II OSK 1346/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędzia NSA Marzenna Linska- Wawrzon, Sędzia WSA (del.) Sławomir Pauter, Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. F. i J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1372/16 w sprawie ze skargi H. F. i J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2016 r. oddalił skargę H. F. i J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżonym postanowieniem SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz 106 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 60 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.; dalej u.p.z.p.), art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. F., utrzymało w mocy postanowienie Starosty P. z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego oraz zmianie sposobu użytkowania na okręgową stację diagnostyczną w zabudowie usługowej zlokalizowanej na działce nr [...], w obrębie Z., gm. S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. F. i J. F. ww. postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania przez to, że w jego wydaniu brał udział członek SKO, który brał wcześniej udział w wydaniu orzeczenia w tej samej sprawie oraz z powodu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy i przyjęcie, że fakt wydania zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., powinien wynikać z zapisów planu, w którym dokonano takiej zmiany oraz że teren inwestycji wymagał w 1992 r. uzyskania zgody właściwego ministra, a także dokonanie ustaleń wyłącznie na podstawie własnej oceny dwóch aktów prawa miejscowego – uchwały nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] listopada 1992 r. i uchwały nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., dokonanie błędnej wykładni uchwały nr [...], a ponadto oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniu okoliczności, czy teren został wyłączony z produkcji rolniczej, podczas gdy w sprawie prawnie relewantna jest okoliczność uzyskania zgody przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie wskazanych przepisów ustawowych oraz nieuzasadnione przepisami prawa przyjęcie, że warunkiem koniecznym jest to, aby teren całej działki, a nie tylko zamierzonej inwestycji został wyłączony z produkcji rolniczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd wskazał, że postępowanie uzgodnieniowe, wszczynane na wniosek organu prowadzącego postępowanie główne, ma charakter posiłkowy w stosunku do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Rolą organu uzgadniającego jest jedynie ocena projektu decyzji, nie prowadzi on odrębnej sprawy administracyjnej, lecz zajmuje stanowisko w granicach prowadzonego już postępowania w sprawie głównej – o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie prawidłowe jest stanowisko organów, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne. Sąd stwierdził, że działka nr [...] o pow. 5,57 ha, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, jest użytkiem rolnym w rozumieniu wyżej podanym. Z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że w skład tej działki wchodzą grunty rolne RIIIa, RIIIb, RIVa i grunty rolne zabudowane Br-RIIA, Br-RIIIb. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do przedmiotowej działki, stanowiącej użytki rolne klasy III i IV, obowiązywał wymóg uzgodnienia decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Organem tym, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jest starosta, w tym przypadku Starosta P. Zadaniem starosty jako organu uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy jest ocena, czy planowana zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych (art. 59 ust. 1 ustawy) da się pogodzić z rolniczym charakterem gruntów, czy też prowadzi ona do ustalenia innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów. Sąd podkreślił, że nie każda zmiana zagospodarowania wymagająca wydania decyzji o warunkach zabudowy wiąże się ze zmianą przeznaczenia gruntów rolnych w rozumieniu wyżej podanym. Grunty rolne nie utracą swego rolnego charakteru w przypadku budowy obiektów związanych z produkcją rolną. Także budowa budynku mieszkalnego wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego nie spowoduje zmiany charakteru tych gruntów (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Natomiast, zdaniem Sądu, rozbudowa istniejącego budynku gospodarczego na gruntach rolnych wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na okręgową stację diagnostyczną nie może być uznana za związaną z produkcją rolną. Planowana zmiana zagospodarowania działki będącej użytkiem rolnym prowadzi więc do ustalenia innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych. Przystąpienie do realizacji na konkretnej nieruchomości mającej charakter gruntu rolnego inwestycji budowlanej niezwiązanej z rolniczym przeznaczeniem gruntu, ustawodawca w zależności od klasy bonitacyjnej gruntu uzależnił od spełnienia szeregu wymogów. W przypadku gruntów rolnych najwyższych klas bonitacyjnych (I-III) pierwszorzędne znaczenie ma przeznaczenie ustalone przez właściwą radę gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie gruntów rolnych kategorii I-III na inne cele jest dopuszczalne wyłącznie w ramach przyjęcia stosownego miejscowego planu i musi być poprzedzone uzyskaniem zgody właściwego ministra (art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). W rozpoznawanej sprawie ustalono, że teren przedmiotowej działki nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. W poprzednio obowiązującym planie działka położona była na terenie oznaczonym symbolem C.RP, przeznaczonym pod tereny upraw rolnych z istniejącą zabudową zagrodową rozproszoną i ograniczonym prawem zabudowy. Dla istniejących siedlisk zagrodowych dopuszczono ich rozbudowę, uzupełnienie nowymi budynkami, modernizację itp. Na terenach rolnych w uzasadnionych wypadkach i za zgodą Rady Gminy może być dopuszczona lokalizacja funkcji produkcyjno-usługowych, składowych gospodarki komunalnej, obsługi rolnictwa oraz siedlisk zagrodowych gospodarstw rolnych i pojedynczych budynków mieszkalnych ludności nierolniczej, jeżeli lokalizacja tych funkcji w strefach A i B nie jest możliwa. Treść tego zapisu planu przyjętego uchwałą nr [...] z dna [...] listopada 1992 r. wyraźnie wskazuje na obowiązek uzyskania zgody Rady Gminy na realizację inwestycji produkcyjno-usługowych na terenach C.PR, lecz w żadnym razie nie może być on rozumiany jako zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze, jak słusznie w ocenie Sądu, uznały organy obu instancji. Za chybiony Sąd uznał również zarzut skargi, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia brał udział członek Kolegium, który podlegał wyłączeniu, gdyż brał udział w wydaniu wcześniejszego orzeczenia w tej sprawie. Zgodnie z art. 27 § 1 k.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. Obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) – czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli H. F. i J. F., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a także zasądzenia kosztów procesowych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 151 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania z uwagi na fakt wydania decyzji przez SKO przy udziale członka tego organu, który orzekał w tej samej sprawie, II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak podjęcia przez organ dokonujący uzgodnienia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaś naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady kształtowania zaufania do organów administracji doprowadziły do rozstrzygnięcia niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym, tym samym uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy; III. art. 61 ust. 1 pkt 4, 67 oraz art. 88 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 11, poz. 79 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym od 29 listopada 1991 r. do 1 września 1994 r., a także § 1 uchwały nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - w wyżej wskazanym brzmieniu, w wyniku czego Sąd I Instancji zaakceptował błędną wykładnię i stosowanie wskazanych przepisów dokonaną przez organ administracji w sprawie i przyjął, że: a) nie jest możliwe uzgodnienie decyzji w przedmiotowej sprawie, a fakt uzyskania zgody, o której mowa we wskazanym przepisie, powinien wynikać z zapisów planu, w którym dokonano takiej zmiany; b) teren objęty projektowaną inwestycją wymagał w 1992 r. uzyskania zgody właściwego ministra, a także błędnej wykładni; c) podstawą rozstrzygnięcia jest okoliczność, czy teren został wyłączony z produkcji rolniczej, podczas gdy w sprawie prawnie relewantna jest okoliczność uzyskania zgody przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie wskazanych przepisów ustawowych; d) warunkiem koniecznym jest to, aby teren całej działki - a nie tylko zamierzonej inwestycji, został wyłączony z produkcji rolniczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności rozpatrzeć należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., jako najdalej idący. Stosownie do art. 27 § 1 k.p.a., członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Członek SKO M. M. brała udział w wydaniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. oraz w wydaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., uchylającego – w wyniku uwzględnienia zażalenia skarżącego kasacyjnie – wcześniejsze postanowienie organu I instancji, tj. postanowienie Starosty P. z dnia [...] listopada 2015 r. Oba te postanowienia zostały podjęte w postępowaniu drugoinstancyjnym. W sprawie tej nie zachodzi zatem sytuacja, o jakiej mowa w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., bowiem M. M. orzekała dwukrotnie w tej samej instancji. Trafnie więc Sąd I instancji wskazał, że obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) – czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zauważyć przy tym wypada, że przywoływany w motywach skargi kasacyjnej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., P 57/07, stanowił, iż art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji RP. Dotyczył więc sytuacji, w której członek SKO brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. nie jest zatem uzasadniony. Zasadność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. uzależniona jest od zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 4, " 67" i art. 88 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu obowiązującym od 29 listopada 1991 r. do 1 września 1994 r.), a także § 1 uchwały nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Jeżeli bowiem nie zostały w tej sprawie naruszone przepisy prawa materialnego, nie było potrzeby czynienia dalszych ustaleń i oddalenie skargi przez Sąd I instancji było prawidłowe. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, tj. ustawy dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie w uprzednio obowiązującym planie miejscowym, przyjętym uchwałą Rady Gminy w S. z dnia [...] listopada 1992 r. nr [...], przedmiotowy teren objęty był symbolem C.RP – tereny upraw rolniczych z istniejącą zabudową zagrodową rozproszoną i ograniczonym prawem zabudowy. Plan ten na terenach rolnych dopuszczał – "w uzasadnionych wypadkach i za zgodą Rady Gminy" – lokalizację funkcji produkcyjno-usługowych, składowych, gospodarki komunalnej, obsługi rolnictwa oraz siedlisk zagrodowych gospodarstw rolnych i pojedynczych budynków mieszkalnych ludności nierolniczej. Taką zgodę na lokalizację obiektu usługowego na terenach upraw rolnych położonych we wsi Z. na działce nr [...] skarżący kasacyjnie uzyskali stosownie do § 1 uchwały nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Jak jednak wynika zarówno z treści uprzednio obowiązującego planu miejscowego, jak i z § 1 uchwały nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., przedmiotowy teren pozostawał terenem upraw rolnych, a zatem nie przestał być gruntem rolnym. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu obowiązującym od 29 listopada 1991 r. do 1 września 1994 r.), na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej, w szczególności położone pomiędzy terenami już użytkowanymi na cele nierolnicze i nieleśne albo w bezpośrednim sąsiedztwie takich terenów. W myśl zaś art. 7 ust. 2 tej ustawy, w tym samym brzmieniu, podjęcie działań zmierzających do przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne wymaga wyrażenia zgody przez: 1) Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z zastrzeżeniem ust. 5 w odniesieniu do gruntów stanowiących użytki rolne klasy I-IV, gruntów pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 2, gruntów zrekultywowanych na cele rolne oraz nieużytków stanowiących torfowiska, a także gruntów rolnych określonych w art. 5 ust. 3, 2) Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej lub upoważnione przez niego osoby w odniesieniu do gruntów pozostających pod jego zarządem oraz gruntów leśnych pozostających pod zarządem innych ministrów, a także gruntów leśnych określonych w art. 5 ust. 3, 3) terenowy organ administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia wojewódzkiego - w pozostałych wypadkach. Przepisy te dotyczyły sytuacji, w której dochodziło do zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne. Jak jednak wynika z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy w S. z dnia [...] listopada 1992 r. nr [...], przedmiotowy teren nie przestał być gruntem rolnym, a zatem przepisy te nie mogły zostać naruszone przez Sąd I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę należy dojść do wniosku, że omawiany zarzut naruszenia prawa materialnego nie ma usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.