VIII SA/Wa 40/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. D. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "[...]WINGiK"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania R. D. (dalej także jako: "skarżąca", "strona") od decyzji Starosty [...] (dalej jako "Starosta" lub "organ I instancji") z [...] maja 2018 r. nr [...] orzekającej o odmowie zmiany danych ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granic działki nr [...] z działką nr [...] (droga) położonych w [...] gm. [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W 2010 r. na terenie m.in. obrębu [...] z urzędu była przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków. Jej celem było przekształcenie dotychczasowych kartograficznych danych ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w postaci graficznej (rysunek na foliach) do postaci cyfrowej (numerycznej). Wymagało to m.in. pozyskania danych o granicach działek nie jako graficznego przedstawienia linii ale współrzędnych punktów załamania granic obliczonych w państwowym układzie współrzędnych. Informacja, że tak opracowany operat opisowo-kartograficzny stał się operatem ewidencji gruntów i budynków została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa M. z 7 marca 2011 r. Tym samym dane z tego operatu stały się obowiązującymi danymi ewidencyjnymi. W dniu 25 lutego 2016 r. R. D., właścicielka działki nr [...], wystąpiła do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków z zarzutami odnośnie tej modernizacji. W jej ocenie w obecnej ewidencji błędnie została przedstawiona granica jej działki na odcinku z działką nr [...] drogą publiczną, co pozbawiło ją dostępu do tej drogi. W ocenie skarżącej działka nr [...] miała około 5 metrów wspólną granicę z tą drogą, podczas gdy według obecnych danych ewidencji ma tylko 0,62 m. Starosta po rozpatrzeniu złożonego wniosku decyzją z [...] sierpnia 2016 r., powołując się na art. 24a ust. 10 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.; dalej jako: "u.p.g.k.") orzekł o odrzuceniu zarzutów do zmodernizowanych danych z ewidencji gruntów i budynków. [...]WINGiK decyzją z [...] października 2016 r. uchylił ww. decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków odnośnie przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że dane w ewidencji nie mogą ulec zmianie, wskazał jednak, że z uwagi na termin złożenia zarzutów do zmodernizowanych danych wystąpienie strony powinno być rozpoznawane jako wniosek o zmianę dotychczasowych danych (art. 24a ust. 12 u.p.g.k.), a nie w trybie zarzutów do modernizacji (o jakim mowa w art. 24a ust. 9 u.p.g.k.). Wyrokiem z 19 lipca 2017 r. sygn. akt. VIII SA/Wa 1055/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję [...] z [...] października 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] sierpnia 2016 r., wskazując naruszenie art. 80 K.p.a., który określa obowiązek organu administracji publicznej ustalenia prawdy obiektywnej. WSA zobowiązał organy do wnikliwej analizy argumentacji skarżącej, w szczególności do zweryfikowania na jakich odcinkach kwestionowana jest granica oraz jakie argumenty przemawiają za odmiennym wykazaniem przebiegu tej granicy. Wskazał na rozważenie konieczności przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych w postaci geodezyjnych pomiarów terenowych, stosownie do przepisu § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, oraz umożliwienie innym właścicielom działek sąsiadującym z nieruchomością skarżącej, mającym interes prawny udziału w toczącym się postępowaniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zgodnie ze wskazaniami zawartymi w treści ww. wyroku zawiadomieniem z 13 listopada 2017 r. powiększył krąg stron mających interes prawny w toczącym się postępowaniu administracyjnym o właścicieli działek, które mają wspólne punkty graniczne z granicą pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], a mianowicie właścicieli działek nr [...], nr [...] i nr [...]. Następnie w celu zweryfikowania dostępu działki nr [...] do drogi publicznej (działka nr [...]) Starosta zlecił przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych w postaci pomiarów terenowych (zgodnie z zaleceniem Sądu). Postępowanie w celu wyłonienia wykonawcy prac przeprowadzone zostało zgodnie z ustawą z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz.1579 t.j.), a następnie [...] stycznia 2018 r. podpisana została umowa na wykonanie ww. prac geodezyjnych z wykonawcą - Usługi Geodezyjne "[...]". Wykonawca pracy po wnikliwej analizie dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy, potwierdził, że istnieją dokumenty pozwalające na pierwotne określenie położenia punktów granicznych działki nr [...], a granice ewidencyjne działki nr [...] w bazie ewidencji gruntów i budynków wykazane są prawidłowo - na podstawie wykonanych bezpośrednich pomiarów geodezyjnych w latach 1958-1959, w wyniku których pomierzono stan na gruncie w dacie wykonania pomiaru. Z uwagi na fakt, że podczas wykonywania prac w celu sporządzenia operatu ewidencyjnego i mapy ewidencyjnej, w czynnościach prawdopodobnie nie brała udziału ówczesna właścicielka działki nr [...] – J. L., co potwierdza brak jej podpisu w protokole ustalenia stanu posiadania, wykonawca pracy za prawidłowe uznał ustalić granicę działki nr [...] z działką nr [...] stanowiącą drogę publiczną oraz odcinki granic działek dochodzących do tej drogi, a mianowicie odcinki pomiędzy działkami: nr [...] i nr [...] oraz nr [...] i nr [...]. W dniach 1 marca 2018 r. i 12 marca 2018 r. przeprowadzono czynności w celu ustalenia opisanych powyżej granic, w wyniku których nie udało się ustalić granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], nr [...] i nr [...], nr [...] i nr [...], na podstawie którego ujawniony zostałby nowy stan w bazie ewidencji gruntów i budynków - zgodnie z żądaniem skarżącej. Operat techniczny zawierający wyniki ww. prac zarejestrowany został w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu [...] marca 2018 r. pod nr [...]. Decyzją z [...] maja 2018 r. organ I instancji działając na podstawie art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2c, art. 24a ust. 10 i 12 u.p.g.k., § 36 i § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o odmowie zmiany danych ewidencji gruntów i budynków po dokonanej modernizacji w obrębie [...]gmina [...], dotyczącej przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] stanowiącą drogę publiczną. W uzasadnieniu Starosta podniósł m.in., że ponownie sprawdzono przebieg każdego odcinka granicy działki nr [...] oraz działek sąsiednich na powstałej po modernizacji numerycznej mapie ewidencyjnej. Poprawność istniejącego obecnie przebiegu granic działki nr [...] w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] uwierzytelnił pomiar sprawdzający wykonany w marcu 2018 r. W archiwum PODGiK nie stwierdzono żadnych innych dokumentów, z których wynikałby inny przebieg granic przedmiotowych działek, ponadto skarżąca takiego dokumentu nie przedstawiła w trakcie postępowania wyjaśniającego. Organ I instancji wskazał, że praca geodezyjna potwierdziła, iż Starosta przeprowadzając modernizację ewidencji gruntów w obrębie [...] nie dokonał żadnych zmian w przebiegu granic działki nr [...] oraz nie zmienił jej powierzchni, które w efekcie skutkowałyby zmniejszeniem dostępu tej działki do drogi publicznej. Brak zgody stron na ustalenie przebiegu odcinków granic przedmiotowych działek potwierdził istniejący spór między sąsiednimi nieruchomościami. Odnośnie przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...], Starosta za prawidłowe uznał w świetle zebranego materiału dowodowego, że aktualnie obowiązującą mapą jest numeryczna mapa ewidencji gruntów i budynków nr [...] sporządzona w trakcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, a nie dokumenty powstałe jeszcze przed założeniem ewidencji gruntów (mapa z 1907 r. [...], na którą powołuje się skarżąca). Organ ewidencyjny nie ma podstaw do ujawniania w miejsce danych aktualnych - danych wynikających z dokumentów sporządzonych przed dokumentem najbardziej aktualnym, byłoby to sprzeczne z obowiązkiem utrzymania ewidencji w stanie aktualności. Organ I instancji zaznaczył, że w rozpatrywanym przypadku granice między działkami nr [...] i nr [...], nr [...] i nr [...], nr [...] i nr [...] na odcinakach dochodzących do drogi publicznej są sporne, wobec tego w interesie prawnym prywatnych stron (właścicieli nieruchomości) leży rozstrzygnięcie tej kwestii. Na obecną chwilę, brak jest dokumentacji geodezyjno-prawnej dla działki nr [...], która mogłaby stać się podstawą zmian danych w bazie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...]. Po rozpoznaniu odwołania, w którym skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, [...]WINGiK powołanym na wstępie rozstrzygnięciem utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] maja 2018 r. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie granice działek ewidencyjnych przedstawiał jedynie operat z założenia ewidencji gruntów [...] sporządzony na podstawie wykonanych w terenie pomiarów bezpośrednich. Do tego terenu odnosi się także sporządzony na zlecenie Sądu Rejonowego w [...] operat pomiarowy zawierający projekt służebności gruntowej - drogi koniecznej do działki nr [...] przyjęty do zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...]., a także mapa z 1912 r. oraz mapa zasadnicza. Organ odwoławczy zauważył, że mapa zasadnicza przedstawia inne szczegóły terenu (stan zagospodarowania i uzbrojenie terenu), a nie stan prawny, zaś mapa z 1912 r. przedstawia stan sprzed założenia ewidencji gruntów i budynków i bez wykazania niezmienności stanu prawnego nie może stanowić podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też stwierdził, że obecnie w zasobie nie było dokumentacji zawierającej dane o współrzędnych punktów załamania granic działki nr [...] z obecnymi wymaganiami w tym zakresie. [...]WINGiK podniósł, że § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi, że jeśli - tak jak w tym przypadku - danych takich nie ma lub są niewiarygodne dane te pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic w terenie. Zauważył, że na przedmiotowym odcinku granicy działki nr [...] istnieje spór graniczny, stan zagospodarowania jest zaś sprzeczny z dokumentacją znajdującą się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym (szkic graniczny i protokół ustalenia przebiegu granic - str. 9-11 operatu technicznego [...]). W tym przypadku geodeta ustalając w niniejszym postępowaniu przebieg granicy dla celów ewidencyjnych odtworzył dane z wykonanych w terenie szkiców pomiarowych wykonanych w 1962 r. zawartych w operacie [...]wykonanym dla potrzeb założenia ewidencji gruntów (str. 1-4, 31 i 66 operatu technicznego [...]). Otrzymane w ten sposób współrzędne okazały się zgodne z danymi zawartymi w obecnym operacie ewidencji gruntów opracowanym w wyniku modernizacji tej ewidencji. Podkreślił, że tak opracowane granice zaakceptowali w terenie właściciele sąsiednich działek nr [...], nr [...] i nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom strony, w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków nie doszło do zmiany przebiegu granicy działki nr [...]. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie ma, a strona w trakcie postępowania także nie przedstawiła dokumentów, które pozwalałyby na wprowadzenie w ewidencji gruntów i budynków innych niż istniejące współrzędnych punktów załamania granic ww. działki nr [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z 11 września 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego z [...] sierpnia 2018 r. wnosząc o jej uchylenie i dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] z drogą publiczną nr [...] i działką nr [...]. W treści skargi, mającej charakter opisowy, skarżąca podniosła, że błędem jest twierdzenie [...]WINGiK oraz Starosty, że w wyniku modernizacji geodezyjnej nie doszło do zmiany przebiegu granicy działki nr [...], skoro granice nie odpowiadają stanowi prawnemu. Wskazała, że rozgraniczenie i podział działek nr [...] i nr [...][...] nastąpił przed Sądem [...] w [...][...] kwietnia 1949 r. W trakcie podziału od strony południowej wyznaczono drogę w podzielnych działkach jako dojazd do tych działek, którą zaznaczono na planie nr I "Placówka". Zatem działka nr [...] w rozgraniczeniu i podziale prawnym dokonanym przez mierniczego przysięgłego P. Z. miała dostęp bezpośredni do ulicy czyli drogi nr [...] i przez drogę wewnętrzną zaznaczoną od strony południowej działki nr [...]. Dalej skarżąca podniosła, że w trakcie modernizacji geodezyjnej zamknięto na mapach ewidencyjny dostęp działki nr [...] i nr [...] do drogi publicznej nr [...] na podstawie fałszywego materiału dowodowego – technicznego szkicu polowego który jest niezgodny ze stanem prawnym i faktycznym działki nr [...] z drogą publiczną i działką nr [...]. Zdaniem skarżącej, w wydanych decyzjach organy nie przedstawiły żadnych materiałów źródłowych na spornym odcinku granicy – operatu technicznego podpisanego przez uprawnionego geodetę z 1962 r. (str. 62 i 64) dla działek nr [...] i [...] na których oparta została modernizacja geodezyjna. Wprowadzenie zmian jest obowiązkiem w ewidencji gruntów i budynków przez Starostę, który dokonał ww. modernizacji na fałszywym materiale technicznym. W odpowiedzi na skargę [...]WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...]WINGiK z [...] sierpnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...] maja 2018 r. odmawiającą zmiany danych ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granic działki nr [...] z działką nr [...] (droga) położonych w [...] gm. [...]. Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uprzednio wydanym orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z cytowanego przepisu wynika więc obowiązek organu oraz Sądu w niniejszym składzie podporządkowania się ocenie prawnej oraz wytycznym zawartym w uprzednio zapadłym w kontrolowanej sprawie, prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lipca 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1055/16. W ocenie Sądu, kontrolowane obecnie rozstrzygnięcia organów orzekających nie naruszają zarówno wskazanego powyżej art. 153 p.p.s.a., jak i przepisów ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm., dalej jako "ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne") oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków" ). Wyjaśnić przede wszystkim należy, że przepisy ww. aktów obejmują problematykę tworzenia, utrzymania i aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Z całokształtu tych przepisów wynika – co należy wyraźnie podkreślić – że przedmiotowa stanowi jednolity dla kraju i systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami (art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zapisy w ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny. Rejestr ewidencji gruntów i budynków jest bowiem jedynie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Nie ma charakteru konstytutywnego, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan faktyczny i prawny gruntów, budynków i lokali wynikający z dokumentów, które stanowiły podstawę do odnotowania stanu faktycznego i prawnego. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. W żadnym razie rolą ewidencji nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych. W ramach postępowania ewidencyjnego nie może zatem dojść do załatwienia sporu o granice nieruchomości lub ich powierzchnię, ponieważ organy prowadzące ewidencję nie są uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii. Należy w tym miejscu przypomnieć, że skarżąca wystąpiła do organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków kwestionując dane ujawnione w tej ewidencji odnośnie przebiegu granicy jej działki nr [...] z działką drogową nr [...]. W jej ocenie w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków jej dostęp do drogi publicznej został zredukowany do 0,62 m, co pozbawiło ją praktycznie dostępu do drogi publicznej. Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów, że wystąpienie skarżącej powinno być rozpoznawane jako wniosek o zmianę dotychczasowych danych objętych ewidencją gruntów i budynków (stosownie do art. 24a ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), a nie w trybie zarzutów do modernizacji, o jakim mowa w art. 24a ust. 9 ww. ustawy, gdyż zostało on złożone po terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o których mowa w ust. 8. Z art. 24 a ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu, przed wydaniem kwestionowanych decyzji odmownych organy podjęły wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku tutejszego Sądu z 19 lipca 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1055/16, uzupełniły prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta powiększył krąg osób mających interes prawny w toczącym się postępowaniu o właścicieli działek, które mają wspólne punkty graniczne z granicą pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], tj. o właścicieli działek – nr [...], nr [...] i nr [...]. Z kolei, w celu zweryfikowania dostępu działki nr [...] do drogi publicznej (działka nr [...]) organ I instancji zlecił przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych, stosownie do § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w postaci ustalenia linii granicznej dla działki nr [...] z działkami nr [...], nr [...] i nr [...]. Operat techniczny z tych pomiarów został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...]. Uprawniony geodeta ustalając w kontrolowanym postępowaniu przebieg granicy dla celów ewidencyjnych odtworzył dane z wykonanych w terenie szkiców pomiarowych wykonanych w 1962 r. zawartych w operacie [...] wykonanym dla potrzeb założenia ewidencji gruntów. Otrzymane w ten sposób współrzędne okazały się zgodne z danymi zawartymi w obecnym operacie ewidencji gruntów opracowanym w wyniku modernizacji tej ewidencji. Tak opracowane granice zaakceptowali w terenie właściciele sąsiednich działek nr [...], nr [...] i nr [...]. Z wykonanych pomiarów wynika, że niesłuszne są zatem zarzuty skarżącej, iż w wyniku modernizacji ewidencji gruntów dokonano zmian przebiegu granicy jej działki. W aktach sprawy brak jest bowiem jakiejkolwiek dokumentacji opracowanej, zgodnie z obecnymi standardami technicznymi, która określałaby współrzędne punktów załamania granic działki nr [...] odmiennie, niż wykazane jest to w ewidencji gruntów i budynków. Nadto wykazano, że na przedmiotowym odcinku granicy działki nr [...] istnieje spór graniczny. A zatem odmienny od obecnie wykazanego w ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działki nr [...] może zostać określony jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego lub ustalenia linii granicznych w postępowaniu przed sądem cywilnym. Powyższe, w ocenie Sądu, potwierdza, że podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] (operat nr [...]) nie dokonano żadnych zmian w przebiegu granicy działki nr [...], które w skutkowałyby zmniejszeniem dostępu tej działki do drogi publicznej. Zdaniem Sądu, słusznie organy orzekające zauważyły, iż skarżąca w toku prowadzonego postępowania, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby wskazywać na inny przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Zmiany w ewidencji gruntów i budynków odnośnie przebiegu granic mogą zaś zostać wprowadzone na podstawie operatu geodezyjnego zawierającego współrzędne punktów załamania granic. Skarżąca takiego operatu w toku postępowania administracyjnego jednak nie przedłożyła. Zauważyć również należy, że dokumenty na które skarżąca powołała się dopiero przed Sądem nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie. Nie dysponował nimi też biegły geodeta sporządzający opinię, tj. operat techniczny w tej sprawie. Przywoływane przez skarżącą dokumenty z 1949 r., jak również mapa z 1912 r. powstały przed założeniem ewidencji gruntów i budynków, zatem mogą stanowić podstawę wprowadzenia zmian w tej ewidencji jedynie wraz z odpowiednim opracowaniem geodezyjnym odnoszącym występujące na planie dane dotyczące granic do współrzędnych punktów załamania granic. W takim przypadku konieczne jest również wykazanie niezmienności stanu prawnego przebiegu granicy tej nieruchomości, tj. następstwa prawnego do nieruchomości wykazanej w tych dokumentach. Załączony do skargi Plan [...] nie zawiera też żadnych miar, które wprost wskazałaby, że obecne dane z ewidencji w zakresie kwestionowanym przez skarżącą są nieprawidłowe. W szczególności oznaczony jest tylko jeden punkt na granicy tej drogi i działki odpowiadającej kształtem nieruchomości skarżącej. Konkludując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonana przez [...]WINGiK, jak Starostę analiza wszystkich istniejących w sprawie dowodów wykazała poprawność istniejącego obecnie przebiegu granic działki nr [...] w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...]. W świetle powyższego zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.