II SA/Kr 183/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Burmistrz Gminy i Miasta P. decyzją z dnia 9 lutego 2018 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla P. P. na działce nr [...] w P.. Od tej decyzji w dniu 27 marca 2018 r. odwołanie złożył J. D.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 grudnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 123 § 1, art. 134 w związku z art. 129 § 2 K.p.a. stwierdziło, ze odwołanie J. D. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia 9 lutego 2018 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona J. D. w dniu 16 lutego 2018 r. (data i podpis J. D. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma znajdującym się w aktach sprawy - karta akt nr 74). W ocenie Kolegium, doręczenie przedmiotowej decyzji w tej dacie oznacza, że koniec terminu do złożenia odwołania przypadał na dzień 2 marca 2018 r. (piątek). Należy podkreślić, że doręczenie w dniu 16.02.2018 r. przesyłki poleconej z decyzją Burmistrza Gminy i Miasta P. nr [...] było skuteczne, ponieważ brak oznaczenia sygnatury pisma (decyzji) na kopercie, w której pismo (decyzja) zostało doręczone adresatowi nie skutkuje w żaden sposób wadliwością przesyłki oraz nieskutecznością jej doręczenia. Żaden bowiem przepis prawa nie nakazuje dla dokonania skutecznego doręczenia decyzji umieszczenia na kopercie sygnatury prowadzonej sprawy. Należy przy tym podkreślić, że zarówno koperta, w której wysłana została decyzja jak i zwrotne potwierdzenie jej odbioru były opatrzone tym samym numerem kodu kreskowego. W tym stanie rzeczy nie można uznać zwrotu przesyłki do nadawcy tj. do organu I instancji przez stronę za okoliczność uzasadniającą powtórne wysłanie decyzji Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia 9.02.2018 r. do adresata przesyłki. Jednocześnie, zdaniem Kolegium, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia 9.02.2018 r. została skutecznie doręczona J. D. dopiero w dniu 15 marca 2018 r., a nie w dniu 16 lutego 2018 r. Z uwagi na powyższe, nie budzi wątpliwości Kolegium, że skoro odwołanie J. D. zostało złożone w dniu 27 marca 2018 r., to 14-to dniowy termin do wniesienia odwołania od wyżej opisanej decyzji nie został dotrzymany. W sytuacji, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie przewidzianego prawem terminu i brak jest podstaw - czy to z braku prośby o przywrócenie terminu, czy to z powodu nieuprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu - do jego przywrócenia, organ odwoławczy, stosownie do art. 134 K.p.a., musi stwierdzić, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. D. zarzucając naruszenie: 1/ art. 129 § 2 K.p.a. i art. 134 K.p.a. poprzez uznanie, że odwołanie od decyzji z dnia 9 lutego 2018 r. zostało złożone z uchybieniem 14 dniowego terminu, podczas gdy wniesiono je w terminie; 2/ art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich korków zmierzających do wyjaśnienia stanu sprawy oraz przerzucenia na skarżącego ciężaru prowadzenia postępowania wyjaśniającego i gromadzenia dowodów, w sytuacji gdy to na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3/ art. 124 § 2 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie czy decyzja z dnia 9 lutego 2018 r. została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 16 lutego 2018 r. skoro koperta nie zawierała oznaczenia sygnatury pisma; 4/ art. 124 § 2 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie dlaczego decyzja z dnia 9 lutego 2018 r. została powtórnie doręczona skarżącemu; 5/ art. 8 K.p.a. i art. 9 K.p.a. tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz obowiązkowi udzielania informacji faktycznej i prawnej stronie; 6/ art. 15 K.p.a. tj. naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez błędne działanie organu I instancji oraz SKO; 7/ art. 112 K.p.a. w myśl którego błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia odwołania nie może szkodzić stronie. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm.; dalej: K.p.a.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 K.p.a.). W myśl art. 57 § 5 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe; złożone w polskim urzędzie konsularnym; złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. W myśl art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zatem w razie złożenia odwołania z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a., organ działając w oparciu o art. 134 K.p.a. w stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dla zasadności wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 K.p.a., konieczne jest bezsporne stwierdzenie, że termin do złożenia odwołania nie został dochowany. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zawierają regulacje dotyczące doręczania pism. Zgodnie z art. 40 § 1 K.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Odnosząc się do zarzutów formułowanych w treści skargi wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że decyzja z dnia 9 lutego 2018 r. została w sposób prawidłowy doręczona skarżącemu w dniu 16 lutego 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru podpisanego własnoręcznie przez skarżącego (k – 74 akt administracyjnych). Wskazać ponadto należy, że wbrew zarzutom skargi, decyzja Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia 9 lutego 2018 r. zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Wobec prawidłowego doręczenia decyzji z 9 lutego 2018 r. w dniu 16 lutego 2018 r. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 marca 2018 r. Niesporne jest, że odwołanie opatrzone datą 26 marca 2018 r., wpłynęło do organu w dniu 27 marca 2018 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, na podstawie art. 134 K.p.a., że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wskazać również należy, że podnoszony w skardze zarzut jakoby prawidłowe doręczenie decyzji nastąpiło dopiero w dniu 15 marca 2018 r. jest bezzasadny i pozbawiony podstawy prawnej. Uznać należy, że skoro skarżący odebrał przesyłkę osobiście w dniu 16 lutego 2018 r. to fakt, że w dalszej kolejności przesyłkę listem poleconym odesłał do nadawcy motywując to brakiem prawidłowego oznaczenia sygnatury (znaku) pisma na kopercie nie ma żadnego znaczenia prawnego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem zawartym w skarżonym postanowieniu, że organ takiego obowiązku - oznaczenia korespondencji nie ma. Przesyłka taka (po spełnieniu innych warunków), jest zatem skutecznie doręczona, pomimo, że koperta nie identyfikuje sprawy administracyjnej w związku z którą korespondencja jest adresatowi doręczana. Doręczenie w rozumieniu art. 39 K.p.a. dokonuje się w chwili pokwitowania tj. podjęcia przesyłki przez adresata i potwierdzenia jej odbioru, a nie od daty, w której się zapoznał się on z treścią doręczonej mu korespondencji. Co adresat zrobi tą korespondencją, zależy wyłącznie od jego woli. Może się z jej treścią zapoznać lub nie, w szczególności może odesłać ją nadawcy – organowi administracji. Skoro zatem adresat, po podjęciu przesyłki mu doręczonej, odsyła tą przesyłkę do nadawcy - organu administracji nie zapoznając się z jej treścią oraz pouczeniami zamieszczonymi w tej korespondencji, dobrowolnie rezygnuje przysługujących mu praw, w tym prawa do podjęcia środków prawnych, jakie mu w związku z tym doręczeniem przysługują oraz zaznajomieniem się z terminami do podjęcia tych środków. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2018 II OSK 2647/16 "przepisom ustawy z 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie jest znana instytucja kolejnych doręczeń decyzji administracyjnej tym samym podmiotom, co oznacza, że taka praktyka organu administracyjnego jest błędna, a tym samym nie może wywoływać skutków prawnych doręczenia, o jakich mowa w art. 39-48 k.p.a. Tego rodzaju wada postępowania, jakkolwiek może dawać podstawę do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. i wnikającej z tego przepisu zasady prowadzenia postępowania przez organ administracyjny w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jednak nie ma wpływu na prawidłowość dokonanej w tej sprawie oceny, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Ewentualnie może stanowić podstawę dla oceny terminowość, ale wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania". Organ nie powinien ponownie doręczyć "odesłanej" mu decyzji, a fakt, że czynność taką dokonał, nie skutkuje ponownym otwarciem terminu do złożenia odwołania od tej decyzji, ale może mieć wymiar wyłącznie informacyjny. Ponownie wysłanie skarżącemu decyzji nie ma skutku doręczenia - nie spowodowało zatem, że od odebrania tej przesyłki rozpoczął się dla skarżącego nowy bieg termin do wniesienia odwołania. Jak mowa wyżej, skuteczne doręczenie skarżącemu decyzji nastąpiło w dniu 16 lutego 2018 r. Za chybione należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Argumentacja zawarta w skardze stanowi polemikę oraz próbę podważenia niekorzystnego dla skarżącego postanowienia organu odwoławczego dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie nie był jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.