II SA/Kr 1632/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Śródmieście Zachód D. J. sprawy ze skarg P. G. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko skargi oddala. Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia 21 czerwca 2018 r., znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora: Firma A z siedzibą w W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Galerii Handlowo - Usługowej w Chrzanowie na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb Chrzanów)". Stwierdził też, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych od tej decyzji przez M. S. i P. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją w dnia 26 września 2018 r., znak [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 i 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 353) dalej jako "UUOŚ" , § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 71), dalej jako "rozporządzenie" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 71 i art. 59 UUOŚ. Wskazało, że ustawa przewiduje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony (tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Jeżeli obowiązek taki nie zostanie stwierdzony – wydaje się decyzję o stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem wymienione zostało : < w § 3 ust. 1 pkt 54 litera "b" rozporządzenia - centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha, przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej pod pozostałe kondygnacje naziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego oraz < w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia. - tj. garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (tj. poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody lub poza otulinami form ochrony przyrody -przyp. Kolegium) przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej pod pozostałe kondygnacje naziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Teren inwestycji znajduje się poza obrębem parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych. Powierzchnia użytkowa przekracza 0,5 ha - wynosi ok. 35500 m2 (strona 54 KIP). Organy wyspecjalizowane stwierdziły brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, nie określając dodatkowych warunków realizacji przedsięwzięcia: < RDOŚ w Krakowie w opinii znak: [...] z dnia 26 marca 2018r. < Państwowy Inspektor Sanitarny w Chrzanowie w opinii znak: [...] z dnia 19 marca 2018r. < Dyrektor Zarządu Zlewni w Katowicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego w piśmie [...] z dnia 20 marca 2018 r. Również organ I instancji postanowieniem z dnia 7 maja 2018 r. na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 UUOŚ stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tych okolicznościach wystarczające było przeprowadzenie procedury uproszczonej. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna stwierdzać brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, (co ma miejsce w rozważanej sytuacji). Właściwy organ może przy tym określić warunki lub wymagania tj. istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji pozwolenie na budowę jak i ew. nałożyć obowiązek wykonania działań unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia poprzedzającego decyzję. Istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy jest, iż w uzasadnieniu decyzji wydawanej bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oprócz wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (uzasadnienia prawnego i faktycznego), należy zawrzeć informację o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Po przeprowadzeniu stosownego postępowania, organ prowadzący postępowanie uznał, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zawarł w nim informacje mające umożliwić stwierdzenie, że zostało podjęte na podstawie należytego rozpoznania. Podkreślono, iż inwestor przedłożył szczegółową, czytelną i spójną Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, ze szczegółowym określeniem cech planowanego przedsięwzięcia, która pozwala na ocenę zakresu przedsięwzięcia. Dodatkowo inwestycja jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętym w dniu 26 marca 2013 r. Uchwałą nr XXXI/387/2013 Rady Miejskiej w Chrzanowie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Balińskiej. Zgodnie z postanowieniami planu teren inwestycji znajduje się w obszarze, w którym mogą być lokalizowane obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, drogi wewnętrzne, drogi publiczne, drogi lokalne. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo i szczegółowo odniósł się do kryteriów, które zostały poddane analizie. Nie istnieje ryzyko, iż przedsięwzięcie będzie wywierało znaczący wpływ na aspekty, o których mowa w art.63 UUOŚ, a w zdecydowanej większości aspektów brak takiego wpływu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących postanowienia zawartych w złożonym przez M. S. zażaleniu na postanowienie Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 7 maja 2018 r., w którym nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, Kolegium stwierdziło, że są one tożsame z tymi, które zostały przedstawione w odwołaniu strony. Wobec powyższego zostaną one rozpatrzone łącznie. Kolegium jednocześnie stwierdziło, iż postanowienie nie narusza prawa i jako prawidłowe nie może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Planowana inwestycja nie znajduje się na terenach chronionych lub cennych przyrodniczo, czy też cennych z innego punktu widzenia (zabytków itp.), realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje pogorszenia jakości wód, inwestor nie planuje stosowania technologii mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Zgodnie z poczynionymi przez organ I instancji i utrwalonymi w aktach sprawy ustaleniami teren planowanego przedsięwzięcia to była baza nieistniejącego przedsiębiorstwa transportowego [...]. Obecnie teren ten jest wykorzystywany jako tymczasowe parkingi, place manewrowe, place składowe (co uwidocznione jest na znajdujących się w aktach zdjęciach). W północnej części terenu przy ul. Balińskiej w rejonie istniejących zjazdów znajduje się 3 kondygnacyjny budynek oraz budynek stacji trafo. W południowo-zachodniej części terenu znajduje się dwukondygnacyjny budynek. Ponadto na terenie zlokalizowane są niewielkie obiekty o funkcji technicznej oraz mury oporowe i schody terenowe. Teren ten, ze spadkiem w kierunku południowo-zachodnim, ukształtowany jest tarasowo, ze skarpami i murami oporowymi pomiędzy poszczególnymi poziomami dawnych placów postojowych i manewrowych. Teren przedsięwzięcia jest uzbrojony i posiada dostęp do podstawowych mediów. Teren ten oraz jego otoczenie nie posiada szczególnych walorów krajobrazowych, które mogłyby podlegać ochronie. Jest to krajobraz zróżnicowany pod względem zainwestowania, charakteryzujący się bardzo ubogą roślinnością. Jedynie częściowo porośnięty pojedynczymi drzewami, samosiejkami oraz roślinnością ruderalną. Północną i zachodnią część w sąsiedztwie terenu stanowią obszary użytkowane rolniczo (uprawy polowe, łąki), w tym odłogowane. Prezentują one typ krajobrazu otwartego. Wschodnia południową część położona za ulicą Balińską związana jest z istniejącym cmentarzem parafialnym i położonymi na południe od niego terenami zabudowy mieszkaniowej i usługowej części śródmiejskiej C.. Powyższy opis obszaru, w którym planowana jest inwestycja został dokonany w oparciu o dokumenty złożone do akt (KIP) i w ocenie Kolegium odpowiada stanowi faktycznemu na gruncie. W konsekwencji należy uznać, iż realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie zagraża środowisku przyrodniczemu i zdrowiu ludzi. Z zawartych w aktach dokumentów - w tym przede wszystkim z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika, iż rozważono możliwość oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko z uwzględnieniem uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 UUOŚ. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji opisał planowane przedsięwzięcie wskazując, iż polegać ono będzie na budowie Galerii Handlowo-Usługowej w Chrzanowie przy ul. Balińskiej i ul. Skorupki na terenie, dla którego Rada Miejska w Chrzanowie w dniu 26 marca 2013 r. uchwaliła Uchwałą Nr XXXI/387/2013 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Balińskiej w Chrzanowie. Zgodnie z ustaleniami w/w planu na terenie planowanego przedsięwzięcia mogą być lokalizowane obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, drogi wewnętrzne, drogi publiczne, drogi lokalne. Wskazano, iż teren przedsięwzięcia obejmuje działki o sumarycznej powierzchni ok. 2 ha. Galeria będzie się składać z trzech kondygnacji nadziemnych, a lokalnie wystąpi kondygnacja podziemna z pomieszczeniami technicznymi. Powierzchnia użytkowa garażu (parkingów) to ok. 10 500 m2. Ilość miejsc postojowych ustalona zostanie w oparciu o wymogi funkcjonalno-użytkowe oraz w oparciu o wymogi wynikające z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako infrastrukturę towarzyszącą zaplanowano budowę wewnętrznych dróg dojazdowych i manewrowych, w tym place dostawcze. Teren inwestycji obsługiwany będzie przez istniejące zjazdy z ul. Balińskiej w kierunku północno - wschodnim. Docelowo zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przewiduje się obsługę komunikacyjną przez zjazd stanowiący czwarty wlot skrzyżowania ul. Balińskiej z ul. Skorupki oraz zjazd na prawo-skrętach z ul. Skorupki w kierunku południowo-wschodnim części działki. Skrzyżowanie ul. Balińskiej i ul. Skorupki jest przeznaczone do przebudowy w ramach odrębnego projektu. Wokół projektowanej Galerii przewiduje się budowę drogi łączącej dwa w/w nowe zjazdy i obsługującej istniejącą komunikację z terenami przylegającymi, wjazdy do garażu otwartego od strony północno-zachodniej i południowej, plac dostawczy od strony zachodniej. Jak wynika z zebranej dokumentacji w obrębie terenu planowanego przedsięwzięcia (jak i jego oddziaływania) nie znajdują się przedsięwzięcia, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie nastąpi kumulacja oddziaływań. Podczas opracowania Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia dokonano inwentaryzacji zieleni (stanowi ona załącznik do Karty) na terenie objętym wnioskiem i odniesiono się do kwestii wykorzystywania zasobów naturalnych w tym gleby, wód i powierzchni ziemi. Jak wynika z tego dokumentu teren jest przeważającej części nieużytkowany, niezabudowany, częściowo zadrzewiony i zakrzewiony samosiejkami. W czasie realizacji przedsięwzięcia nie przewiduje się wykorzystania zasobów naturalnych. Jeśli chodzi o emisje i występowanie innych uciążliwości to wskazano, iż faza realizacji przedsięwzięcia wiązać się będzie z emisją hałasu oraz zanieczyszczeń do powietrza związaną z robotami budowlanymi, w tym rozbiórkowymi, a także z przemieszczaniem się samochodów ciężarowych oraz z pracą ciężkiego sprzętu budowlanego. Będą to jednak emisje tymczasowe i krótkotrwałe, które ustaną po zakończeniu realizacji przedsięwzięcia. Przewidziano działania zmniejszające powyższe niedogodności. Po zakończeniu prac związanych z fazą realizacji, powierzchnia terenu zostanie oczyszczona i wyrównana, nawieziony zostanie humus oraz nasadzona zostanie zieleń niska i wysoka. W fazie eksploatacji przewidziano zaopatrzenie w wodę z sieci miejskiej. Z kolei, jeśli chodzi o ogrzewanie przedsięwzięcie posiada warunki przyłączenia do systemu poboru ciepła z zakładu dystrybucji energii cieplnej w mieście Chrzanowie. Opisano sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Stwierdzono, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza. Dla wszystkich analizowanych substancji, obliczone na granicy terenu przedsięwzięcia stężenia wynoszą poniżej 3 % wartości odniesienia. Dla żadnych z emitowanych substancji nie stwierdzono przekroczeń wartości odniesienia. Eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach podlegających ochronie przed hałasem, w tym dla najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Przeanalizowano sposób gospodarowania odpadami (w tym również odpadami niebezpiecznymi). Stwierdzono, że brak jest ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych. Przedsięwzięcie nie będzie usytuowane w obszarach wodno-błotnych, w innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliskach łęgowych oraz ujściach rzek. Nie będzie również usytuowane w obszarach wybrzeży i środowisku morskim jak również w obszarach górskich lub leśnych. Inwestycja położona jest poza strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych. Jeśli chodzi o obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, to najbliższy taki obszar chroniony znajduje się w odległości ok. 4,5 km (obszar Natura 2000 - Łąka w Jaworznie PLH240042). Szeroko omówiono również kwestię wpływu przedsięwzięcia na sposób gospodarowania wodami. W oparciu o dokumenty zebrane w aktach - w tym dokonane przez organy uzgodnienia i wydane opinie należy uznać, iż przedsięwzięcie uwzględniając jego charakter, wielkość, intensywność i złożoność oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania -nie wpłynie znacząco na środowisko. Kolegium wskazało, iż wydanie decyzji nie jest uzależnione od zgody stron postępowania. Inwestor ma prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji, a stosowne organy mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w tej sprawie i wydać decyzję zgodnie z wynikami tego postępowania. Ocenie podlega inwestycja tylko w zakresie wiążącym organ w niniejszym postępowaniu. Nie podlegają ocenie organu inne szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego (nie środowiskowe) podlegające ocenie na etapie innych postępowań, jako pozostające poza jego zakresem. Następnie odniesiono się do zarzutów z odwołania M. S.: - okoliczność, że przed Burmistrzem Chrzanowa toczy się odrębne postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia w postaci Centrum Handlowo - Usługowego w Chrzanowie przy ul. Balińskiej i ul. Ks. Skorupki (pod sygnaturą [...]), w ramach którego wszystkie organy opiniujące (tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chrzanowie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w Katowicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) stwierdziły potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie odwołującego prowadzenie niniejszego postępowania przy wyłączeniu z inwestycji jedynie stacji paliw i restauracji stanowi próbę uniknięcia obowiązku sporządzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi SKO wskazało, że to strona we wniosku zakreśla organowi zakres postępowania. Zakres wniosku jest w obu sprawach różny, inny podmiot jest wnioskodawcą. Nie jest rzeczą organu dokonywanie oceny hipotetycznych zamiarów strony i ustalanie "rzeczywistego zakresu przedsięwzięcia" podczas gdy wniosek jest jasny i postępowanie dotyczy konkretnej inwestycji. - zarzut błędnego ustalenia kręgu stron również nie jest uzasadniony. Brak jest podstaw prawnych do ustalenia kręgu stron postępowania w oparciu o art.74 ust. 3a pkt 2 i pkt 3 UUOŚ, gdyż z analizy możliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wynika, iż w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska na działkach poza terenem przedsięwzięcia, natomiast oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. W związku z powyższym ustalenie kręgu stron na podstawie art. 74 ust.3a pkt 1 ustawy jest prawidłowe. - zarzut braków Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia w ocenie Kolegium również nie może zostać podzielony. Kwestia rozbieżności dotyczących danych powierzchni została przekonująco wyjaśniona w pismach stanowiących odpowiedź na odwołania, jak również w samej decyzji organu I instancji. Wyjaśnienia te pozostają w zgodzie z treścią KIP. W szczególności dotyczy to wątpliwości, co do powierzchni dachu, która może być większa niż powierzchnia zabudowy, ponieważ wynika to z faktu, iż konstrukcja dachu nie odpowiada jednolicie powierzchni rzutu budynku. Jeśli chodzi o brak zamieszczenia w KIP danych o ewentualnych wariantach alternatywnych przedsięwzięcia, to omówienie wariantów przedsięwzięcia, wymagane jest w Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który sporządza się w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub w przypadku nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. W ramach niniejszego postępowania nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Przedstawione ewentualne warianty przedsięwzięcia należy uznać jako dodatkową informację o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W odniesieniu do zarzutu braku informacji na temat sposobu odprowadzania wód z wykopów należy w ślad za organem I instancji odpowiedzieć, że zgodnie z informacją zawartą w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia ewentualne wody z wykopów odpompowywane będą do istniejącej kanalizacji deszczowej, przy czym wykonane otwory geologiczne nie potwierdziły możliwości wystąpienia wód w postaci sączeń lub ciągłego poziomu wodonośnego. Niemniej jednak na podstawie przywołanych w opinii geotechnicznej wyników badań jakości gruntu, istnieje prawdopodobieństwo, iż na terenie planowanej inwestycji występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi. Jeśli chodzi o możliwą kumulację oddziaływań to zgodnie z dokumentacją zawartą w aktach sprawy nie będzie ona miała miejsca. Zarzuty dotyczące braku charakterystyki przedsięwzięcia stoją w sprzeczności z zawartością KIP, gdzie charakterystyka ta została zawarta - w sposób dostateczny opisując planowaną inwestycję. To samo dotyczy kwestii braku odniesienia się do zaopatrzenia w media, technologii, w jakiej będzie budowany budynek, kwestii ewentualnych konfliktów społecznych. Odnosząc się do zarzutów z odwołania P. G.: - zarzut dotyczący braku wiarygodności Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia został poparty przytoczeniem orzecznictwa, natomiast brak jest wskazania, na czym ma polegać niewiarygodność przedmiotowego dokumentu. Karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o 62 a ust. 1 punkty od 1 do 14 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w celu umożliwienia analizy kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy). Informacje zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia umożliwiły dokonanie w/w analizy zarówno organom współdziałającym, jak i prowadzącemu postępowanie. - podobnej ogólnej natury jest zarzut błędnie podjętego w toku postępowania postanowienia o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Według odwołującego taka ocena jest konieczna, lecz nie wynika to z przeprowadzonego postępowania. - możliwość oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 Dolina Dolnej Skawy została wykluczona. - kwestia dopuszczalnego poziomu hałasu została w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia omówiona wraz z przedstawieniem graficznym. Brak jest podstaw do uznania, iż oddziaływanie to będzie ponadnormatywne - jeśli chodzi o usytuowanie cmentarza w sąsiedztwie planowanej inwestycji, to jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia planowana budowa nie naruszy wyznaczonej strefy ochronnej cmentarza, a funkcjonowanie obiektu w żaden sposób nie może zakłócić spokoju tego miejsca. Szczegółowo opisano tę kwestie na stronie 50 KIP. Dalej Kolegium zauważyło, że w toku postępowania w dniu 30 maja 2018 r. zostały złożone przez G. T. oraz M. S. wnioski o zawieszenie postępowania. Były one związane z koniecznością rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej reprezentacji spółki Firma C Jednakże w dniu 8 czerwca 2018 r. organ powziął wiedzę o fakcie, iż uprawnionym do reprezentowania spółki jest M. S.. Brak było zatem potrzeby i podstaw do uwzględnienia wniosków. Niezrozumiałe jest wskazywanie w niektórych zarzutach, iż obejściem konieczności przeprowadzania oceny jest przedstawienie bardzo szczegółowej Karty Informacyjnej. Zarzut ten stoi w sprzeczności z innymi - wykazującymi braki Karty. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. G. (sprawa sygn. II SA/Kr 1632/18) i M. S. (II SA/Kr 1633/18). P. G. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie; a) art. 33 § 2 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 w zw. z art. 128 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez rozpatrzenie odwołania dotkniętego brakami formalnymi, które z uwagi na pośpiech organu II instancji nie zostały usunięte, ale również dostrzeżone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej zwane również: SKO w Krakowie), skutkiem czego jest fakt, że do czasu uzupełnienia braków formalnych odwołania, poprzez przedłożenie przez pełnomocnika dokumentu upoważniającego do wniesienia odwołania, względnie podpisania odwołania przez skarżącego, nie może ono zostać uznane za odwołanie skutecznie wniesione, a tym samym każde rozstrzygnięcie administracyjne w sprawie, w tym każda decyzja wydana na podstawie tak wniesionego odwołania winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako przedwczesna, b) art.7 w zw. z art. 16 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie w sposób pobieżny postępowania administracyjnego, które na skutek złożonego odwołania winno zostać przeprowadzone ponownie od początku, a obowiązkiem organu II instancji było podjęcie czynności wyjaśniających zmierzających do ustalenia stanu faktycznego w sprawie, ale przede wszystkim, rozpatrzenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącego, które na skutek nadmiernego i nieuzasadnionego pośpiechu w załatwieniu sprawy, zostały niedostrzeżone, co jest szczególnie rażące jeżeli weźmie się pod uwagę fakt, że wniosek dowodowy strony może zostać oddalony wyłącznie w przypadku, gdy zmierza on do wykazania okoliczności korzystnych dla strony ustalonych za pomocą innych dowodów, c) art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62a ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, pomimo że organy I i II instancji winny - skrupulatnie przeprowadzając postępowanie w sprawie - mieć na uwadze tą okoliczność, iż Inwestor podjął wszelkie możliwe działania celem obejścia przepisów prawa, a mianowicie w związku z niepowodzeniem pierwotnej koncepcji realizacji inwestycji podzielił ją na etapy, pomimo podziału na mniejsze etapy przedstawił kartę informacyjną przedsięwzięcia o objętości około 180 stron, podczas gdy pierwotnie karta dla przedsięwzięcia większego zakresem miała łącznie 75 stron, czym bezsprzecznie naruszył przepisy regulujące zasady sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, a w związku z faktem, iż wyłącznym celem opisanego działania było obejście przepisów ustawy, tak aby zapobiec konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to okoliczność ta winna doprowadzić Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, jak i uprzednio Burmistrza Miasta C. do przekonania o konieczności orzeczenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, d) art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 - dalej zwana również: p.o.ś.) w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. Prawo ochrony przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 - dalej zwana również: p.o.p.u) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż w przypadkach oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego, jak również potencjalnego oddziaływania na obszar Natura 2000, oraz w przypadku nierozpoznanego możliwego oddziaływania na obszar Natura 2000, a przede wszystkim w przypadkach skumulowanego oddziaływania na obszar Natura 2000 danego przedsięwzięcia, wynikającego z łącznego oddziaływania z innymi istniejącymi bądź planowanymi zamierzenia inwestycyjnymi, obowiązkiem organów prowadzących postępowanie w sprawie jest przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy w sprawie zarówno Burmistrz Miasta Chrzanowa, jak i działające nad wyraz pobieżnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie podjęły działań mających na celu uwzględnienie zasady przezorności, oddziaływania na obszar Natura 2000, w tym oddziaływań skumulowanych, e) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 3 pkt 2 u.o.o.ś. w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 — dalej zwana również: p.w.u.), poprzez pominięcie obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych przewidzianych dla zlokalizowanego w dorzeczu Wisły Zbiornika Wód Powierzchniowych Chechło, jak również zignorowanie faktu położenia planowanej inwestycji na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Chrzanów nr 452 i związanych z tym faktem ograniczeń w możliwościach zabudowy terenu objętego prowadzonym postępowaniem administracyjnym, a tym samym bezpodstawne odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta Chrzanowa, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wywołanego wniesieniem przedmiotowej skargi. Jednocześnie mając na uwadze fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydając zaskarżoną decyzję nie rozpatrzyło złożonych w odwołaniu wniosków dowodowych, złożono na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu złożonej skargi, celem uwypuklenia naruszeń przepisów postępowania, których dopuścił się w sprawie organ II instancji. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozpatrzenia odwołania złożonego przez radcę prawnego W. P. imieniem strony P. G., któremu to odwołaniu nie towarzyszyło pełnomocnictwo – stwierdzono, że doszło do przeoczenia faktu braku przedłożonego przez fachowego pełnomocnika dokumentu pełnomocnictwa. Jednakże prawa strony do reprezentowania w postępowaniu nie zostały naruszone i nie doznały najmniejszego uszczerbku. Świadczy o tym fakt wniesienia w terminie ustawowym obszernego odwołania skupionego na merytorycznych zarzutach, jak również potwierdzenie tychże zarzutów w obecnie złożonej skardze. Na strome 4 skargi podniesiono, że "w aktach sprawy brak jest udzielonego pełnomocnictwa do działania imieniem właściciela sąsiedniej nieruchomości, co szczególnie ważne należy podkreślić, iż w ramach podniesionego odwołania zostały zawarte zarzuty przeciwko decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta Chrzanowa jak również szereg wniosków dowodowych, podniesionych celem wzmocnienia stanowiska Skarżącego". Należy z powyższego wywodzić, że skarżący nie neguje istnienia pełnomocnictwa dla radcy prawnego, a jedynie podnosi, iż nie ma go w aktach sprawy. Jak wynika z zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego stronie należy zapewnić w każdym stadium postępowania możliwość czynnego udziału, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. Przestrzeganie wymagań procedury administracyjnej służy zagwarantowaniu praw stron i w tym właśnie kontekście należy postrzegać jej ewentualne naruszenia. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia praw stron, a zaistniała wada postępowania nie miała żadnego wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie. Nie jest również zasadny zarzut działania organu odwoławczego w pośpiechu. Jak wynika z akt sprawy czas rozpatrywania obszernych odwołań i przedłożonych w sprawie stanowisk odpowiada stopniowi złożoności sprawy i jednocześnie nawet nieznacznie przekracza termin przewidziany przepisami prawa do załatwienia sprawy. Podnoszenie tego zarzutu nasuwa wątpliwość, co do intencji składania odwołań w niniejszej sprawie - przedłużania postępowania. Jednakże wszelkie pozaprawne argumenty pozostają poza możliwościami oceny w toku postępowania administracyjnego, nie mając dla niego znaczenia. M. S. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego 1) art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie, pomimo że analiza zebranych informacji przez pryzmat uwarunkowań wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy wskazywała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 2) art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego zastosowanie, pomimo że analiza zebranych informacji przez pryzmat uwarunkowań wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy wskazywała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3) art. 74 ust. 3a ustawy - o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprawidłowe wyznaczenie kręgu stron postępowania, 4) art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, 5) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, 6) art. 33 § 3 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez rozpatrzenie odwołania wniesionego przez pełnomocnika, który nie wykazał swojego umocowania, 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, 8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie również wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. strony skarżące podtrzymały stanowiska w sprawie, również Prokurator, który przystąpił do sprawy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że decyzja ta jest prawidłowa, a zarzuty skarżących nie mogą odnieść skutku. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określoną w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 353) - dalej jako "UUOŚ". Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W art. 60 UUOŚ zawarto delegację dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia, w którym określi 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Na podstawie tego przepisu wydano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Objęte postępowaniem przedsięwzięcie pn. "Budowa Galerii Handlowo - Usługowej w Chrzanowie na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb Chrzanów)" mieści się w zakresie określonym w § 3 ust. 1 lit. 54 lit. "b" oraz w zakresie objętym § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia tzn. należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z art. 59 ust. 1 pkt 2 UUOŚ wynika, że dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ten przepis z kolei stanowi: "Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach", a następnie wymienia się kryteria, jakim organ winien kierować się przy wydawaniu postanowienia. W myśl art. 63 ust. 2 UUOŚ postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Istotne znaczenie ma również art. 64 ust. 1 UUOŚ, zgodnie z którym postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-25, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m. in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 UUOŚ), może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b (art. 84 ust. 1a UUOŚ). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 UUOŚ). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały w zaskarżonej decyzji spełnione. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że jeżeli przedmiotem postępowania środowiskowego jest przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to sporządzenie raportu oddziaływania oraz przeprowadzenie postępowania środowiskowego w pełnym zakresie jest obligatoryjne w każdym przypadku. Natomiast w przypadku przedsięwzięć mieszczących się w zakresie § 3 rozporządzenia tj. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko takie pełne postępowanie jest wymagane tylko wówczas, jeżeli czynności wstępne potwierdzą taką konieczność. Na te czynności wstępne składa się zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 UUOŚ oraz zbadanie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia przez organ I instancji pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 UUOŚ. Wśród nich jest również badanie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy). Czynności te zostały w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo i nie budzą wątpliwości Sądu. Wszystkie trzy organy opiniujące wskazały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Trzeba tu podkreślić, że organy te wydają opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej (Dyrektor Zarządu Zlewni w Katowicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie), w zakresie ochrony środowiska (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska) oraz w zakresie higieny (Państwowy Inspektor Sanitarny w Chrzanowie). Już sama jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Oczywiście nawet w takiej sytuacji istnieje możliwość, że organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 UUOŚ obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli będzie to wynikać z analizy czynników wskazanych w tym przepisie. W kontrolowanym postępowaniu szczegółowo przeprowadzona analiza doprowadziła organy obu instancji do takiego samego wniosku, jaki wynikał z uzyskanych do sprawy opinii. Wniosek ten zostały wyrażony w postanowieniu organu I instancji z 7 maja 2018 r., wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 UUOŚ oraz w zaskarżonej decyzji. Kolegium przeprowadziło szczegółową analizę zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (str. 14 – 15 zaskarżonej decyzji) oraz istniejących czynników środowiskowych (str. 12 – 18 decyzji). Dokonana ocena nie budzi wątpliwości Sądu. Odnosząc się do zarzutów skarg należy w pierwszej kolejności odnieść się do kwestii formalnych. Prawdą jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło odwołanie sporządzone przez radcę prawnego W. P. imieniem strony P. G., pomimo braku dołączenia pełnomocnictwa do działania w imieniu strony. Organ odwoławczy winien był wezwać do uzupełnienia tego braku formalnego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. ("Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania"). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Odwołanie zostało, bowiem wniesione również przez drugiego ze skarżących M. S., co uprawniało i zobowiązywało organ odwoławczy do przeprowadzenia kontroli instancyjnej decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa. Konstrukcja postępowania odwoławczego w polskim systemie procedury administracyjnej wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ II instancji w pełnym zakresie, bez związania zarzutami odwołania. Zatem istniały podstawy do wydania zaskarżonej decyzji SKO i odniesienia się w niej do wszystkich okoliczności wskazywanych przez strony. Po drugie: skarżący P. G. nie zaprzecza, że udzielił radcy prawnemu pełnomocnictwa do wniesienia odwołania w jego imieniu, a jedynie podnosi, że w sprawie zaistniał brak formalny wniesionego środka zaskarżenia. Nie sposób przyjąć, że pełnomocnik działał samowolnie, bez zgody i wiedzy strony, w imieniu, której wniósł odwołanie. Z powyższych względów ten zarzut nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo, że faktycznie została ona wydana po rozpatrzeniu odwołania dotkniętego brakiem formalnym w postaci braku dokumentu pełnomocnictwa. Trzeba jednak zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że przestrzeganie wymagań procedury administracyjnej służy zagwarantowaniu praw stron i w tym właśnie kontekście należy postrzegać jej ewentualne naruszenia. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia praw stron, a zaistniała wada postępowania nie miała żadnego wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie. W kwestii zarzucanego w skardze pominięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie dowodów powoływanych w odwołaniu P. G. to wyjaśnić trzeba, że – podobnie jak pełnomocnictwo – żadne inne dokumenty nie zostały dołączone do odwołania. W treści odwołania wniesiono o przeprowadzenie dowodów z opinii sanitarnej oraz opinii RDOŚ wydanych we wcześniejszym postępowaniu środowiskowym obejmującym tę samą inwestycję dodatkowo poszerzoną o budowę stacji paliw i restauracji oraz z karty informacyjnej tego przedsięwzięcia. Dwa pierwsze z tych dowodów oraz dodatkowo wniosek o wszczęcie postępowania środowiskowego w tamtej sprawie zostały również dołączone do skargi P. G.. Dowody te miały zostać przeprowadzone na okoliczność ustalenia, że toczyło się wcześniej postępowanie środowiskowe dla przedsięwzięcia o większym zakresie niż procedowane obecnie. Organy administracji nie zaprzeczają okolicznościom, na których potwierdzenie przedłożono owe dowody. W zaskarżonej decyzji Kolegium odniosło się zresztą do tego zarzutu (str. 19 – 20) trafnie uznając, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla sprawy. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy – a zatem pominięcie tych dowodów nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania. Stanowisko Kolegium zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy całkowicie podzielić. To inwestor jest władny do określania zakresu inwestycji. Nie stanowi naruszenia prawa sytuacja, w której inwestor w kolejnym postępowaniu ogranicza pierwotny wniosek w taki sposób, aby uniknąć przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Uzyskana decyzja środowiskowa upoważnia inwestora do prowadzenia inwestycji tylko w takim zakresie, jaki był objęty postępowaniem. Jeżeli zmieni on zamiary i zechce w przyszłości rozbudować inwestycję (w tym przypadku: o restaurację i stację paliw), to konieczne będzie przeprowadzenie nowego postępowania środowiskowego, w którym będzie badane skumulowane oddziaływanie przyszłej i już zrealizowanej inwestycji. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że z przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyprowadzono zakaz dzielenia projektów w celu obejścia przepisów przewidujących obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (tzw. "salami slicing"). Zakaz taki pojawia się m. in. w wyrokach TSUE w sprawach o sygn.: C-142/07, C-205/08, C-275/09 i C-227/01. Wyroki te dotyczą przede wszystkim inwestycji liniowych, dla których wymaga się przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko dopiero po przekroczeniu pewnej granicy (długości linii energetycznej, nowobudowanej drogi itp.) . Sytuacja w niniejszej sprawie jest jednak odmienna, bowiem budowa stacji paliw – w którym zakresie ograniczono wniosek – jest również wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia). Jeżeli więc inwestor w przyszłości zechce dobudować stację paliw do procedowanej obecnie inwestycji, to będzie musiał ponownie wystąpić o decyzję środowiskową. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. "b" UUOŚ przy ocenie tego przyszłego potencjalnego wniosku pod kątem nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko będzie trzeba wziąć pod uwagę również jego powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Obawy, że inwestor zrealizuje inwestycję w zakresie szerszym niż obecnie procedowana bez uzyskania stosownych decyzji środowiskowych są na obecnym etapie postępowania przedwczesne i nieuzasadnione. Organy rozstrzygające niniejszą sprawę nie miały podstaw by przypisać inwestorowi zamiar budowy przedsięwzięcia w większym zakresie niż to wynika z procedowanego wniosku. Jeżeli zaś tak się stanie, to zrealizowana bezprawnie inwestycja będzie stanowić samowolę, co podlega właściwości i ocenie organów nadzoru budowlanego. Rozważania te dotyczą jednak przyszłych potencjalnych działań inwestora, nie zaś zakresu postępowania wynikającego z wniosku, który postępowanie to zainicjował. Z powyższych względów za zbędne uznano przeprowadzenie wymienionych wcześniej dowodów w postępowaniu sądowym na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie nie stwierdzono istnienia "istotnych wątpliwości", bowiem okoliczności, na które dowody te zostały wskazane były znane organom rozstrzygającym sprawę oraz Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Kolejny zarzut skarżącego P. G. dotyczy Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, która w ocenie skarżącego jest nadmiernie rozbudowana "w jawnym zamiarze obejścia przepisów ustawy celem doprowadzenia do odstąpienia przez organy środowiskowe od konieczności przeprowadzenia dla danego przedsięwzięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko". Wymogi dotyczące zakresu karty informacyjnej przedsięwzięcia zostały określone w art. 62a ust. 1 UUOŚ, zgodnie z którym karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o: 1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, 2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, 3) rodzaju technologii, 4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, 5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, 6) rozwiązaniach chroniących środowisko, 7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, 8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, 9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, 10) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej, 11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, 12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej, 13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko, 14) pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów. Żaden przepis prawa nie ustala, jaki powinien być stopień szczegółowości wskazanych wyżej informacji. Z pewnością jednak muszą one być na tyle szczegółowe, aby na ich podstawie organ prowadzący postępowanie był w stanie ocenić, czy konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania, czy też realizacja inwestycji może nastąpić bez sporządzenia raportu. Nie sposób zgodzić się, że załączenie do wniosku karty informacyjnej o wysokim stopniu szczegółowości ma celu obejście przepisów ustawy i uniknięcie sporządzenia raportu oddziaływania na środowiska. Trzeba pamiętać, że podstawowym celem przepisów zawartych w dziale V UUOŚ zatytułowanym "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" jest zapewnienie, by realizacja nowych przedsięwzięć uwzględniała cele ochrony środowiska, nie zaś samo mnożenie procedur. Jeśli na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, to w sposób oczywisty nie jest konieczne powielanie tych informacji w raporcie oddziaływania na środowisko. Istotne, bowiem jest to, że organ prowadzący postępowanie w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że stan środowiska po realizacji inwestycji nie ulegnie pogorszeniu, a nie to, w trakcie jakiej procedury ustalenia te zostały poczynione. Oczywiście rozważania te odnoszą się wyłącznie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko sam ustawodawca przesądził, że wymagana jest procedura sporządzenia raportu oddziaływania oraz udziału społeczeństwa. Zarzut, że informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia są zbyt szczegółowe nie może zostać uznany za zasadny i nie może odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia oceny wszystkich oddziaływań (w tym również oddziaływań skumulowanych) na obszar Natura 2000. W zaskarżonej decyzji (str. 15) stwierdzono, że "w obrębie terenu planowanego przedsięwzięcia (jak i jego oddziaływania) nie znajdują się przedsięwzięcia, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie nastąpi, więc kumulacja oddziaływań". Natomiast na str. 18 decyzji stwierdzono, że najbliższy taki obszar chroniony znajduje się w odległości ok. 4,5 km (obszar Natura 2000 - Łąka w Jaworznie PLH240042). Takie stwierdzenia nie budzą wątpliwości, że kumulacja oddziaływań nie nastąpi w ogóle, co obejmuje również odległy od terenu inwestycji obszar Natura 2000. P. G. w skardze wylicza dodatkowo 3 inne obszary cenne przyrodniczo, które jego zdaniem znajdują się w bliskim sąsiedztwie inwestycji (park krajobrazowy Dolinki Krakowskie, obszar Natura 2000 Dolina Dolnej Skawy, Tenczyński Park Krajobrazowy). Obszary te są położone od inwestycji w dalszej odległości niż wskazany w decyzji obszar Łąka w Jaworznie – odpowiednio 9 km, 12 km i 5 km) , co szczegółowo opisano w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Dodatkowo trzeba mieć na uwadze, że przedmiotem postępowania jest inwestycja polegająca na budowie galerii handlowo - usługowej położonej w centrum miasta Chrzanowa. Nie sposób przyjąć - zwłaszcza w świetle treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia - że oddziaływanie tego rodzaju inwestycji może rozprzestrzeniać się na odległości liczone w kilometrach. Natomiast w zakresie zarzutu nieprzeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania w zakresie znaczenia regulacji stanowiących o zasadach korzystania, współkorzystania i ochrony środowiska wodnego przed negatywnym wpływem posadowienia planowanych zamierzeń inwestycyjnych – trzeba stwierdzić, że jest on oczywiście nieuzasadniony. Kwestia ta została przede wszystkim poddana ocenie organu wyspecjalizowanego – Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Katowicach, który w opinii z 20 marca 2018 r. stwierdził, że "zakres planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których jest mowa w art. 56 i 59 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, a ustanowionych w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły", przyjętym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 poz. 1191, 1958)". W zaskarżonej decyzji na str. 11 stwierdzono, że planowana inwestycja nie spowoduje pogorszenia jakości wód, a na str. 17 przeprowadzono bardziej szczegółową analizę wpływu na gospodarowanie wodami, która doprowadziła do tych samych wniosków. Skarżący P. G. zarzuca, że organy obu instancji nie przeprowadziły w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania za wyjątkiem odwołania się do zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia przygotowanej przez inwestora, jednak nie przedstawia żadnych okoliczności, które nasuwałyby choćby wątpliwości, co do wiarygodności tych zapisów. Zarzut taki nie może odnieść skutku. Przechodząc do zarzutów podniesionych przez skarżącego M. S. należy wskazać, że częściowo pokrywają się one z zarzutami P. G. i w takim zakresie zostały już omówione powyżej. Dotyczy to w szczególności zarzutu niedopuszczalnego etapowania planowanej inwestycji oraz rozpoznania odwołania sporządzonego przez pełnomocnika pomimo niezałączenia do niego dokumentu pełnomocnictwa. Nieuzasadnione są zarzuty dotyczące błędnego ustalenia kręgu stron postępowania. Zgodnie z art. 74 ust. 3a UUOŚ stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. i uniemożliwia odmienne ustalanie kręgu stron postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, niż to wynika z jego treści. W kontrolowanym postępowaniu prawidłowo ustalono krąg stron postępowania na podstawie powołanego wyżej pkt 1 stwierdzając, że standardy jakości środowiska nie zostaną przekroczone. Tymczasem skarżący wskazuje na działki znajdujące się po przeciwnej stronie drogi, które "niewątpliwie znajdują się w obszarze oddziaływania tej inwestycji". Skarżący nie podnosi, że oddziaływanie na działki położone po przeciwnej stronie ulicy może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem, – co w świetle powołanego wyżej pkt 3 dopiero uzasadniałoby dopuszczenie właścicieli tych działek do udziału w postępowaniu. Sam zaś fakt znajdowania się w obszarze oddziaływania obiektu w żaden sposób nie uzasadnia dopuszczenia właściciela nieruchomości do udziału w postępowaniu środowiskowym. O ile skarżący P. G. zarzuca karcie informacyjnej przedsięwzięcia nadmierną szczegółowość, o tyle drugi ze skarżących wskazuje na lakoniczność i niespójność zawartych w niej informacji. Co do zarzucanej niespójności informacji dotyczących powierzchni planowanej inwestycji – Sąd nie stwierdził istnienia takich niespójności. W powoływanych przez skarżącego punktach karty informacyjnej wskazano inne wartości: w pkt 8.1. określono powierzchnię terenu inwestycji 20 190 m2, natomiast w pkt 7.3.4. karty wskazano na "całkowitą powierzchnię terenu inwestycji" (24 272 m2) – przez co należy rozumieć całkowitą powierzchnię działek, na których realizowana ma być inwestycja, a które nie muszą przecież zostać w całości zainwestowane. W kwestii zarzutu, iż nie przewidziano wariantów przedsięwzięcia – należy uznać go za nieuzasadniony. W art. 62a ust. 1 pkt 4 UUOŚ przewidziano, że w karcie informacyjnej powinny znaleźć się dane o "ewentualnych wariantach przedsięwzięcia", co znalazło wyraz w treści przedłożonej karty (str. 70 – 71 rozważono trzy warianty: niepodejmowanie inwestycji, jej realizacja w kształcie przyjętym przez inwestora, racjonalny wariant alternatywny). Jest to wystarczająco szczegółowo określone wariantowanie. Konieczność bardziej szczegółowego wariantowania planowanego przedsięwzięcia przewidziana jest wyłącznie w przypadku raportu oddziaływania (art. 66 ust. 1 pkt 5 - 7 ustawy). Również pozostałe wskazywane w skardze braki karty informacyjnej przedsięwzięcia nie stanowią naruszenia przepisów prawa. Trzeba pamiętać, że obecne postępowanie jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, a jego celem jest wyłącznie ustalenie, czy w sprawie istnieje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nie zaś kompleksowe i szczegółowe ustalenie parametrów inwestycji. Kwestia wycinki drzew posiada odrębną procedurę zezwoleniową w ustawie prawo ochrony przyrody (art. 83 i nst.). Zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została w zaskarżonej decyzji stwierdzona w sposób wystarczający na tym etapie procedowania tzn. plan przewiduje w tym miejscu lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, drogi publiczne, drogi lokalne, drogi wewnętrzne. Konkretne rozwiązania dotyczące m. in. ilości miejsc parkingowych będą szczegółowo weryfikowane pod względem zgodności z planem miejscowym na etapie procedowania pozwolenia na budowę. Również ewentualne kumulowanie się oddziaływań na środowisko planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami w tej okolicy zostało ocenione w sposób dostateczny. Organy obu instancji ustaliły, że w okolicy planowego przedsięwzięcia nie została wydana żadna decyzja środowiskowa, ani też nie toczy się postępowanie w takiej sprawie. Skarżący zarzuca, że autorzy karty "nie przedstawiają żadnego opisu przedsięwzięcia (...) w szczególności nie znana jest długość dróg planowanych do budowy ani ich powierzchnia, wielkość terenu podlegającego przekształceniu, nie wiadomo czy budowa drogi/układu drogowego będzie związana z wycinką drzew i krzewów". Skoro nie zostało wszczęte jeszcze żadne postępowanie dotyczące przebudowy układu drogowego, to inwestor i autorzy karty takich informacji posiadać nie mogą i nie można im z tego powodu czynić zarzutu. Także i dalsze szczegółowe zastrzeżenia podniesione przez M. S. pod adresem karty informacyjnej przedsięwzięcia nie dyskwalifikują tego dokumentu, jako wiarygodnego i wystarczająco szczegółowego do dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie konieczne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie. Na zakończenie należy przypomnieć, że planowana inwestycja położona ma być w terenie, który nie posiada szczególnych walorów krajobrazowych czy przyrodniczych, które mogłyby podlegać ochronie. Jedynie częściowo porośnięty pojedynczymi drzewami, samosiejkami oraz roślinnością ruderalną. Inwestycja położona jest w centrum miasta. W karcie Informacyjnej sformułowano szczegółowe metody ochrony przed hałasem, w fazie eksploatacji, w tym wykonano przekonującą symulację obliczeniową. Należy, więc zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie , iż realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie zagraża środowisku przyrodniczemu i zdrowiu ludzi, a w każdym razie nie będzie oddziaływać na niego w taki sposób, który wymagałby sporządzenia raportu oddziaływania oraz przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że obydwie skargi należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.