V SA/Wa 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi W.P. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Ministra Zdrowia z dnia (...) października 2018 r. znak: (...) mocą, którego odmówiono wstrzymania wykonania decyzji tegoż organu z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) mocą, której Minister Zdrowia określił odpowiedzialność W. P. (dalej jako: strona) za zobowiązania A. Stowarzyszenia V. we W. w łącznej kwocie 147 000 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. W toku postępowania zakończonego zarówno postanowieniem jak i decyzją, o których wyżej mowa W. P. reprezentowany był przez kuratora ustanowionego przez Sąd w osobie adwokata M. G.. W uzasadnieniu przywołanego na wstępie postanowienia wskazano m.in., że strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Zdrowia z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) oraz o wstrzymanie jej wykonalności na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. (wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2018 r.) W związku z tymże wnioskiem w części odnoszącej się do wstrzymania wykonania ww. decyzji organu podkreśla, że postępowanie administracyjne było w tym zakresie prowadzone zgodnie z przepisami k.p.a. Organ podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zdaniem Ministra nie zachodzą również przesłanki uzasadniające konieczność wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o art. 159 § 1 k.p.a. nie zachodzi bowiem prawdopodobieństwo iż decyzja ta jest dotknięta którąkolwiek z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. w tym sugerowanym przez stronę rażącym naruszeniem prawa poprzez uznanie strony za nieobecnego w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Wyżej opisane postanowienie zaskarżył W. P. zarzucając mu: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu art. 159 § 1 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., wyrażające się w arbitralnym i nieznajdującym jakichkolwiek podstaw w okolicznościach tej sprawy przyjęciu, że miałyby nie aktualizować się przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Ministra Zdrowia Nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r., w trybie powyższego przepisu art. 159 § 1 k.p.a., w związku z wnioskiem skarżącego z dnia (...) sierpnia 2018 r. o stwierdzenie nieważności w/w Decyzji Ministra Zdrowia Nr (...), i ograniczeniem się przez Organ II instancji tylko do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie, w której wydana została powyższa Decyzja miałoby być "prowadzone (zdaniem Ministra Zdrowia) zgodnie z przepisami k.p.a." – i to mimo naruszenia przez Organ wszelkich zasad postępowania, w tym fundamentalnego prawa skarżącego do udziału w dotyczącej jego osoby sprawie, co w konsekwencji skutkowało wydaniem powyższej Decyzji nr 3/2018 z rażącym naruszeniem prawa – podczas gdy stosownie do regulacji art. 159 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, obligatoryjnie wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, ze jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wobec zaś wydania Decyzji Ministra Zdrowia nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. ( o czym wyżej) w okolicznościach celowego pozbawienia skarżącego możliwości udziału w postepowaniu administracyjnym –poprzez ustanawianie dla strony postępowania kuratora absentis w sytuacji, gdy organowi doskonale znany był adres zamieszkania, adres prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, w tym adres do doręczeń dla skarżącego, jako strony postępowania, a więc z rażącym naruszeniem prawa – co najmniej w pełni zaktualizowało się prawdopodobieństwo tego, że decyzja nr (...) dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna choćby z tego tylko względu iż podnoszona przez stronę przesłanka "nieważnościowa" jest w istocie przesłanką wznowienia przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Taki brak udziału w postępowaniu jaki sugeruje strona nie jest więc ponad wszelką wątpliwość rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Z kolei art. 159 § 1 k.p.a., którego naruszenie zarzuca skarga może mieć zastosowanie wyłącznie wówczas jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja której dotyczy wniosek o wstrzymanie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że Organ występował do Centrum Personalizacji dokumentów MSWiA Wydział Udostępniania Danych w W., celem ustalenia miejsca zamieszkania Skarżącego. Za każdym razem otrzymywał informację " w rejestrze PESEL brak aktualnego zameldowania ww. osoby". Poza tym nie jest zasadne twierdzenie Skarżącego, że w związku z prowadzonym postępowaniem karnym przed Sądem Rejonowym dla W. we W. sygn. akt II 887/17 K "Organ jeszcze w kwietniu 2017 r. informowany był o adresie do doręczeń dla skarżącego" bowiem Minister Zdrowia do dnia dzisiejszego nie otrzymał od Sądu żadnej informacji dotyczącej adresu Skarżącego. Ponadto nie był i nie jest znany adres prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego, bowiem z informacji uzyskanych w piśmie z dnia 19 września 2016 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego W., wynika, że A. Stowarzyszenie "V." nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem przy ul. (...) we W., a od miesiąca lutego 2012 r. umowa wynajmu lokalu przy ul. (...) we W. została dłużnikowi wypowiedziana w związku z zaległościami płatniczymi wobec Politechniki W.. Co istotne dopiero w maju 2018 r. sam Skarżący z uwagi na toczące się postępowanie karne w Sądzie Rejonowym dla W. we W. złożył wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy i wskazał adres do korespondencji. Nie budzi wątpliwości, że Skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod nazwa A. Stowarzyszenie V. we W. oraz otrzymując dofinansowanie w formie dotacji na realizację zadań publicznych finansowanych ze środków ochrony zdrowia, zobowiązany był do prawidłowej realizacji zawartych umów i informowaniu o każdorazowym miejscu zmiany siedziby Stowarzyszenia, jak również zamieszkania. Czynności tych Skarżących nie dokonał, czego konsekwencją było przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania Stowarzyszenia na Skarżącego. Powyższe wynika z materiału aktowego w tym m.in. z uzasadnienia decyzji z dnia v stycznia 2018 r. nr (...). Nie budzi wątpliwości także i to, że Skarżący w czasie kiedy upłynął termin zwrotu dotacji do budżetu państwa pełnił funkcję Prezesa Zarządu Stowarzyszenia oraz nie wskazał mienia Stowarzyszenia, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie należności budżetu państwa. Zaistniały zatem wszystkie przesłanki pozwalające przypisać mu odpowiedzialność za niezwróconą przez Stowarzyszenie do budżetu państwa dotacje. Zdaniem Sądu ustanowienie przez Sąd, na wniosek Ministra Zdrowia, kuratora wynikało z faktu, że Minister nie był w posiadaniu aktualnego adresu pobytu stałego lub czasowego Skarżącego, pomimo kilkukrotnego wstępowania do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. o informacje w powyższym zakresie. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.