającą na uznaniu że: a) działką budowlaną w rozumieniu tego przepisu może być niepełna działka gruntu (działka ewidencyjna), b) działką budowlaną w rozumieniu tego przepisu nie może być odrębna działka gruntu (ewidencyjna) objęta tą samą księgą wieczystą, na której inwestor przewidział odrębne zamierzenie inwestycyjne, występując o udzielenie w stosunku do tego zamierzenia o odrębne pozwolenie na budowę, a także niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na braku uwzględnienia tego że w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji działka nr A/3 stanowiła odrębną działkę budowlaną, co powinno powodować uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej §12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. W odniesieniu do działki nr A/3 od razu przypomnieć trzeba, że po zakupie działki przez inwestora od Gminy Wrocław, w dacie zatwierdzenia projektu budowlanego stanowiła ona nieruchomości należącą do inwestora przylegającą do działek, na których został zaprojektowany budynek. Nie stanowiła wówczas odrębnej działki budowlanej. Wbrew stanowisku skarżącej, odrębność ewidencyjna nie oznacza w każdym przypadku, że chodzi o odrębną działkę budowlaną (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 921/18; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1691/17). Nawet w niniejszej sprawie inwestycja została zaprojektowana na kilku działkach, co nie oznacza, że granice tych działek stanowią granice działek budowlanych, do których należałoby stosować regulację § 12 rozporządzenia. W każdym przypadku kwestia ta powinna być badana z uwzględnieniem możliwości zabudowy oraz uprawnienia właściciela do zabudowania swojej nieruchomości. Konieczne jest spostrzeżenie, że wpływ późniejszego przeniesienia własności działki nr A/3 został omówiony w odniesieniu do zarzutu związanego z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. W odniesieniu do działki nr D, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że część działki, która nie została przeznaczona w planie pod zabudowę, nie stanowi działki budowlanej w rozumieniu § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pojęcie działki budowlanej nie było wówczas zdefiniowane w rozporządzeniu. Niewątpliwie podstawowym warunkiem uznania terenu za działkę budowlaną powinna być możliwość zabudowy. Taki wymóg został także sformułowany w definicji działki budowlanej w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 2 pkt 12, przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z brzmienia tego przepisu wynika, że istotne znaczenie mają okoliczności obiektywne spełniające wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i aktów prawa miejscowego. Natomiast przepisy mające cel porządkujący pod względem prawnym, czy ewidencyjnym, nie mogą w sposób mechaniczny, bez uwzględnienia okoliczności sprawy, implikować rozumienia omawianego pojęcia użytego w przepisach dotyczących usytuowania obiektu w granicy działki budowlanej. Przepisy o ewidencji gruntów, jak też przepisy wieczystoksięgowe, nie mogą mieć więc przesądzającego znaczenia dla odczytania treści analizowanego pojęcia działki budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 411/09). Skoro zaś unormowanie w postaci planu miejscowego wyłącza określony teren z działki ewidencyjnej spod zabudowy, to nie można całej działki ewidencyjnej traktować jako działki budowlanej. Tak samo jak kilka działek ewidencyjnych może stanowić działkę budowlaną, tak samo część działki ewidencyjnej może być w określonych uwarunkowaniach planistycznych, uznana za działkę budowlaną. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 6 pkt 5 i § 2 pkt 15 uchwały z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak dokonania oceny, czy stanowiąca "ślepą" ścianę północna elewacja zaprojektowanego budynku spełnia przewidziane w wymienionych przepisach planu "szczególne wymagania architektoniczne", zdefiniowane w § 2 pkt 15 planu jako wymóg wysokiego poziomu estetycznego nakładany na planowaną zabudowę". Jest to zagadnienie dotyczące zgodności projektu z ustaleniem planu, ale za poziom estetyczny odpowiada, tak jak za zgodność z wymogami techniczno-budowlanymi, projektant. Nie ma także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 2 pkt 1, 3 i 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż kwestia prawidłowości oznaczenia w projekcie budowlanym przedmiotu inwestycji jako niezbędny warunek zastosowania do tego przedmiotu przepisów planu (np. §21 ust 5 pkt 9), przepisów techniczno-budowlanych (w szczególności § 92 ust. 1, § 93 ust. 2, § 94 ust. 1 pkt 3, a także 209 ust. 2 pkt 4, § 246 ust. 6, § 212 ust. 2, § 216 ust. 1 i § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) oraz prawidłowego zbadania załączonych do projektu opinii i uzgodnień nie podlega badaniu przez organ architektoniczno-budowlany, ani weryfikacji przez sąd w toku kontroli sądowo-administracyjnej decyzji wydanej przez ten organ. Przede wszystkim, projekt dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi. Spełnia, jak wynika ze sporządzenia projektu przez uprawnione osoby, wymogi przewidziane dla tego rodzaju inwestycji. Rozwiązania architektoniczne określa projektant i jest odpowiedzialny za ich zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 20 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego). Dotyczy to także wymogów wynikających z przepisów Rozdziału 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sposób użytkowania obiektu budowlanego jest konsekwencją rodzaju obiektu, na który zostało udzielone pozwolenie na budowę. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania wymaga akceptacji wynikającej ze stosownych unormowań Prawa budowlanego. Nie ma podstaw do żądania spełnienia od inwestora, na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, warunków odnoszących się do sposobu użytkowania, który nie wynika z projektu budowlanego. W odniesieniu do omawianego zarzutu można jeszcze stwierdzić, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji uznał, że załączone do projektu opinie i uzgodnienia nie podlegają badaniu przez organ architektoniczno-budowlany, ani weryfikacji przez sąd w toku kontroli sądowo-administracyjnej decyzji wydanej przez ten organ. Sąd przytoczył natomiast art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, z którego taki obowiązek wynika. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z § 13 i § 232 ust. 1, 2 i ust. 4-6 w związku z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w obrocie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany nie spełniający zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadniających interesów osób trzecich to jest powodującej niemożliwość lub co najmniej rażące utrudnienie zagospodarowania i zabudowy odrębne sąsiedniej działki należącej do strony skarżącej z uwagi na wymogi przeciwpożarowe oraz wymogi i odrębne dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia. Jak już wynika z uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zostały w pełni zrealizowane. Konieczność wzajemnego zrównoważenia interesów skarżącej i inwestora powoduje, że obie porównywane inwestycje muszą wzajemnie uwzględniać rozwiązania projektowe. Nie oznacza to, że został naruszony art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. To zrównoważenie dotyczy także zacieniania projektowanej zabudowy. Natomiast nie ma podstaw, z uwagi na spełnianie przez ścianę północną budynku inwestora odpowiedniej klasy odporności ogniowej, do formułowania zarzutu o naruszeniu przepisów przeciwpożarowych. Nadto wskazać należy, że wybór środków ochrony przeciwpożarowej, niezależnie od wymaganych uzgodnień, pozostaje także w związku z odpowiedzialnością projektanta za zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.