II SA/Kr 1548/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2019 r. sprawy ze skarg: Z. D., L. Ż. i K. Ż., R. Ł., S. M., A. K., B. S., R. B. i Towarzystwo [....] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego i środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz: -skarżących L. Ż. i K. Ż. solidarnie kwotę 914 zł ( dziewięćset czternaście złotych ); -skarżącej R. Ł. kwotę 680 zł ( sześćset osiemdziesiąt złotych); -skarżącego A. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych); -skarżącej B. S.- W. kwotę 200 zł (dwieście złotych); -skarżącego R. B. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) Burmistrz Gminy Krzeszowice decyzją z dnia 23.04.2018r. Znak: [...], na podstawie art. 104 kpa oraz art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 1, 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 353 ze zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1936), art. 545 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.), oraz § 2 ust. 1 pkt 26 oraz pkt 27 lit. a) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 11.08.2016r. złożonego przez Kopalnie [...] w R. S.A. z siedzibą w R. , obecnie po przekształceniu [...] w R. , o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Wydobywanie kopalin ze złoża "[...]" wraz z instalacją do ich przerobu", zlokalizowanego na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...] obręb D. oraz nr ewid.[...], [...] obręb S. oraz po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Wydobywanie kopalin ze złoża "[...]" wraz z instalacją do ich przerobu" wskazując szczegółowo: I. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia: Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na wydobywaniu kopaliny ze złoża "[...]" w części nieujętej obecnie jako zasoby przemysłowe dla OG "[...]" oraz w OG "[...]" oraz przeróbce surowca w zakładach mobilnych, urządzeniach powiązanych technologicznie oraz planowanym do budowy, stacjonarnym zakładzie przeróbczym, zlokalizowanym w granicach obszaru górniczego "[...]". Przedsięwzięcie zlokalizowane jest na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...] obręb D. oraz nr ewid.[...], [...] obręb S., gmina Krzeszowice. II. Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18. IV. Analizę porealizacyjną. W uzasadnieniu decyzji wskazano przebieg postępowania oraz szczegółowo odniesiono się do wnoszonych w trakcie postępowania zastrzeżeń stron postępowania. Podano szczegółowo parametry i cechy inwestycji, oparte na Raporcie nt. oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin ze złoża "[...]" wraz z instalacją do ich przerobu, gdyż stwierdzono, że inwestycje należy kwalifikować zgodnie rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdzono, że w odniesieniu do planowanej inwestycji jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Od decyzji Burmistrza Miasta Krzeszowice odwołanie złożyło pięć osób, uznanych przez Burmistrza za strony postępowania tj.: R. B., S. M., L. i K. Ż. oraz Towarzystwo [....]. W odwołaniach podniesiono szereg zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Najobszerniejsze merytorycznie zarzuty zawierało odwołanie wniesione przez Towarzystwo [....], w którym wskazano na naruszenie: - art. 49 k.p.a. w zakresie prawidłowego i skutecznego zawiadomienia stron postępowania o wszczęciu postępowania oraz o innych czynnościach, postanowieniach i decyzjach. - art. 9 k.p.a i art., 10 k.p.a przez to, iż mimo posiadania danych wskazujących na podstawę uznania dodatkowych osób za strony, ustalił ich prawo dopiero na końcu postępowania, już po przeprowadzonym etapie uzgodnienia i wydanym postanowieniu przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska, przez co nie mogli uczestniczyć czynnie na każdym etapie postępowania, jednocześnie odmówił ponownego wszczęcia etapu uzgodnieniowego, mimo wniosku strony. Tym samym Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska uzgadniała przedsięwzięcie dla innego (mniejszego) obszaru oddziaływania niż został faktycznie ustalony, co również narusza przepisy; - art. 109 k.p.a w zakresie doręczenia decyzji, gdyż samo ogłoszenie o podjętej decyzji i możliwości zapoznania się z nią bez podania jej treści, co uczynił organ, wypełnia jedynie wymóg art. 38 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ale nie może rodzić skutków procesowych w tym ustalenia biegu terminu do wniesienia odwołania, szczególnie dla stron, które nie brały czynnego udziału w postępowaniu. W efekcie braku właściwych działań organu decyzyjnego nie doręczono wszystkim stronom decyzji oraz nie wiadomo, kiedy rozpoczynał się bieg terminu do odwołania dla wszystkich stron, co w ocenie skarżącego jest rażącym naruszeniem przepisów formalnych. - art. 107 k.p.a w zakresie poprawnego pouczenia stron o sposobie, trybie i terminie odwołania. Pouczenie o możliwości odwołania jest niepełne i nieprecyzyjne. Po pierwsze w decyzji nie wskazano, że zaskarżeniu podlegają także postanowienia wydane przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska z dnia 7 lipca 2017 oraz wydane przez PGW Wody Polskie z dnia 6 lutego 2018. Postanowienia te nie są samodzielnymi bytami prawnymi a ich treść podlega zaskarżeniu wyłącznie podczas odwołania od decyzji głównej. Brak pouczenia, co do możliwości ich zaskarżenia wprowadza strony w błąd, zwłaszcza, że w osnowie głównej decyzji nie podano wszystkich ustaleń z w/w postanowień, lecz tylko wybrane. - art. 6, 8, 9,10 § 1, art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a., art. 28 k.p.a. oraz posługiwanie się sfałszowanym formularzem dla obszaru N2000. Wydana decyzja nie zawiera żadnych ograniczeń co do liczebności parku maszynowego, nie zawiera ograniczeń dla dobowego wydobycia, zawiera mniejsze wymagania co do zraszania niż oceniane w raporcie, przez co działalność górnicza może znacznie bardziej negatywnie oddziaływać niż określono. W raporcie 006 przyjmuje się do obliczeń permanentne zraszanie dróg technologicznych oraz mobilnych kruszarek, a burmistrz wskazuje konieczność zraszania wyłącznie w nieokreślonych precyzyjnie okresach suszy i silniejszych wiatrów, przy czym nie podaje czy zgoda na pobór 13 m3 wody na dobę, wystarczy na zraszanie całego obszaru i kruszarek, nie podaje również jak zraszać drogi i maszyny w okresach ujemnych temperatur, kiedy również występuje pylenie. W ocenie skarżącego wydana decyzja jest fikcją pozwalająca w zasadzie na nieograniczone działanie inwestora. Decyzja nie zawiera rzetelnie wyznaczonej strefy oddziaływania negatywnego ani strefy o ponadprzeciętnej uciążliwości a strony wyznaczono na podstawie wyznaczonego przez inwestora terenu górniczego (str. 9 decyzji), co jest stwierdzeniem absolutnie błędnym, gdyż teren górniczy wyznacza organ koncesyjny a nie inwestor. Jednocześnie organ decyzyjny nie podjął jakichkolwiek działań wyjaśniających zgłaszane żądania, - posługiwanie się nieprawdziwym stwierdzeniem o średnim zagrożeniu kopalni [...] [...] dla obszaru Natura 2000. Stwierdzenie to jest zaczerpnięte z celowo błędnie wypełnionego formularza zgłoszenia obszaru Natura 2000 - obszar Dolina Racławki do GDOŚ i organów Unii Europejskiej. W formularzu tym zamiast zgłoszenia kopalni odkrywkowej która zgodnie z kodami unijnymi jest przedsięwzięciem silnie negatywnie oddziaływującym na obszary Natura 2000, zgłoszono zagrożenia jako średnie przyjmując, że kopalnia [...] jest kopalnią [...] i [...]. Stwierdzenia te następnie są używane w ocenie wpływu na obszar Natura 2000 sąsiadujący z planowanym przedsięwzięciem. - zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla terenu planowanego przedsięwzięcia oraz innych związanych i wyszczególnionych poniżej przepisów w tym m.in.: - § 24 MPZP. - § 8,ust.1,p.2c; § 9,p.11; § 15,ust.3 MPZP oraz innych przepisów w zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych. - § 8, ust. 1, p.l.b MPZP w zakresie nakazu ochrony przed osuszaniem okresowych i małych zbiorników wody. - przepisów w zakresie zawartości raportu. Raport nie wypełnia wymagań ustawy o.o.ś, jest nierzetelny w zakresie wyznaczania emisji pyłowej, hałasu, drgań para-sejsmicznych oraz ewidencji przyrodniczej a także w ocenie wymaganych oddziaływań wskazanych w ustawie. Zawiera liczne braki, niespójności, które uniemożliwiają jego pełną i właściwą weryfikację merytoryczną przez organ decyzyjny oraz strony postępowania. - przepisów w zakresie ochrony gatunków i siedlisk ścisłe chronionych i nie ustalenia czy przedsięwzięcie spełnia wymogi odstępstw od ochrony ścisłe chronionych gatunków i siedlisk flory i fauny . Na całym terenie planowanego przedsięwzięcia zewidencjonowano bezspomie występowanie ścisłe chronionych gatunków i siedlisk flory i fauny w tym gatunków wymienionych w załączniku IV Dyrektywy Rady 92/43/EWG/z dnia 21 maja 1992 r. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin, w stosunku do chronionych gatunków obowiązuje m.in. zakaz umyślnego niszczenia, uszkadzania roślin, niszczenia siedliska, czy umyślnego przemieszczania w środowisku przyrodniczym. Odstępstwa od obowiązujących zakazów wobec gatunków i siedlisk roślin ściśle chronionych są możliwe po łącznym spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 56 ust. 4 u.o.p., dwóch generalnych i jednej indywidualnej. Brak nawet jednej z nich uniemożliwia wydanie zezwolenia na odstępstwa. Odstępstwa te mogą być wydane wyłącznie gdy: brak jest rozwiązań alternatywnych, gdy odstępstwa nie są szkodliwe dla roślin i siedliska oraz gdy wynikają z nadrzędnego interesu publicznego. Organ decyzyjny oraz uzgadniające nie ustaliły czy zachodzą takie przesłanki a jednocześnie wydały pozytywne uzgodnienie. - organ dopuścił do analizy oddziaływania na środowisko oraz wydał pozytywną decyzję środowiskową dla samowoli budowlanej jakim jest obecnie działający zakład przeróbczy. Inwestor nie przedstawił, żadnych dokumentów potwierdzających legalność działania zakładu przeróbczego. Zgodnie z p.g.g od 2011 roku zakład przeróbczy jest rozdzielony od zakładu górniczego, a obowiązująca koncesja dotyczy tylko eksploatacji górniczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 27.09.2018 r. sygn. akt: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 kpa oraz art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. 2016 r. poz. 71); 1. umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania W. F., R. Ł., Z. D., A. K. oraz B. S. — W. ; 2. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż decyzja została oparta na Raporcie przedłożonym przez Inwestora (wraz z uzupełnieniem) z lipca 2016 r. Raport spełnia wymagania określone w art. 66 ustawy. Raport został sporządzony przez zespół specjalistów z zakresu: górnictwa odkrywkowego i geologii, hydrogeologii, wibroakustyki, inżynierii i ochrony środowiska, ocen oddziaływania na środowisko i ochrony terenów górniczych, ochrony powietrza i zarządzania jakością powietrza a także specjalistów z zakresu ochrony przyrody w tym: biologów, przyrodników, ornitologa, chiropterologa i ichtiobiologa. Zdaniem Kolegium Raport jest kompletny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym oraz zgodny z przepisami prawa. Dokument ten jest rzetelny, spójny i nie budzi zastrzeżeń, a ustalenia w nim zawarte są logiczne i przekonujące. Analiza Raportu oraz odpowiednich norm prawnych na których został oparty daje odpowiedź na wszystkie zastrzeżenia i uwagi zawarte w odwołaniach, a w szczególności w odwołaniu Towarzystwo [....]. I tak: W przedłożonym przez Inwestora Raporcie dokonano oceny trzech wariantów realizacji inwestycji: Wariant A zakłada eksploatację [...] ze złoża "[...]" obejmującą zasoby niezaliczone obecnie do zasobów przemysłowych okręgu górniczego "[...] 1 1 1 Zgodnie z przyjętym założeniem granice nowego obszaru górniczego "[...]" obejmą część złoża "[...]" w zakresie oznaczonym w aktualnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako "teren projektowanego przemysłu wydobywczego i eksploatacji górniczej" o symbolu P02, PO 2.1, Do urabiania złoża stosowana będzie, jako podstawowa, technika strzelnicza z zastosowaniem materiałów wybuchowych. Wariant obejmuje funkcjonowanie nowego, planowanego zakładu przeróbczego. Wariant ten przewiduje likwidację i rekultywację odkrywki zgodną z wymaganiami prawnymi, obecnymi uzgodnieniami dla kopali "[...]" (kierunek leśny). Inwestor przedłożył jeszcze Wariant B — alternatywny oraz Wariant C - najkorzystniejszy dla środowiska. W wyniku porównania wariantów organ I instancji stwierdził, że wariant proponowany przez wnioskodawcę (wariant A), jest dopuszczalny ze względu na oddziaływanie na środowisko. Analizy rozprzestrzeniania się hałasu i zanieczyszczeń powietrza wykonane w Raporcie wskazały, że przy podjęciu działań minimalizujących oddziaływanie wskazanych w niniejszej decyzji nie będą występowały przekroczenia dopuszczalnych poziomów uciążliwości poza terenem, do którego Inwestor ma tytuł prawny. Wariant ten nie wpłynie znacząco na krajobraz, ze względu na wgłębny charakter wyrobiska, brak zewnętrznych składowisk, oraz uksztaltowanie otaczającego terenu. W obszarze potencjalnego oddziaływania nie znajdują się zabytki i dobra kultury. Ze względu na eksploatację powyżej poziomu wód podziemnych, przedsięwzięcie nie oddziałuje na wody podziemne. Eksploatacja zasobów złoża "[...]" zgodnie z wariantem A nie powoduje również zagrożenia dla ludzi i dóbr materialnych. Ocena oddziaływania na elementy przyrodnicze środowiska wykazała, że po zastosowaniu działań minimalizujących oraz monitoringu przyrodniczego, oddziaływanie tego wariantu nie spowoduje istotnych zmian w środowisku. Projektowany zakres przedsięwzięcia o powierzchni ok. 33 ha obejmie teren eksploatacji złoża "[...]" w granicach projektowanego obszaru górniczego "[...]" oraz powierzchnie części złoża w granicach obszaru górniczego "[...]", w których pozostaną niewyeksploatowane zasoby przemysłowe kopaliny. Przedsięwzięcie obejmuje działki, lub ich części, o nr ewid.: obręb D. oraz nr ewid.: [...] obręb S.. W oparciu o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: Dębnik, Dubie, Siedlec w Gminie Krzeszowice zatwierdzonym Uchwalą Nr XLV/53212014 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 22.10.2014 roku (Dz. U. WM z dnia 14.1 1.2014 r. poz. 6396) stwierdzono, że realizacja przedsięwzięcia pn. "Wydobywanie kopalin ze złota "[...]" wraz z instalacją do ich przerobu", jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: PG2 -teren obecnej eksploatacji górniczej oraz PG2.l -teren projektowanego poszerzenia eksploatacji górniczej złoża, które są terenami przemysłu wydobywczego, eksploatacji górniczej (PG2) oraz terenami projektowanego przemysłu wydobywczego i eksploatacji górniczej (PG2.l) o przeznaczeniu podstawowym: eksploatacja górnicza -wydobywanie kopalin ze złoża "[...]". Przebieg granic projektowanego obszaru górniczego w większości pokrywa się z granicą udokumentowanego złoża dolomitów dewońskich "[...]", za wyjątkiem części południowej i południowo-zachodniej, gdzie w celu odsunięcia eksploatacji od zabudowy miejscowości D. i S. wyłączono część terenów. Projektowany Teren Górniczy "[...]" obejmie cały teren górniczy "[...]" oraz pas przylegającego terenu od strony północnej i zachodniej o szerokości do ok. 200 m, obejmujący tereny leśne. Teren górniczy znajduje się na terenach należących do Nadleśnictwa Krzeszowice oraz wsi D. i S., W jego granicach znajdują się przede wszystkim lasy, rzeka C. , droga lokalna [...], 22 budynki mieszkalne, 26 gospodarczych i 4 letniskowe, budynki zaplecza administracyjno-socjalnego kopalni. Realizacja ocenianego przedsięwzięcia będzie, w początkowym okresie, prowadzona równolegle z działalnością górniczą i przeróbką surowca z okręgu górniczego "[...] (w oparciu o koncesję nr 12/98 z dnia 7.08.1998 r. z późn. zm.). Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 30.1 1.2004 r., w koncesji zmieniającej, został utworzony Obszar Górniczy "[...]" o powierzchni 24,9 ha oraz Teren Górniczy "[...]" o powierzchni 170 ha. Wydłużono również okres obowiązywania koncesji do 3.12.2025 roku. Projektowany stacjonarny zakład przeróbczy zostanie zbudowany w granicach udokumentowanego złoża, będzie się składał z trzech głównych linii technologicznych: węzła wstępnego kruszenia, węzła mieszankowego oraz węzła grysowego. W ostatniej fazie eksploatacji złoża zakład ten zostanie zlikwidowany a przeróbka uwolnionych spod niego zasobów kopaliny prowadzona będzie na mobilnych układach krusząco-sortujących lub zasoby te zostaną przekwalifikowane do strat pozaeksploatacyjnych. Odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne będą magazynowane w sposób uporządkowany, w przeznaczonych do tego miejscach, przez okres nieprzekraczający wartości zapisanych w art. 25 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 21 ze zm.). Odpady odbierane i transportowane będą przez wyspecjalizowane i upoważnione firmy w celu unieszkodliwienia. Na podstawie wyników modelowania emisji zanieczyszczeń powietrza, wykonanych na potrzeby Raportu stwierdzono, że Kopalnia [...]" nie wpływa aktualnie oraz nie będzie wpływać w przyszłości w sposób istotny na stan jakości powietrza poza granicami własności. Obliczenia prognostyczne wykonane dla stanu aktualnego oraz docelowego pracy kopalni, dla najbardziej niekorzystnych warunków emisyjnych oraz meteorologicznych nie wskazują na prawdopodobieństwo występowania ponadnormatywnych stężeń takich substancji w powietrzu jak: pył PM 10, N02, CO, węglowodory alifatyczne, benzen. Kopalnia będzie emitorem śladowej ilości tlenków siarki do powietrza, z uwagi na niewielką zawartość siarki w oleju napędowych zasilającym silniki. Raport wykazał, iż nie wystąpi również istotny wzrost poziomu opadu pyłu w najbliższej okolicy kopalni. W zakresie stężeń pyłu PM 2,5 w powietrzu obliczenia modelowe wskazują, że udział kopalni w kształtowaniu jakości powietrza poza granicami własności w stanie aktualnym i docelowym nie powinien przekraczać odpowiednio 5 i 7,5 % wartości dopuszczalnego/docelowego stężenia tego zanieczyszczenia w powietrzu. Na terenie kopalni występują źródła dźwięku związane z robotami strzałowymi, wydobyciem, przeróbką, sprzedażą i transportem oraz pracami związanymi z usuwaniem nadkładu. Wszystkie maszyny i urządzenia generujące hałas jakie będą użytkowane w ramach realizacji przedsięwzięcia wskazano w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Standardy jakości środowiska w zakresie hałasu określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj: Dz. U. z 2014 r. poz. 1 12), które różnicuje dopuszczalne poziomy hałasu dla określonych rodzajów terenu. Oddziaływanie kopalni obejmuje tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi oraz tereny zabudowy zagrodowej, dla których zostały określone standardy w zakresie hałasu. Dopuszczalny poziom dźwięku A dla zabudowy mieszkaniowej nie może przekraczać wartości 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej. W Raporcie oddziaływania na środowisko przedstawiono ocenę emisji hałasu planowanego przedsięwzięcia, przyjmując do obliczeń podstawowe źródła hałasu, związane z eksploatacją złóż i wskazane w Raporcie. Dla przyjętych w obliczeniach założeń technologicznych wykazano, że eksploatacja złoża może stanowić uciążliwość dla środowiska ze względu na emitowany hałas. W związku z tym, w decyzji organu I instancji wskazano warunki mające na celu zapewnienie dotrzymania dopuszczalnych norm hałasu. Wykonanie analizy porealizacyjnej ma na celu porównanie ustaleń zawartych w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia, oraz podjęcie ewentualnych działań na podstawie wyników tej analizy. Planowane przedsięwzięcie ze względu na stosowanie techniki strzelniczej, w bezpośrednim sąsiedztwie, stwarza dla otoczenia zagrożenia wynikające z rozrzutu odłamków skalnych, działania powietrznej fali uderzeniowej oraz drgań parasejsmicznych. Zasięgi poszczególnych stref, jako rzeczywiste, wyznacza się w trakcie robót wydobywczych, na podstawie pomiarów i obserwacji. Wyznaczony przewidywany zasięg strefy zagrożenia rozrzutem odłamków skalnych waha się od 200 m w części wschodniej, południowej i południowo -zachodniej do 300 m w pozostałej części terenu górniczego. Strefę zasięgu powietrznej fali uderzeniowej przyjęto w zależności od rejonu prowadzenia robót strzałowych a na kierunku obniżenia terenu dodatkowo zwiększono ją 0 25 % i wynosi ona od 85 m do 190 m. W celu wyznaczenia klarownej strefy podmuchu przyjęto dla całego wyrobiska najmniej korzystny wariant tj. 190 m. Wyznaczony zasięg drgań zapewniających bezpieczeństwo sejsmiczne obiektów najbliższych oraz położanych w dalszej odległości, wynosi od 200 m do 450 m. Teren kopalni dolomitu [...] położony jest w obszarze Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Od strony północnej graniczy z obszarem Natura 2000 Dolinki Jurajskie, w granicach którego znajduje się rezerwat Dolina Racławki. Dolina Racławki objęta jest także ochroną prawną, jako rezerwat przyrody (uznany za rezerwat przyrody Zarządzeniem Ministra Ochrony Srodowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25.06.1990 r.) i zawiera się w podobnych granicach co obszar Natura 2000. Rezerwat posiada Plan Ochrony na lata 1998-2018 zatwierdzony Rozporządzeniem Nr 45 Wojewody Małopolskiego z dnia 30.12.1999 r. Projektowany zasięg powiększenia terenu eksploatacji złoża nie wchodzi w granice obszaru Natura 2000 Dolinki Jurajskie oraz rezerwatu przyrody Dolina Racławki. W związku z powyższym, przeanalizowano pośrednie oddziaływania na przedmioty ochrony w tych obszarach. Ukształtowanie terenu, które powoduje, że eksploatacja prowadzona będzie wewnątrz górotworu decyduje, że wpływ ten jest mocno ograniczony. Pomimo wylesienia części terenu sąsiadującego z obszarem Natura 2000, pozostanie zalesiony pas wzdłuż jego granicy na zboczu wąwozu Zbrza, co powinno być buforem wystarczającym dla utrzymania właściwej ochrony siedlisk przyrodniczych i gatunków chronionych w obszarze Natura 2000 i w rezerwacie. Można przyjąć, iż planowane przedsięwzięcie i poszerzenie terenu eksploatacji w kierunku północnym, zachodnim i południowym nie zmieni funkcjonowania tych obszarów chronionych jako całości przyrodniczej, nie zmniejszy ich powierzchni, także powierzchni, stanu i jakości siedlisk przyrodniczych będących przedmiotami ochrony, nie wpłynie na występowanie, populację i stan zachowania gatunków będących przedmiotami ochrony, nie doprowadzi do zmniejszenia bioróżnorodności, nie doprowadzi do fragmentacji chronionych siedlisk, także nic będzie ingerować w istniejące w tych obszarach formy skalne. Na potrzeby procedury oceny oddziaływania na środowisko i Raportu wykonano inwentaryzację przyrodniczą otoczenia Kopalni "[...]". Wyniki zawarto w opracowaniu pt.: "Inwentaryzacja przyrodnicza terenu objętego potencjalnymi wpływami kopalni [...] w związku z planowanym powiększeniem obszaru górniczego" sporządzonym w lutym 2016 roku przez firmę [...] z D.. Na inwentaryzowanym obszarze stwierdzono występowanie gatunków objętych ochroną gatunkową, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9.10.2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin. Spośród obserwowanych gatunków stwierdzono występowanie 7 gatunków ptaków, wykazanych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej i stanowiących przedmioty ochrony w obszarze Natura 2000 Dolinki Jurajskie. Realizacja planowanej inwestycji nie będzie odbywać się kosztem terenów rolniczych, łąk, pól i nieużytków, nic zakłada budowy w takich terenach nowych dróg dojazdowych. Planowana inwestycja nie będzie zatem stanowić zagrożenia dla gatunków ptaków wykorzystujących sąsiednie otwarte tereny. Nie dojdzie również do niszczenia siedlisk ptaków, zakładających swe gniazda na ziemi. Autorzy Raportu wskazali, iż dotychczas nie publikowano badań analizujących wpływ rozchodzącej się fali powietrznej po pracach strzałowych oraz fali sejsmicznej, powodującej drgania gruntu na ptaki. Prace ornitologiczne publikujące ilościowe wyniki badań z czynnych poligonów wojsk pancernych i artyleryjskich (z zachodniej i północno zachodniej Polski) nie potwierdzają większego negatywnego wpływu strzelania, a tym samym rozchodzenia się fali powietrznej oraz fali sejsmicznej, na awifaunę lęgową i przelotną. Również rozrzut odłamków skalnych poza obszar wyrobiska złoża podczas prac strzałowych nie jest zjawiskiem, powodującym płoszenie i niepokojenie ptaków oraz pogorszenie się jakości siedlisk. Typ i rodzaj stosowanych materiałów wybuchowych oraz stosowany w kopalni w [...] proces technologiczny zabezpiecza obszar poza terenem wydobycia przed tego typu uciążliwościami. Od strony północnej, zachodniej i południowej wysokie półki skalne stanowią ponadto naturalne ekrany zabezpieczające siedlisko leśne przed rozrzutem odłamków skalnych. Udostępnienie złoża do wydobycia po wykonaniu rębni oraz eksploatacja złoża wiązać się będzie z emisją hałasu, powodowaną przez pracę koparek z młotem hydraulicznym, maszyn stosowanych do zdejmowania nadkładu i załadunku urobku, pojazdów transportowych, stałych i mobilnych urządzeń do przerabiania surowca skalnego, a także prace strzałowe. Hałas ten będzie oddziaływał na gatunki ptaków odbywających lęgi, bądź odpoczywających w strefie leśnej, sąsiadującej z terenem prowadzonej eksploatacji, powodując ich płoszenie i niepokojenie. Działanie takie będzie powodować albo przystosowanie się ptaków do nowych warunków siedliskowych, albo zmusi je do odsunięcia się od strefy eksploatacji. W ramach działań minimalizujących ten wpływ konieczne jest stosowanie skutecznych osłon akustycznych na wszystkich urządzeniach stacjonarnych w tym na urządzeniach projektowanego stacjonarnego zakładu przeróbczego oraz ewentualnie stosowanie dodatkowego ekranowania w formie paneli. Powyższe zostało uwzględnione w warunkach realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji organu I instancji. Korzystnym działaniem stanowiącym rekompensatę utraconych schronień przez nietoperze będzie zamontowanie budek dla nietoperzy poza terenem przyszłej eksploatacji złoża w części zachodniej obszaru leśnego. Decyzja organu I instancji wprowadziła także ograniczenie czasowe w zakresie wycinki drzew. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia autorzy Raportu przeprowadzili analizę oddziaływania skumulowanego z uwzględnieniem złóż w Dębniku i Czatkowicach. Ze względu na rozległość terenów leśnych w otoczeniu kopalni [...] i utrzymanie odpowiedniej jakości powiązań ekologicznych, w szczególności ważnego korytarza o przebiegu wschód -zachód, nie przewiduje się znaczącego skumulowanego oddziaływania inwestycji w [...] i [...] na korytarze ekologiczne i spójność terenów chronionych. W przypadku realizacji inwestycji w Dubiu wylesienie fragmentu lasu nie spowoduje również fragmentacji siedlisk. Gospodarka wodno-ściekowa w ramach planowanego przedsięwzięcia będzie się odbywać jak przy obecnym funkcjonowaniu kopalni. Z uwagi na zastosowanie odpowiednich rozwiązań techniczno-organizacyjnych w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, sposób gospodarowania odpadami, w szczególności niebezpiecznymi, przedsięwzięcie nie powinno oddziaływać niekorzystnie na stan wód powierzchniowych, jak i podziemnych. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy z dnia 20.07.2017r. Prawo wodne. Odległość inwestycji od granic państwa oraz jej zakres wyklucza jakiekolwiek oddziaływanie transgraniczne. W obrębie prognozowanego zasięgu oddziaływania kopalni "[...]" nie stwierdzono występowania stanowisk archeologicznych. Obszar ten nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie ma tam zabytków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jak również gminnej ewidencji zabytków miasta i gminy Krzeszowice. Ustawa Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) nie dopuszcza ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło brak przesłanek do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Z kolei budowa zakładu przeróbczego, będzie wymagać decyzji budowlanej, wskazanej wart. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, iż ocenie podlega przedsięwzięcie tylko w zakresie wiążącym organ w niniejszym postępowaniu. Nie podlegają ocenie organu inne szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego podlegające ocenie na etapie innych postępowań jako pozostające poza jego zakresem. Z mocy przepisów podstawą oceny są założenia, które przedstawia Wnioskodawca we wniosku i Raporcie. Brak jest zatem podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż np. w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez Inwestora i wynikający z przedłożonego Raportu. Odróżnić trzeba problematykę dotyczącą rzeczywistego oddziaływania, od kryteriów kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" według podanego na wstępie rozporządzenia. Ze swej istoty nie jest bowiem możliwe ocena skutków, gdyż na etapie przedmiotowego postępowania przedsięwzięcie oceniane jest przedsięwzięciem planowanym a nie zrealizowanym, a dane przedsięwzięcia wynikają z Raportu. Inne są natomiast ew. późniejsze mechanizmy kontroli. Tym samym zarzuty odwołania co do kwestii ew. oddziaływania inwestycji ( np. hałas, zapylenie, czas pracy zakładu), czego Kolegium nie neguje nie mogą wywrzeć pożądanego skutku w świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy. Przechodząc do oceny udziału stron w postępowaniu, wskazano, iż odwołanie w sprawie skutecznie złożyli S. K. działający w imieniu Towarzystwo [....], L. Ż. i K. Ż., R. B. oraz S. M., natomiast pozostałe osoby W. F., R. L., Z. D., A. K. oraz B. S. W., nie posiadają przymiotu strony w analizowanym postępowaniu administracyjnym. Kolegium w swojej ocenie oparło się na następujących argumentach. Obszar oddziaływania ustalony przez Inwestora — zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy został ustalony prawidłowo, granice tego obszaru nie zostały zakwestionowane w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Srodowiska. Organ I instancji w swojej decyzji kierował się szerokim rozumieniem obszaru oddziaływania w oparciu o doktrynę i orzecznictwo sądowe i tym samym włączył jako strony postępowania Towarzystwo [....], L. Ż., K. Ż., R. B., S. M.. Natomiast poza zakresem uznania za strony postępowania zastali uznani W. F., R. L., Z. D., A. K., B. S. — W. , gdyż; po pierwsze: teren przedsięwzięcia jest znacznie oddalony od nieruchomości w/w osób, co obrazuje dołączona do decyzji mapa sytuacyjna. Ponadto w/w osoby nie wykazały swojego interesu prawnego (art. 28 k.p.a.), nie wskazały z jakiego konkretnie przepisu prawa wynika ich interes prawny i na czym on polega. Kolegium zatem doszło do przekonania, iż wyłącznie wskazanych odwołujących z postępowania administracyjnego jest prawnie uzasadnione. Zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Zgodnie z tym należało umorzyć postępowanie odwoławcze z odwołania W.. F., R.. Ł., Z.. D., A.. K. oraz B.. S. — W., z powodu wniesienia odwołania przez podmiot nieuprawniony. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wnieśli K. Ż., L. Ż., R. Ł., S. M., A. K., B. W., R. B., S. M. podnosząc oparcie się przez organy o błędnie ustalony stan faktyczny co stanowi naruszenie treści art. 7,art. 6, art.8, art.9, art. 10, art. 11, art. 15, art. 28, art. 77, art. 80, art. 107 kpa. Wskazano że oparto się jedynie na ocenie oddziaływania w zakresie ustalenia kręgu stron pomijając wiele osób, w tym kilku skarżących jako strony postępowania, a także, że decyzja SKO została wydana niezgodnie z zapisami MPZP. Wskazano na naruszenie przepisu art. 66, art. 77, art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Podniesiono braki merytoryczne występujące w raporcie o odziaływaniu na środowisko oraz naruszenia zapisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W szczególności wskazano naruszenie art. 77 ust. 9 w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 80 ust. l ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez: brak rozważenia wpływu na treść decyzji pominięcia przez organ I Instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeczności jakie wystąpiły w uzgodnieniach organów współdziałających, przewidzianych w art. 77 ust. 1 ustawy, a to opinii sanitarnych Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, a to poprzez przeprowadzenie niepełnego postępowania wyjaśniającego w sprawie, skutkującego niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego, będącego podstawą wydanego rozstrzygnięcia, a także naruszenie art. 82 ust. 1 pkt. 1 b] ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i w związku z art. 56 ustawy o ochronie przyrody, poprzez pominięcie w treści decyzji nakazu uzyskania zezwolenia od zakazów w stosunku do gatunków objętych ochroną gatunkową w odniesieniu do zwierząt i zapisanie takiego wymogu tylko w stosunku do roślin przy równoczesnym sprzecznym z takim wymogiem określeniem warunków w pkt. II 20, 21,22 dokonywania opisanych tam działań z pominięciem wskazania wymogu uzyskania zezwolenia mimo iż działania opisane de facto prowadzić mogą do naruszenia zakazów z art. 56 ustawy o ochronie przyrody w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 roku w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2014 r., póz. 1348), § 24 pkt 4 ppkt 6 MPZP poprzez brak projektu prowadzenia rekultywacji etapami. Z kolei Towarzystwo [....] w skardze zarzuciło naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zakresie wyczerpującego zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego oraz naruszenie art. 6, 8, 9, 10 § 1, art. 28 k.p.a. w zakresie prawidłowości prowadzonego postępowania, poprzez brak rozpatrzenia i pomijanie milczeniem większości istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz rozpatrzenie w sposób powierzchowny bez dogłębnej analizy formalnej i merytorycznej decyzji organu I instancji oraz zebranych dokumentów i dowodów poprzedzających jej wydanie tj. raportu OOŚ - oddziaływania na środowisko, postanowienia RDOŚ w K., postanowienia PGW- Wody Polskie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zbadało również zasadności żądań, wniosków i zarzutów stron postępowania w zakresie istotnych braków w materiale dowodowym, braku właściwej jego oceny oraz w zakresie bierności organu decyzyjnego w ustalaniu prawdy materialnej mającej znaczenie w postępowaniu. Podniesiono: - brak decyzji derogacyjnej uzgadniającej odstępstwa od ochrony prawnie chronionych gatunków i siedlisk flory i fauny występujących na terenie planowanej eksploatacji górniczej, która jest zagadnieniem wstępnym dla decyzji środowiskowej brak wyjaśnienia błędnych danych w Standardowym Formularzu Danych (SFD) dla obszaru Natura 2000 Dolinki Jurajskie PLH120005 i posługiwanie się nimi jako dowodem w zakresie oceny oddziaływania na w/w obszar N2000. - brak dokumentacji, pozwoleń prawnych na wybudowanie i działanie aktualnego pracującego zakładu przeróbczego, który dopuszcza decyzja środowiskowa. - brak pozwoleń w zakresie odprowadzania wód technologicznych z kopalni (wody odciekowe i wody do zraszania), które zgodnie z ustawą Prawo Wodne są ściekami przemysłowymi. - braki w dokumentacji, raportach pomiarowych, danych z legalizacji i wzorcowania przyrządów pomiarowych, braki parametrów i danych do obliczeń symulacyjnych emisji hałasu, drgań parasejsmicznych, emisji pyłowej na podstawie których utworzono raport ooś. - istotne braki w raporcie OOŚ, Na całym terenie planowanego przedsięwzięcia zewidencjonowano bezspornie występowanie ściśle chronionych gatunków i siedlisk flory i fauny w tym gatunków wymienionych w załączniku IV Dyrektywy Rady 92/43/EWG/z dnia 21 maja 1992 r. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin, w stosunku do chronionych gatunków obowiązuje m.in. zakaz umyślnego niszczenia, uszkadzania roślin, niszczenia siedliska, czy umyślnego przemieszczania w środowisku przyrodniczym. Odstępstwa od obowiązujących zakazów wobec gatunków i siedlisk roślin ściśle chronionych są możliwe po łącznym spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 56 ust. 4 ustawy u.o.p., dwóch generalnych i jednej indywidualnej. Brak nawet jednej z nich uniemożliwia wydanie zezwolenia na odstępstwa. Odstępstwa te mogą być wydane wyłącznie, gdy: brak jest rozwiązań alternatywnych, gdy odstępstwa nie są szkodliwe dla roślin i siedliska oraz gdy wynikają z nadrzędnego interesu publicznego. Organ decyzyjny oraz uzgadniające nie ustaliły czy zachodzą takie przesłanki a jednocześnie wydały pozytywne uzgodnienie. Kolegium nie dokonało szczegółowej analizy postanowienia organu uzgadniającego, jakim był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Z art. 77 ust. 7 ustawy u.o.o.ś. wynika, że postanowienie RDOŚ jest niezaskarżalne, zatem podlega ocenie przez organ rozpatrujący odwołanie. RDOŚ ma też obowiązek sygnalizować występujące w toku postępowania uzgodnieniowego uchybienia i naruszenia prawa, zwłaszcza mające wpływ na postępowanie i decyzję. Postanowienie RDOŚ wydane w przedmiotowej sprawie narusza art. 107 k.p.a. gdyż zawiera szereg nieprecyzyjnych określeń, przez co budzi zasadnicze wątpliwości, jakie uprawnienia zostały wnioskodawcy przyznane i jakie obowiązki zostały na wnioskodawcę nałożone. Ponadto postanowienie to zostało wydane w oparciu o niekompletne dane ustalające stan faktyczny, gdyż po decyzji uzgodnieniowej rozszerzano krąg stron a tym samym zmieniono obszar podlegający ocenie uzgodnieniowej. Kolegium nie rozpatrzyło także zarzutu skarżącego, że Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska a następnie organ decyzyjny posługują się zapisami nieprawidłowo wypełnionego Standardowego Formularza Danych (SFD) dla obszaru Natura 2000 Dolinki Jurajskie P LH 120005, jako dowodem na nieznaczące oddziaływanie na środowisko i obszar Natura 2000 planowanego przedsięwzięcia. SFD opisuje na potrzeby organów Unii Europejskiej obszar Natura 2000, z podaniem zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych dla gatunków i siedlisk chronionych. W zakresie zagrożeń zewnętrznych obszaru wpisano kod COIOIOI przypisany kopalniom piasku i żwiru, które nie stanowią znaczącego zagrożenia dla środowiska, zamiast kodu C010401, który odpowiada kopalniom odkrywkowym skał i których wpływ na środowisko przy takiej skali działania, jaka występuje i jest planowana, robotach strzałowych i przeróbce kopaliny, kumulacji z innymi kopalniami w pobliżu jest zawsze znacząco negatywnie oddziaływującym. Niezgodnie ze stanem faktycznym wpisano w SFD, zagrożenia związane z działalnością rozdzielających w/w obszar N2000 dwóch blisko siebie występujących kopalni odkrywkowych skał [...] i [...] o skali powyżej 25 ha, z robotami strzałowymi i przeróbką kopalin oraz planowanej trzeciej kopalni w Dębniku, jako zagrożenie średnie, a jako wysokie podano turystykę i wspinaczkę. Kolegium nie dokonało szczegółowej analizy postanowienia organu uzgadniającego, jaki jest Państwowe Gospodarstwo Wodne — Wody Polskie. W postanowieniu tym zezwala się na odprowadzanie wód opadowych z obszaru kopalni, przy czym brak jest zgody na odprowadzanie wód technologicznych i odciekowych, które są ściekami przemysłowymi wg ustawy Prawo Wodne oraz ustawy Prawo Ochrony Środowiska. Raport OOŚ i pozwolenia wodno-prawne inwestora określają wody odprowadzane z kopalni, jako wody opadowe. Jest to niezgodne z prawem wodnym, według którego powinny być zakwalifikowane do ścieków. Wg art. 3 pkt 38c ustawy p.o.ś oraz art. 16, pkt 64 ustawy p.w.: ścieki przemysłowe to ścieki niebędące ściekami bytowymi lub wodami opadowymi lub roztopowymi powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową transportową lub usługową, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Wg art. 16, pkt 61 lit.c ustawy p.w.: ścieki to wprowadzane do wód lub ziemi wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w których są składowane odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne niż niebezpieczne i obojętne, miejsc magazynowania, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Ponieważ na terenie kopalni gromadzone są odpady wydobywcze (tak wynika z raportu OOŚ) w celu późniejszego wykorzystania w procesie rekultywacji, wody odprowadzane z istniejącej, a mającej mieć poszerzony obszar wydobycia kopalni, powinny być zakwalifikowane do ścieków. Ponadto w sytuacji zraszania kruszarek, dróg technologicznych kopalni oraz kół pojazdów wodą ze studni głębinowej, mamy do czynienia również ze ściekami, zanieczyszczonymi substancjami ropopochodnymi i substancjami w zawiesinie. Obszar projektowanej (jak również obecnie funkcjonującej) kopalni, na mocy Rozporządzenia Nr 1/2011 Dyrektora Regionalnego Gospodarki Wodnej w Krakowie, znajduje się w granicach strefy ochrony pośredniej ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Rudawy. Zgodnie z § 41 w/w rozporządzenia, na terenie strefy ochrony pośredniej zabrania się wprowadzania ścieków do wód lub ziemi. Art. 75 Prawa Wodnego mówi o zakazie wprowadzania ścieków do wód powierzchniowych, jeżeli byłoby to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących stref ochronnych ujęć wody. Kolegium nie rozpatrzyło zarzutu skarżącego, że organ decyzyjny dopuścił możliwość działania oraz wydał pozytywną decyzję środowiskową dla samowoli budowlanej, jakim jest obecnie działający zakład przeróbczy, dla którego ponadto nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, mimo przewidywanej działalności tego zakładu do roku 2025. Inwestor nie przedstawił, żadnych dokumentów potwierdzających legalność działania zakładu przeróbczego, a organy tego nie zażądały mimo wniosków stron. Zgodnie z p.g.g od 2011 roku zakład przeróbczy jest rozdzielony od zakładu górniczego. Obowiązująca koncesja dotyczy tylko eksploatacji górniczej. W związku z tym nie wiadomo, na jakiej podstawie prawnej działa obecny zakład i czyjej kontroli podlega. Organ decyzyjny nie powinien wydawać decyzji dla obiektów działających bez podstawy prawnej. - art. 6, 8, 9, 10 § 1, art. 28 k.p.a. poprzez oparcie wyłącznie o raport OOŚ dostarczony przez inwestora, przy jednoczesnym braku merytorycznej oceny zawartości raportu i nie uwzględnianiu wniosków dowodowych i żądań pozostałych stron postępowania oraz społeczeństwa umożliwiających taką weryfikację. W rezultacie decyzja środowiskowa nie zawiera rzetelnie wyznaczonej strefy oddziaływania negatywnego ani strefy o ponadprzeciętnej uciążliwości, (co zostanie szerzej wyjaśnione poniżej w punkcie dotyczącym braków w raporcie OOŚ), a strony wyznaczono na podstawie wskazanego wyłącznie przez inwestora terenu górniczego (str. 9 decyzji środowiskowej), co jest stwierdzeniem absolutnie błędnym, gdyż teren górniczy wyznacza organ koncesyjny a nie inwestor. Organ decyzyjny nie podjął jakichkolwiek działań wyjaśniających zgłaszane żądania, przerzucając ciężar dowodu na wnoszących o zbadanie rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko lub wręcz ignorując takie wnioski dowodowe. Ustalenie obszaru negatywnego oddziaływania i kręgu stron oparto w zasadzie wyłącznie o raport OOŚ przedstawiony przez inwestora, - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie zbadanie zasadności zarzutu w zakresie precyzyjnego rozstrzygnięcia, w tym co do obszaru oddziaływania, szeregu nieprecyzyjnych i zbyt ogólnych zapisów oraz określeń, uniemożliwiających jednoznaczną wykonalność decyzji, które w żaden sposób nie można kontrolować oraz które nie mają umocowania nawet w ustaleniach raportu OOŚ. Umożliwia to prowadzenia przedsięwzięcia w innym zakresie i natężeniu niż to było oceniane w raporcie OOŚ i może prowadzić do większego niż określono negatywnego oddziaływania na środowisko wymienionych w raporcie szkodliwych emisji. Między innymi zapisano w decyzji, że przy realizacji inwestycji należy uwzględnić uwagi i wnioski zawarte w opracowanym dla przedmiotowego przedsięwzięcia raporcie, OOŚ — ale nie określono które uwagi i wnioski, pomimo, iż raport zawiera braki i miejscami sprzeczne ze sobą lub nieprecyzyjne treści. Ponadto ustalenia raportu w przeważającej większości nie są sformułowane, jako nakazy czy konieczność. Przykładowo raport OOŚ dopuszcza możliwość wykonywania robót strzałowych innymi niż ocenione metodami m.in. techniką otworów poziomym, techniką strzelania całym materiałem wybuchowym (str. 196-198 raportu OOŚ), co zgodnie z zasadami wyznaczania stref oddziaływania drgań parasejsmicznych wskazanymi w Załączniku 4 Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia I kwietnia 2003 roku, w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych oznacza znacznie szerszą strefę negatywnego oddziaływania na środowisko. Drugi przykład w raporcie OOŚ przewiduje się budowę nowego zakładu przeróbczego, dla którego nie przeprowadzono oceny w zakresie oddziaływania pyłowego, a stwierdzono, że będzie spełniał wysokie standardy środowiskowe. Planuje się umieszczenie zakładu w nieprecyzyjnie ustalonym miejscu na obszarze górniczym, przez co nie ma możliwości jakiejkolwiek kontroli jego działania, gdyż nie jest on częścią zakładu górniczego. przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja nie zawiera żadnych ograniczeń, co do maksymalnej liczebności parku maszynowego, czasu pracy w okresie dnia, wieczoru i nocy, nie zawiera ograniczeń dla dobowego wydobycia, zawiera mniejsze wymagania, co do zraszania niż oceniane w raporcie OOS, przez co działalność górnicza może znacznie bardziej negatywnie oddziaływać na środowisko w zakresie emisji hałasu i pyłu niż określono. W raporcie OOŚ do obliczeń emisji pyłowej przyjmuje się permanentne zraszanie dróg technologicznych oraz instalacji do przerobu kopaliny, a organ decyzyjny wskazuje na konieczność zraszania wyłącznie w nieokreślonych precyzyjnie okresach suszy i silniejszych wiatrów, co jest stwierdzeniem różnie rozumianym w zależności od interpretującego. Nie podaje przy tym czy zgoda na pobór 13 m wody na dobę, wystarczy na zraszanie całego obszaru i kruszarek, nie podaje również jak zraszać drogi i maszyny w okresach ujemnych temperatur, kiedy również występuje pylenie. - art. 49 k.p.a. w zakresie prawidłowego i skutecznego zawiadomienia stron postępowania o wszczęciu postępowania oraz o innych czynnościach, postanowieniach i decyzjach. - art. 9 k.p.a i art., 10 k.p.a wskazujących, że strony muszę być informowane o wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych oraz maja prawo czynnego uczestniczenia na każdym etapie postępowania. - art. 109 k.p.a dotyczącego skutecznego doręczenia decyzji końcowej. - art. 107 k.p.a w zakresie poprawnego pouczenia stron o sposobie, trybie i terminie odwołania. - sprzeczność decyzji środowiskowej z ogólnymi zapisami MPZP. W rozdziale 2 MPZP o nazwie Zasady Obowiązujące Na Całym Obszarze Planu, V, pkt 8 planu mówi wprost, że ze względu na położenie całego obszaru planu w granicach objętych ochroną, ustala się zakaz realizacji działalności i usług mogących zawsze znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Ponadto w Rozdziale 1 MPZP o nazwie Ustalenia Ogólne, § 3, pkt. 2 mówi wprost, że przy wydawaniu na podstawie ustaleń MPZP rozstrzygnięć administracyjnych należy uwzględnić łącznie wymogi wynikające ze wszystkich rozdziałów MPZP. Według Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 ze zm. (Dz.U. 2016, poz. 71) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, V, ust.l pkt 26 oraz pkt 27 lit.a, przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do zawsze znacząco negatywnie oddziaływujących na środowisko w zakresie zarówno eksploatacji złoża kopaliny jak i lokowania zakładu i instalacji do przerobu kopalin ze względu na obszar górniczy powyżej 25 ha. Planowane przedsięwzięcie jest więc w sposób jawny i oczywisty niezgodne z przywołanymi zapisami MPZP i jako takie nie powinno uzyskać pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani decyzji koncesyjnej. - § 24 MPZP, który w ust. 2 podaje przeznaczenie podstawowe, jako eksploatację górniczą złoża. Dla podanego obszaru przewidziano wprawdzie w przeznaczeniu towarzyszącym opisanym w § 24, ust. 3 lokowanie różnych innych działań związanych z eksploatacją górniczą złóż, zgodnie z przepisami odrębnymi, ale w § 5, ust. 1, punkt 6 podano "Ilekroć w tekście niniejszego planu jest mowa o przeznaczeniu towarzyszącym — należy przez to rozumieć przeznaczenie, w którym zawierają się elementy niezbędne dla urządzenia i funkcjonowania przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego. Zakład przeróbczy nie jest niezbędny do eksploatacji górniczej złoża. Jest to również zdefiniowane w ustawie Prawo Geologiczne i Górnicze (p.g.g) w którym w art. 6 ust. 1 p. 12 i p. 18 jasno zdefiniowano że eksploatacja górnicza jak i zakład górniczy nie obejmują przeróbki kopaliny, a są związane jedynie z jej pozyskaniem z miejsca występowania. Zmiana przepisów p.g.g rozdzielająca zakład i działalność górniczą od przeróbki kopaliny i jej przygotowania do sprzedaży została wprowadzona do ustawy już w 2011 roku a więc przed uchwaleniem MPZP dla rozważanego terenu. W związku z tym lokowanie zakładu przeróbczego rażąco narusza przepisy MPZP, a ocena organu decyzyjnego na temat szerokiego rozumienia pojęcia eksploatacja złoża jest błędna, bo nie ma oparcia zarówno w zapisach MPZP i przepisach p.g.g., jak również w obowiązujących normach dotyczących definiowania pojęć stosowanych w górnictwie tj. PN-G-01204:2010 oraz związanej PN-64-G01203. W normach tych definiuje się pojęcia cyt.: "Górnictwo Odkrywkowe —przemysł prowadzący działalność górniczą polegająca na eksploatacji (wydobywania) metodami odkrywkowymi występujących w ziemi złóż kopalin użytecznych; Eksploatacja złoża - całokształt czynności wykonywanych w celu wydobycia kopalin i skał płonnych ze złoża i odtransportowanie na składowisko lub inne miejsce przeznaczenia ". Ponadto § 24, ust. 4, p.2 MPZP w granicach terenów wyznaczonych w ust. 2, w zakresie przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania bezpośrednio ustala zakaz lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy, obiektów i urządzeń oraz infrastruktury technicznej nie związanych z wydobywaniem surowców do czasu zakończenia eksploatacji górniczej i przeprowadzenia rekultywacji terenu. Na podkreślenie zasługuje tu fakt, że zasady ochrony Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie ustalone w uchwale Sejmiku Województwa Małopolskiego XV/247/11 wprowadzają odstępstwa od zakazów wyłącznie w zakresie eksploatacji złoża i tylko w zakresie dopuszczonym w wyniku oceny oddziaływania na środowisko. Nie dopuszcza się zatem przeróbki pozyskanej kopaliny. Ponadto usytuowanie stacjonarnego zakładu przeróbczego jest niezgodne z p.g.g w zakresie racjonalnej gospodarki złożem i lokowaniem jakichkolwiek obiektów utrudniających lub uniemożliwiających działalność górniczą. Lokowanie zakładu przeróbczego jest niezgodne także z Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 8 kwietnia 2013 ze zm. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu odkrywkowego zakładu górniczego. Wspomniane rozporządzenia zakazuje lokowania obiektów powodujących pogorszenie późniejszej eksploatacji złoża. Dopuszcza się jedynie lokowanie tymczasowych obiektów, czego stacjonarny zakład umieszczony w granicach złoża nie spełnia. - § 9 p.11; § 15 ust.3 MPZP oraz związanych i wspomnianych innych przepisów w zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych. § 8, ust. 1, p 2c MPZP wprowadza zakaz odprowadzania nie oczyszczonych ścieków do gruntu, rzek i powierzchniowych zbiorników wód. § 15, ust.3 MPZP wprowadza zasady odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz wód opadowych i nakazuje ich odprowadzanie do systemu kanalizacji lub w przypadku wód opadowych na własną działkę zgodnie z przepisami odrębnymi. Odprowadzanie wód opadowych poza teren istniejącego i planowanego przedsięwzięcia jest zatem zgodnie z MPZP niedozwolone. Także w związku z położeniem przedsięwzięcia w strefie ochrony pośredniej, MPZP w § 9, p. I l wprowadza zakazy i zasady ochrony wód wprowadzone Rozporządzenie NR 1/2011 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 6 lipca 2011 r. z późn. zm. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Rudawy na potrzeby Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S. A. w Krakowie. Wspomniane rozporządzenie wprowadza zakaz odprowadzania do wód i ziemi nieoczyszczonych wód opadowych. O możliwościach zanieczyszczenia wód opadowych i konieczności ich oczyszczenia wspomina także raport OOŚ, a o innych zanieczyszczeniach powodujących zakwaszenie wód opadowych wskazywały strony postępowania we wnioskach dowodowych, co nie zostało uwzględnione. Ponadto na terenie przedsięwzięcia będą występowały wody związane ze zraszaniem dróg i urządzeń kruszących, co nie można już zakwalifikować do wód opadowych tylko zanieczyszczonych odciekowych wód technologicznych. Zgodnie z ustawą Prawo Wodne w/w wody opadowe i odciekowe z terenów odkrywkowej eksploatacji kopalin są ściekiem i powinny podlegać oczyszczeniu. Decyzja środowiskowa jak i postanowienia i opinie uzgadniające w sentencjach nie nakazują inwestorowi obligatoryjnego oczyszczania wód opadowych. Samo wspomnienie w uzasadnieniu decyzji, że inwestor przewiduje pewne działania w tym zakresie jest niewystarczające, bo niczego nie nakazuje w zakresie ochrony wód. - § 8, ust. 1, p.l.b MPZP w zakresie nakazu ochrony przed osuszaniem okresowych i małych zbiorników wody. Na obszarze jak i w otoczeniu planowanego obszaru wydobycia znajdują się liczne małe zbiorniki zasilane wodami z warstw powierzchniowych. Stanowią siedlisko i miejsce rozrodu chronionych płazów. W związku z działalnością górnicza naruszono warstwy wodonośne, powodując wysuszanie chronionych zbiorników. Strony postępowania wskazywały na te zagrożenia wnosząc pisma i wnioski dowodowe do organu decyzyjnego oraz PGW Wody Polskie, wskazując na widoczne naruszanie warstw wodnych, co nie zostało pozytywnie rozpatrzone. W decyzji głównej jak i postanowieniach i opiniach uzgadniających nie wprowadzono zasad ochrony powierzchniowych warstw wodonośnych w otoczeniu obszaru górniczego jak zasad ochrony przed osuszaniem wspomnianych zbiorników wody. - przepisów w zakresie zawartości raportu OOŚ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie zbadało czy raport wraz z uzupełnieniami, będący podstawą wydanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia uzgodnieniowego i co z tym związane decyzji organu I instancji, został wykonany zgodnie z art. 66 ustawy u.o.o.ś z dnia 3 października 2008 r. W ocenie skarżącego raport nie wypełnia wymagań ustawy u.o.o.ś, zawiera braki i jest nierzetelny w zakresie wyznaczania emisji pyłowej, hałasu, drgań para-sejsmicznych oraz ewidencji przyrodniczej a także jest niespójny w ocenie wymaganych oddziaływań wskazanych w ustawie u.o.o.ś. Braki uniemożliwiają pełną i właściwą weryfikację merytoryczną raportu w aspektach wymaganych w ustawie u.o.o.ś przez organ decyzyjny oraz strony postępowania. Organ odwoławczy ani organ decyzyjny i RDOŚ w Krakowie nie zweryfikowali merytorycznie raportu, mimo że jest to możliwe w wielu kwestiach dla laika. Nie sprawdzono nawet i nie porównano z raportem OOŚ, danych dostępnych w zasobach organu decyzyjnego, a dotyczących ewidencji roślin prawnie chronionych, które pominięto w raporcie. W zasobach urzędu Gminy Krzeszowice oraz Referatu Ochrony Srodowiska znajdują się m.in. Prognoza Oddziaływania na Środowisko do projektu MPZP miejscowości Dębnik, Dubie, Siedlec z marca 2013 r., Opinia Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie z dn. 13.03.2013 Zn. Spr.: ZU-2120p-9/12 do wniosku Burmistrza o zmianę użytkowania terenu, w których są wymienione rośliny i gatunki prawnie chronione, a pominięte w ewidencji przyrodniczej raportu OOŚ inwestora. Nie zauważono także innych oczywistych braków lub wyczerpującej oceny w zakresie wymaganym ustawą u.o.o.ś. Weryfikacja raportu jest zgodnie z w/w ustawą oraz orzecznictwem obowiązkiem organów administracji, obowiązkiem jest także weryfikacja materiałów stanowiących podstawę przygotowania raportu OOŚ. Tymczasem organy administracji zlekceważyły wnioski stron o pozyskanie takich materiałów w zakresie obliczonych lub mierzonych emisji pyłowej, hałasu, drgań parasejsmicznych (dowód: pisma stron w aktach postępowania), nie podjęły również żadnych działań z urzędu ograniczając się jedynie do zapytań kierowanych do inwestora i zadawalając się niepełnymi wyjaśnieniami przez niego składanymi. Raport jest niespójny m.in. w zakresie analizy oddziaływania różnych wariantów przedsięwzięcia. W części głównej raportu OOS analizowane są inne warianty niż w części dotyczącej oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 Dolinki Jurajskie opisanej w załączniku 16 raportu OOŚ. Ponadto w analizie na obszar Natura 2000 rozważano wyłącznie wpływ eksploatacji złoża bez instalacji i zakładów przeróbki kopaliny. Ponadto autorzy raportu głównego OOŚ bez żadnego uzasadnienia i stosownych wniosków znajdujących się w części ewidencyjnej opisanych w załączniku 15, wyciągali wnioski, co do braku negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na chronione gatunki i siedliska, co jest również niespójnością raportu. Raport będący podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomija w całości lub jest niekompletny pod względem: a) Inwentaryzacji przyrodniczej (dowód: Załącznik nr I — ekspercka opinia przyrodnicza) uchybienie art. 66 par. 1 pkt. 2 p. a) oraz 2a ustawy u.o.o.ś. Braki w zakresie ewidencji roślin z gatunku storczykowatych wskazano w załączonej opinii przyrodniczej i opisano powyżej w uzasadnieniu wniosku o zabezpieczenie tymczasowe. Ponadto w raporcie całkowicie pominięto liczną i bogatą w gatunki chronione grupę mszaków. Wyrywkowo zostały również potraktowane grzyby, bez uwzględnienia porostów. Zgodnie z aktualnie obowiązującą systematyką, porosty są zaliczane do grzybów lichenizujących. Nie można więc wykluczyć, że na opisywanym terenie istnieją inne, chronione i rzadkie gatunki roślin i grzybów, nieuwzględnione w raporcie. b) Brak oceny wpływu przedsięwzięcia na poszczególne odmiany i gatunki flory i fauny będące celem ochrony obszaru Natura 2000 - uchybienie art. 66 § 1 pkt. 6a, pp.e) ustawy u.o.o.ś. Dla obszaru Natura 2000 raport powinien określać szczegółowo jak każdy z analizowanych wariantów przedsięwzięcia wpływa na poszczególne odmiany roślin, zwierząt, ptaków, płazów i ich siedliska. Brak jest szczegółowej analizy wpływu przedsięwzięcia na najcenniejszą grupę ściśle chronionych nietoperzy, trasy ich migracji, siedliska, żerowiska. Autorzy części dotyczącej takiej analizy wskazywali oddziaływania ogólnie na grupy gatunków, przy czym analizowali inne warianty przedsięwzięcia niż wskazane w raporcie, przy jednoczesnym braku występowania zakładów i instalacji do przeróbki kopalin. c) Braku analizy wpływu na środowisko w tym obszar Natura 2000 starego jak i planowanego nowego zakładu przeróbczego w zakresie emisji pyłowej (dowód: Załącznik nr 4 - opinia ekspercka dotycząca emisji substancji i pyłów) — uchybienie art. 66 § 1 p.4-8, § 2 ustawy u.o.o.ś. d) Braku opisu formacji geologicznych występujących w Rezerwacie Dolina Racławki, pokrywającej się częściowo z obszarem N2000 Dolinki Jurajskie, które są elementem chronionym w Rezerwacie oraz brak analizy wpływu przedsięwzięcia m.in. wpływu drgań parasejsmicznych na te formacje oraz inne złoża znajdujące się w potencjalnym oddziaływaniu (złoże Dębnik) — uchybienie art. 66 § 1 pkt. Id; p.2; p.5; P6; p.6a ustawy u.o.o.ś e) Brak opisu i oceny wpływu przedsięwzięcia w zakresie art. 15 ust. 1 p.3, p.6, p.20 ustawy O Ochronie Przyrody (u.o.p) dla chronionych celów, zasobów i elementów Rezerwatu Przyrody Dolina Racławki znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, w tym zakłócanie ciszy, płoszenie zwierząt, umyślnego zanieczyszczania obiektów przyrodniczych, obszarów oraz zasobów, tworów i składników przyrody. Jak wynika z przedstawionych w raporcie OOŚ stref oddziaływania hałasu, rozrzutu odłamków skalnych, fali uderzeniowej, drgań parasejsmicznych, emisji pyłowej, strefy te wnikają w w/w Rezerwat. Ponadto wnikać będzie także oświetlenie nocne obszaru górniczego — jest to uchybienie art. 66 § 1 pkt 6a pp.a ustawy u.o.o.ś f) Braku opisu korytarzy ekologicznych z zaznaczeniem, dla których gatunków są przeznaczone - uchybienie art. 66 § 1 pkt. 2. p. a) ustawy u.o.o.ś. Wskazane na mapie w załączniku 15 korytarze ekologiczne nie są opisane i w szczególności nie podają, jakie gatunki w nich migrują lub mogą migrować. Nie zaznaczono na niej obszaru negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (terenu gómiczego), który w rzeczywistości ingeruje w korytarz i zaburza spójność obszaru N200 Dolinki Jurajskie. Mapa sprawia wrażenie, że wszystkie gatunki mogą migrować w każdym korytarzu, co nie jest prawdą, gdyż np. chronione gatunki nietoperzy używają tylko terenów leśnych a więc znajdujących się w oddziaływaniu negatywnym projektowanego przedsięwzięcia. g) Braku analizy oddziaływania przedsięwzięcia na każdym etapie realizacji: etapie przygotowania złoża do wydobycia, etapach I-V wskazanych w raporcie OOŚ oraz etapie likwidacji działalności górniczej - uchybienie art. 66 § 1 p.8 oraz par. 6 ustawy u.o.o.ś. h) Brak szczegółowego rozpatrzenia rzeczywistych i różniących się od siebie wariantów przedsięwzięcia oraz brak przyjęcia i analizy racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska z uwagi na kryterium ochrony cennych i chronionych siedliski i gatunków i wpływu na obszar Natura 2000. — uchybienie art. 66 §1 p.5a, p.5b, p.6., p.6a ustawy u.o.o.ś. Warianty są pozorne i nie różnią się znacząco od siebie, w każdym występuje zakład przeróbczy, a zmianie podlega tylko nieznaczne przesunięcie zakładu oraz zastosowana metoda urabiania skał na obrzeżu obszaru górniczego, (przy czym nie określono, na jakiej szerokości) ze strzałowej szkodliwej ze względu na drgania na stosowanie młotów udarowych szkodliwych ze względu na hałas. Nie ustalono obiektywnymi wskaźnikami, czy obliczeniami, która z tych metod jest bardziej szkodliwa oraz dlaczego przesunięcie zakładu przeróbczego o kilkadziesiąt metrów będzie korzystniejsze. Wnioski stron o zbadanie wariantu bez zakładu i instalacji do przerobu kopaliny i realizacja przeróbki w miejscowości [...] w istniejącym stacjonarnym zakładzie przeróbczym inwestora poza terenami chronionymi, zostały przez organ decyzyjny zignorowane. i) Brak analizy oddziaływań skumulowanych (oddziaływania skumulowane zostały przedstawione jedynie ogólnikowo z pominięciem pomiarów, obliczeń i symulacji — uchybienie art. 63. § 1. pkt. lb ustawy u.o.o.ś. Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w niewielkiej odległości od innych zakładów wydobywczych (kamieniołomów), zlokalizowanych w C. (ok. 1300 m pomiędzy planowanymi polami eksploatacji) i planowanej w D. (ok. 700 m pomiędzy planowanymi polami eksploatacji). W przeprowadzonym postępowaniu brak analizy akustycznej dla równoczesnej eksploatacji wszystkich trzech przedsięwzięć uwzględniającej ich skumulowany efekt oddziaływania. W trakcie postępowania nie przeprowadzono również rzetelnej analizy skumulowanego oddziaływania wszystkich trzech kamieniołomów na przylegającą do planowanej inwestycji jedną z enklaw obszaru Natura 2000 "Dolinki Jurajskie" PLH120005, a w szczególności na integralność tego obszaru. j) Brak oceny oddziaływania transportu ciężkiego z planowanej kopalni na drogi lokalne oraz drogę krajowa 79 gdzie dodatkowo następuje kumulacja transportu realizowanego z kopalni Czatkowice uchybienie art. 66 ust. 1. pkt. 8 ustawy ustawy u.o.o.ś. Transport urobku z planowanej kopalni jest integralną częścią inwestycji co znajduje uzasadnienie art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy ustawy u.o.o.ś: cyt. "przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikują się jako jedno przedsięwzięcie także wtedy, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty", wymagają zatem wspólnej oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli taka jest wymagana dla danej kategorii przedsięwzięcia. Poza oddziaływaniem bezpośrednim na infrastrukturę drogową, realizowany transport ciężki, poprzez generowanie hałasu, zapylenia i drgań będzie oddziaływał w sposób pośredni na przylegające do drogi nieruchomości. W procedurze OOŚ analiza oddziaływań generowanych przez transport urobku: bezpośrednich, pośrednich i skumulowanych została w całości pominięta. Obowiązek analizy oddziaływań bezpośrednich, pośrednich, skumulowanych itp. planowanego przedsięwzięcia podczas procedury OOŚ wynika bezpośrednio z Art. 66 ust. 1. pkt. 8 ustawy u.o.o.s.. Fakt, że inwestor w przedłożonym raporcie OOŚ nie przedstawił analizy oddziaływania transportu na drogi i nieruchomości znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie nie zwalnia organu decyzyjnego z obowiązku ustalenia stanu faktycznego, co wynika bezpośrednio z Art. 77 § 1 i art. 80 ustawy u.o.o.s. k) Braku szczegółowej oceny w zakresie oddziaływania analizowanych wariantów na zdrowie ludzi, dobra materialne, mikroklimat, zabytki oraz krajobraz - uchybienie art. 66 ust. 1. pkt. 6a.. W raporcie znajdują się jedynie zdawkowe stwierdzenia o braku wpływu przedsięwzięcia, nie poparte żadnymi szczegółowymi analizami, zdjęciami czy obliczeniami. Ponadto raport został przygotowany przez osoby, które nie mają odpowiednich kompetencji np. w zakresie oceny wpływu przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. W konsekwencji realizacji przedsięwzięcia nastąpi wylesienie 30 ha terenu, co spowoduje zmiany w cyrkulacji powietrza, naświetleniu, zaburzeniu stosunków wodnych, co może mieć wpływ na lokalny mikroklimat oraz sąsiadujący obszar Natura 2000, a czego nie oceniono. Przy bardzo zdawkowej analizie wpływu przedsięwzięcia na krajobraz pominięto całkowicie lokalizacje zakładu przeróbczego, jego gabaryty i wygląd. Lokalizacja takiego zakładu w Parku Krajobrazowym Dolinki Krakowskie, gdzie chroniony jest także krajobraz powinna podlegać analizie. l) Braku informacji o zapotrzebowaniu na energię i jej zużyciu — uchybienie art. 62a, § l p. 5; art. 66 § 1 pkt. le ustawy u.o.o.ś. Brak podanych ilości zużywanych paliw na potrzeby maszyn i urządzeń do eksploatacji i przeróbki, przez co niemożliwa jest weryfikacja obliczeń emisji substancji do środowiska. m) Brak informacji i obliczeń zapotrzebowania na wykorzystanie wody w procesach technologicznych w tym zraszania dróg, składowisk i maszyn krusząco-sortujących uchybienie art. 62a, § l p. 5; art. 66 par. 1 pkt. Id ustawy u.o.o.ś. n) Brak informacji o pracach rozbiórkowych zakładu aktualnie pracującego przewidywanego do likwidacji w 2025 r. oraz nowego podczas etapu likwidacji kopalni - uchybienie art. 66 § 1 pkt. If ustawy u.o.o.ś. o) Braku informacji jakie materiały wybuchowe będą stosowane i mogą być stosowane — uchybienie art. 66 §1 pkt. Ic. Od rodzaju materiałów wybuchowych zależy zanieczyszczenie powietrza toksycznymi gazami powybuchowymi oraz wód gruntowych niespalonymi odpadami powybuchowymi, stopień toksyczności zależy od rodzaju materiału. p) Brak przedstawienia materiałów i dokumentów służących do przygotowania raportu, w tym wartości współczynników propagacji drgań parasejsmicznych, parametrów emisji pyłu dla wydobycia i kruszenia dolomitu, współczynników tłumienia hałasu Li wykorzystanych w obliczeniach - uchybienie art. 66 ust. 1. pkt. 8. Strony wnosiły o to w wielu pismach, a zostało to zignorowane przez organ decyzyjny (dowód: pisma stron w aktach postępowania). q) Brak przeprowadzenia rzeczywistych pomiarów emisji pyłowej, hałasu i drgań parasejsmicznych w związku z trudnościami w precyzyjnym oszacowaniu tych emisji wskazanymi przez autorów raportu OOŚ uchybienie zasadzie przezorności w postępowaniach środowiskowych. Wnosiły o to strony postępowania a co zostało przez organ decyzyjny zignorowane (dowód: pisma stron w aktach postępowania). Jedną z podstawowych zasad postępowania OOŚ jest tzw. zasada przezorności. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy p.o.ś.: "Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze." Czyli: jeżeli nie da się precyzyjnie obliczyć oddziaływań negatywnych emisji, to należało przeprowadzić dokładne pomiary, a czego nie zrealizowano. W efekcie istnieje ryzyko ponadnormatywnego oddziaływania w znacznie szerszym zakresie niż wyznaczone w raporcie. Ponadto analizę wpływu negatywnych emisji oparto głównie na teoretycznych obliczeniach i symulacjach, bez podania wszystkich istotnych danych w tym, dla jakiego etapu przedsięwzięcia je realizowano (tj. przygotowanie do eksploatacji- etapy I-V- likwidacja eksploatacji), nie wiadomo zatem jak wybrano etap w którym występują najbardziej niekorzystne oddziaływania. Rzeczywiste pomiary przeprowadzono dla hałasu, przy czym nie podano, jakie urządzenia emitujące hałas pracują w czasie pomiarów oraz gdzie są umieszczone w układzie przestrzennym X, Y, Z. Z tego powodu trudno uznać te pomiary za walidację obliczeń symulacyjnych. Zgodnie z zasadami obliczeń symulacyjnych, autorzy raportu powinni najpierw przygotować model symulacyjny propagacji hałasu, a następnie wykonać jego walidację (sprawdzenie) w oparciu o rzeczywiste pomiary, czego nie zrobili. Ponadto autorzy raportu podali, że na potrzeby analizy propagacji hałasu opracowali własne oprogramowanie, po czy w wyjaśnieniach pełnomocnik inwestora podał komercyjne oprogramowanie, jest tu niespójność oświadczeń. Autorzy raportu odmówili stronom przedstawienia świadectw wzorcowania mierników hałasu i urządzenia kalibrującego, co jest wymagane w rozporządzeniach dotyczących pomiarów ciągłych lub okresowych hałasu emitowanego do środowiska. Nawet, jeśli ustawa u.o.o.ś, nie wskazuje wprost na taki obowiązek, to dobra praktyka, wiarygodność i rzetelność pomiarów wymagana w raporcie wskazuje na konieczność przedstawienia takich dokumentów. Dla obliczeń emisji pyłowej autorzy wykorzystali oprogramowanie Operat FB, przystosowane do obliczeń dla emisji zorganizowanej, podczas gdy przedsięwzięcie będzie generować emisję niezorganizowaną. W związku z tym poczyniono wiele uproszczeń, w tym przyjęto nieznane i nie podane parametry pylenia ustalane dla innych przedsięwzięć niż analizowane, co powoduje dużą niepewność wyników i błędy, na co wskazują inne strony w swoich odwołaniach, a które skarżący podziela. Ponadto przyjęte założenia do obliczeń w postaci permanentnego zraszania dróg lokalnych oraz kruszarek mobilnych, co wg autorów raportu powoduje likwidację pylenia rzędu 90-100% jest fikcją i jest sprzeczne z dopuszczoną ilością wykorzystania wody dla kopalni w wymiarze 13m3/dobę a zapotrzebowaniem przy realizowaniu zraszania na całym obszarze i kruszarkach. Ponadto w ogóle nie analizowano wpływu planowanego zakładu przeróbczego na środowisko, choć będzie on znaczącym źródłem zapylenia i hałasu. Podobna sytuacja związana jest z obliczeniami zasięgu oddziaływania fali parasejsmicznej, co ma zasadnicze znaczenie dla oddziaływania na budynki i chronione elementy środowiska. Do oszacowania zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania fali parasejsmicznej autorzy raportu przyjęli najbardziej korzystne dla inwestora dane dotyczące prędkości propagacji fali z Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 kwietnia 2003 roku, w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych, ogłoszone w Dzienniku Ustaw nr 72 poz. 655, z dnia 29 kwietnia 2003 r. Wartości te nie mają oparcia w rzeczywistych badaniach, przyjęcie innych możliwych wartości z w/w Rozporządzenia powoduje wyznaczenie, co najmniej dwukrotnie większego zasięgu oddziaływania fali (dowód: Załącznik nr 5 - opinia ekspercka dotycząca oddziaływania fali parasejsmicznej). Jednocześnie mimo wniosków stron oraz żądań osób występujących o uznanie za stronę nie przeprowadzono rzeczywistych pomiarów drgań w miejscach przez nich żądanych. Z literatury naukowej oraz wskazanej opinii wynika, że nie ma przełożenia wyników pomiarów w jednym obiekcie na inny, gdyż inna może być propagacja fali i tłumienie na styku budynek-grunt. Ponadto autorzy raportu w uzupełnieniu twierdzą, że obszar oddziaływania fali parasejsmicznej wyznaczono w oparciu o opinię rzeczoznawcy, ale jednocześnie wniosek stron skierowany do Urzędów Górniczych w Krakowie i Katowicach o udostępnienie elementów planu ruchu zakładu [...] zawierających informacje o oddziaływaniu na środowisko, spotkał się z kategoryczną odmową inwestora, a wniosek o przeprowadzenia dowodu z opinii i obliczeń rzeczoznawcy dla aktualnie działającej kopalni w celu porównania i walidacji został przez organ decyzyjny zlekceważony i pominięty. W raporcie nie wykonano analizy dla różniących się wariantów przedsięwzięcia, szczególne w zakresie wpływu na środowisko. Przyjęte warianty są fikcją i nie różnią się zasadniczo od siebie, jedyna różnica w analizowanych wariantach to przesunięcie 0 40 metrów zakładu przeróbczego, co nie ma żadnego istotnego wpływu w zakresie oddziaływanie na środowisko. Organ decyzyjny dopuścił i przyjął wariant istotny wyłącznie dla inwestora pod kątem gospodarczym, lekceważąc wymóg wyboru wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska. W raporcie brakuje rzetelnej analizy i obliczeń skumulowanego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć istniejących lub planowanych w otoczeniu analizowanego przedsięwzięcia, co ma istotne znaczenie z uwagi na bliskie sąsiedztwo obszaru Natura 2000. Autorzy posłużyli się raportami dla kopalni Czatkowice, Dębnik i [...], ale pominęli fakt, iż kopalnia Czatkowice nie jest w fazie uruchamiania, ale w pełni działa na rozszerzonym obszarze, przez co konieczne powinny być pomiary i analiza obecnie działającej kopalni Czatkowice a nie nieaktualnych obliczeń symulacyjnych. Poza tym nie wystarczy w ocenie skarżącego przeprowadzić analizy wyłącznie na podstawie narysowanych obszarów negatywnego oddziaływania, gdyż złożenie tych oddziaływań daje inny wynik oddziaływania na chronione obszary mieszkalne oraz na obszar Natura 2000 i jego spójność. W raporcie brakuje właściwej analizy krajobrazu w tym analizy z umieszczonym zakładem przeróbczym. Należy tu podkreślić, że planowane przedsięwzięcie leży na obszarze Parku Krajobrazowego, gdzie ochronie podlega także krajobraz. Przeprowadzona zastępczo w ramach postępowania RDOŚ krótka analiza na mapach katastralnych, bez oparcia na zdjęciach i analizie na miejscu jest fikcją. Przyjęte dane o wąskim wejściu od strony wschodniej do aktualnego obszaru wydobycia są nieaktualne. Obecnie jest to bardzo szerokie wyeksponowanie całego obszaru [...], widoczne z okolicznych miejscowości R., R. , Z. , a nawet z dużych odległości np. z drogi [...] przy wyjeździe z [...] Dalsze wydobycie będzie przebiegało na południe, zachód i północ jeszcze bardziej powiększając widoczny obszar. Ponadto, planowane przedsięwzięcie zawiera budowę nowego zakładu, a analizę wpływu tego obiektu na krajobraz całkowicie pominięto. W raporcie brakuje rzetelnej analizy wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jego spójność i korytarze ekologiczne oraz na zasady ochrony Rezerwatu Przyrody Dolina Racławki zawarte w art. 15 ust. 1 u.o.p. Jak wskazuje analiza nawet krytykowanego raportu Ooraz wyjaśnienia autorów raportu, prognozowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na obszar Natura 2000 i Rezerwat Przyrody Dolina Racławki w zakresie rozrzutu odłamków skalnych, fali uderzeniowej, fali parasejsmicznej, emisji hałasu i pyłu. Z jakiego powodu wg autorów raportu niszczenie czy zakłócanie siedlisk i gatunków chronionych, opad pyłu nie będzie miał znaczącego negatywnego wpływu na chronione rośliny i siedliska, dlaczego pozostałe emisje nie maja znaczącego negatywnego wpływu na przykład na siedliska i żerowiska występujących i chronionych nietoperzy, ptaków. Ponadto wyznaczony w raporcie obszar negatywnego oddziaływania kopalni obejmuje praktycznie cały obszar lasu i umieszczony tam korytarz ekologiczny od strony północnej i południowej obszaru wydobycia a wg autorów raportu i organu decyzyjnego nie ma żadnego negatywnego wpływu na spójność obszaru Natura 2000. W ocenie skarżącego twierdzenia powyższe nie mają oparcia w materiale dowodowym i samym raporcie. Nie wystarczy napisać, że nie ma znaczącego negatywnego czy negatywnego oddziaływania, bez jasnej argumentacji, która odnosi się do wskazanych przez skarżącego faktów. W ocenie skarżącego planowane przedsięwzięcie narusza zapisy art. 33 oraz 34 u.o.p. Ponadto jak oddziaływanie przedsięwzięcia ma się do zakazów opisanych w art. 15 ust. 1 u.o.p. dla Rezerwatu Dolina Racławki, w chwili obecnej wszystkie obowiązują w pełni. Autorzy raportu, ani organ decyzyjny i RDOŚ Kraków w żaden sposób nie odnieśli się do tego. W raporcie brakuje całkowicie oceny wpływu przedsięwzięcia na zdrowie ludzi i wartości materialne, w tym zabytki. Nie wystarczy w ocenie skarżącego napisać, że nie ma wpływu bez jakichkolwiek badań, czy analizy. Przy takich zarzutach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji, a skarżący A. K. na rozprawie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargi skarżony organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. prawa wynika ich interes prawny i na czym on polega. Uczestnik postępowania [...] w R. pismem z dnia 8 lutego 2019r. wniósł o oddalenie skarg, szczegółowo odnosząc się do zarzutów. Sąd postanowieniem z dnia 25 marca 2019r. połączył sprawy ze powyżej wskazanych skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 1548/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skargi zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Stanowiący podstawę stwierdzenia nieważności decyzji przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa ma charakter prawnomaterialny i odnosi się wprost do rażącego naruszenia prawa. Takowe zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Stwierdzenie nieważności decyzji ma umożliwić wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych najpoważniejszymi wadami. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji przez organ, a zastosowaniem przepisu prawa występuje wyraźna i oczywista sprzeczność. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie musi mieć charakter oczywisty, wynikający z niewątpliwego stanu prawnego i nie chodzi o błędy interpretacyjne prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób niedwuznaczny. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż strona powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (tak wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00). Z rażącym naruszeniem prawa mamy czynienia w momencie, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na wzajemną sprzeczność, a orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (tak wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001r., III SA 1110/00). Oznacza to również, iż obok naruszenia przepisów prawa materialnego wyjątkowo za rażące naruszenie prawa można uznać naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Jednakże tylko takie, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, czyli wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Odmienna ocena sprzeciwiałaby się fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, od której wyjątkiem jest jedynie stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Zatem wskazane w skargach uchybienia nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Przechodząc do okoliczności, które spowodowały uchylenie zaskarżonej decyzji, należy zacząć od tego, że ustalone przez organ fakty i przedstawione argumenty, nie dają podstaw do wyrażenia oceny, że podmiotom wymienionym w pkt.1 zaskarżonej decyzji, w szczególności A. K. i B. S. nie przysługuje przymiot strony. Przepisem, który stanowi podstawę do przypisania określonemu podmiotowi przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, jest obowiązujący od 1 stycznia 2018 roku art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stanowi on, że: "Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem". Celem dokonania oceny, czy dany podmiot będzie miał przymiot strony w takim postępowaniu, konieczne jest ustalenie do jakich nieruchomości przysługuje mu prawo rzeczowe oraz - jeśli nie graniczą one z terenem planowanej inwestycji – jakie jest ich aktualne i potencjalne przeznaczenie wynikające z planu miejscowego (gdyż tak należy rozumieć zwrot: "zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem") i czy z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska na tych nieruchomościach lub może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Inaczej zatem należy ocenić oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość, która jest wykorzystywana np. rolniczo, a inaczej na nieruchomość, która jest już lub potencjalnie może zostać zabudowana budynkami mieszkalnymi. Tymczasem takich ustaleń i takiej oceny, żaden z organów w najmniejszym stopniu nie uczynił, a w decyzjach znajdują się jedynie ogólnikowe sformułowania, mające wskazywać na brak przymiotu strony osób, odnośnie których organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze. Podkreślić przy tym należy, że organ I instancji wskazał, że jedna z działek A. K. oraz działki B. S., znajdują się odpowiednia 30 metrów i 38 metrów w linii prostej od granic obszaru oddziaływania inwestycji tj. projektowanego terenu górniczego [...], czyli obiektywnie w niedużej odległości (strona 15 i 16 decyzji organu I instancji). Biorąc pod uwagę, że z raportu, którego fragmenty zresztą przytoczył organ (strona 7 decyzji organu II instancji) wynika, że strefa zagrożenia rozrzutem odłamków skalnych waha się od 200 do 300 metrów, strefa zasięgu powietrznej fali uderzeniowej wynosi do 190 metrów, zasięg drgań zapewniających bezpieczeństwo sejsmiczne obiektów wynosi od 200 do 450 metrów, a z decyzji organu I instancji wynika obowiązek monitorowania rozchodzenia się drgań parasejsmicznych w przypadku wykonywania robót strzałowych do 600 metrów od linii najbliższej zabudowy (strona 6 decyzji organu I instancji), umorzenie postępowania odwoławczego, w szczególności z odwołania A. K. oraz B. S. było co najmniej przedwczesne i nie poparte żadnymi koniecznymi do wyrażenia w tym zakresie oceny, ustaleniami stanu faktycznego. Konsekwencją uchylenia punktu 1 zaskarżonej decyzji, jest uchylenia również jej punktu 2. W sytuacji kiedy okoliczności faktyczne wskazują na to, że organ wadliwie umorzył postępowanie odwoławcze odnośnie podmiotów, które mogą posiadać przymiot strony, to w sytuacji zawarcia dwóch rozstrzygnięć w jednym akcie administracyjnym, który w całości został zaskarżony, formalnie niedopuszczalnym jest pozostawienie w obrocie prawnym części tego aktu, który rozstrzyga merytorycznie o sprawie, w sytuacji kiedy nie jest ostatecznie rozstrzygnięta kwestia rozpoznania odwołań pozostałych podmiotów, kwestionujących decyzję organu I instancji. Podkreślić jednak należy, że decyzja organu II instancji podlega uchyleniu w punkcie 2 również z innych powodów, które stanowią samoistną podstawę do jej uchylenia, niezależnie od powyżej wskazanej okoliczności. Analiza treści odwołań i treści decyzji organu II instancji prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że organ ten w ogóle nie rozpoznał odwołań i w sposób istotny naruszył art. 107 § 3 kpa. Jak wynika z akt administracyjnych, odwołania skutecznie wniosło pięć podmiotów: R. B., S. M., L. i K. Ż. oraz Towarzystwo [....]. Odwołania te, w szczególności odwołanie Towarzystwo [....] - które jako najdalej idące, zostało obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia - zawierają szereg istotnych i merytorycznie umotywowanych zarzutów, dotyczących zarówno naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W odwołaniu Towarzystwa przedstawiono także obszerną argumentację dotyczącą niezgodności planowanego zamierzenia z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego obowiązującego dla terenu planowanego przedsięwzięcia oraz braków w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Przedstawiono w tym zakresie merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska, wskazując szereg konkretnych przepisów, które w ocenie odwołującego zostały naruszone i które w ogóle nie były analizowane przez organ I instancji, który ograniczył się do lapidarnego stwierdzenia, o zgodności zamierzenia z planem miejscowym (str. 22 decyzji organu I instancji) i stwierdzenia, że raport jest sporządzony prawidłowo. Tymczasem organ II instancji wydał decyzję, która choć liczy ponad 9 stron uzasadnienia, to tzw. odniesienie się do zarzutów odwołania zajmuje niecałe pół strony, merytorycznie w ogóle nie odnosi się do zarzutów odwołań i jest niezwykle ogólnikowe (str. 9 decyzji organu II instancji, która w tym zakresie została przytoczona w części historycznej niniejszego uzasadnienia). W treści całego uzasadnienia brak jakiegokolwiek odniesienia się do najistotniejszych zarzutów, w tym tych, że inwestycja narusza: § 24 ust. 2, 3 i 4 MPZP w zakresie lokalizacji zakładu przeróbczego, § 8 ust.1 pkt.2c; § 9 pkt.11 i § 15 ust.3 MPZP w zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych, czy § 8 ust. 1 pkt.1.b MPZP w zakresie nakazu ochrony przed osuszaniem okresowych i małych zbiorników wody, a sam raport jest niezgodny zgodności z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przeważająca część uzasadnienia to przytoczenie fragmentów z raportu i kompilacja poglądów organu I instancji, wskazanych jako własne, z nadal ogólnikowymi zwrotami, w tym o zgodności raportu z art. 66 ustawy środowiskowej, a samej inwestycji z planem miejscowym, przy czym bez jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów odwołań. Przedstawione powyżej uchybienia w postępowaniu przed organem II instancji, należy ocenić jako istotne, ponieważ organ w ogóle nie odniósł się do podniesionych przez strony zarzutów, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości. W ponownym postępowaniu organ II instancji w pierwszej kolejności dokona ustaleń stanu faktycznego, koniecznego do oceny przymiotu strony podmiotów, co do których umorzył postępowanie odwoławcze, przy uwzględnieniu treści art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a następnie dokona tej oceny kierując się wytycznymi przedstawionymi powyżej przez Sąd. Następnie rozpozna wniesione skutecznie odwołania, dokonując stosownie do wymogów art. 136-140 kpa ponownego rozpoznania sprawy, w tym odnosząc się do podniesionych w odwołaniach zarzutów, a następnie w zależności od dokonanej oceny, stosownie rozstrzygnie sprawę. Kończąc należy zaznaczyć, że jak już na wstępie rozważań prawnych wskazano, zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 p.p.s.a., zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisów proceduralnych. Zadaniem sądu administracyjnego nie jest natomiast zastępowanie organów w dokonywaniu oceny o zgodności planowanych inwestycji z obowiązującymi przepisami, w tym z planem miejscowym. Ocena taka winna zostać dokonana przez organ, a przez sąd tylko wtedy, gdy w okolicznościach danej sprawy, organ przedstawi własną umotywowaną ocenę, która przez sąd administracyjny nie jest uznana za trafną. W sytuacji kiedy organ uchyla się od wyrażenia własnej oceny, całkowicie ignorując przy tym umotywowaną merytorycznie argumentację stron postępowania, decyzja taka podlega uchyleniu bez konieczności wyrażania merytorycznego stanowiska. Dokonując - w takiej sytuacji jak w przedmiotowym wypadku - oceny zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniach, sąd administracyjny wkroczyłby bowiem w kompetencje organu i za niego rozstrzygnąłby sprawę, do czego w świetle przepisów p.p.s.a. nie jest powołany. Z tych też przyczyn Sąd oddalił wniosek dowodowy Towarzystwo [....], który zmierzał do ustalenia stanu faktycznego zamiast przez organ to przez Sąd i w związku z tym nie był dopuszczalny w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Również wniosek o odroczenie rozprawy został oddalony, albowiem pisma doręczone pełnomocnikowi inwestora nie wnosiły żadnych istotnych argumentów, w zakresie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.ps.a., zasadzając je na rzecz stron, które przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia zgłosiły wniosek o ich przyznanie (art. 210 § 1 p.p.s.a.), na rzecz skarżących występujących bez profesjonalnego pełnomocnika zwrot wpisu w wysokości 200 zł., a na rzecz skarżących występujących z profesjonalnym pełnomocnikiem zwrot uiszczonego przez nich wpisu od skargi w wysokości 200 zł., wynagrodzenia pełnomocnika w stawce podstawowej – 480 zł. i zwrot opłaty od pełnomocnictwa – 17 zł.