II SA/Wa 1599/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Konrad Łukaszewicz, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi L. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby uchyla zaskarżone orzeczenie. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 481 - dalej także: "u.k.l.MSW"), po rozpoznaniu odwołania L. W. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także: "RKL" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w sprawie ustalenia stopnia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego kandydata do służby w Policji - uchyliła w/w orzeczenie RKL w zakresie rozpoznania i wydała własne orzeczenie. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] marca 2018 r. skarżący L. W. - kandydat do służby w Policji, został skierowany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na wykonanie badań do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Policji. W dniu [...] kwietnia 2018 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] wydała orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła w rozpoznaniu (vide: pkt 11 orzeczenia RKL): "1. Powiększenie sylwetki serca z powiększeniem jam PK, obu przedsionków i przerostem PMK - § 46 p. 1 N (ICD-10 R69) 2. Otyłość (BMI 36) - § 1 p. 3 (w zastosowaniu) Z (ICD-10 E66) 3. Skrzywienie przegrody nosa z zachowaną drożnością - § 28 p. 1 Z (ICD-10 J34)". W konsekwencji powyższych ustaleń, [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] stwierdziła w pkt. 12 orzeczenia określającym zdolność do służby, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. W uzasadnieniu orzeczenia RKL podniosła, że w oparciu o wykonane badania i konsultacje specjalistyczne oraz opinię kardiologiczną, uznać należy kandydata za niezdolnego do służby w Policji z powodów kardiologicznych. Ponadto, RKL stwierdziła, że orzeczenie wydane zostało w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Obrony Państwa (Dz.U. z dnia 24 grudnia 2014 r., poz. 1898). Od powyższego orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] strona skarżąca w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. wniosła odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że nie zgadza się negatywnym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej. Jednocześnie, skarżący wskazał, iż dokonał konsultacji innych lekarzy, którzy nie stwierdzili żadnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] czerwca 2018 r. orzeczenie nr [...], na mocy którego uchyliła sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w zakresie rozpoznania i wydała własne orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia Centralna Komisja Lekarska wskazała, że w postępowaniu odwoławczym przeprowadzono dodatkowe badania lekarzy specjalistów: badanie EKG w gabinecie zabiegowym SP ZOZ MSWiA w [...] przy ul. [...] oraz badanie echo serca wykonane w Gabinecie Echokardiografii Oddziału Kardiologii SP ZOZ MSWiA w [...] przy ul. [...]. W wyniku powyższych dodatkowych ustaleń przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego, Centralna Komisja Lekarska w pkt. 11 orzeczenia stwierdziła rozpoznanie: "1. Nadciśnienie tętnicze - do dalszej obserwacji ambulatoryjnej - § 47 p. 1 rub. 5 kat. N, ICD 10 I10, 2. Otyłość - BMI 34,8 kg/m2 - § 1 p. 3 (w zastosowaniu) rub. 5 kat. Z, ICD 10, E66, 3. Skrzywienie przegrody nosa z zachowaną drożnością - § 28 p. 1 rub. 5 kat. Z, ICD 10, J 34". W konsekwencji, Centralna Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. Organ odwoławczy wskazał, że kategorię zdolności do służby ustalono na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także na podstawie załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Obrony Państwa (Dz.U. z dnia 24 grudnia 2014 r., poz. 1898). Ponadto, CKL wskazała w uzasadnieniu orzeczenia, iż w toku postępowania odwoławczego skarżący został przebadany w siedzibie organu w dniu [...] czerwca 2018 r. (przeprowadzono badanie EKG, badanie Echo i badanie przez członków CKL). Organ odwoławczy podniósł, iż w toku wspomnianych badań stwierdzono następujące odchylenia od normy: - stwierdzono BM1 = 34.8 kg/m2, co zgodnie z indexem masy ciała oznacza otyłość; - ciśnienie tętnicze na poziomie 160/100 mmHg, - w badaniu Ekg - oś nieoznaczona, półpionowe położenie sylwetki serca, dekstrogyria. CKL zauważyła jednocześnie, że w badaniu Echo stwierdzono graniczną grubość mięśnia lewej komory w gr. 11-11,5 mm. Ponadto, stwierdzono prawidłową wielkość jamy serca, bez zaburzeń kurczliwości mięśnia lewej komory, bez istotnych zmian morfologicznych i czynnościowych w obrębie zastawek serca., LVEF= ok. 65%. Ponadto, CKL wskazała w uzasadnieniu orzeczenia, iż dokonano wnikliwej analizy zebranej w sprawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, w wyniku czego stwierdzono, że pomimo różnic w opisie badania, wynik Echokardiografii wykonanej na potrzeby komisji pierwszej instancji oraz wynik badania wykonany na potrzeby CKL, mają wspólną cechę w postaci przerostu mięśnia lewej komory. Organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie badania w siedzibie CKL RR wynosiło 160/100. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że z protokołu badania przeprowadzonego w RKL wynika, że RR wynosiło 167/87 mmHg. W tej sytuacji, CKL uznała, że obie wartości ciśnienia są nieprawidłowe. Mając powyższe na względzie, Centralna Komisja Lekarska uznała, że wobec stwierdzonych zmian w obrazie Echo, można z dużym prawdopodobieństwem wysunąć podejrzenie istnienia nadciśnienia tętniczego u kandydata, zwłaszcza, że ma otyłość, nawet, jeśli ta otyłość - jak twierdził kandydat - jest następstwem uprawiania sportu. W konsekwencji, CKL stwierdziła, że na podstawie wywiadu, badania skarżącego, badania Ekg, badania Echo oraz pozostałej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zebranej w sprawie, po wnikliwej analizie, na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2018 r. zmieniono rozpoznanie u kandydata. Niemniej, jak zauważyła CKL, uznano skarżącego za niezdolnego do służby, a więc tym samym, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, CKL uznała, że należy uchylić sporne orzeczenie RKL, jednocześnie decydując o wydaniu niniejszego orzeczenia własnego. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2018 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej, skarżący w uzasadnieniu skargi zarzucił, iż badania dodatkowe, w tym stwierdzające nadciśnienie tętnicze zostało wykonane nieprawidłowo. Skarżący wskazał, że na wynik tego badania miały wpływ pytania zadawane przed jego wykonaniem, których celem było wywołanie stanu podwyższonego ciśnienia. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Centralna Komisja Lekarska wskazała, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, 2) kategoria N "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Centralna Komisja Lekarska wskazała także, że wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku złożonego przez skarżącego odwołania zostały przeprowadzone dodatkowe badania EKG oraz badanie echo serca. Centralna Komisja Lekarska podniosła, iż w wyniku przeprowadzonej analizy całości materiału zgromadzonego w sprawie - stwierdziła, że wyniki dodatkowych badań przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego nie potwierdziły stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie niezdolności do służby z przyczyn kardiologicznych. Natomiast, jak zauważyła CKL, zlecone przez nią badania pozwoliły na rozpoznanie u skarżącego nadciśnienia tętniczego (do dalszej obserwacji). W konsekwencji, CKL uznała, że wyżej wymienione schorzenie czyni skarżącego niezdolnym do służby w Policji. CKL wskazała, że nadciśnienie tętnicze jest przyczyną uznania skarżącego za niezdolnego do służby. Mając na względzie powyższe, CKL uznała, że zachodziła konieczność uchylenia spornego orzeczenia RKL i wydania własnego orzeczenia. Ponadto, Centralna Komisja Lekarska stwierdziła, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) badanego kandydata do służby w Policji do określonej kategorii zdolności do tej służby. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie CKL zostało postawione na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie, konsultacji specjalistycznych oraz badania osoby skarżącego. Jednocześnie, CKL stwierdziła, iż - wbrew zarzutom skarżącego - w niniejszej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, zaś stosowne wnioski zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Organ odwoławczy podniósł również, że komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata, muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - zaskarżone orzeczenie CKL zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga L. W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] czerwca 2018 r., nr [...] - narusza obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], wydanego w sprawie ustalenia stopnia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Policji - dopuściła się przede wszystkim istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem uchylając sporne orzeczenie RKL w zakresie rozpoznania i wydając własne orzeczenie, nie zawarła w treści swojego orzeczenia wyraźnego uzasadnienia, z którego wynikałoby jednoznacznie, iż Centralna Komisja Lekarska rozpoznała u skarżącego w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości istnienie nadciśnienia tętniczego. Sąd uznał, że w wyniku powyższego uchybienia, Centralna Komisja Lekarska nie wyjaśniła jednoznacznie zasadności uznania skarżącego za niezdolnego do służby w Policji. Tym samym, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie uznania skarżącego za niezdolnego do służby w Policji, bez jednoznacznego uzasadnienia przyjętej kwalifikacji prawnej do stwierdzonego schorzenia - dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). W tej sytuacji, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Niemniej, zgodnie ze wspomnianym wyżej art. 4 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że komisja lekarska, wydając sporne orzeczenie, zobowiązana jest w sposób dokładny i jednoznaczny wyjaśnić, dlaczego przyjmując dane schorzenie lub ułomność - uznała, że badany kandydat do służby jest niezdolny do jej wykonywania. W sprawie jest bezsporne, że Centralna Komisja Lekarska ustaliła, iż przeprowadzone badania dodatkowe potwierdziły u skarżącego otyłość i skrzywienie przegrody nosa z zachowaną drożnością, a także uznała, że wobec stwierdzonych zmian w obrazie Echo "można z dużym prawdopodobieństwem wysunąć podejrzenie istnienia nadciśnienia tętniczego" u skarżącego (vide: część F, strona 4 zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] czerwca 2018 r.). W konsekwencji, CKL uznała, że na podstawie wywiadu, badania skarżącego kandydata, badanie EKG, badania echo serca oraz pozostałej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zebranej w sprawie należy zmienić rozpoznanie u skarżącego, uchylając sporne orzeczenie RKL. W ocenie Sądu, uznać należy jednak, iż tego rodzaju kwalifikacja - w sytuacji, gdy CKL wskazuje jedynie na "duże prawdopodobieństwo istnienia nadciśnienia tętniczego" u skarżącego, stwierdzając, iż jest ono do dalszej obserwacji - w żaden sposób nie uzasadnia uznania strony skarżącej za niezdolną do służby w Policji. Należy przyjąć, iż bez bliższego, precyzyjnego wyjaśnienia przez CKL, dlaczego tak stwierdzona diagnoza w toku konsultacji powoduje uznanie skarżącego za niezdolnego do służby w Policji, nie sposób uznać, że zaskarżone orzeczenie spełnia podstawowe wymogi legalności. Warto zauważyć ponadto, że Centralna Komisja Lekarska, podobnie zresztą jak i organ pierwszej instancji, w żaden sposób nie rozszerzyła swojej argumentacji, nie podejmując się nawet jakiejkolwiek próby bliższego wyjaśnienia powyższych wątpliwości związanych z kwalifikacją prawną schorzenia w kontekście ustaleń dokonanych w toku postępowania. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone schorzenie, czy też ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Należy zauważyć, że zarówno strona skarżąca, jak i Sąd, nie dysponują specjalistyczną wiedzą medyczną. W tej sytuacji, orzeczenie komisji lekarskiej winno być uzasadnione na tyle precyzyjnie i jednoznacznie, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia skarżącemu podjęcie służby publicznej, gdy tymczasem każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby. Wprawdzie, co Sąd już podkreślił wyżej, postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są uregulowane w sposób szczególny w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i nie podlegają wprost regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak, z uwagi na fakt, iż orzeczenia takie stanowią decyzje administracyjne rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza (lub kandydata) do pełnienia służby, powinny one spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, a standardy takie są jednoznacznie określone w art. 107 k.p.a. Tymczasem, przyjęcie w tego rodzaju sprawach, iż zgodna z prawem jest decyzja organu władzy publicznej rozstrzygająca w indywidualnej sprawie bez wskazania faktycznego i prawnego uzasadnienia byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w przepisie art. 2 Konstytucji RP. W tym miejscu, zauważyć można, iż wprawdzie organ odwoławczy podjął pewną próbę uzupełnienia swej argumentacji w odpowiedzi na skargę, wskazując, iż "(...) badanie przedmiotowe oraz wyniki badań zawarte w protokole badań przeprowadzonych przez komisję pierwszej instancji, w ocenie SOCKL pozwoliły rozpoznać u skarżącego nadciśnienie tętnicze (do dalszej obserwacji)", niemniej jednak w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że to w uzasadnieniu decyzji powinny się znaleźć kompletne ustalenia faktyczne i ocena zgromadzonych w postępowaniu dowodów, albowiem odpowiedź na skargę - mimo, iż pozwala poznać stanowisko organu i jego argumentację - jest jedynie pismem procesowym, a nie decyzją wydawaną w postępowaniu administracyjnym. Tym samym, argumentacja w tym miejscu wskazana nie może zastąpić wypełnienia wymogu wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej nie zawiera w istocie precyzyjnego uzasadnienia, które wskazywałoby na zasadność przyjętej przez CKL kwalifikacji stwierdzonego schorzenia, konieczne stało się uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jako ewidentnie naruszającego regulację prawną przewidzianą w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, należy stwierdzić, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując w uzasadnieniu spornego orzeczenia motywów swojego stanowiska, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia, naruszyła przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienie powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowały treść wydanego w sprawie orzeczenia, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób niepełny odnosi się również do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, podczas, gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach prawa. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, organ odwoławczy dopuścił się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także w art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa. Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie ustalające niezdolność strony skarżącej do służby w Policji, dopuściła się - poza naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów - istotnej obrazy przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Policji. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.